220713-311 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ019.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันศุกร์ที่ 13 กรกฎาคมพุทธศักราช 2522 พ่อท่านรับประทานได้นำพิจารณาปฏิเวธปัจจัยที่พื้นฐานสันติอโศกเพื่อการปฏิบัติธรรมคะแนนพระพุทธเจ้าท่านสอนเอาไว้ว่าเราอย่าเอาทุกที่ที่เป็นทุกข์มาทับถมต้นที่เป็นทุกข์อยู่แล้วที่เป็นความหมายชัดเจนมันหมายความว่าเงินเป็นจำนวนไม่ได้ว่าอย่างนี้ทีเดียวคือเราอย่าทำทุกอย่างอยู่แล้วอย่างมากมายให้เราพิจารณาดีๆว่าทุกวันนี้เรา พระเสขบุคคลคดีเราเป็นผู้ที่ยังไม่บริบูรณ์ร่วมส่วนยังไม่เป็นพระเสขะยังไม่หมดทุกสิ้นเปลืองยังเป็นผู้รู้ไม่เท่าทันอย่างบริสุทธิ์ร่วมสวดก็ขอให้พวกเราได้รู้ว่าทุกอันใดที่เราเป็นอยู่มีอยู่ซึ่งเป็นฐานเมื่อเราไม่สงสัยว่าทุกข์นี้ย่อมมีย่อมเป็นที่เราเองเราพยายามพากเพียรมีวิริยะอุตสาหะรู้เท่าทันและกำลังปลดปล่อยอยู่อย่าได้อีกหนาละอายใจอย่าไปท้อแท้และในยามมีกิเลสล้ำหน้าในกิเลสที่จะพาไปว่าเขาเองเรากระทำสิ่งนี้อยู่แล้วเราก็ไม่หมดสักทีจนเกิดการหงุดหงิดท้อแท้จนกลายเป็นเราเองต้องดินต้องทนอย่างที่เป็นไปแล้วมีตัว เหตุผลแต่อย่างพวกเราที่ออกไปที่หล่นลงไปด้วยอารมณ์อันวู่วามเหล่านั้นเมื่อไปอยู่ทั้งโลกแล้วก็ไม่รอดอยู่ไม่ได้แล้วก็ทำทุกข์เพิ่มเติมให้แต่ตนเองยังจะมีบทบาทที่จะต้องเป็นทุกข์จะต้องไปเจอวิบากเราดูให้ดีเห็นวิบากพวกมันไปแทนที่ถ้าเผื่อว่าเขาไม่เป็นอย่างนี้เขาอยู่ที่นี่กับพวกเราอย่างไรอย่างไรก็อยู่เหมือนพี่เหมือนน้องแล้วก็มีอะไรหนักนิดเบาหน่อยแล้วก็ได้เป็นไฟมันจะสบายแล้วก็ตื่นอยู่เป็นฝึกเป็นแผ่นดีกว่าเป็นกองๆนี่เป็นสิ่งที่เป็นตัวอย่างอยู่ในโลกที่ทำให้เราเองลำบากแล้วเราไม่รู้เราก็ลำบากถ้าเราเองเราชอบทานเราจะง่ายกับกลายเป็นแม่ลำบาก เงินเมื่อเรารู้เป้าหมายอย่างสำคัญนะว่าเราจะทำทุกที่ครับผมจนอย่าไปทำซุปให้ครับผมจนในตนที่ยังมีทุกข์ครับผมสนอยู่อย่าไปทำอย่างนั
อ่านต่อ
้นเพิ่มเพราะฉะนั้นนอกจากที่ยกตัวอย่างเมื่อกี้ให้ฟังแล้วจนเรากลายไปเป็นสภาพเป็นดิ้นหรือปรุงหรือสร้างหรือเป็นไปเป็นวิบากอันใหญ่โตเพิ่มขึ้นในกลายเป็นอะไรครับผมเพิ่มขึ้นมาอีกเราอย่าไปทำอย่างนั้นนอกจากไม่ทำอย่างนั้นแล้วก็แม้เราอยู่ทุกวันนี้ไม่ถึงขั้นจะหนักหนาไปถึงขนาดนั้นก็ตามขอให้พิจารณาตนเองโดยไม่ดีทุกวันนี้เราเป็นอยู่เท่าไหร่มีที่จะทำเกี่ยวกับวิหารมีสิ่งที่เรารู้ว่าเราเองมีภาระที่จะต้องกดลง ศึกษามีสิ่งที่จะต้องพยายามให้เป็นไปให้มันหลุดจางคลายให้มันได้เกิดความเจริญในตนจับให้ชัดแล้วก็เป็นไปด้วยบทฝึกหัดหรือบทรู้จิตตนที่รู้ภาระว่าอันนี้เราจะทำส่วนฐานอาศัยต่างๆที่เราพอเป็นไปเราอยู่ในโลกนี้เราก็สบายแล้วเราไม่จำเป็นพูดอะไรที่จะต้องมีเรื่องของการอะไรก็วุ่นวายแล้วก็เบาบางแล้วก็ไม่มีปัญหาลาภยศอะไรเราก็ไม่ได้เงินเดือนหรือว่าเราเดือดร้อนเป็นภาระธุรกิจของเราถ้าเรามีอยู่ถ้าเราไม่มีเราก็พยายามจะมีก็ตั้งตนอยู่ในความลำบากและต้องรู้ภาษารู้ความเข้าใจ จริงๆว่ะการตั้งตนอยู่ในความลำบากนั่นแหละคือการกำลังต่อสู้การกำลังพยายามบำเพ็ญพยายามฝึกหัดพยายามประพฤติพยายามอดทนฝืนพยายามที่จะทำงานเพราะงานค่ากิเลสก็ต้องมีอยู่สำหรับกูยังไม่ใช่พระอรหันต์จะให้มันว่องว่าเหมือนกับเป็นพระอรหันต์แล้วไปอินเดียเป็นความหลงผิดเป็นตารางสั่งเป็นความเป็นสัญญาวิปลาสในการกำหนดจิตสัจธรรมเราจึงจำเป็นที่จะต้องรู้สัจจะความจริงไม่ได้ว่าเรามีศึกอยู่เรามีงานอยู่เราก็ต้องมีงานที่มันจะเป็นเบาหวานเหมือนคนสิ้นงานพ้นผิดสิ้นภาระไปได้อย่างไรอย่าไปเข้าใจผิดว่าแม่มันมีภาระอยู่ใน คุณยังไม่เป็นพระอรหันต์คุณก็ยังไม่สิ้นแต่คุณต้องเทียบเคียงให้ดีเห็นได้ชัดว่ามันเบากว่ามันสบายกว่าเมื่อก่อนนี้ที่เรามีภาระยิ่งกว่านี้เรามีทุกข์เรามีสิ่งที่เป็นกิเลสตัณหาเรามีเหตุมีปัจจัยที่เราไม่รู้เท่าทันและก็ไม่ได้ปลดปล่อยยังจะต้องไปสังขารจะต้องเป็นพรุ่งนี้ต้องไปร่วมยังไม่ต้องไปเต้นเป็นดีไปกระทำวุ่นวายนักหนาอยู่กับเขาอยู่ก็แต่ก่อนนี้มากมายก็ให้รู้ชัดเจนไม่ได้อย่าหลงผิดเกี่ยวกับตนเดียวมันฐานที่เบาแล้วเราก็มีฐานอาศัยตั้งมากมายก็ไม่จำเป็นว่าในโลกนี้เขามีการก็ไม่ต้องไปร่วมกามอะไรนักหนาเขามีอบายเราก็ไม่ต้องไปวุ่นวายอะไรนัก โลกธรรมก็มีลาภมียศก็ไปแย่งกันแล้วก็ไม่ได้ไปแย่งอะไรนักหนาเราเองเราอยู่ของเราในขณะนี้มีส่วนสัตว์ที่มันพอเป็นพอไปแม่จะเหลือเชื่อกามบ้างมีลาภยศที่เรายังไปหลงใหลเผลอๆบ้างเล็กๆน้อยๆอะไรเราก็ต้องพยายามทำของเราว่ามันไม่ใช่หนักหนาเหมือนแต่ก่อนนี้ก็เห็นก็คือแย่งเขาโดยตรงต่อสู้เพื่ออยู่วันต่อวันวันนึงคืนนึงก็ได้แต่เขาคิดเรื่องราวนี้จะต้องไปแย่งไปทิ้งต่อไปสู้พี่สาวไปส่งไปเป็นทุกข์ไปเป็นร้อนไปเป็นหุ้นเป็นการแข่งชิงดีทั้งๆที่ชีวิตมันก็อยู่ได้แล้วมันมีปัจจัย 4 มันมีอาหารสังเคราะห์ร่างกายมันมีเสื้อผ้านุ่งผมมันมีที่พักพอไปพอมามันมียารักษา ออกมาเป็นโรคมันก็มีแนวบริขารก็พออาศัยอยู่ได้แล้วง่ายๆแล้วเราก็อย่าไปดิ้นรนให้มันมากกว่านั้นเพราะฉะนั้นในการที่ว่าตั้งตนอยู่ในความลำบากเถิดกุศลธรรมจะเจริญยิ่งนั่นก็เป็นความหมายในการที่จะต้องเรียนรู้กระทำต่อบทปฏิบัติบทเสภาบทที่ต้องศึกษาของเราเองแล้วยังไงแม้อย่างท้อแท้ทำความสำคัญให้รู้ในความสำคัญกำหนดหมายให้แม่นตรงแล้วเราจะไม่สับสนและเราจะมีจังหวะจากคนที่จะเป็นไปได้ดีฐานอาศัยเราใหญ่อยากให้ทานอาศัยใหญ่ๆนั้นถูกอารมณ์วู่วามหรือว่าอารมณ์เล็กๆน้อยๆของเราคว่ำฐานคว่ำแป้นความวิหาร โดยเราเองเป็นผู้โง่อย่าไปเลยขาดหน้าเสียดายและน่าสงสารผู้ที่ไปไม่รอดทุกวันนี้น่าสงสารอาตมาก็สงสารอยู่แต่เขาจะต้องรับผิดบาปดังนั้นต่างๆนานาพอเป็นพอไปเพราะงั้นก็ต้องก็ต้องพยายามไม่ใช่ว่าไปแกล้งหรอกพี่บ่าวมันเป็นไปตามธรรมและเราก็ไม่ใช่ว่าเราจะไปปราณบุรีให้ง่ายเกินไปคนเดียวนี่ชนรุ่นหลังอะไรอะไรก็ง่ายๆง่ายๆทั้งหมดก็กลายเป็นบาปอีกอันนึงให้คนนั้นคนนั้นไม่มีโอกาสที่จะไปทำอะไรตามอำเภอใจชอบอยากจะดิ้นก็ดิ้นดิ้นแล้วก็ไม่เป็นไรไม่มีใครถือสาอะไรไม่ได้ต้องถือตามกฎตามระเบียบตามนโยบายที่ตามกุศโลบายที่เป็นปัญญาอันยิ่งที่จะต้องกระทำเพื่อที่จะให้เกิดผลเกิดประโยชน์เพราะพวกเรา มีทุกระดับที่เป็นตัวอย่างให้เห็นแม้แต่ผู้ส่งออกไปอย่างที่หนักหนาแรงๆพูดตกออกไปอย่างไม่แรงฝนตกออกไปที่จะต้องเวียนกลับพูดตรงๆไปอย่างที่เรียกกลับมาไม่ได้จะมีตัวอย่างทุกอันที่ให้เราเรียนรู้ให้เราเรียนเห็นเราต้องเข้าใจสำหรับตัวเรานั้นเธอต้องเอาสิ่งเหล่านั้นเป็นตัวอย่างเป็นครูอย่าให้ไปส่งตามอย่าให้เป็นไปอย่างที่มันไม่น่าจะเป็นไปเป็นข่าวเราจึงได้ประโยชน์ในการศึกษาไม่ใช่ว่าเป็นนั่งจะเพ้อคิดเฉยๆแต่มีสิ่งพิมพ์ให้เราได้เรียนรู้อย่างแท้จริงเราจึงจะเข้าใจได้ละเอียดพยายามพิจารณารอบตัวดังนี้ด้วยอย่าละเลยจนกระทั่งไม่เอาตาดูแลอะไรไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย แต่ก็อย่าคิดฟุ้งซ่านเกินไปอะไรสงสัยให้ใครถามผู้รู้ไถ่ถามพระผู้ใหญ่หรือว่าถามผมถามอาตมาโดยตรงได้อยากกระจายสู่กันฟังขยายสู่กันฟังเราจะได้เป็นผู้ที่แผงทะลุมิได้รับประโยชน์จากการปฏิบัติธรรมด้วยสติปัฏฐานเป็นของจริงในสิ่งที่มีหลักที่มีหลักฐานมีสิ่งยืนยันได้ไม่ใช่สิ่งที่เธอพบว่าเราเป็นตะคริวที่มีรังสีแต่ว่าเป็นสิ่งที่เป็นของจริงรองรับเป็นไปได้โดยกินเราจึงจะถือว่าอันนี้เป็นสัจธรรม