220720-315 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ019.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันศุกร์ที่ 20 กรกฎาคมพุทธศักราช 2522 พ่อท่านพระพิราแนะนำพิจารณาปฏิเวธปัจจัยที่เป็นทหารสันติอโศกฉันนอกจากที่เราได้ศึกษาดูรถหน่อยคลายในเรื่องต้นในเรื่องกลางละเอียดเราก็จะต้องตรวจให้หมดแม้แต่ในด้านภพการปกครองเข้าใจในเรื่องของจิตที่เป็นมานานคิดที่เป็นตัวสำคัญมันทำหมดทั้ง ยังหยาบในรุ่นหยาบทั้งมีทั้งรุ่นกลางมีทั้งอย่างละเอียดสุดคุ้มในพระอริยชั้นสูงก็มีด้วยเพื่อจะได้ในสิ่งที่ยังทำหยาบอยู่มันก็เล่นงานหยาบมันจะยึดถือตัวถือตนถือดิบถือดีถือเอาจริงเอาจังอยู่ที่ตัวเองทั้งๆที่มันไม่เป็นแล้วมันก็อย่างนี้จึงถือโอกาสนานๆไม่รู้แล้วแต่มันเป็นสภาพของจิตมานะที่มันเล่นงานก็ขอให้เราพยายาม ไปตามสมุดถูกต้องตรงผู้นั้นคือพูดถึงปรมัตถ์ผู้ที่หลงปรมัตถโดยไม่ตามสมมติโดยไม่เป็นตามจริงที่เราสมมุติเราเป็นอย่างนั้นอย่างนี้จริงผู้นั้นไม่ได้มีปรมัตถ์เลยไม่รู้จักปรมัตถ์แล้วก็ทุกข์แล้วก็ก่อเรื่องก่อราวอยู่ตลอดเวลามันก็เกิดการไม่สมส่วนไม่เป็นไปจริงเหมือนเราเองอย่างบางคนเคยบวชเป็นพระเมื่อเป็นพระแล้วก็อยู่ในฐานะพระรู้ตัวเองว่าตัวเองจิตใจมันยังไม่ดีสมควรจะเป็นพระตัวเองก็ลดสมมุติลงมาเป็นป่าเสียหรือมาเป็นผู้ศึกษาและก็ทำหน้าที่เหมือนพระทำอะไรก็ได้อย่างสมมุติเป็นไปหรือว่าไม่ต้องเป็นป่าเป็นฆราวาสก็ตามก็เป็นไปอย่างฆราวาสตามสมควรพอเพียงพอไปอยู่ในศีล 5 ศีล 8 อะไร ตนเองพอประมาณก็อยู่ดีเพราะว่าในฐานะที่หน้าศีล 8 เป็นของฆราวาสเราก็ดำเนินไปได้สะดวกแม้จะมีธรรมะที่ละเอียดลออที่เราจะศึกษาเพิ่มเติมให้สูงยิ่งขึ้นไปอีกก็มีแต่หลักใหญ่ๆเราจะเอาถึงขนาดศีล 10 อย่างที่เราไม่ใช่เราเป็นฆราวาสแท้แล้วเราจะไปเล่นศีล 10 เลยซึ่งมีหินใหญ่หินหลากหลายก็ไม่ใช้เงินไม่ใช้ทองมันก็พังมันก็อยู่ยากเพราะเราเองเราไม่อยู่ไม่ไปยึดมั่นถือมั่นอย่างนั้นเราใช้เงิน
อ่านต่อ
ใช้ทองไปใช้อย่างรู้จักประมาณแต่ในทางปฏิบัติเรามีปัญญาอธิปัญญาสูงกว่านั้นเรารู้ว่าเราไม่หลงสมมติตามโลกที่เขาสมมติเป็นค่าสูงแล้วเราก็ไม่ได้เพลิดเพลินหลงไหลไม่ได้สะสมเรารู้ว่าการใช้เงินทองเพื่อเป็นพาหะอย่างหนึ่งเราก็ใช้เป็นพาหะตามสบายด้วยอาชีพปัญญาด้วยอธิษฐานเรา ผู้ที่ไม่ผิดฐานะเป็นไปอยู่รอดเป็นไปตามธรรมได้ทีนี้ถ้าเรามีปัญญาจริงมีอธิปัญญาแท้เราก็ไม่ทุกข์แล้วเราก็ไม่ทำให้อะไรให้เดือดร้อนเราอยู่ตามฐานะเป็นประแล้วก็ทำงานหน้าที่ตามป่ามีฐานะมีศีลตามอย่างปะอย่างน่าสงสารไปก็มีระดับเราก็ทำไปตามระดับความเป็นเณรก็ไปอีกระดับหนึ่งมาเป็นพระก็ไปอีกระดับหนึ่งแล้วก็รู้สัดส่วนทุกอย่างตามสมมติทุกอย่างแล้วเราทำลงตัวตามสมมุติไม่เดือดไม่ร้อนเราก็ไม่เดือดร้อนความเจริญของเราก็เกิดความเจริญของหมู่ก็เกิดด้วยเพราะฉะนั้นถ้าเกิดว่าเราไม่รู้อย่างที่ว่านี้มันจึงกลายเป็นการขัดไปหมดเราทำไม่รู้เราก็ไม่เจริญหมู่ไม่ต้องหวังว่าจะเจริญเพราะการเจริญในหมู่หรือการเจริญในสังคมและ จะโดนจับเสพจากส่วนจากตัวตนจากปัจเจกไปเป็นสังคมไปเป็นหมู่ไม่ใช่กับหมู่มันจะเดินได้ด้วยปัจเจกมันไม่เจริญมันไม่มีในโลกความเจริญของหมู่เกิดมาจากปัจเจกแต่ละหน่วยถ้ามีจำนวนเฉลี่ยแล้วปัจเจกในหน่วยๆอยู่ในหมู่นี่มันเจริญมากนั่นคือสังคมที่เจริญแล้วถ้าในหน่วยปัจเจกไม่มีใครเจริญเลยมาแกล้งพูดว่าสังคมที่เจริญมันก็โกหกกันอยู่เท่านั้นเองมันไม่มีสัจจะที่จริงและการปฏิบัติของธรรมะเนี่ยมันเป็นสัจจะที่แท้การเดินทางตามทางศาสนาทางธรรมเป็นของจริงแล้วเราก็จะต้องรู้จักกะให้ถูกทิศทางและถูกขั้นตอนให้ถูกสาระถ้าเราทำไม่ถูกสาระแล้วเราก็จับผิดชอบได้ง่ายที่สุดเพราะคนไหนที่ยังจะรู้รายละเอียดเข้ามาหน้าที่ละเอียดละออ พี่ก็เข้าใจให้ได้อย่าไปละอายต่อความเป็นจริงที่ตัวเองมีพญานาคด้านกับความไม่ดีของตัวเองเกินไปจนกลายเป็นโป๊เปิดเผยความโง่เปิดเผยความเลวของตัวเองออกมาอย่างประชดประชันหรือว่าอย่างแกล้งทำหรือว่าอย่างที่ว่ามันไม่รู้จักมีการระมัดระวังทั้งรวมทั้งวอนรถงดเว้นบ้างพยายามทำอย่างจริงๆว่าเราพยายามไม่ให้มันเกิดมันพยายามมันสุดสุดกำลังพยายามแล้วและมันต้องเกิดอย่างนั้นก็เป็นที่สุดแห่งเจตนามีเจตนาสำรวมแล้วนี่เจตนาทั้งวันแล้วไม่ให้ความจุความเร็วนี้ออกไปได้โดยจริงใจถ้ามันเกินนั้นมันจะออกมาก็จำเป็นทุกคนก็เอาผิดไม่ได้ ไม่อ่ะมันชั่วก็ชั่วมันเลวก็ทำเลวมาตั้งแต่รู้ควรจะสังวรได้กว่านี้ควรจะสำรวมได้กว่านี้ก็ไม่ทำเปิดประตูเปิดประตูลงแสดงชั่วนั้นออกมาช่วยฉันก็ทำชั่วๆอย่างนี้สิอย่างนี้แล้วมันน่าเกลียดน่าชังเป็นคนไม่มีธรรมเป็นคนไม่มีภาคปฏิบัติเป็นคนไม่รู้จักสำรวมสังวรเป็นคนไม่รู้ไม่เป็นคนมันเป็นคนโป๊คนโป๊ๆเปลือยๆเป็นคนก็ทำอะไรมันหน้าด้านเราอยากเป็นคนอย่างนั้นเราจะต้องเป็นคนที่รู้ 1 ไม่หน้าด้าน 2 ไม่ประชดประชันแดกดันเสแสร้งด้วยจะต้องพยายามรู้ว่าชั่วหรือเลวที่เราได้สมบูรณ์ทั้งวันระวังให้ดีที่สุดเกินที่สุดแห่งแต่ละฐานะบุคคลแต่ละความสามารถของบุคคลแล้วอันนั้นต้องจำยอม พยายามแล้วเต็มที่เขาไม่ได้แกล้งและเขาก็ได้ระมัดระวังแล้วเขาไม่ได้หน้าด้านเลยเขาสำนวนระวังที่สุดแล้วได้อดทนข่มขืนในภาคเรียนแล้วเราก็ต้องให้เมื่อมันจะสิ้นสุดแรงที่จะดึงไว้สุดที่สุดแทนที่จะเจ็บไม่ให้ความไม่ดีอันนี้ออกมาแล้วก็จำเป็นดังกล่าวนี้อยู่แล้วก็ไม่แปลกอะไรที่อยู่ต่างหน้าตั้งตาตั้งตนอยู่ในความลำบากพากเพียรเป็นไปพวกนั้นก็เป็นไปจริงถ้าเพราะว่าอันใดที่มันจำยอมยอมยอมรับก็บอกออกมาปล่อยออกมาเปิดเผยออกมาหรือว่าก็เป็นไปถ้าเราจะไม่ทุกข์อีกอย่างหนึ่งก็คือว่าเรารู้ว่าเราเองเราไม่ดีสิ่งนี้ก็ต้องยอมรับความไม่ดี มีความละอายก็จริงอยู่ละอายต่อบาปแต่เราก็อยากไปทะเลละอายจนแหมมันละอายเกินการโอ๊ยฉันศักดิ์ศรีสูงเขาจะรู้ความชั่วของฉันก็ไม่ได้คุณยังไม่ใช่พระพุทธเจ้าคุณจะต้องมีความชั่วอยู่บางสิ่งบางอย่างความไม่งามพร้อมอยู่ตั้งนานตั้งเยอะผมก็จะต้องยอมรับแล้วเราก็จะต้องไปอายอะไรเราก็ยอมรับว่าใครจะมองว่าเพลงมองไปใครจะเห็นก็เห็นเห็นแล้วเราก็ต้องพยายามนั่นแหละเราพยายามที่จะไม่ให้มันมีมันก็ยังออกมามันก็ยังพ้นออกมาก็ปล่อยเสียความเสียมันเกินที่เราจะสามารถที่จะไม่ให้ความชั่วความไม่ดีนี้เกิดแล้วมันเกินแล้วเกินแรงที่จะไม่ให้เกิดมันก็ยังเกิดอยู่เราก็จำเป็นแล้วก็วางแล้วก็ไม่ทุกข์แต่ถ้าเราเองเรายังดิ้นรนเกินไป มันเป็นไปไม่ได้เราก็ยังจะต้องยึดเกินไปอีกเราก็จะทุกข์เราก็จะเกิดปฏิกิริยาในตัวเราเองเหงื่อก็จะแตกตัวก็จะร้อนไข้ร้อนไข้หนาวก็จะขึ้นสุดท้ายก็ประท้วงเจ็บไปถึงกระดูกเป็นไปได้อย่างแท้จริงเพราะฉะนั้นเราจะต้องรู้สัดส่วนความจริงของเราที่เราเป็นไปได้พอเหมาะพอสมควรเป็นไปได้แค่ใดก็แค่นั้นแล้วเราก็ต้องรู้สึกของมันแล้ววางฟังดีๆที่กล่าวนี้ยังมีอยู่อีกมากพวกเราอย่าก็พูดมาแล้วนี่พูดไล่ขึ้นมาหาละเอียดเราก็จะต้องรู้เราจะหยิ่งผยองว่าเราจะต้องใหญ่ต้องโตอยู่ท่าเดียวและยิ่งผยองว่าเราเองจะต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ในลักษณะประชดประชันของผู้ที่สูงๆก็มีอยู่ทำดีเป็นประชดประชันทันทีเป็นอย่างนู้นอย่างนี้ทางโน้นทางนี้ อ่านแล้วก็จับได้ใครเห็นใครก็รู้ว่าทางนี้มันไม่ได้ทานดีหรอกแต่เราก็ทำท่าไม่ดีนี่ออกไว้อยู่ตลอดเวลาใครเขาก็รู้ว่าถ้าไม่ดีแล้วถ้าเราทำแล้วเราบอกว่าเราแกล้งทำมันยิ่งน่าเกลียดใหญ่เลยมันยิ่งเป็นคนชั่วตอนชั่วลงไปอีกชั่วยกกำลัง 2 ใหญ่เลยเพราะอย่างนี้เราไม่ทำเราเจตนาดีจริงใจแล้วเราก็พยายามปรับปรุงสังวรระวังของเรามีอดทนข่มขืนไปแล้วเราก็ทำแล้วเราก็จะมีสติสัมปชัญญะก็ทำได้เท่าไหร่มันก็ได้เท่านั้นอย่าไปรู้ว่าชั่วก็ยังปล่อยไปง่ายๆตามใจไม่มีสำนวนอะไรเลยกลายเป็นคนหน้าด้านอีกก็ยังไม่เข้าท่าอยู่เหมือนกันก็ระมัดระวังใน 2 ส่วนนี้ยกข้ามขึ้นมาให้พิจารณาให้ระมัดระวังตัวแล้วก็ต้องพยายาม พยายามฝึกปรือพยายามให้ดีขึ้นไม่เช่นนั้นเราก็ไม่ก้าวหน้าในเรื่องของมานะยังจะมีอีกมากในเรื่องของจิตที่เราเข้าใจไม่ถูกแล้วมันเล่นงานกับเรามันเป็นผีหลอกซับซ้อนมากมายพูดกันมามากอธิบายจะมามากมันก็ยังเหลืออีกตั้งเยอะแล้วเราก็ไม่ได้จิตใจดีเพราะไอ้ตัวมานะไอ้ตัวจิตตัวนี้ตัวจิตมานะนี่เป็นทั้งเบื้องต้นและเป็นทั้งเบื้องสูงเบื้องต้นก็เลวที่สุดแล้วมันก็จะมีอยู่ตลอดไม่ใช่ประมาณนั้นไปมีอะไรที่คุณสูงมันเป็นแกมาตั้งแต่เป็นผีนรกใหญ่แล้วก็เอามานะทั้งนั้นน่ะเอาชนะธนาคารอะไรก็อยู่ประมาณนั้นคำว่ามานะจึงหมายความว่ามันเอาชนะท้าทายมาเรื่อยชนะทางเลวมึงก็ยังเอายิ่งมาได้ดีแล้วก็มาลงทุนว่าดีมันก็ อยู่ตลอดไปมันมาหน้านี้มันมีอยู่หมดเลยทุกหนทุกแห่งอย่าไปเข้าใจว่าเรามีมานะแล้วมานะนี่มันมีอยู่หมดเลยทุกหนทุกแห่งอย่าไปเข้าใจว่าเรามีมานะตัวร้ายตัวเลวเนี่ยมันเราเป็นคนสูงไม่ใช่ไม่ได้เป็นคนสูงหรอกมานะตัวอย่างร้ายอย่างแรงอยู่มันก็ยังเป็นคนต่างอยู่อย่างเดิมมันไม่ได้สูงได้ส่งอะไรเพราะงั้นก็พยายามเรียนรู้จริงๆถือตัวถือตนยึดถือผิดปกติสัจจะผิดปรมัตถ์เราเรียนรู้ทุกวันนี้เราเรียนรู้สมมติที่จะเจาะแล้วทำให้ตรงต้องตามสัมมาองค์ 8 ให้รู้ตามสมมติว่าเป็นไปตามกฎตามเกณฑ์ตามระเบียบตามหน้าที่ตามสั่งซื้อฐานะของเราผู้ที่ทำได้ถูกตรงรู้กฎทรงทำได้ด้วย นั่นแหละคือพูดถึงปรมัตถ์ไม่มีตัวเป็นมันเป็นเพราะเราทำสมมุติที่สัจจะสมส่วนเท่านั้นคือปรมัตถมันเป็นสัมมาเป็นนักกีฬาเป็นได้อย่างถูกต้องนั่นคือปรมัตถ์ปรมัตถ์มันไม่มีตัวตนที่เป็นเราไปยึดว่าเราสูงนั่นคือความไม่ใช่ปรมัตถ์แล้วเรายึดว่าเราสูงเราไม่ใช่ปรมัตถ์แล้วถ้าเราทำสมส่วนมันก็สูงเองโดยธรรมคำสอนตามสมมติทุกกาลเทศะอันไม่เที่ยงฐานะทรงสร้างใหญ่ๆก็บอกไว้ว่าคนที่ศีล 8 ก็ศีล 8 คนศีล 10 10 พระกฐินพระหรือว่าคนฆราวาสที่มีศีลของฆราวาสและไม่ตายตัวเลยทิ้งเค้านะว่าบางคนมีเท่านั้นก็จริงอยู่โครงสร้างใหญ่ๆแต่ในคุณธรรมบางอย่างของเขาสูงก็ได้แล้วไม่ขัดเขินกันแท้จริงแล้วมันไม่ขัดจนแม้เป็นฆราวาส มาคารวะตามฐานะที่ยกไว้คุณธรรมจะมีมากก็ไม่เป็นไรผู้เป็นผู้ที่ไม่ถือฐานะผู้ที่ไม่ใช่ไม่ถึงฐานะผู้ที่ไม่ถือรูปถือแบบอะไรนับเป็นพระก็นับถือผู้ที่เป็นฆราวาสที่เขาสูงก็มีอยู่ฆราวาสเองแม้ได้ดีแล้วก็ต้องรู้ว่าเราเป็นฆราวาสเราจะถือตัวถือตนเป็นแบบอะไรต่ออะไรมากมายไม่ได้ผิดหลักผิดเกณฑ์แล้วก็อยู่ยากทุกข์ร้อนอยู่ยากทุกข์ร้อนก็ไม่สมบัติส่วนแล้วก็เหตุการณ์ทุรังทุกอย่างมันไม่มีอะไรแก้แล้วมันก็ไม่มีอะไรที่จะแน่นอนเป็นไปแล้วมันก็สับสนผู้ที่ทำตัวเองเป็นคนยึดมั่นถือมั่นทำตนเองเป็นผู้ที่ไม่มีปัญญาพูดนั่นแหละยิ่งจะมีบทบาทแห่งการสับสนมากที่สุดไม่ลงตัวและไม่มีระดับจะเกิดทุกข์เกิดร้อนเกิดอะไรต่ออะไรต่างๆนานาอยู่ [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe]