220922-2-173 ทางเอกภาค2-ตอน173(หน้า386)-พ่อท่าน-สันติอโศก-NONE.txt

รอันนึงรู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างเนี่ยมันก็คล้ายๆอย่างนี้มันเป็นอย่างเงี้ยมันไม่เหมือนกันหรือว่าเปรียบเทียบแล้วก็บอกว่าอ๋อๆอย่างเงี้ยเราจะได้เห็นได้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้มันเป็นแต่เพียงความขยายกันและกันเท่านั้นจริงๆแล้วมันก็มีแต่ความเกิดขึ้นและก็ขยายออกมาขยายออกมาได้เท่าไหร่ก็ตามแต่เหตุปัจจัยของสิ่งนั้นแล้วก็เสื่อมลงเสื่อมลงแล้วก็ศูนย์จากที่ไม่มีเดิมก่อนเกิด แค่นั้นเองสรุปแล้วก็มีเท่านั้นจะเป็นรากเหง้าทีนี้เราก็ไปหลงส่วนขยายต่างๆนานาไม่ต้องขยายจนมันขยายมันโตขึ้นมาแล้วเราก็ไปรู้ว่าบันทึกสิ่งที่ขยายออกมาว่าเป็นจริงมีจริงถ้าจะจริงจังเกินไปคนนั้นก็ยังอยู่ในโลกเกิดอยู่ในโลกเป็นอยู่ในโลกหลงใหลอยู่ในโลกหรือหลงไหลอยู่ในสิ่งที่เราไปยึดติดว่าโอ้อันนี้เป็นสุดยอดเหลือเกินเราก็ไปหลงหลายสิ่งนั้นแต่สิ่งที่เกิดมานั่นแหละทั้งหลาย เขาเรียกว่า Singer ล้วนแล้วแต่เกิดมาเนื่องกันต่อกันเคลื่อนไปตั้งแต่ทางด้านรูปไปจนกระทั่งถึงด้านนามธรรมเพื่อไปเคลื่อนไปอยู่อย่างนั้นผู้ใดมีจิตที่ติดยึดจริงๆมันก็ติดยึดจริงๆเห็นเป็นจริงเป็นจังเห็นมีจริงๆเป็นไปตามนั้นตามนั้นอย่างยึดถือเกี่ยวกับจนกระทั่งคิดว่ามันจะพลาดมันจะจากเพราะว่ามันจะไม่มีลงไปไปถึงจุดศูนย์แม้ที่เรายังมีความรู้สึกเรายังมีสิ่ง ยังมีอยู่มันจะไม่มีในขณะนั้นเรามันจะไม่เกี่ยวไม่เกาะกันในขณะนั้นเราเองเราก็อย่าไปยึดอยู่ว่ามันต้องเกี่ยวข้องมันก็เลยต้องเจ็บต้องเกาะแล้วมันก็จะไม่ให้พลาดจากกันพระพุทธเจ้าตรัสว่าไม่มีอะไรที่จะไม่พรากจากกันไม่มีเลยจริงๆไม่มีอะไรที่จะไม่พรากจากกันมันจะต้องพรากจากกันหมดแต่สิ่งที่บอกว่าเราเป็นตัวที่มันทำให้คนเราไปหลงว่าจะต้องเกิดต้องเกาะจึงต้องมีเกิดจึงต้องมีวนเวียน ไม่รู้จบไม่รู้ศูนย์ไม่รู้ไม่เข้าใจความจริงมันแม้แต่เศษของจิตของเราที่ไปเกี่ยวไปเกาะมันจึงเหลืออยู่ผู้ที่เข้าใจถึงสัจธรรมที่ปลายอย่างนี้ก็เป็นผู้ที่วางได้ไม่เกี่ยวไม่เกาะได้แต่พร้อมกันนั้นเราไม่เกี่ยวไม่เกาะในเมื่อเราเองเรายังมีความจริงอีกอันนึงคือยังมีเขียวมีเกาะอยู่มีผสมมีร่วมมีอะไรอยู่โดยเรามีรูปนามขันธ์ 5 และเราก็มีทั้งสมมุติในโลกอีกมากมายที่สุดแล้วก็อาศัยเป็นเครื่องยังมีอยู่จริงมีอยู่จริงในกาละเทศะไม่มีกาลักของมันก็จะต้อง เดี๋ยวนี้เป็นไปอย่างนี้ดีจริงอันนี้ก็เป็นสัจจะหนึ่งซึ่งยังไม่ถึงสภาพที่ปลายว่ามันจะพรากจากกันมันก็เป็นสัจจะที่มันยังไม่พรากจากกันเราก็ต้องรู้ตามสมมติฐานนี้ว่ามันยังไม่พลาดในช่วงสาระอย่างนั้นอย่างนั้นอย่างนั้นแม้แต่ละเอียดที่สุดไปถึงขนาดขั้นน้ำมาทำขั้นจิตวิญญาณมันยังไม่ตีแตกมันยังไม่พรากจากกันจริงแม้จิตของเราเราก็ต้องรู้ว่ามันเป็นจริงในส่วนที่ละเอียดลึกซึ้งกว่านั้นแต่เราก็ต้องเห็นความจริงและปล่อยวางพรากหมดคิดหมดถือได้จริงๆเราก็จะได้ สิ่งที่มีแล้วก็อนุโลมไปตามหนี้ซึ่งเป็นสมมติสัจจะแม้เดี๋ยวนี้รูปร่างกายความรู้สึกนึกคิดอะไรต่ออะไรที่มันยังเกาะกุมกันอยู่มันเกี่ยวยังเกาะกันอยู่เราก็ต้องรู้ความจริงว่าวันนี้มันเกาะตรงกันอยู่มันเกี่ยวมันเกาะกันอยู่แล้วเราก็พยายามทำให้ดีที่สุดที่จะเป็นไปได้ในสิ่งนี้ใช้มันไปให้มันกระทำไปให้มันเป็นไปให้มันดำเนินไปให้มันเป็นอยู่อย่าให้มันเป็นอยู่ให้มันเป็นอยู่อย่างดีจึงเรียกว่ายังกุศลให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทแต่สังขารทั้งหลายและสิ่งที่เกาะกลุ่มสิ่งที่ประสบความสำเร็จอย่าง ก็ไม่ใช่ของเพื่อนไม่ใช่ของที่จะไม่พรากจากกันเป็นที่สุดก็รู้จุดต้องพรากจากกันไปที่สุดหรือว่าจะต้องเป็นไปก็เป็นแต่เพียงสักว่ามันจะต้องเป็นไปผู้รับรู้สังขารทั้งหลายไม่เที่ยงแต่คงอยู่ไม่จำเป็นไปสุดท้ายก็จะเสื่อมและพรากจากกันเป็นที่สุดแล้วเราก็ต้องพร้อมอยู่ในใจแท้จริงแล้วก็ให้มันดำเนินไปให้มันยังเป็นไปหรือว่าให้มันเป็นอยู่อย่างที่มันมีความดีงามและเราก็เข้าใจฐานของความดีงามของโลกเป็นชั้นเชิงเป็นชั้นตอนที่จริงซึ่งเราศึกษากันอยู่ทุกวันนี้มันเป็นชั้นเชิงที่ต่างกันนะบางทีเราเข้าใจ แล้วก็ไปหลงอย่างหนึ่งแต่ถ้าผมว่าเราเตรียมตัวเตรียมใจเป็นทางด้านมันก็เป็นไปอีกอย่างหนึ่งเราจะไปเอาเปรียบเขารับอย่างชาวโลกเราจะไปหลงผิดหลงเสพจะไปลงสระลงสมอยู่มันก็เป็นสภาพที่ยังจะเกิดอยู่เป็นอยู่ในโลกเพราะเราเป็นผู้ติดต่อที่วางเป็นผู้ที่มักน้อยไม่สระไม่สมไม่ติดไม่ยึดตรงมามันก็จะมีลูกจริงมีสภาพจริงลงมาแต่เราก็ยังความจริงนั้นไปตามจริงมันก็เป็นสภาพมันอยู่ในโลกที่ทวงหรือว่าต่างจากชาวโลกก็เป็นแล้วก็อยู่อีกอย่างหนึ่งจึงเรียกว่าธรรมะของพระพุทธเจ้าเนี่ยมันเป็นธรรมะอันควรกระแสโลก มันตีกลับกันหรือว่ามันคนละอย่างกันผู้รู้จุดปลายและผู้ไม่ติดไม่ยึดไม่สมไม่เอาเกิดเอาก่อมันก็จะเป็นสภาพไม่สมไม่เกิดไม่ก่อมันก็จะปล่อยจะวางจะสูงยิ่งหัดแล้วก็ยิ่งเป็นจริงแล้วก็ยิ่งรู้ละเอียดก็ไปจริงๆแต่สุดท้ายมันก็ปล่อยวางได้หมดเลิกได้หมดแม้เราจะมีรูปนามขันธ์ 5 เราจะมีสิ่งอะไรใดอยู่เราก็เข้าใจมันก็สุดท้ายที่สุดมันก็ที่เดียวกันแต่ช้าจะเร็วอย่างไรก็ตามเหตุปัจจัยไม่มีอะไรยื้อยุดฉุดกระชากไม่เจ็บไม่ปวดไม่เกิดไม่ร้อนมันก็เปลี่ยนแปลงไปตามภาวะการเงิน เป็นอย่างนู้นอย่างนี้มึงจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างนี้เสื่อมไปเร็วเสื่อมไปช้าหน่อยหรือว่าไม่เสื่อมไปเร็วตามที่เราคิดมันเลยเวลาที่เราคิดมันน่าจะตายใน 5 วันมันกลับไปอยู่ได้อีกตั้ง 10 วัน 20 วันอะไรอย่างนี้เป็นต้นไปมันก็เป็นได้บางทีก็เป็นแต่เพียงความคิดนึกหรือคาดคะเนของเราเท่านั้นแต่ความสมส่วนของมันเรียกว่าความจริงของมันที่มันจะเป็นไปมันอาจจะไม่ตรงตามที่เราขาดทุนเองได้ซึ่งอย่างนั้นมันก็เป็นไปแล้วมันก็จะพรากจากกันเป็นที่สุด 13 ความรู้สึกนึกคิดและจิตวิญญาณแม่มันมันดูยากจับยากเข้าใจตัวมันยากแม้แต่มันอยู่ในเราเรายังมีอาการแม้ปัจจุบันเดี๋ยวนี้มันก็ยังมีอาการให้เราเห็นแต่เราก็ยังไม่รู้มันมันก็ยังพาเราเป็นแต่เราก็จะจับมันไม่ได้เพราะมันไม่ได้ปล่อยหรอกนะมันยังยึดอยู่อย่างไม่ใช่น้อยนะยึดอย่างที่เรียกว่ามันทรุดสั้นอยู่ข้างในคนหนึ่งถึงสิบเลยทีเดียวแต่ถ้าอยู่ในสำนึกนอกเนี่ยเราว่าเราไม่ยึดแล้วก็ปล่อยแล้วแต่ข้างในมันก็เป็นสภาพที่ยังไม่บริบูรณ์ผู้ที่บริบูรณ์แล้วไปจนกระทั่งสุดท้ายว่าไม่ แม้แต่ในรากเหง้าหมดยึดแต่ผู้นั้นหยุดคิดนอกพระอรหันต์นั้นหมดยุคแล้วในก้นบึ้งของจิตถึงขั้นอาสวะอนุสัยถึงขั้นผิดพลาดข้อมูลหมดยึดแต่ท่านก็ยึดนอกตามขั้นตอนที่ยังมีอยู่ตามกาละเทศะฐานะยึดยึดเอาจริงเอาจังยึดเพื่อที่จะให้เป็นประโยชน์ยึดคุณจิตใจซื่อตนเองนั้นไม่ได้เอาอะไรเลยมันยึดเอาอะไรอีกแล้วแต่ท่านก็ยึดตามขั้นตอนที่ควรจะเป็นให้แก่โลกเป็นตัวอย่างในโลกยึดวินัยยึดกฎยึดหลักเกณฑ์ยึดความดีงามเย็ด เป็นเจ้าภาพที่จะเป็นตัวอย่างอันดีเป็นความริเริ่มที่จะต้องนำไปอย่างนี้มีส่วนนั้นส่วนนี้อันนู้นอันนี้ที่มันจะเป็นประโยชน์ตามปัญญาอันแสนซื่อตามปัญญาอันที่เข้าใจเพื่อที่จะเป็นประโยชน์แก่อนุชนเป็นประโยชน์กับคนในปัจจุบันท่านยึดสิ่งนั้นยึดนำยึดพายึดอย่างจริงใจอย่างจงใจเป็นเจตนาด้วยแต่แท้จริงท่านไม่ได้ยึดเลยเป็นสัตว์สังคมเพราะคนที่กำลังเรียนอยู่ก็จะบอกว่าตัวเองมีหมดเยอะโดยสำนึกแต่จริงๆเรายังไม่ได้เรียนรู้เรายังไม่ได้ถอดถอนมันแท้จริงก็ยังไม่หมด ถอดถอนไปเรื่อยๆจนจะหยาบให้เราถอดถอนขึ้นมาเราจนแน่ใจเข้ามาเรื่อยๆแล้วมันก็จะมีระบบมีสภาพที่เราศึกษาล้างชำระปลดปล่อยสติหยาบมายามมาเรื่อยๆใครปลดได้เท่าไหร่คุณรู้ว่าสิ่งในโลกมีแต่ก่อนคุณหลงใหลคนติดอยู่จริงๆในโลกแต่เดี๋ยวนี้คุณปลดปล่อยออกไปเท่าไหร่เท่าไหร่เท่าไหร่เท่าไหร่จริงๆคุณก็เป็นของคุณเองแต่ละคนแต่ละคนจากอย่าไปจนกระทั่งขั้นสูงละเอียดตามที่เราว่ากันไปตั้งแต่กลางมาพบเธอเข้าไปในภาวะแทรกซ้อนก็เป็นนายวิภพเนี่ยถ้าแปลกันอย่างซื่อๆง่ายๆก็แปลว่าสิ่งที่ไม่เคยพบใช่ไม่ใช่ภพที่เป็นภาวะ เป็นสิ่งที่บอกว่าปฏิเสธยิ่งก็แปลว่าไม่เป็นสิ่งปฏิเสธไม่อยากไม่อยากเป็นไม่อยากมีไม่อยากได้ศิลปะเป็นสภาพที่ย้อนอย่างหยาบๆไม่อยากเป็นแล้วก็จนกระทั่งผลักไสมันก็ไม่อยากเป็นมันก็ไม่หยุดเหมือนกันมันก็จะวิ่งไปอีกนิดนึงก็ใช่ที่เพราะว่าจะแปลว่าไม่เพราะว่าเขาบอกเป็นความอยากได้อยากมีอยากเป็นเพราะวิภาวะก็บอกว่าไม่อยากได้ไม่อยากมีไม่อยากเป็นถ้าเกิดอารมณ์จิตอย่างนี้อยู่เขาเรียกว่ามันก็ยังวิ่งทวนอีกนิดนึงเหมือนกันก็ถูกทีนี้ด้วยความหมายที่สูงขึ้นไปกว่านั้นวิภาวะตัณหาและมีความลึกซึ้งเข้าไปกว่านั้นอีกมันเป็นชั้น ลึกกว่าภพนั้นของครบ 7 ธรรมดาเข้าไปสู่ภพใน 14 เป็นธรรมะชั้นสูงชั้นซ้อนเข้าไปอีกจนจะต้องเป็นเลิกเป็นลาเป็นลาไปรู้รู้ถอดรู้ถอนออกมาอีกจะเข้าใจว่าสิ่งอย่างนี้ก็เป็นแต่เพียงว่าเราอาศัยถ้าเราจะยึดแล้วก็ยึดแต่เพียงอาศัยและความรู้ซ้อนจริงๆและความเป็นจริงนั้นก็เป็นด้วยความจริงใจของคนเราเขาเข้าใจชีวิตเข้าใจความเกิดขึ้นตั้งอยู่เข้าใจว่ามันมีอะไรในโลกมันก็มีสั่งสมให้แก่ตนมาโลกโมโตสัมมาใช้ไอ้ตัวรากเขามูลค่าที่เรียกว่าราคะมูล ประมูลหรือโลภะมูลอันแสนจะเข้าใจผิดเพี้ยนเรียกว่าโมหะสลับสับสนตลอดมาเลยแล้วเราก็ก่อเกิดอะไรแสดงออกมาด้วยความสลับซับซ้อนเข้ามารู้หมดแล้วเป็นระดับป้องกันเกิดขึ้นในการตั้งอยู่แล้วก็การสลายไปของสิ่งที่เป็นธรรมดามันก็เท่านั้นเองมันไม่มีอะไรผิดที่ไม่มีอะไรหวงแหนจิตมันเป็นธาตุรู้ที่มันรู้แล้วมันก็ยึดเกาะอาศัยเป็นสิ่งสะสมสะสมสะสมเป็นชั้นเป็นเชิงเป็นชั้นเป็นตอนมาเจอก็ช่างโลก Moto สังกัดจนจะได้มาเรียนรู้ธรรมะจนค่อยๆมาถอดถอนธรรมะถ้ามาถอดถอนสิ่งที่มันถอดถอนธรรมะก็ได้ถอดถอนสิ่งที่ทรงไว้ คาถาสิทธิยึดไว้ส่งไว้เปลี่ยนเรื่อยก็เป็นธรรมะที่ปลดปล่อยธรรมะที่ปลดปล่อยจนเรามีฐานมีธรรมะมีคุณธรรมมีบารมีมีภาวะปัจจัยที่ได้สั่งสมความถอดถอนมาเรื่อยแล้วก็หัดถอดถอนมาไม่รู้จินตนาการจากคุณมาพบธรรมะขณะนี้คุณมาพบพระพุทธเจ้าพระพุทธศาสนาจนมาได้มาเรียนปรมัตถธรรมเนี่ยไม่ใช่คนพึ่งมาพบเดี๋ยวนี้หรอกมันพบมาตั้งไม่รู้กี่ชาติ เขาก็จะทำไปเราเองเราได้เราก็บอกกล่าวต่อออกไว้นำไว้เมื่อผู้เข้าใจแล้วว่าเราเองมันเกิดมาต้องเป็นใช้กรรมถือว่ามันกระทำแต่ก่อนมีแต่กระทำเข้าตัวสั่งสมเข้าตัวนึกว่าการเกิดการมีการเป็นการได้การเอานี่เป็นสิ่งที่เป็นชีวิตชีวาแล้วก็จะให้มันเป็นชีวิตชีวาแม้มันสลายแล้วก็ยังวิ่งต่อออกมาอีกมันมีตัวเชื้อเขาที่ไม่ยอมแตกสลายดินเนี่ยมันมีอีกต่อไปต่อไปเรื่อยเลยจนเรามาเข้าใจแล้วว่าพ่อไอ้ตัวเขาเงื่อนอันนี้เองต้องกราบถวายเรารู้แต่เพียงบัญญัติมันก็รู้แต่เพียงมันอยากได้สิ่งนี้มันเกลียดลึกซึ้งเหลือเกินจับตัวไม่ติดง่ายๆเราก็ต้องพยายามเรียนรู้กันไปจนจับตัวมันติดจนพยายามทำให้มันแตกทำให้มันปลดปล่อย รู้ยิ่งจนปล่อยวางจนเข้าใจทั้งเหตุและผลของจริงๆจังๆฉันเลิกรากันได้แม้แต่นี้เราก็รู้อยู่เห็นอยู่เป็นปัจจุบันเดี๋ยวนี้ว่าเราไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรหรอกแม้เราทำดีก็เข้าใจว่าดีได้สรรเสริญมาก็เขาก็สรรเสริญก็ดีเท่านั้นแหละเราไม่ได้ติดใจใจเราไม่ได้ติดอยู่บนโลกแม้จะเป็นโรคธรรมะยศสรรเสริญเยินยอหรือจิตใจแม้กระทั่งมนุษย์เป็นสิ่งที่น่าชื่นชมชื่นใจเป็นความสุขของโลกแล้วก็เข้าใจว่ามันไม่ใช่ความสุขหรอกมันเป็นความหล่อมันไม่ใช่ของโลกที่เราจะต้องไปติดอยู่บนโลกเมื่อเราเองต้องการนิพพานแต่มันก็เป็นของโลกที่มันหลอก พี่ไม่รู้คนที่เอาวิชาอยู่กับโลกเมื่อเราเองเราสู้เท่าทันแล้วเราก็ไม่เอาจริงๆไม่เป็นจริงๆก็ถอดถอนตัวถอดถอนออกจากโลกมันก็ถอดถอนได้เมื่อถอดถอนแล้วเสร็จเรายังมีส่วนเหลือเด็กกว่าสัตว์เรายังมีรูปนามขันธ์ 5 เรายังมีดินน้ำไฟลมยังมีสิ่งที่หลงให้มันมาเกาะกลุ่มอยู่ถึงขนาดนี้แล้วก็พัฒนามาเหลือเกินพัฒนามาจนกระทั่งเด็กยิ่งใหญ่ที่สุดที่จะเป็นมนุษย์โลกที่เป็นโรคมากที่สุดมันก็ได้เป็นมาแล้วเราจะยิ่งใหญ่ที่สุดที่เราจะได้เป็นมนุษย์โลกที่โจทย์อำมหิตโหดร้ายที่สุดเราก็ได้เป็นมาแล้วจนเห็นมันเป็นทุกข์เป็นภัยจนเห็นว่ามันไม่มันน่าเบื่อมันไม่น่า เราได้รับรางวัลจึงกลายเป็นคนที่มีสัญชาตญาณที่ก็ไม่โหดร้ายเท่าไหร่แล้วก็ไม่ได้โลภโมโทสันเท่าไหร่จนปลดปล่อยมาจนกระทั่งเข้าใจว่ามันมีดีกว่าไม่โหดร้ายไม่ต้องโลภโมโทสันดีกว่าไม่มีความเข้าใจและปัญญาจริงๆแล้วโดยสัญชาตญาณหรือจิตวิญญาณของเราจริงๆของใครของใครเพราะฉะนั้นคนที่มันยังไม่เป็นจะมีสัญชาติญาณไอ้สัตว์ป่าโหดร้ายมันก็เป็นอยู่จะมีสัญชาตญาณในความโลภมันก็ยังเป็นอยู่ของคนที่เป็นยิ่งไม่หัดรับทำความเข้าใจจริงมันก็ไม่ถอดถอนแต่เราตั้งใจว่าทำให้มันละลายแล้วก็ฝึกปรือมันลดลงไปฝึกปรือพยายามปลุกพยายามลงพยายามกระทำจริงจึงจะเกิดเหตุจึงเป็นจริงไม่ใช่เราจะมานั่งคำนวนเอา เข้าใจกันบางคนที่มีสมรรถภาพสมรรถภาพปัญญาหรือสมองเพียงพอเข้าใจได้ไม่ยากเลยเข้าใจได้ไม่ยากเท่าไหร่ถ้ายิ่งมีคนที่อธิบายมีคนที่ใช้ปฏิภาณทำความเข้าใจให้ได้ง่ายขึ้นด้วยมันก็ยิ่งเข้าใจแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราเป็นแล้วอย่างนั้นเป็นแต่เพียงความเข้าใจก็เป็นความเข้าใจแต่เราจะเป็นอย่างนั้นจริงเราก็จะต้องทดสอบของตัวเราเองให้รู้ว่าเราเป็นจริงนะเราทำได้นะหรือว่าเราทำยังไม่ได้หรอกที่จริงได้จะเข้าใจก็คือเรื่องฝืนยังปลดปล่อยไม่ถูกเหลี่ยมถูกมุมเลยเราก็ต้องรู้ของเราจริงๆรู้จนเห็นเป็นแจ้งชัดเจนสิ่งที่มันเห็นได้ยากแต่มันก็มีจริงบอกว่า สภาพความรู้สึกของจิตวิญญาณตั้งแต่ชั้นนอกชั้นกลางชั้นละเอียดชั้นในลึกซึ้งคนบึงเราก็จะตามติดตามวิญญาณที่เห็นใครรู้ว่าเออมันไม่มีแล้วแล้วมันก็ไม่ได้หลอกได้ร้อนอะไรเรามันไม่มีปัจจุบันนี้ช่วงอื่นมันก็ไม่สับสนมันไม่รอมันไม่เวียนมาล้อหรอกมันไม่หล่อไม่เล่นเอาเถิดเจ้าล่อกับเราอีกแล้วมันไม่มีความหล่อความเป็นปัจจุบันก็เป็นได้อนาคตก็เป็นได้เหมือนอย่างนี้อีกอันดีก็เลิกล้างเข้าใจแล้วแต่ก่อนนี้อดีตเป็นความเข้าใจผิดเดี๋ยวนี้เป็นความเข้าใจถูกและพลิกแรงของวิญญาณของความเป็นจริงของเราในอนาคตก็มีฤทธิ์แรงพอมีฤทธิ์ เป็นไปแล้วได้แล้วโดยมันไม่เป็นไปอย่างที่เคยเป็นอีกแม้เป็นไปได้แล้วในริทแปลงถึงอนาคตแล้วเราก็ยังจะอนุโลมให้มันเป็นไปอย่างที่เราเคยเป็นอยู่อีกเมื่ออดีตในยังเคยกินมันยังเคยทำสภาวะรับส่วนนั้นส่วนนี้มาอันนี้มาเราก็ยังกลับไปเป็นปฏิเสธอย่างที่เราเคยเป็นอย่างอดีตได้อีกโดยที่จะเป็นอีกอาจจะนานทีก็ยังไม่ติดไม่หลงไม่หลงอนุโลมได้หมดหวังจริงๆจะมาโดยรวมในโลกการคบเป็นเขามีอยู่กับเขาบ้างเพื่ออาศัยเป็นฐานสอนเพื่อใช้เป็นฐานที่เป็นนำพาคนอื่นเป็นประโยชน์ หยุดไปเลยจนตอนนั้นหมดปัญหาสิ้นภาระรู้แจ้งแทงทะลุถึงหมดไม่มีปัญหาแล้วปลดปล่อยจริงที่ทำอยู่ทุกวันนี้ทำเพื่อคนอื่นเพื่อตัวตนนั้นไม่มีแม้ปัจจัย 4 เขาจะให้กินหรือจะอยู่อย่างระบบที่พระพุทธเจ้าท่านพาทำพาเป็นจะมีกินมีใช้เฉพาะอาศัยชีวิตร่างกายไปก็อาศัยคนอื่นที่เราต้องสอนเขาให้รู้จักกตัญญูกตเวทีรู้จักความแจกจ่ายเจือจางใครรู้จักสิ่งที่ควรอนุเคราะห์กันไว้เพื่อคุณกันไว้สัมพันธ์กันไว้ถ้าเราเสริมระบบนี้ให้เป็นอยู่ได้ระบบนี้ก็จะเหลืออยู่ในโลกช่วยเหลือผู้อื่นต่อไปเราก็จะรังสรรค์ระบบที่เป็นพระพุทธเจ้า วางไว้แล้วนี่แหละถือว่าเจ้าพยายามปลูกฝังระบบระเบียบพิธีเปิดหลักการเป็นไปเนี่ยให้แก่โลกไว้นี่ยังสูงอย่างละเอียดเราก็มาทำให้มันได้ตามชั้นตามเชิงละเอียดละออขึ้นไปได้เท่าไหร่เราก็ช่วยพระพุทธเจ้ามากเท่านั้นหรือเราเก่งมากเท่าไหร่เราก็ช่วยทำไว้รังสรรค์เลขท้ายไว้ได้เท่านั้นเท่านั้นเหมือนกันด้วยความจริงใจของผู้นั้นบางทีอาจจะไม่ถูกต้องทีเดียวสำหรับพระอรหันต์บางองค์ที่ปัญญาไม่สูงมีสภาพผิดพลาดบ้างเหมือนกันก็เป็นความเห็นที่จริงใจของท่านท่านไม่ได้ทำผิดพลาดอันนี้เพราะว่าท่านเองจะมีเล่ห์เหลี่ยมอะไรแสงซ่อนไว้สำหรับตัวท่านไม่มี ค่ายทหารบางองค์ทำผิดโดยซื่อโดยตรงจึงไม่มีอาบัติอะไรพระพุทธเจ้าไม่ได้เอาบัตรคนจริงใจที่เจตนาจริงและผู้นั้นเป็นพระอรหันต์โดยถอดถอนสิทธิ์แล้วเราเอาที่สุดตรงที่ว่าพระอรหันต์ยกไว้ว่าเป็นสติวินัยเป็นเรื่องของความรู้ร้อยของท่านนี่เป็นความรู้ร้อยของท่านนะรอบร้อยของท่านแต่ไม่ใช่รอบร้อยของคนอื่นยกเว้นภาษีวินัยถ้าจะผิดอะไรไม่ถือออกผิดเพราะว่าไม่มีความไม่จริงใจทีนี้ความจริงใจไม่จริงใจเนี่ยมันวัดกันยากที่สุดเพราะฉะนั้นใครยังหลอกมันก็หลอกได้จนกว่าจะจับกันได้จนกว่าจะเห็นเหตุผล มันก็จะรู้จริงไหมที่หลอกไม่เป็นไปเพื่อความเป็นจริงอะไรต่างๆนานาตอบแท้จริงคือความเห็นแก่ตัวเพราะความกระทํา ตอนกลับไปกลับมาถึงบางอันบางอย่างก็เป็นตัดสินได้ยากมากตัดสินได้ยากมากแต่ก็ต้องพยายามสำหรับคนที่รู้จริงแล้วก็เห็นสูงได้มันก็มีความจริงที่สูงพระผู้ที่ไม่รู้มันก็ต้องเห็นสิ่งที่ต่ำแล้วก็จะเปิดโอกาสให้แก่ผู้ที่มีปัญญาสูงเป็นเลขเป็นเลขอาศัยแสงซ้อนถ้าผู้ใดรู้ไม่เท่าไม่ทันผู้ที่มีเลขเด็ดก็ครองคืออยู่เหนืออยู่มีอำนาจเหนือถ้าผู้ใดมีปัญญาเนื้อก็พูดดิเรกๆผู้ที่มีสัญญาณจริงใจเป็นผู้บริสุทธิ์สะอาดจริงอยู่เนื้อพวกนั้นก็มีสมองเท่าทันของผู้ที่มีเลขเด็ด นั้นก็จะมีความสะอาดบริสุทธิ์ขึ้นได้ถ้าเผื่อว่าสมองสู้ไม่ได้หรือว่าเลขเด็ดที่เขาอำพรางกันไว้มันเก่งกว่าอยู่อย่างเก่งใช้ทั้งทุกๆอย่างที่จะทำให้เกิดอำนาจเกิดการครอบครองเกิดการใช้สภาพที่มันเป็นเลิศเลอนั้นกำหนดไว้ในสังคมมนุษย์ก็ยังไม่เป็นไปได้ดีแต่ถ้าสมมุติว่ามีผู้เป็นคนดีที่มีสมองด้วยสามารถที่จะฉลาดเหนือมีทั้งความบริสุทธิ์สะอาดจริงใจด้วยสิ่งนั้นจึงจะเกิดประสิทธิภาพเกิดสมรรถภาพเกิดผลที่จะแพร่กระจายสัจธรรมออกไปให้เป็นโรคได้มากเพราะผู้ใดมีฤทธิ์มีแรง พระอรหันต์เกิดถ้าเป็นพระอรหันต์ชั้นที่แค่ว่ายังมีปัญญาสู้ความโกงของมนุษย์ในแต่ละยุคแต่ละเวลาไม่ได้มันก็ได้แค่นั้นเองเพราะทหารก็ทำได้แค่ที่ชายแดนนั้นไม่มีอำนาจจ่ายก็เท่านั้นเท่านั้นครับเพราะอาหารมีอำนาจใหญ่สามารถที่จะนำจะพาจะเป็นไปได้อีกมีมากเท่าใดเท่าใดช่วยกันเป็นชั้นตอนเป็นความคนหนึ่งมีหลายๆมวลมีหลายๆชิ้นหลายๆคนหลายๆองค์หลายๆที่แรงแล้วก็มีผลต่อสังคมมีผลต่อมนุษย์มากขึ้นมีคุณค่ามากทีนี้พูดได้มันก็เป็นความพอใจของผู้ชายผู้ใดจะมาเป็นพระอริยะมาเป็นพระอรหันต์เป็นอย่างนี้อยู่อย่างนี้ทำอย่างนี้ พระพุทธเจ้ามันก็จะเป็นจริงลงตัวจริงแล้วก็จงไปอยู่ในโลกนี้มีอยู่จนกว่าจะถูกโลกอันแสนโหดร้ายและแสนหฤโหดนี้แสดงฤทธิ์เดชแถมอำนาจอยู่แล้วเขาเองเขาก็ทำลายตัวเขาเองไปเพราะไปดูกันอย่างโหดร้ายจนกระทั่งสุดท้ายจึงมีกลยุทธ์หรือมีไฟเป็นไรกันเพราะอำนาจความดีของมนุษย์คืออำนาจแห่งความดีของธรรมะของศาสนานั้นไม่มีฤทธิ์แรงแล้วสังคมมนุษย์มนุษย์มนุษย์ไปไกลกันจึงมีแต่ความเดือดร้อนดิ้นแรงของพระแม้จะเป็นพระปัจเจกพุทธะที่เกิดมาก็รู้ก็มีเชื้อมีบารมีไม่เห็นเป็นพ่ออยู่คนเดียวบนโลก ทุจริตลูกโลกนี้ยากจริงหนอสอนไม่ได้แน่ๆด้วยก็รู้แสนรู้ทำตาอยู่ช่วยอะไรไม่ได้ก็ได้แต่ช่วยตนอยู่ผู้เดียวปล่อยให้โลกมันสลายยุคปล่อยให้โลกมันบรรลัยต่อหน้าต่อตาก็ต้องปล่อยแล้วท่านก็หัดวางให้ได้แต่ถ้าเกิดจะต้องรู้ก็ต้องเห็นสิ่งที่มันสุดจะทนทานอะไรก็ได้ต่างๆเรียกว่าหยาบกร้านอำมหิตโหดร้ายโรคจิตถึงขนาดอย่างไรอย่างไรท่านก็จะต้องรู้เห็นอยู่บนโลกหนอโลกหนอเขาก็จะเป็นไปอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้เลยจะมีประวัติศาสตร์ที่จะมีปัจจัยกับพุทธกี่องค์กี่รูปก็ตามแต่เพื่อเผด็จการก็ไม่ได้กำลังรีบแรงนั้นก็ไม่พอที่จะทำโลกแม้ทุกวันนี้เราก็ทำอย่างนี้ อิ่มแล้วเพราะมันใกล้จะได้ยุบเข้าไปทุกทีแล้วเราจึงจะเห็นบทบาทว่าเราทำงานอยู่นี่มันไม่ใช่ของง่ายเลยของยากที่เราจะต้องต่อต้านยึดแรงของมนุษย์โรตีหรือมนุษย์โลกมีการที่เห็นอยู่เนี่ยไม่ใช่เรื่องที่ไม่มีจริงเป็นเรื่องจริงแต่เมื่อเราแน่ใจในสัจธรรมและแน่ใจในโลกลูกมีโรคอย่างนี้เราจะไปลงอุตุอย่างนี้แล้วก็ไปถ้าใครไปด้วยกันได้ก็ไปใครไปด้วยกันไม่ได้จะหลุดจะร่อนออกไปแค่ไหนแค่ไหนจะไปเป็นส่วนหนึ่งของโลกเขาก็ตามใจใครไม่หลุดไม่หลุดจะปล่อยไม่ได้ไปด้วยกันได้อยู่ก็ไปถ้าจะแน่ใจแล้วว่าชีวิตก็เท่านั้นใครจะเป็นประโยชน์ในทิศทางไหนจะเป็นประโยชน์ในทิศทาง เป็นเหตุปัจจัยของโลกอุจจาระเราก็อยู่ในภูมิภาคไปตามขั้นตอนความสามารถของเราช่วยเหลือโปรไฟล์เกี่ยวกับกันไปถ้าเกิดว่าพูดได้บอกว่าไม่ได้ทนไม่ได้หลุดจะต้องไปอยู่กับโลกียะไปเป็นมวลของโลกิยะเท้าก็หลุดออกไปเป็นมวลของโลกิยะมันก็เป็นคนละคนละฝั่งไปเรื่อยๆก็บางคนอาจจะไปอยู่เมืองของโลกิยะแต่จิตใจของเรายังเห็นดีทางลงอุจจาระก็เป็นมวลที่ช่วยเหลือทางโลกิยะเขาจะตามรูปตามผลบ้างเล็กน้อยมีใจในทางลงอุจจาระมากเท่าไหร่ก็ช่วยทั้งโลกโลกียะคนน้อยทำผมก็เป็นใจอยู่ทางลงอุจจาระน้อยก็ช่วยโลกียะเขามากมันก็เป็นเรื่องธรรมดาหรือแม้แต่คุณเองอยู่ในโลก โรคอุจจาระโดยรูปแต่ใจของคุณมันเป็นโลกียมากๆคุณก็ต้องดีใจไปช่วยทางโลกเขามากแค่นั้นแหละกายมาอยู่แถวนี้ก็ตามแต่ถ้าเกิดว่าคุณมาอยู่ทางกายก็อยู่ทางนี้ใจไม่ได้ช่วยโลกขี้ยาอะไรมากมายมันก็ช่วยลูกศิษย์มากขึ้นมากขึ้นใจหมดทั้งกายตามความสามารถของเราตามสมรรถภาพของเราตามความเก่งของเราที่เราจะเก่งเท่าไรที่ไม่เท่ากันความช่วยได้คิดสิ่งที่มีสมรรถภาพก็ไม่เท่ากันซึ่งเราก็อยากจะเก่งทุกคนแหละใครก็อยากมีสมรรถภาพที่เก่งไม่มีใครไม่อยากเก่งหรอกแต่มันเป็นจริงมีจริงมันได้เท่านั้นเป็นเท่านั้นจริงๆฉันอยากเก่งกว่านี้นะคุณเชื่อไหม คุณอยากเก่งกว่าที่คุณเก่งไหมแน่นอนมนุษย์ก็อยากเก่งแต่เราอยากทำประโยชน์ได้มากถ้าอยากมีประสิทธิภาพมากถ้าอยากจะไม่เสียแรงไม่เสียอะไรต่ออะไรที่มันถูกโลกมันยังฝืนอยู่นี่กินเด็กฉุดมีปัญหาดึงมีส่วนที่ยังเป็นไปได้แคล่วคล่องขับไวเป็นไปได้ดั่งใจมีเปโตรว่า 10 ประตูมีอำนาจมากที่จะเป็นไปตามที่ต้องการนี้เพราะมันเป็นไม่ได้อยู่จริงๆมันก็เป็นจริงแม้เราจะน้อมเองเราจะฝืนยังไงเราก็เป็นอยู่ตามธรรมชาติของเราเราเป็นได้มากๆๆปล่อยออกมาแล้วก็ทำอะไรได้ตามอำนาจใจอยากให้เป็นอย่างนี้เป็นได้ทันทีมีทั้งฝีไม้ลายมือมีทั้งสมรรถภาพด้วย ทำได้จริงด้วยคุณก็ต้องทำข้าวอยู่เองเป็นเองไม่ได้ไม่มีอะไรบันดาลไม่มีพระเจ้าศาสนาพุทธไม่มีพระเจ้าอยู่ดีๆก็อันนั้นอันนี้มาบรรยายเหมือนเดิมไม่ได้มันมีภาวะปัจจัยเดิมเท่านั้นแหละมันมีเท่าไหร่ก็ออกมาใช้แล้วมันมีใหม่ก็สั่งสมใหม่ไปเรื่อยๆแล้วถ้าใครจับฉลากงานเก่าแล้วก็พยายามฝึกพลังงานใหม่ให้มันเป็นความสามารถสูงขึ้นเก่งขึ้นเก่งขึ้นเราไม่ได้อยากเก่งยิ่งเป็นพระอรหันต์ยิ่งไม่อยากเป็นอะไรหรอกแต่มันยิ่งไม่มีปัญหามันยิ่งรู้ความดีงามมันรู้ความเหมาะสมสำหรับอะไรที่ถูกทำไมก็เราก็กรอกกุศลให้ถึงพร้อมไปเรื่อยๆเรื่อยๆเรื่อยๆยินดีผมมีอะไรนี่มันก็มีแต่ประโยชน์ก็ทำประโยชน์เราอยู่อย่างได้ประโยชน์ธาตุอาหาร วันคืนก็ผ่านไปเวลาก็ผ่านไปแต่เราก็อยู่อย่างไร้ประโยชน์ไม่ทำอะไรนอกจากจิตเราจะเสกเรานึกว่าจะติดเศษให้เป็นประโยชน์อยู่เฉยๆก็เล่นเล่นหัวหัวไปทางถนนทางนี้สบายดีอร่อยดีคุณก็ไปทำเศษเป็นสิ่งที่คุณคิดว่าสบายดีอร่อยดีแต่ถ้าเราไม่หมดมันหมดเสพแล้วเป็นเพราะอะไรเพราะไม่ต้องเสียเวลาก