201003 เจโตสมถะ-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ024.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันที่ 3 ตุลาคมพุทธศักราช 2520 ต่อจากนี้ไปเป็นการอบรมทำวัดเย็นนำฝึกเจโตสมถะที่พุทธสถานสันติอโศกถ้าวันนี้เราก็มาฝึกกันอีกเราจะฝึกกันไปเป็นประจำจนกว่าเราจะทำได้แม้เราทำได้แล้วเราก็ยังจะเป็นผู้ที่จะออกอุ้มเป็นตัวอย่างเป็นแนวนำเป็นผู้ที่จูงนำเป็นสิ่งที่ยืนยันได้แก่รุ่นน้องๆต่อไปอีกเราฝึกทุกอย่างที่เราจะ มากที่จะเป็นอยู่ที่จะทำได้เมื่อเราจะหยุดเราก็หยุดได้เมื่อเราจะทำเราก็จะทำได้การที่เราจะอยู่ยังไงจะอยู่ยังไงโดยที่จิตของเราเองจะเป็นผู้ตัดสินเป็นผู้สั่งเป็นผู้ปลดปล่อยเป็นผู้วางเป็นผู้จัดทำเรียกว่าเรารู้เกิดเรารู้ตายเกิดก็เกิดได้ตายก็ตายได้เราจะทำอย่างนี้เราก็ทำได้เราไม่ทำเราก็ทำเราไม่ทำได้เราจะทำอย่างนี้เราก็ไม่ทุกข์ทำไปแล้วตามเวลามันก็ทำไปเลยไปจะขาดไปอะไรแล้วก็ไม่มีทุกข์จะทำยังไงก็ทำได้ถ้าเรารู้แล้วว่าการกระทำนั้นเป็นกุศลอยู่เป็นของดีเป็นสิ่งที่ไม่ขาดไม่เคยเป็นสิ่งที่ไม่ใช่ทุจริตอะไร หารโดยเฉพาะบางครั้งบางอย่างอันเป็นสิ่งที่ส่งเสริมเป็นสิ่งที่สนับสนุนอุ้มชูเป็นสิ่งที่เจริญด้วยซ้ำไปเราก็จะเป็นผู้ทำเราจะทำทำได้หยุดแล้วก็หยุดได้วันเวลาไม่มีความหมายหาเรื่องทุกวันเวลาไม่มีความหมายเรามีแต่การงานมีแต่กรรมเป็นใหญ่เห็นกรรมอันใดเหมาะอันใดควรแล้วก็กระทำกับกรรมนั้นควรซึ่งกำหนดเวลาอะกาลิโกหมายความว่าการรักเวลาไม่ขึ้นด้วยเราไม่ขึ้นด้วยการและเวลาไม่ใช่ว่าเราจะทุกข์เราจะสุขเพราะเวลาเวลาจะมาทำให้เราทุกข์เวลาจะมาทำให้เราสุขไม่ได้เพราะมัน [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] เราก็ทำเมื่อเราจะทำแล้วก็ปล่อยวางแล้วเราก็พยายามเป็นไปด้วยดีที่สุดในการกระทำนั้นเมื่อเราไม่ทำเราถึงเวลาจะพักจะหยุดก็หยุดมันไม่มีปัญหาอะไรอย่างนี้เราจะฝึกอยู่ตลอดเวลาฝึกไปนั่นทำนี่มีไอ้โน่นไอ้นี่บา
อ่านต่อ
งอย่างเป็นประจำบางอย่างไม่เป็นประจำบางอย่างขาดขาดเกินเกินแล้วแต่เราก็ไม่ทุกข์ร้อนเหมือนกับกิริยาโดยอิริยาบถที่มีชีวิตอยู่ไม่ได้ทุกข์กับอะไรหมดเลยมีเรียนแล้วแต่เป็นเรื่องของการศึกษาทั้งสิ้นแล้วแต่เป็นสิ่งที่เราจะได้รับผลถ้าเราเรียนรู้จริงฝึกหัดจริงปลดปล่อยได้จริงเป็นไปจริงจิตใจของเราสบายจริงจะหนักหนาขนาดไหนก็ไม่มีปัญหาจะไม่หนักหนาก็ไม่มีปัญหา ไม่สามารถจะสู้แม้กระทั่งแดกน้ำไฟลมแดดน้ำลมฝนสัตว์เสือกลิ้นคลานบางทีมีสิ่งที่จะต้องได้รับกระทบหนักหนาเดือดร้อนบ้างเราก็ไม่เดือดร้อนได้เราก็จะทำให้เป็นผู้ที่ทนได้โดยไม่ยากทนได้โดยไม่ลำบากไปทีเดียวไม่ใช่เป็นผู้อ่อนแอแต่เราจะเป็นผู้แข็งแรงเราไม่ใช่เป็นผู้อ่อนอ่อนอ่อนแอและเราก็ไม่ใช่เป็นผู้ที่แข็งกระด้างเราเป็นผู้อ่อนโยนเป็นผู้สุภาพด้วยอย่างนี้เรียกว่ามันเข้าเหมาะสมเป็นไปด้วยดีทุกอย่างไม่ขาดไม่เกินไม่ย้อนไม่แย่งแต่ถ้าจะย้อนแย้งก็ย้อนแย้งเป็นปัญญาที่จะย้อนแย้งคือเราในส่วนที่ว่าที่เรา เราคนอื่นเขาเห็นว่าเขาทำไม่ถูกเราก็จะมีบทในการที่จะย้อนแย้งหรือว่าขัดเกลาเขาด้วยกรรมวิธีต่างๆนานาเป็นอย่างชาญฉลาดบางทีก็ย้อนแย้งออกตรงๆถ้าเข้าศรัทธาเลื่อมใสถ้าเขาไม่ศรัทธาเลื่อมใสเราก็มีท่าทีที่จะย้อนแย้งท่าทีที่จะขัดเขาเราเขาโดยกรรมวิธีที่ฉลาดจริงๆก็จะเกิดผลนั้นเราจะต้องมีสารเรขาคณิตมีการย้อนแย้งมีการขัดกันขัดขัดเกลาๆเขาอยู่ทีเดียวอาจจะรู้ว่าอะไรแรงไปอะไรไม่แรงไปถ้าแรงเกินไปมันก็ไม่สุภาพมันก็ได้อ่อนเกินไปก็ไม่ได้ขัดไม่ได้กล่าวอะไรเขาอ่อนเกินไปไม่มีปัญหาไม่มีน้ำยาไม่มีน้ำหนักอะไรก็ต้องดูให้มันได้ผลทุกๆอย่าง ทานได้ดำเนินไปด้วยดีแล้วเราก็ดำเนินไปด้วยดีมีเราจะกระทำและจะประกาศในการที่จะมานั่งเจโตสัมมาสติจะนั่งฟังธรรมจะนั่งทำอะไรหรือว่าจะทำงานจะทำโน่นทำนี่เป็นกิจวัตรกิจวัตรส่วนนั้นส่วนนี้เรื่องนั้นเรื่องนี้แล้วก็เรื่องเป็นเรื่องที่เราจะทำให้ได้โดยอยู่เป็นสุขมีจอนมามีกิจการอะไรจอนมาก็ทำจรก็ไม่ทุกข์มีจิตประจำก็ไม่ทุกข์มีหนักหนาเนี่ยเหนื่อยก็ไม่ทุกข์มีงานเบาก็ไม่ทุกข์จะหยุดก็หยุดได้โดยไม่ทุกข์จะทำก็ทำได้โดยไม่ทุกข์จึงจะเป็นที่สุดว่าเราจะเป็นผู้เกิดได้ตายได้ไม่ขึ้นก็เกิดไม่ขึ้นเกือบตายจึงเรียกว่าเป็นผู้มีอมตะธรรมอาจเป็นพรุ่งนี้อมตะเป็นผู้ไม่มีเกิดไม่มีตาย เกิดตายไม่ทำให้เราทุกข์ไม่ทำให้เราสุขอะไรเราจะอยู่ได้อย่างสบายสงบอยู่ดีไปทีเดียวมีแต่ถ้าเรายังมีชีวิตอยู่เราก็มีสัมมาอาชีวะมีสัมมาสัมพุทโธมีสัมมาวาจามีสัมมาสัมพุทโธด้วยสัมมาทิฏฐิด้วยความเห็นที่ถูกต้องรู้ดีรู้ชั่วอย่างแท้จริงเราก็ดำเนินไปจะมีสติจะมีพยายามมีสัมมาวายามะมีสัมมาสติสูงเท่าที่เรามีสมาธิมีจิตอันสูงของเรานั่นแหละเป็นที่สุดในชั้นเรียกว่าเราครบพร้อมในมรรค 8 ไม่พูดถึงที่สุดในอริยสัจองค์ที่ 4 อริยสัจองค์ที่ 4 หมายความว่าบริบูรณ์วิโรจน์ก็มีอยู่ในนั้นการเกิดการตายมีอยู่ในนั้นเสร็จเราเองเราไม่ได้หลงอย่างชาวโลก วันนี้เราทักหาไม่มีปฏิปทาทุกอย่างชาวโลกเราไม่มีเรารู้แต่ทุกข์ที่เกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเป็นอริยสัจเราไม่มีปัญหากับทุกข์เหล่านี้เพราะว่าทุกเหล่านี้เราอยู่เหนือมันแล้วเรารู้อยู่แล้วเราก็ไอ้คนนั้นเองอยู่ได้โดยไม่ยากอยู่ได้โดยไม่ลำบากจะทนก็ทนได้โดยไม่ยากทนได้โดยไม่ลำบากสบายเป็นที่สุดแล้วเราก็อยู่ไปถึงเวลามันก็ตายมันไม่ตายมันก็เป็นไปตามธรรมดาไม่แกล้งตายไม่แกล้งเป็นทุกอย่างดำเนินไปตามปกติเรารู้ความปกติหรือความเป็นไปของมันไม่แบกนั้นไม่ประชดประชันขวนขวายก็ขนขวายภาคเพียงพอเพียงอยู่ปรารภความเพียรอยู่จึงจะเป็นคนที่บริบูรณ์และคนประเสริฐเป็นคนที่มีคุณค่าเรามาลองนั่งแก้ตัวขึ้นมาจากคำตอบไปดู งานนี้ใจของเราว่างเราดีอยู่หรือเมื่อกี้นี้ที่ผ่านมาก่อนจะโดนทักนี่ใจของเราเป็นยังไงรู้ตัวใจหรือเปล่าหรือใจก็อยู่ต่างหากมันไปหลบซ่อนอยู่ยังไงมันเป็นทุกข์อยู่ตรงไหนรู้มันหรือเปล่าถ้าไม่รู้ลองอย่างย้อนทวนตามดูหัวใจเมื่อกี้มันจะเป็นยังไงมันไปหมดไปซ่อนมันไปอยู่ในรูปร่างไหนมันทุกข์อยู่หรือมันสุขอยู่ดีมันเบาว่างง่ายมันสบายดีมันก็อย่างนั้นแหละหรือให้มันทำงานอะไรอยู่หรือมันกำลังทำงานอะไรรู้มันไหมมันกำลังมีกิริยาอะไรมีอาการอะไรมีความรับรู้อะไร มันรู้ว่ายังไงใจของเราเมื่อกี้นี้มันรู้ว่ายังไงเรารักกายนอกมันจะโยกเยกมันจะเป็นนั่นเป็นนี่อยู่ก็ไม่ว่าส่วนกายนอกคุมยังไม่ได้เรียบร้อยก็ไม่ว่าแต่ว่าใจเราเป็นยังไงลองถามดูสอบสวนต้องตามใจเราดูผ่านจะได้รู้อย่าห่างใจอย่าเผลอใจถ้าหากใจเพ้อใจออกใจไม่รู้ว่าใจเป็นยังไงแสดงว่าสติตกแล้วไม่เหลือรอแล้วยิ่งไม่รู้เลยว่าไอ้เมื่อกี้ยังไงเรื่องอะไรไปยังไงยิ่งไม่รู้ใหญ่เขาเรียกว่ามันยิงงานงมงายใหญ่เลยถ้ายังพอรู้ก็เรียกว่าก็ยังตามปกติยังพอรู้ได้ ใจของเราเป็นยังไงหายยังพอเข้าใจยังพอจับได้ตามทันย้อนทวนดูได้ก็ต้องให้รู้แม้กระทั่งทุกเวลาที่เรากำลังทำอะไรมันก็ไม่มีบทบาทยังไงมันกำลังมีเรื่องราวอะไรมีการงานอะไรมีกิริยาอะไรอกุศลหรือกุศลถ้าเป็นกุศลก็ดีกำลังดีลงมากกำลังแรงไปหน่อยกำลังเต็มที่กำลังฟุ้งออกไปเกินขอบเขตติดตามไว้ไม่อยู่หลายเรื่องหรือไกลเหลือเกินเราอยากจะให้มันสงบลงมากว่านี้มันก็ไม่สงบอย่างนั้นหรือเปล่าหรือว่ามันหลับเกินไปมันดิ่งเกินไปเอาขึ้นมาหน่อยให้มัน แรงๆสติมันเบาไปจะไม่เจอดีมันจะหลับจนมันจะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรแล้วเอามันขึ้นมาหน่อยหรือว่ามันเป็นยังไงเราควรจะทำให้มันขึ้นมากลางๆตรงไหนพอดีที่ว่าสติเต็มไปทำงานทำการที่เป็นกุศลส่วนใดหรือจะปล่อยมันเฉยๆจิตขนาดนี้มันปล่อยแล้วมันไม่ทำอะไรมันก็จะรู้ได้สิรู้ได้เรื่องคิดไอ้นั่นไอ้นี่อยู่นิดๆหน่อยๆเป็นเรื่องเบาๆที่เราคิดเป็นเรื่องปรุงธรรมะเบาๆไปเรื่อยๆเรื่อยๆสบายดีเบาดีอยู่หรือไม่รู้ว่ามันอึดอัดขัดเคืองแม้เจ็บนั่นปวดนี่จิตไปต่อต้านกับส่วนนั้นส่วนนี้จิตไปทำอย่างโน้นอย่างนี้กับมันอยู่อย่างนั้นอย่างนี้ยังไง มันดูดีๆสอบถามจิตของเราลงไปดีๆเราจะได้รู้การนั่งแล้วก็ต้องตามจิตแล้วก็ต้องรู้จิตอย่างนี้มันถึงจะทำได้แล้วก็หัดทำมันเบาไปก็เอาขึ้นมันฟุ้งซ่านไปมันแรงไปหนักไปจับไม่ติดพยายามจับตัวมึงมาดึงเงินมาเอามาหาจุด 1 จุดเดียวเอามาอยู่ในกำลังของเราที่จะสามารถจัดการกับมันได้มันมาทำไปแล้วมันมีบทบาทอะไรไปกันขนาดนั้นแล้วเราก็จะได้รู้จิตของเราเราก็จะได้ควบคุมจิตของเราถึงจะถือว่าเราได้ฝึกจิตเราได้เล่นเกมเราได้ทำการจิตมันคือทีเดียว อ่าวมันก็ถึงจะเกิดผลจริงๆแท้ๆของปรียาตามมันแม้มันจะทำยังไม่ได้ดั่งใจก็ตามก็นั่นแหละถึงแม้มันจะไม่ได้ดั่งใจเราก็ฝึกมันอยู่มันไม่ง่ายไปเสียทีเดียวหรอกนะมันยากอยู่มันไม่ง่ายไม่ใช่คนเดียวแต่ถ้าเราก็ฝึกเราก็พยายามกระทำกับมันนั่นแหละเราจะได้รู้ว่าเราทุกข์ไม่ทุกข์แค่ไหนเบากายเบาใจแค่ใดสามารถควบคุมจิตจิตอยู่ในอำนาจแม้เล่มจะติดตรงตรงนี้ล่ะไม่ได้ตัดกิเลสกิเลสอะไรหรอกทำสมาธิทำจิตให้มันเกิดทำจิตให้มันดับและโดยเฉพาะก็คือเราดับมากกว่าเกิดคือเราพยายามจะรวมให้มันอยู่ในอำนาจและ เบามันว่ามันง่ายไม่ให้มันมีเรื่องมีราวอะไรมากไปอะไรจะให้มันน้อยๆอยู่ยังเรียกว่าเจโตสมถะแท้แล้วทำวันนี้บทบาทของเธอเสมอนะเราพยายามดูซิสภาพได้ดีจำไว้อย่างไรดีอย่างไรเบากายเบาใจดีถ้าเราทำผิดอย่างนี้เออคิดอย่างนี้ลงตามใจอย่างนี้ดีอย่างนี้นิ่งอย่างนี้ไอ้สัตว์ส่ายอย่างนี้ปรับปรุงอย่างนี้มาอย่างนี้ดีเราอ่านไว้จำไว้แล้วก็ภาคเรียนทำตามที่เราเคยทำได้ภายในจุดที่ดีนั่นแหละอย่างเดียวกับเราฝึก เราทำนั่งไปตามมีตามได้แล้วแต่มันจะเป็นแล้วแต่มันจะไปเราไม่มีวิมังสาไม่มีการปรับปรุงไม่มีการเอาใจใส่ไม่มีการดูแลชัดเจนกระทำกับมันจริงไม่รักก็มันก็ช้าเพราะเราจะต้องให้มันมีวิมังสามีการปรับปรุงดัดแปลงพัฒนามันจับส่วนดีส่วนไม่ดีแยกให้ออกแล้วก็ทำงานกับมันด้วยไปถึงจะเรียกว่าเราเร็วเจริญถูกต้องกับมันจริงๆอ่ะเอาละวันนี้พอสมควร