เมื่อปฏิบัติบรรลุธรรมได้จะหายสงสัยไม่ต้องไปถามใครเลย.docx

รุนแรง เว้นขาดจากการเบียดเบียนใดๆ จะพยายามสร้างเมตตาธรรม พ่อครูว่า…เป็นลักษณะของการติดพยัญชนะ จะเอาละเอียดทุกคำ

ไม่มีกามภพ คือ กายไม่ฆ่า ไม่ทำร้าย ไม่เบียดเบียน วาจาไม่สั่งให้ทำ(กายกรรมและวจีกรรมอันเป็นสังขารระดับกายสังขารไม่มี ศีลไม่ขาด ไม่ทะลุ ไม่ด่าง) เมตตาขั้นต้นเกิดขึ้นแล้ว สัตว์ไม่ตาย ไม่เจ็บ ไม่ลำบาก ได้รับการช่วยเหลือตามสมควร เป็นมนุษย์ชมพูทวีป คือ ผู้กล้าปรับเปลี่ยนพฤติกรรมตนเอง เป็นมนุษย์ปุพพวิเทหทวีป คือ ผู้ออกจากโลกเก่าเข้าสู่โลกใหม่ได้ (ปุพพ=อดีต, วิ=ยิ่ง, เทห=ร่างกาย )

มีรูปภพ คือ ใจยังคิดวางแผนจะฆ่า ทำร้าย เบียดเบียนอยู่(แค่คิดจะทำ ให้ทำจริงๆก็ไม่กล้าทำ เป็นมโนกรรมเป็นสังขารระดับวจีสังขาร ศีลพร้อย) เมตตาขั้นกลางยังไม่เกิด เพราะจิตยังคิดร้ายอยู่ ยังไม่เป็นมนุษย์ อปร หรือ อมรโคยานทวีป ยังไม่ก้าวต่อไปให้ถึงความเป็นอมต(อปร หรือ อมรโคยานทวีป คือ ผู้ก้าวต่อไปจนถึงอมต อปร=ต่อไป อมร=ไม่ตาย) มีอรูปภพ คือ ใจมีเจตนา ใจยังอยากจะฆ่า ทำร้าย เบียดเบียนอยู่(มีเจตนาและตัณหา แค่ตั้งใจจะทำ แค่อยากจะทำ ไม่ถึงกับคิดวางแผน ให้คิดก็ไม่กล้าคิด เป็นมโนกรรม เป็นสังขารระดับจิตสังขาร ศีลพร้อย) พ่อครูว่า…ละเอียดทั้งนั้น ดี แต่มันยาวไป ให้เข้าหา สภาวะแล้วจะไม่สงสัย เมตตาขั้นสูงยังไม่เกิด เพราะจิตยังมุ่งร้ายอยู่ ยังเพ่งโทษอยู่ ยังไม่เป็นมนุษย์อุตรกุรุทวีป ยังไม่อยู่เหนือความร้ายแรงได้ทั้งหมด ยังประโยชน์แก่สัตว์ทั้งปวงได้ไม่มากนัก (อุตรกุรุทวีป คือ ผู้อยู่เหนือความเลวร้ายทั้งหมด) ศีลขาด คือ ลงมือทำได้สำเร็จครบองค์ประกอบของศีล ศีลทะลุ คือ กายกรรม ลงมือทำยังไม่สำเร็จ ไม่ครบองค์ประกอบของศีล ศีลด่าง คือ วจีกรรม สั่งให้ทำ ศีลพร้อย คือ มโนกรรม คิดจะทำ อยากจะทำ ตั้งใจจะทำ ศีลเป็นไท คือ มีกิเลสแล้วตั้งใจกำจัดให้จางคลาย(วิราคะ)จนดับไป(นิโรธ) หรือ สัมผัสแล้วไม่มีกิเลสเกิดขึ้นเลย ศีลข้ออื่นก็นัยเดียวกัน พ่อครูว่า…ถูกต้อง ทำให้ได้ก็แล้วกัน จนกระทั่วตัวเองชัดเจน แล้วไม่ต้องมาถามผมหรอก คุณก็จะรู้ได้ด้วยตนเองโดยไม่ต้องเชื่อใครไม่ต้องถามใคร ท่านใช้ถึงขั้นว่าไม่ต้องถามใครไม่ต้องเชื่อใคร แต่เชื่อความจริงที่คุณยืนยันตัวเองเลย ความจริงนั้นจะยืนยันให้คุณหมดสงสัย เชื่อสนิท เชื่อโดยไม่ต้องถามใคร แม้แต่กระทั่งพระพุทธเจ้าก็ไม่ต้องไปถาม แม้พระพุทธเจ้าอยู่ก็ไม่ต้องไปถาม เพราะมันจะบอกเลยว่าว่างวางแล้ว พิสูจน์ไปอีกมันก็ยังไม่มีเกิดกิเลส กระทบแรงบ้างเบาบ้างไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เผลอตัวบ้างไม่เผลอตัวบ้าง มันก็ไม่เกิดอีก อย่าง นิจจัง(เที่ยงแท้) ธุวัง (ถาวร) สัสตัง(ยืนนาน) อวิปริณามธัมมัง(ไม่แปรเปลี่ยน) อสังหิรัง(ไม่มีอะไรหักล้างได้) อสังกุปปัง(ไม่กลับกำเริบ) นี่ก็ต้องมีพยานมีสภาวะทั้งหมดนะไม่ใช่แค่ไล่เพียงพยัญชนะก็จะเป็น นัตถิอุปมา ที่จะไปไล่เทียบอีก มันก็อัตถิอุปมา ไม่ต้องเทียบแล้ว นัตถิอุปมา แต่หากอัตถิอุปมา ก็มีการเทียบเคียงไม่จบสักที ถ้ามันรู้ได้ด้วยตนเองอย่างสมบูรณ์แล้ว จบที่ตนโดยไม่ต้องถามใคร โดยไม่ต้องเชื่อใคร มันก็จะจบในตัว 640602_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ ตอบปัญหาคุยกับเทวดาเอากิเลสล้างกิเลส