สื่อธรรมะพ่อครู(โพธิปักขิยธรรม 37) ตอน อย่าเบื่อชีวิต ให้เบื่อราคะโทสะโมหะ.docx
เนื้อหาในไฟล์
สื่อธรรมะพ่อครู(โพธิปักขิยธรรม 37) ตอน อย่าเบื่อชีวิต ให้เบื่อราคะโทสะโมหะ _หนูเบื่อ เบื่อทุกสิ่งทุกอย่าง (แม้แต่กิน) ทุกอย่างซ้ำๆจำเจ หนูรู้ว่ามันเป็นการฝึกฝนทำให้เราดีและชำนาญแต่ก็ยังเบื่อไม่รู้จะทำอย่างไร ชีวิตมันก็เหมือนใช้ชีวิตรอความตาย ปล.หนูคิดว่า สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ต้องการ ควรมีจำเป็นที่สุดคือ เฮือนสุดชีวิต(มากกว่าโรงครัวเสียอีกค่ะ) หนูก็ไม่ทราบว่าทำไมคิดเช่นนี้ อาจจะเป็นสิ่งที่ผิดก็ได้ค่ะ แต่หนูเบื่อกับชีวิต พ่อครูว่า...อาการเบื่ออย่างนี้ท่านเรียกว่า นิพพิทา มันเบื่ออย่างอวิชชา เบื่ออย่างโง่ไม่ฉลาด หากจะนิพพิทาต้องวิราคะ เบื่อราคะโทสะโมหะ อย่างนี้เบื่อถูกจริงจิตสะอาดบริสุทธิ์ พระอรหันต์มีกายบริสุทธิ์จิตบริสุทธิ์ ไม่ได้เบื่อร่าง เบื่อจิต ท่านก็ใส่สิ่งเหล่านี้เป็นประโยชน์รับใช้โลกมีชีวิตไป ไม่ต้องเบื่อหรอกมันตายแน่ๆ เพราะฉะนั้นอย่าอวิชชาเบื่อแล้วอยากตายอยากไปอยู่เฮือนสุดชีวิต ไม่ต้องอายุเท่าไหร่ก็ไปได้ ตายแน่ๆไม่ต้องไปคิดเบื่อ การเบื่ออย่างนี้มิจฉาทิฐิก็เหมือนกับยุคพระพุทธเจ้า ที่พระพุทธเจ้าสอนให้เบื่อหน่ายกายและจิต พอคิดตื้นๆ ก็บอกว่าร่างกายนี้น่าเบื่อหมด ก็จ้างด้วยบาตรจีวรให้คนฆ่า ก็เลยเถิด จะไปคิดว่ามันเป็นสิ่งน่าเบื่อเป็นสิ่งที่เกิดมาอาศัยแล้ว จะเบื่อก็เบื่อราคะโทสะโมหะอ่านให้ดีว่าจิตของเรามีราคะมันน่าเบื่อ จิตมีโทสะ โมหะ มันน่าเบื่อ และทำจิตของเราให้รู้ว่า พิจารณาอย่าให้มันเกิดอาการอย่างนี้เสมอ ถ้ามันกระทบสัมผัสกับอะไรก็แล้วแต่ในโลก มันก็เป็นสิ่งที่เป็นจริงตามความเป็นจริง กระทบสัมผัสมะละกอแตงไทย กับมะม่วงมะเขือ มะไฟอะไรก็ธรรมดา มันก็เป็นสิ่งที่มันเป็นเช่นนี้ เราก็ดูตามจริงที่มันเป็นเช่นนี้ เป็นประโยชน์ไหม เป็นประโยชน์ก็สร้างขึ้นมาช่วยกัน ไม่เป็นประโยชน
อ่านต่อ
์ก็อย่าไปสร้าง คนรู้จัก สาระ อสาระ อย่าไปสร้างสิ่งที่เป็นพิษสิ่งที่มอมเมา เป็นเรื่องโลก สิ่งที่เป็นพิษเข้าใจง่าย แม้มันเป็นพิษแค่สัมผัสก็เป็นพิษ เอามาใช้ก็เป็นพิษ เอามาบริโภคก็เป็นพิษ สิ่งที่เมา มัชชวณิชชา เราก็ไม่สร้าง ไปสร้างไปค้าขายสิ่งอันนี้ก็เท่ากับสร้างบาป ถ้ารู้ว่าสิ่งนี้มันมอมเมา สิ่งนี้เมาอย่างสุรา ไม่ได้สติ ประสาทมึนเมา อย่างนี้แน่นอน ของที่ยั่วยุให้คนไปหลงอยากได้อยากมีอยากเป็น ก็ปลุกเร้าให้คนอยากได้อย่างนั้นอย่างนี้ เป็นเรื่องของโลกีย์ ลาภยศสรรเสริญ พวกนี้เป็นของอาศัยทั้งนั้น แม้สิ่งที่ควรได้ ลาภธัมมิกา ลาภที่ได้โดยธรรม เราได้ด้วยการสร้างสรรแล้วแบ่งกันกินใช้ อย่างที่สังคมชาวอโศกเราศึกษาและทำกันได้ดี จุดสำคัญอยู่อย่างดี จุดที่เบื่อหน่ายร่างกายชีวิตมันเป็นมิจฉาทิฐิ เราได้เกิดมามีชีวิตอยู่แล้วจนได้ฟังหลวงปู่พูดอธิบายธรรมะมันเป็นกุศลอย่างยิ่งแล้ว พิจารณาและทำให้ดีสร้างจิตที่เป็นบุญให้ลดกิเลส พวกเราฟังรู้กันว่าบุญสะสมไม่ได้ กุศลสะสมได้ บุญเป็นพลังงานปัจจุบัน หากไม่มีกายจิต เป็นธรรมะสองสร้างพลังงานให้เกิดไม่ได้ คนที่เป็นเวไนยสัตว์แม้สัมมาทิฏฐิก็จะสร้างพลังงานไฟฌาน ให้สลายกำจัด เผา ไฟราคะโทสะโมหะ เป็นไฟที่ร้อนแต่ไม่ใช่แบบร้อนด้วยแก๊สเผาไม่ใช่ มันเป็นพลังงานนามธรรม อุณหธาตุที่มันเป็นพลังงานนามธรรม ยิ่งกว่าพลังงานที่พาร้อนใจคือราคะโทสะโมหะ พลังงานฌาน สร้างในขณะกระทบสัมผัส ผัสสะ พลังงานบุญหรือพลังงานฌานที่เราสร้าง หากไม่เก่งก็สู้ราคะไม่ได้ มันชนะก็มี ต้องสร้างพลังงานบุญ ไฟฌาน ให้เหนือกว่าไฟราคะโทสะโมหะ มันเป็นนามธรรมต้องมาฝึก ขณะสัมผัสกับกิเลสจริง มานั่งนึกเอาไม่ได้ ต้องปฏิบัติ ต้องสร้างฌาน ก่อนสมาธิ สมาธิ คือจิตที่สร้างฌานสร้างไฟให้ฆ่ากิเลสได้ กำจัดกิเลสได้จิตก็สะอาดขึ้น จิตสะอาดขึ้นตกผลึกเป็นความควบแน่น เรียกว่าสมาธิ จิตที่สะอาดอุเบกขาไม่ใช่จิตนิ่งแข็งไม่ใช่ แต่จิตยิ่งคล่องแคล่วว่องไว ยิ่งไฟราคะ โทสะ โมหะตายลง จิตยิ่งคล่องแคล่ว ไม่ใช่จิตสมาธิยิ่งนิ่งแข็งไม่คิดไม่คล่องแคล่ว มันคนละเรื่องเลย พวกเราเป็นคนมีกุศลมากฟังหลวงปู่เทศน์ เรียนรู้อย่างน้อยหกปี เรียนรู้ปฏิบัติจนเป็นอรหันต์ ต่อไปหากเป็นนายกฯ หรือมาบวช ไม่บวชก็เป็นอาริยะ อนาคามี อรหันต์ไปทำงานแก่โลกก็ดี อย่าเบื่อ ถ้าเบื่อต้องเบื่อให้ถูกจุด เบื่อหน่ายราคะโทสะโมหะนี้ได้ แต่เบื่อรวมๆโง่ๆไม่อยากมีชีวิต ก็ควรมีชีวิต ร่าเริงเบิกบานรู้จักอะไรต่างๆ สัมผัสอะไรก็ดีจังเลย เราก็เรียนรู้ เอาจิตที่เราสัมผัสแล้วเกิดกิเลส แล้วทำกิเลสหมด นี่เราจะได้ประโยชน์จากชีวิต หากเราไม่มีชีวิตก็ปฏิบัติธรรมรู้จักกิเลสไม่ได้ ทำให้กิเลสลดก็ไม่ได้ ตายแล้วปฏิบัติธรรมไม่ได้ อย่าเบื่ออย่ารีบตาย โชคดีแล้วไม่ตาย แล้วมีมิตรดีสหายดีสังคมสิ่งแวดล้อมดี มีสัตบุรุษมาสอนยอดเยี่ยม แล้วตั้งใจให้ดี เลิกเบื่อก่อนอื่นแล้วมาตั้งใจฟังหลวงปู่สอน หรือพี่ป้าน้าอาสมณะสิกขมาตุสอนธรรมะ เอาจริงให้ได้
610326_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ ตอบปัญหาพาเบื่อราคะโทสะโมหะ