สื่อธรรมะพ่อครู(ปกิณกะ) ตอน การระลึกได้ในภูมิโพธิสัตว์_.docx

นโสดาบัน 4 โสตาปันนะ อวินิปาตธรรม นิยตะ สัมโพธิปรายนะ ถ้าเป็นนิยตะ ถือว่าเที่ยง โสดาบันที่คุณสมบัติถึงขั้นที่สาม นิยตะ จึงชื่อว่า ผู้ที่เที่ยงแท้แล้ว ในคุณสมบัติการเป็นอาริยะ ถ้าเป็นสกิทาคามี อนาคามี ก็ยิ่งชัดเจน อนุโพธิสัตว์คือบรรลุอรหันต์แล้ว ขอตั้งจิตต่อเป็นโพธิสัตว์ เป็นพระพุทธเจ้าต่อไป ผู้ที่ตั้งติดต่อ ก็จะมีความชำนาญ ความรอบรู้มากขึ้น แต่ประโยชน์ตนได้จบลงแล้ว เพราะกิเลสหมดแล้ว ส่วนประโยชน์ท่าน ท่านทำได้ดียิ่งขึ้น โดยเฉพาะเมื่อเป็นอรหันต์แล้ว จะไม่มีเจตนาทำบาปอะไรอีก เมื่อมีกรรมกิริยาปฏิบัติต่อไป มันก็จะยิ่งมีความชำนาญความรู้ นั่นแหละคือ คุณสมบัติของโพธิสัตว์ มีความรอบรู้ โลกวิทูมากขึ้น โลกุตระจิตก็ยิ่งดีขึ้น โลกานุกัมปา ช่วยเหลือโลกมนุษย์ได้ดีขึ้นๆ พูดไปก็เข้าใจกันได้ ก็ยิ่งดีใหญ่ ทีนี้ เถรวาท ไม่เข้าใจเรื่องโพธิสัตว์ก็คือ เมื่ออรหันต์หรือโพธิสัตว์ ตายไปแล้ว ผู้ที่ต่อพุทธภูมิ ก็เวียนมาเกิดอีก แต่อรหันต์รูปใด ปรินิพพานเป็นปริโยสาน ไม่ต่อพุทธภูมิ ท่านก็เลิกจบสลายอัตภาพ ไม่มีภพภูมิอีก เพราะว่าท่านเป็นอรหันต์แล้ว มีสิทธิ์ที่จะสลายอัตภาพของท่าน ในขณะมีชีวิตไม่ตาย ท่านก็ดำเนินโพธิสัตวธรรมของท่านต่อ แม้ไม่ตั้งจิตต่อ แต่ท่านก็ทำกิจของท่าน ส่วนผู้ต่อภพภูมิ ก็เวียนมาเกิด มามีร่างกายมนุษย์อีก ก็มาต่อภพภูมิอีก เมื่อเกิดมาใหม่ คนก็จะบอกว่า เป็นอรหันต์แล้ว ทำไมต้องมามีผัวเมีย มีความโลภโกรธหลง อันนี้คนงง มันเป็นเรื่องของความเป็นจริง ของจิตวิญญาณ ท่านจะมีก็มีในระดับของ ลิงลมอมข้าวพอง แล้วแต่บารมีของแต่ละท่าน เพราะบารมีไม่แข็งแรง ก็ต้องถูกยุคนั้น เช่น อาตมาเกิดยุคนี้ สนามแม่เหล็กของโลก มันจัดจ้านมาก ท่านก็จะถูกโลกโลกีย์พาไปตาม แต่ไม่ร้ายแรงอะไรหรอก จะถูกโลกเหนี่ยวนำ มากหรือน้อยก็แล้วแต่ แต่เมื่อถึงวาระที่ท่านรู้สึกตัว บารมีท่านเต็มขึ้นมา ท่านก็จะรู้ตัวว่า ทำไมไปบ้าอยู่กับโลก อย่างอาตมา ก็รู้ตัวตอนอายุ 36 ปี ก็รู้แล้วก็ออกมา แต่พระพุทธเจ้าท่านบรรลุธรรม เป็นพระอรหันต์ มาตั้งแต่ไหนๆ บำเพ็ญเป็นพระโพธิสัตว์ มาหลายชาติ จนมาเกิด เป็นเจ้าชายสิทธัตถะ ท่านเองมาเกิดเป็นเจ้าชายสิทธัตถะ ท่านไม่ได้ปฏิบัติธรรมพระพุทธเจ้าเลย มีแต่ท่านถูกลิงลมอมข้าวพอง ในช่วงที่ยังไม่ออกบวช ก็ถูกครอบงำอย่างเต็มที่ แม้ว่าจะมาออกบวช ก็ยังถูกครอบงำในการปฏิบัติผิดอีก 6 ปี ตามลัทธิต่างๆ ก็ไม่ได้บรรลุอะไร จนท่านเอง ระลึกชาติได้ว่า พุทธะเป็นอย่างนี้หรือ ในวันขึ้น 15 ค่ำเดือน 6 ท่านก็ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า ท่านเต็มรอบแล้ว เมื่อมาเป็นพระพุทธเจ้า เป็นเจ้าชายสิทธัตถะ ท่านไม่ได้บำเพ็ญเพิ่มอีก การนั่งหลับตา ไม่ใช่การปฏิบัติธรรมของพระพุทธเจ้า นั่งหลับตาในวันเพ็ญ ขึ้น 15 ค่ำเดือน 6 เป็นการระลึกชาติ เตวิชโช มีบุพเพนิวาสานุสติญาณ จุตูปปาตญาณ อาสวักขยญาณ ท่านระลึกพรวดเดียวก็รู้ว่า อาสวะของท่านหมดแล้ว ท่านเห็นความเกิดดับ ว่าท่านเกิดมาไม่รู้กี่ชาติ อาสวะท่านหมดมาแล้ว เพราะในขณะที่ท่านระลึกความจริง จุตูปปาตญาณ รู้ความเกิดของสัตว์นรก (กิเลส) จนถึงอรหันต์สัตว์ เป็นโพธิสัตว์ก็คือ จิตวิญญาณโอปปาติกะ ที่ได้บรรลุมาเป็นลำดับ การระลึกคือระลึกของเก่า อาสวักขยญาณ ว่าของท่านเป็นอย่างไร ท่านไม่ได้ปฏิบัติอะไร คนก็เข้าใจว่า การไปนั่งหลับตาตอนนั้น เป็นการปฏิบัติธรรมเพื่อบรรลุธรรม

600116_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ ลืมตาได้ปัญญาหลับตาได้แค่สัญญา