620724 คนรวยเจริญ VS คนจนเจริญ.docx

นโลกุตระเพราะฉะนั้นคนที่จะมีภูมิปัญญาถึงขั้นโลกุตระนั้นมีอยู่จำนวนน้อยมากในโลก มีอยู่ในคนจำนวนหนึ่งที่เป็นโลกุตระชนแล้วกับผู้ที่มาเข้าใจเริ่มแสวงหาเริ่มพัฒนาพากเพียรตนเองเข้าสู่ความเป็นโลกุตระชน โลกนี้มีอยู่อย่างในประเทศไทย มีพฤติกรรมอันนี้มีพฤติกรรมสังคมอันนี้ พวกเราทำอยู่คนเขาก็ค่อยๆมา อ้อชีวิตแบบนี้ดี เริ่มต้นมีฉันทะ ชีวิตแบบนี้ดีนะ ค่อยๆแล้วก็เริ่มสนใจจริง ฉันทะที่มีนั้นเป็นฉันทะจริง มีมูลสูตรเริ่มต้นมีมูลกา เป็นมูลกาจิตเป็นอัญธาตุมีธาตุตัวใหม่ขึ้นมา นี่อธิบายถึงความก้าวหน้าเพราะได้เห็นก็ดีได้ยินก็ดีได้กลิ่นนี้คงไม่รู้เรื่อง อ้ออย่างนี้มีด้วยหรือ อ้อคนอย่างนี้เป็นอย่างนี้น่ะหรือ ก็เริ่มต้นอัญญธาตุ มีแนวโน้มของจิตว่าน่าสนใจนะน่ายินดีน่าศึกษา น่ามาเป็นถ้ามีพลังแรง เอ้อมาเป็นคนอย่างนี้ พระพุทธเจ้ามาจนอย่างนี้เหรอแต่ก่อนใส่รองเท้าทองคำแบพระบาทเปล่าจนอย่างนี้ตะรอนๆไม่มีที่คุ้มหัวตะรอนไปรุกขมูลเอ้ออย่างนี้ดีเหรอ (สู่แดนธรรม)...เขายังไม่รู้ว่าเขาโง่ดักดาน โง่แบบตาใส (ท่านแสนดิน)...เขายังเข้าใจว่าเป็นคนรวยแล้วเจริญแต่พอมาเป็นคนจนแล้วไม่เจริญโดยไม่รู้ว่าเป็นคนจนที่เจริญก็มี พ่อครูว่า...เขายังคิดไม่ได้ ถ้าเราจนลงแบบว่ามักน้อย อัปปิฎฐะแล้วทำให้ชีวิตสบายขึ้น เอาน้อยใช้น้อยกินน้อยโดยที่ความเป็นอยู่ไม่ได้เสื่อมไม่ได้เสียหายอะไรเลยใช้น้อยกินน้อยยิ่งมีพลังดีแรงดีมีเวลามากยิ่งทำงานได้เยอะเจริญทุกด้าน (ท่านแสนดิน)...แล้วก็แบ่งด้วยนะมีเยอะผลิตมากแล้วแบ่งแต่นั่นรวยแล้วไม่แบ่ง พ่อครูว่า...ไม่ใช่ไม่แบ่งโลภด้วย รวยแล้วยิ่งเอาอีก นั่นรวยฉิบหายวายป่วน (สู่แดนธรรม)...ถ้ารวยแล้วยังแบ่งบ้างเพราะคุณรวยคุณถึงแบ่งได้มีท่าอะไรเหมือนคนหนึ่งเขาคุยให้ฟังว่าเขาไปสรรเสริญเยินยอคุณนายคนหนึ่ง อุ้ยเธอดูสิคุณนายคนนี้เขาใจดีนะเขารวยแล้วเขามีแต่ให้ พ่อครูบอกคุณเอ๊ยก็คุณคนนั้นน่ะถ้าเขาไม่แบ่งจะถูกตำหนิติเตียนเลยเพราะเขารวยเขาจึงแบ่งได้ พ่อครูว่า...ปะแป้งไว้แล้วต้องโกนหนวดนะ (ท่านแสนดิน)...ธนาธรเขารวยเขาก็คิดได้ในแง่มุมของคนรวย (ท่านดินไท)...เขามีเจตนานี้หรือเปล่า เศรษฐกิจพอเพียงนี้เป็นพระราชดำริของในหลวงเขาก็เลยแบบดิสเครดิตดูถูก พ่อครูว่า...ใช่แบบนั้นด้วยความต้องการเจตนา (สู่แดนธรรม)...ผมว่าในโลกนี้มีแต่พ่อท่านที่จะสอนเรื่องความจนเป็นความวิเศษ พ่อครูว่า...คนนี้เก่งเป็นผู้รู้ เก่งรู้ความจริง ใช่ (สู่แดนธรรม)...คือเขาคิดว่าธนาธรเป็นคนรวยแล้วคนต้องเป็นอย่างเขา สังคมจะต้องสนใจคนรวยอย่างเขา พ่อครูว่า...คนที่มีธาตุดีตัวนี้ ธาตุโลกุตระ มี เขารวยได้แต่เขาไม่ยอมรวย เขาบอกเขาไม่เอา อย่างประธานาธิบดีอุรุกวัยหรืออย่างหลายๆคนเขาไม่เอาเขาไม่ต้องการ มันมีธาตุลึกๆของเขาอยู่มันมีมันเป็นบารมีของเขา (ท่านแสนดิน)...โฮเซ่ เอมิก้า ท่านอนาถบิณฑิกะเศรษฐี พ่อครูว่า...อนาถะนั้นได้มาพบพระพุทธเจ้าแล้วจึงได้คิด แต่อันนี้ไม่ได้เจอพระพุทธเจ้า ดีไม่ดีอยู่ยุโรป อยู่เทวนิยม แต่เขาก็เข้าใจมันมีธาตุรู้ มันเป็นสัญชาติญานของเขาเอง ถ้าเขามาอยู่เมืองพุทธเขาจะเข้าใจทันทีแต่ชาวพุทธไม่เป็นมีแต่ชาวอโศกที่นอกรีตนอกรอย (สู่แดนธรรม)...พระพุทธศาสนาได้รับการชูประเด็นว่าเป็น ศาสนาที่มหัศจรรย์วิเศษ พ่อครูว่า...ก็อโศกนี่ไง (สู่แดนธรรม)...ก็เรื่อง ความจนที่มหัศจรรย์วิเศษ นี่ล่ะ พ่อครูว่า... ความจนยังไม่เท่าไร ไม่สุขไม่ทุกข์ ศาสนาสำคัญอยู่ที่สุขทุกข์ ดีเลวยังเป็นรองเพราะเป็นโลกีย์ สุขทุกข์เป็นโลกุตระ (ท่านแสนดิน)...อย่างคนที่เขาถามพ่อท่านอ่านข้อความตอนท้ายของรายการเมื่อวันก่อนอ้าวจนก็มีความทุกข์ รวยก็มีความทุกข์แล้วความไม่สุขไม่ทุกข์คืออะไร (สู่แดนธรรม)...มันไม่ขึ้นกับความจนความรวย พ่อครูว่า...ความสุขความทุกข์มันไม่ขึ้นกับความจนความรวย แม้ที่สุดความดีความชั่วก็ไม่ขึ้นด้วยแต่เรารู้ดีไม่ทำชั่วแล้วทำแต่ดี (ท่านแสนดิน)...แล้วก็จะไม่ไปรวยมากด้วยเพราะมันเบียดเบียน พ่อครูว่า...เพราะฉะนั้นคนที่รู้ว่าไม่ต้องรวยได้มาพออยู่พอกินแล้วก็สะพัดๆมันจึงเป็นเศรษฐศาสตร์ที่สมบูรณ์แบบ (ท่านแสนดิน)...ต้องทำแบบนี้บ้านเมืองจึงจะสงบสุข พ่อครูว่า...ใช่ต้องทำแบบนี้แล้วก็แชร์ (ท่านแสนดิน)...ถ้าทำแบบธนาธรโลกจะเป็นทุกข์เพราะบอกให้คนไปรวย พ่อครูว่า...โลกทุกวันนี้เขาไม่เข้าใจเศรษฐศาสตร์บุญนิยมหรือเศรษฐศาสตร์พระพุทธเจ้า มันก็ไปตลอดที่ไหนๆก็เหมือนกันตลอด จะไปว่าเขาก็ไม่ได้เพราะคนโลกีย์เขาไปเอาตรงนั้นนอกจากคนที่มีสัญชาติญาณดังกล่าวเขาไม่กล้า เขาไม่มีทฤษฎีเขาไม่มีหมู่มวลเขาไม่มีตัวอย่างที่จะขยายผลอันนี้ลึกๆเขารู้ว่ามันดีมันดีกว่าไปแย่ง (สู่แดนธรรม)...เพราะไปอยู่ในประเทศที่ไม่มีสัปปายะ พ่อครูว่า...ใช่ ไม่มีมิตรดีสหายดีสิ่งแวดล้อมดี ไม่มีสัปปายะ4 (ท่านแสนดิน)...แล้วก็สร้างภาพนะเวลาไปกินข้าวร้านไม่หรูไม่แพงทำเป็นติดดินกินข้าวกล่องนะ เขาก็รูว่าลึกๆคนชอบแบบนี้ ถ้าอวดร่ำอวดรวยคนตำหนิ สังคมไทยแบบนี้พ่อครูว่า...ดราม่า (สู่แดนธรรม)...ในเฟซบุ๊คถ้าใครอวดร่ำอวดรวยคนจะอันเฟรนไปเลย ครั้งหนึ่งมีคนถามพ่อท่านว่าพ่อท่านทำให้คนลาออกจากงานมันเป็นการพัฒนาชาติอย่างไร พ่อท่านตอบอย่างเหนือชั้นว่าอ้าวไม่ดีหรือคนอย่างนี้ไม่ไปแย่งไปชิงกับพวกคุณเลย ลาออกมาจากสนามแย่งชิงกัน มันดีกว่าไหมล่ะมันพัฒนาชาติไหมล่ะ นี่คือปาฎิหารย์ของคนจนที่พอแล้ว แล้วเขาก็รู้ว่าควรมาอยู่สังคมไหน พ่อครูว่า...เขาไม่ได้มาอยู่อย่างมือเปล่า เขาลาออกจากงานไม่ใช่ไม่ได้ทำงาน เขาก็ทำงานดีไม่ดีขยันกว่าเก่าด้วย พวกเขาทำงานยังมีเวลาเข้าเวลาออก พวกเราทำงานไม่มีเวลาเข้าออกวันหยุดยังไม่มีเลย ตั้งแต่ตีสามทำงานแล้วพวกคุณเก้าโมงจึงไปทำงาน (ท่านดินไท)...ไม่ใช่แต่เวลาทำงาน ศูนย์บาทรักษาทุกโรคก็มี ศูนย์บาทกินอาหารได้เดี๋ยวนี้มันแพร่ขยายไปเรื่อยๆ (สู่แดนธรรม)...ซึ่งแต่ก่อนเรายังไม่มีสังคมเป็นที่ประจักษ์เขาจึงสงสัย เอ้าคุณพัฒนาสังคมอย่างนี้ลูกหลานของท่านน่ะได้ข่าวมาว่าพ่อแม่ส่งเสียให้เรียนจนจบทำงานแล้วลาออกมานี่พ่อแม่เสียใจมากอย่างนี้หรือพัฒนาสังคม เอาคนมาบวชมาถือศีลอย่างนี้เหรอพัฒนาเศรษฐกิจ พ่อท่านตอบเสียอย่างมีความคาดหมายเลยและอีกอย่างที่ผมจำได้ดีเลยที่พ่อท่านให้คำนิยามว่าเศรษฐกิจที่ดีพ่อท่านให้ความหมายว่าเศรษฐกิจที่ดีไม่ใช่เอาไปกักตุนอยู่ที่ใครคนใดคนหนึ่งตระกูลใดตระกูลหนึ่ง แต่เศรษฐกิจที่ดีคือการแพร่สะพัดไปให้ทั่วถึง (ท่านดินไท)...มีอีกคำหนึ่ง เศรษฐกิจหมูป่า ตอนช่วย13หมูป่ายังไง คือมาร่วมกันแบบสาธารณโภคียังไงล่ะ พ่อครูว่า...ต่างคนต่างเอามาร่วมกัน (ท่านดินไท)...หรืออย่าง bomb of love ไง พ่อครูว่า...ใช่ นานหลายปีเลย ถ้าประเทศไทยเข้าใจอย่างนี้นั่นแหละ เหมือนอย่างอโศกเรานี่สบาย ใครเข้ามาอยู่มากิน เด็กมันรู้แกวมาเล่นน้ำแล้วก็ไปกินอาหาร (สู่แดนธรรม)...ผมเห็นนะ เด็กตัวเปียกเสื้อผ้าก็ไม่ใส่ตัวเปียกวิ่งมาหาของกิน พ่อครูว่า...เด็กที่ไหนก็ตามเขารู้แกวเล่นน้ำแล้วก็มาหากินสบาย

หมายเหตุ-ถอดความโดย สุดเมืองฝัน