ทำไมเราเกรงใจคนไกลตัวแต่ถือสาคนใกล้ตัวมากกว่า.docx

ทำไมเราเกรงใจคนไกลตัวแต่ถือสาคนใกล้ตัวมากกว่า _ทำไมเราเกรงใจคนไกลตัว ถือสาคนใกล้ตัวมากกว่า พ่อครูว่า...เราอย่าไปคิดถึงว่าไกลหรือใกล้ เราคิดถึงเนื้อเรื่องว่าเราเกรงใจอะไร โดยเฉพาะคนใกล้ตัวนี้ มันจะเกิดกระทบกัน เกิดปฏิกิริยากัน เพราะฉะนั้นเราจะต้องเกรงใจอันนี้ก่อน เนื้อเรื่องอันนี้สมควรที่เราจะต้องเกรงใจ เราก็ต้องเกรงใจ แต่เนื้อเรื่องอันนี้ ที่จริงเราจะไปเกรงใจเท่านั้น เกรงใจคือ เราไม่ไปขัดแย้งเราไม่ไปบอก ไม่ไปพูด ไม่ต้านอะไรเกรงใจเขาเฉยๆเถิด ปล่อยเขาไปเถอะ ถ้าเผื่อว่ามันไม่สมควรปล่อย เนื้อเรื่องนี้ ถ้าปล่อยไปเขาจะยิ่งแย่เราก็จะต้องค้าน แต่ถ้าเราเห็นว่าตัวผู้นั้นมีอะไรบกพร่อง ถ้าเราจะบอกเขาเตือนเขา ให้เขาฉุกคิดขึ้นมา รู้สึกว่ามันจะไม่มีผลดี แสดงออกไปแล้ว มันจะร้ายแรงกว่าเก่า อันนี้ก็ต้องจำนน ยอมให้เขา สมมุติว่าคุณถูกต้องนะให้เขาไม่ถูกต้อง หรือสิ่งนั้นควรให้เขาแก้ไข แต่เราจะช่วยไม่ได้ เพราะเราเกรงใจก็ปล่อยเขาไป เราก็ต้องจำนน ต้องปล่อยเขา เพราะว่าทำไปแล้วไม่ดีมันจะทะเลาะกัน ช่วยกันไม่ได้ต่อไปมันจะเสื่อม มันจะไม่มีประโยชน์มากกว่า มันจะเสียประโยชน์มากกว่า เราก็อย่าไปทำ ก็ต้องชะลอไว้ คงที่ ถ้าไปทำแล้วจะเสียประโยชน์มาก _สู่แดนธรรม...ปัญหานี้เรียกว่าปัญหามีธรรมชาติของมันมีอยู่ว่า สิ่งที่มีคลื่นใกล้เคียงกันมันจะไม่ยอมกันง่ายๆ เช่น พี่กับน้อง ถ้ามีผู้ใหญ่ที่อายุมากกว่า อันนี้ก็จะเกรงใจ ล้วนแต่เป็นอย่างนั้นกันครับ พ่อครูให้พวกเรามีความเป็นพี่เป็นน้อง ซึ่งจะยอมกันไม่ได้ง่ายๆ ก็ต้องมาหัดยอม หัดไม่ให้มีปัญหา พ่อครูว่า...ก็ต้องให้ผู้ใหญ่กว่า แม้ว่า จริงๆเราจะถูกนะ ก็ให้ผู้ใหญ่เขาผ่านไปก่อน เพราะเราเคารพเรียกว่าคุรุกรณะ เป็นการเคารพด้วยวัยวุฒิ เขามีวัยสูงกว่า โดยเฉพาะผู้ที่เป็นพ่อแม่