ทานอย่างผู้ให้ไหว้ผู้รับ ไม่ต้องหวังต่อ.docx

ทานอย่างผู้ให้ไหว้ผู้รับ ไม่ต้องหวังต่อ _ใบแพร : พ่อสอนว่า การให้ไม่ว่าจะด้วยกาย วจี มโนเป็นการให้ที่ยิ่งใหญ่ ประเสริฐสูงสุด การให้ที่เกิดจากจิตวิญญาณไม่มี สาเปกโข เป็นการให้ที่ลึกซึ้งสุดที่จะพรรณนา ยิ่งให้ไปก็ยิ่งได้มายิ่งลึกซึ้งซับซ้อนขึ้นไปอีก เพราะสิ่งที่เราได้กลับมาไม่ใช่วัตถุ แต่เป็นนามธรรม สมัยก่อนเราจะขายอาหารเผยแพร่อาหารมังสวิรัติเป็นหลัก พ่อจะสอนเน้นย้ำเสมอว่า เราเป็นแม่ให้ ไม่ใช่แม่ค้า ได้ยินคำสองคำนี้เหมือนหงายของที่คว่ำ รู้สึกเกิดปัญญา คำว่า ให้นี้ลึกซึ้งนัก ทุกครั้งที่ทำอาหารขายของจิตสำนึกจะขึ้นมาเตือนสติเสมอว่า เราเป็นผู้ให้ๆ ที่ไม่ชอบคำว่า แม่ค้า พอได้ยินคนที่พูดจากระทบกระเทียบเปรียบเปรยเป็นคนปากตลาด บอกว่าแม่ค้าปากคลองตลาด เมื่อครั้งวันที่ 5 ธันวาคมเราจะตั้งโรงบุญ ทั่วประเทศ เราจะได้รับคำสอนว่า ผู้ให้ไหว้ผู้รับ พ่อครูว่า… ทุกวันนี้เราก็ทำกันอยู่แต่ไม่ได้พูดเปรยให้ทำกันทั่วประเทศ เป็นเพียงรู้กันว่าให้ทำกันเป็นปกติ อาตมาอธิบายว่าต้องขอบคุณเขา เขามารับของเรา ถ้าไม่มีผู้มารับของเรา เราไม่มีการได้ให้ใครนะ เราได้ให้เพราะมีผู้มารับ เป็นบุญคุณมากที่คุณมาเป็นผู้รับ ไม่งั้นเราไม่ได้เป็นผู้ให้นะ เนื่องจากไม่มีผู้รับ ให้โดยไม่มีสาเปกโข คือ ให้โดยไม่มีจิตหวังจะมีอะไรต่อ ให้แล้วก็ตัดไม่มีภพชาติเลย ไม่หวังที่จะได้อะไรตอบแทน หรือไม่หวังไม่มีภพชาติอะไรต่อไป _ล.23 ข.49 ทานสูตร เทวดา 6 อย่าง พรหม 1 อย่าง อันที่ 1 จาตุมหาราชิกา(ท้าวกุเวร ท้าววิรุฬหก ท้าวธตรฐ ท้าววิรูปักษ์) คือ ทำทานแล้ว 1. ยังมีความหวังให้ทาน สาเปกฺโข(มุ่งหวัง) ทานํ เทติ 2. มีจิตผูกพันในผลให้ทาน ปฏิพทฺธจิตฺโต(ผูกพัน) ทานํ เทติ 3. มุ่งการสั่งสมให้ทาน สนฺนิธิเปกฺโข(สั่งสม) ทานํ เทติ 4. ให้ทานด้