สื่อธรรมะพ่อครู(สมาธิพุทธ) ตอน บุญเป็นเอกังสวาที มีนัยยะเดียว.docx

บุญเป็นเอกังสวาที มีนัยยะเดียว จำเป็นจะต้องพูดต้องว่าเพราะเป็นสิ่งที่ผิดจริงๆ มันจึงยากมาก อาตมากำลังคิดจะยกตัวอย่างบุคคลจริงในประเทศไทยปัจจุบันนี้ ที่ยอมรับนับถือกันว่า เป็นผู้ที่ยอดของทางพุทธศาสนา ในประเทศไทยปัจจุบันขณะนี้ แต่ยังมีความเข้าใจ คําสําคัญของศาสนาพุทธ ยังไม่สัมมาทิฏฐิ เช่นคำว่าบุญ หรือปุญญะ ยังเข้าใจคำว่าบุญ มีหน้าที่ มีนิยามแท้จริงสมบูรณแบบไม่ได้ บุญนี้เป็นเอกังสวาที มีหน้าที่เดียว เป็นสองไม่ได้ มีหน้าที่เดียวเวียนกลับไปเป็นบาปไม่ได้ เป็นวิภัชวาทีไม่ได้ ทำหน้าที่เสร็จก็จบ บุญมีหน้าที่ปราบสิ่งที่ตรงกันข้ามกับตัวเองได้ว่าบาป เมื่อปราบบาปจบ บุญก็หายไปจบเสร็จ เป็นเอกังสวาที บุญจะกลับไปเป็นบาปอีกไม่ได้ ผู้รู้ทางศาสนาพุทธ ท่านยังเข้าใจคำว่าบุญอย่างนี้ไม่ได้ เป็นเรื่องใหญ่ของศาสนาพุทธ เพราะบุญมีหน้าที่ชำระกิเลส กิเลสคือตัวเนื้อของบาป ตัวเชื้อของบาปแท้ เมื่อเข้าใจกิเลสหรือบาปไม่ได้ บาปกับกิเลสคือตัวเดียวกัน เมื่อไม่เข้าใจทำลายกิเลสไม่ถูกตัว ทำลายกิเลสแล้วไม่รู้จักแล้ว เพราะไม่รู้จักหน้าที่ของบุญ จึงเรียนรู้ความเป็นบุญ ไม่สมบูรณ์ ยังสับสนอยู่ ที่อาตมายืนยันได้ว่า ท่านไม่รู้นิยามความจริงนี้คือ ท่านอธิบายความจริงยืนยันว่า ท่านอธิบายปุญญาภิสังขาร กับอปุญญาภิสังขาร คืออธิบายปุญญะเป็นวิภัชวาที ทั้งที่ปุญญะเป็นเอกังสวาที ปุญญาภิสังขาร ทำหน้าที่จัดการปรับปรุงจิตของตัวเอง กำจัดกิเลสให้ได้เรียกว่า ปุญญาภิสังขาร เมื่อกำจัดกิเลสได้ก็หมดหน้าที่ของบุญ เป็นอปุญญาภิสังขาร ก็จบ ก็ไม่มีบุญแล้ว หมดบุญ อ คือไม่ ไม่มีบุญ แต่ท่านไม่เข้าใจหน้าที่ของบุญ ก็เลยอธิบาย อปุญญาภิสังขารว่า สังขารเป็นบาป อธิบายปุญญาภิสังขารว่า ทำลายบาป แต่อธิบายอปุญญาภิสังขารว่า บาป อปุญญะคือ ไม่มีแ