231018 แก่นสารของชีวิตที่ประเสริฐ-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-ฬ024.txt

ออกพอใจหมู่ฝูงก็พาเขานิยมเป็นสมัยนิยมเป็นแฟชั่นเขาก็ยังกระโดดฮือฮากันเราก็ฮือฮาตามเขาไปอย่างนั้นแหละแล้วก็พอเขาเปลี่ยนแล้วก็เปลี่ยนตามเขาวัสดุที่ใช้ยังไม่ทันทำยังไม่ทันผักยังไม่ทันพังหรอกเปลี่ยนเดี๋ยวนี้ยิ่งพ่อค้าพ่อขายมันก็ยังรู้เหลี่ยมมันก็พยายามสร้างแฟชั่นพยายามสร้างคานิยมแล้วก็เป็นเจ้าแห่งแฟชั่น เป็นผู้ที่มีฤทธิ์เดชที่สามารถที่จะชี้วันนี้จะใช้สีนี้นะปีนี้แฟชั่นแกจะต้องใช้สีนี้จะต้องใช้แบบอย่างนี้จะต้องทำอย่างนี้แล้วเขาก็ทำสินค้าแบบนี้มาพอปีนี้ยังไม่เปลี่ยนไอ้คนที่มันยิ่งกว่านั้นมันก็ดักหน้ารื้อตั้งปีนึงเปลี่ยนว่า 6 เดือนเปลี่ยนด้วยดักหน้าก็ 6 เดือนเปลี่ยนไอ้คนอื่นก็บอกไอ้ 6 เดือนนานไปเว้ยว่า 3 เดือนเปลี่ยนไอ้นี่ก็เปลี่ยน 3 เดือนไอ้ 3 เดือนมันจะไปไหวอะไรใส่ซ้ำใส่ซากัน 3 เดือนคืนนี้ใส่ทุกครั้งเดียวใครใส่ 2 ครั้งพวก Low Class พวกชั้นต่ำชั้นสูงต้องประดิษฐ์ประดอยมาเยี่ยมแล้วใส่ครั้งเดียวแล้วห้อยทิ้งไว้อย่ามาใส่ซ้ำ นี่มันถึงจะชั้นสูงจริงต้องผ่านให้ได้ชิบหายถึงขนาดนี้มันถึงจะแน่ไอ้คนที่เชื่อก็ถูกหลอกก็เป็นอย่างนี้ก็เชื่อชั้นสูงจะต้องชิบหายอย่างนี้ถึงจะแน่เนี่ยเขาหลอกให้ผลาญเห็นไหมถ้าไม่ขายไม่ออกนะถ้าไม่บอกไม่รู้ถ้าใครออกบอกรู้คนที่รู้ก็เปลี่ยนไม่เอาแล้วบ้าๆบอๆอย่างนี้แหมไฮโซไซตี้บางๆเงี้ยชั้นสูงสังคมชั้นสูงก็แบบนี้เนี่ยลงความแปลกความเปลี่ยนความใหม่ความอะไรต่อไปไม่ใช่แต่เรื่องอย่างนี้ไม่ใช่แต่เรื่องการแต่งตัวเท่านี้เรื่องอื่นๆใดๆเหมือนกันหมดการกินการอยู่การสัมผัสเสียดสีมีอะไรแปลกๆใหม่ๆแล้วก็แสวงหาความแปลกความใหม่คนที่หลงความแปลกความหมาย ในโลกิยะอยู่อย่างนั้นแหละพวกนี้จะต้องเกิดโรคเซ็งคนที่ใดคนใดที่มีโรคเซ็งโรคเบื่อของซ้ำซากคนนั้นยังเป็นคนโลกโลกยังไม่มีภูมิธรรมยังไม่มีสัจธรรมยังไม่รู้ธรรมะอะไรคนที่รู้สัจจะแล้วก็มีแต่ความซ้ำซากมีแต่แก่นสารวันนี้ก็อย่างนี้วันนี้ก็อย่างนี้อาตมานุ่งผ้าผืนนี้ห่มผ้าผืนนี้มาตลอดเนี่ยหลายเดือนแล้วตั้งแต่เขาประเคนมานี่มีจีวร 2 ผืนแต่ว่าก็ผืนนี้มันผืนบางก็ใช้ธรรมดาพื้นหนาก็เอาไว้ใช้เวลาหนาวๆก็ห่มต่อเพราะงั้นก็ไม่ได้ข่อยถมเท่าไหร่หรอกมันไม่ค่อยหนาวเมืองไทยเดี๋ยวนี้มันก็ไม่ค่อยหนาวหรอกยิ่งอยู่ภาคกลางนี่ไม่เคยหนาวใหญ่ก็หอมแต่จีวรคนเนี้ย เมื่อไหร่คุณจะเจอมาวันไหนก็เจอแฟชั่นชุดนี้ซ้ำๆเนี่ยใครเซ็งมั่งแต่ไม่เหม็นเท่าไหร่หรอกเพราะเดี๋ยวท่านองค์นั้นก็ช่วยไปซักที่องค์นี้ก็สวยไปซักอาตมาเองไม่ค่อยรู้เรื่องหรอกเดี๋ยวองค์นั้นก็เอาไปซักแล้วองค์นี้ก็เอาไปซักแล้วถ้ามันจะขาดนะขอบอกว่าไม่ใช่ขาดเพราะเหงื่ออาตมากัดหรอกขาดเพราะเขาช่วยซักบ่อยไปเจ๊บอกว่าอาตมาจะขาดเขาก็ช่วยซักบ่อยไปจริงๆเป็นคุณงามความดีเป็นความเอื้ออาทรอาตมาก็ใช้แรงใช้งานการทำอะไรอื่นเขาก็ช่วยอาตมาไปสร้างเขาจะปล่อยไว้ว่าเดี๋ยวถึงเวลามันเหม็นมันอะไรขึ้นมาจะซักแล้วก็อาตมาก็ต้องซักอาตมาซักเขาก็ไม่อยากให้อาตมาต้องไปเสียเวลาแม้แต่ซักให้เขาช่วยได้มันเป็นการเลือกคุณช่วยภาระกิจอะไรอันที่พอทดแทนพอเป็นไปได้เพราะอาตมาเองตัวเองมันไม่มีอะไรมาก อาตมาไม่ผ่อนปรนมาจนกระทั่งถึงบอกว่าเวลาอาบน้ำก็มาช่วยถูขี้ไคลมันยังพระทางด้านฝ่ายหลับตาอาจารย์อาบน้ำกันทุกคนมาอาบน้ำให้อาจารย์ช่วยถูขี้ไคลให้ถือว่าเป็นบุญคือมันไม่มีงานอะไรจะช่วยอาจารย์มากนักหรอกเรื่องของเรื่องน่ะส่วนตัวซักผ้าก็ผ้าก็มีเท่านี้มันไม่ได้มี 50 ชุดเหมือนกับคุณนี่มันจะได้ไปซักยากสักเย็นอะไรวันนึงก็ไม่ได้ใช้เปลี่ยน 8 ชุด 5 ชุดไม่ใช่พวกคุณน่ะก็ชุดเดียวนี่ชุดเดียวมันก็ยังไม่ถึงเหม็นอะไรนักหนาอาตมาดูทุกวันนี้อังสะเนี่ยเปลี่ยนทุกวันสบงก็ 2 วันทีส่วนจีวรเนี่ยไม่แน่บางที 3 วัน 4 วันไม่แน่บางทีไม่ได้ถึง 3 วัน 4 วันบางทีมันหลงซัดกัน 2 คนก็ได้ไม่รู้คือคนที่เอาไปซักอีกคนนึงก็ไม่รู้ก็บางทีก็ไม่ล้มไม่ล้ม หยิบๆดูมันพี่ไม่มีรอยเปื้อนโคนยังเดินอย่างนี้มันน้ำแฉะเห็นรอยเปื้อนนิดหน่อยก็เอาลงชุบแล้วขยี้ตาก็ไม่เป็นไรนะที่พูดนี่ก็พูดประกอบไปอย่างนั้นแหละที่จริงเฟยให้ได้รู้ว่าความซ้ำซากหรือว่าสิ่งที่เราใช้เนี่ยมันเป็นแก่นสารแล้วนุ่งห่มเพื่อกันแมลงสัตว์กัดต่อยกันร้อนกันหนาวตามสมส่วนก็พอแล้วเพราะฉะนั้นเสื้อผ้าน่ะแฟนของเราแค่นี้พอแล้วพระพุทธเจ้าท่านครับไว้เลยพระพุทธเจ้าได้สอนคนอยู่ในความพอดีไม่น้อยไปเรื่องมากแล้วยิ่งจำกัดอย่างที่สุดเลยพระพุทธเจ้าพอมาถึงขนาดนี้แล้วไม่น้อยไปเพราะฉะนั้นระบบอาวุธเจ้าที่วางไว้แล้วเนี่ยไม่ใช่เรื่องน้อยไป พระศาสนาพระพุทธเจ้าไม่น้อยไปไม่มากไปปานกลางพอดีกินวันนึงเหมือนมือหนึ่งไม่น้อยไปแต่คนกว่าจะลดมากินมื้อนึงได้นี่ต้องฝึกมาพอฝึกมาได้แล้วมีฆราวาสคนหนึ่งพระพุทธเจ้าโอ้ข้าพเจ้าก็สามารถกินมื้อเดียวได้กินวันละหนเดียวพระพุทธเจ้าก็บอกว่าเออก็ดีนี่เธอได้คุณของอรหันต์ไว้แล้วบริจาคก็ว่างั้นรับรองก็ดีแล้วนี่พระอรหันต์ทั้งหลายเขาก็กินอย่างนั้นน่ะคุณอย่างนั้นน่ะคุณได้แบบอรหันต์ไว้แล้วก็ดีแล้วนี่ทำได้เป็นสุขไม่ทุกข์ไม่ร้อนแล้วกินมื้อเดียวได้ก็เป็นบุญแล้วนี่แทนที่ว่ามันจะบอกว่าโอ๊ยเป็นคนวาดไม่ได้ไม่ได้ต้องกิน 2 มื้อ 5 มื้ออะไร ไม่มีคำตอบก็มีแต่รับรองว่าก็ดีอนุโมทนาได้บุญของอรหันต์ไว้แล้วก็ดีแล้วคุณของอรหันต์ไม่ใช่ไปหลับตาเล่นไอ้พิสดารอะไรนั่นน่ะคุณข้อหากินอยู่หลับนอนอย่างพอดีมีชีวิตอยู่อย่างพอดีมีชีวิตอยู่กับสังเคราะห์กับร่างกายชีวิตไม่ฟุ้งเฟ้อมีกิจการแรงงานมีความรู้สึกสัจธรรมไม่หลงปรุงแต่งกลิ่นเค้าก็ปรุงมาหลอกแต่ก่อนแต่ไรนี่พวกเราเป็นคนตั้งแต่สมัยดึกดำบรรพ์มาเนี่ยก็กินธรรมดาธรรมชาติเอาอาหารกินเข้าไปแล้วก็ยังขันมันก็ปรุงไม่มีแรงงานอะไรก็ทำงานมันไม่หิวอีกมันไม่พร่องอีกมันก็ไม่ต้องกินอีกจนมากินพอสมควรแต่วันวันนึงก็หนักเข้าก็กลายมาเป็นวันละหนอที่จริงหลายวันหนก็ได้คนน่ะเขากิน เข้าไปบางทีคนกระเพาะโตๆแต่สมัยก่อนๆก็กินได้มากๆไว้มันก็เหมือนกับงูกินได้มากๆก็โอ้ยอึดไปอีกนานแล้วก็ค่อยกินคนก็เหมือนกันกินมื้อหนึ่งวันหนึ่งมื้อนึงแล้วพอทำงานเดิมๆพอตอนหลังมาก็มันเหลือเป็นล่าอาหารมามันก็คนน่ะมันมีปัญญามันไม่เหมือนสัตว์สัตว์มันกินอิ่มแล้วมันก็เมินไอ้คนมันไม่เมินสะสมทีนี้พอเริ่มสะสมก็เริ่มกินเริ่มหยิบนิดๆหน่อยก็กินเรื่อยไปทั้งๆที่มันพร่องนิดก็กินพร่องนิดก็กินพร่องนิดก็กินยังไม่พอนะยังยั่วยวนกันอีกกินดีนะไอ้นี่ดีนะไอ้นี่ดีนะถ้าจะกินไปแล้วกินดีนะไม่จะดีธรรมดาไอ้นี่อร่อยนะไอ้นี่ยอดนะ วิเศษนะโง่คนนึงก็โง่ร้องตามของบางทีมันไม่ได้อร่อยเลยมันไม่ได้มีเศษอะไรเลยก็จะกินตามยกตัวอย่างเช่นแอปเปิ้ลเป็นต้นเป็นผลไม้ขี้หมาของเมืองตะวันทานตะวันตกเขา Apple นี่นะพอมาเมืองไทยบอกผลไม้ชั้นยอดจะต้องกินนะเพราะซื้อมาราคาแพงข้ามเรือข้ามน้ำมามันก็แพงเสียภาษีมาแล้วกลายเป็นนิยมในเมืองไทยต้องกิน 1 ผลแอปเปิ้ลรับรองค่าอาหารไม่เท่าพุทราผลหนึ่งแล้วจะบอกให้ผู้ชายเดี๋ยวนี้ผู้ชายดีๆของไทยถึงจะเอาพันธุ์อื่นเข้ามาปลูกก็ตามเนื้อนั่นก็การมีคุณค่าอาหารมากกว่ากันแอปเปิ้ลแล้วเมืองนอกมาถึงไม่ค่อยนิยมอะไรกันแต่ฝนผลไม้พื้นบ้านมันขึ้นง่ายขึ้น ก็เยอะแยะแล้วมันก็เมืองไทยเนี่ยกล้วยน้ำว้านาทีที่เป็นอาหารพื้นเมืองที่มีคุณค่าปรับไม่นิยมผลไม้ที่มันทิ้งๆขว้างๆเยอะไปของไทยก็เยอะเราก็ไม่กินก็ไม่นิยมตั้งมากมายหลายอย่างแล้วไม่กินไปเลยเพราะงั้นถ้าเผื่อว่าเราไม่รู้คุณค่าที่แท้จริงเราก็ไปหลงเนี่ยเขาแนะนำยกย่องเราก็ไปลงไปซื้อไปเอามาใส่ให้ตัวอันนี้มันไม่ใช่ของที่จะต้องไปหลงอะไรอีกมากมายก็เอายัดเข้าไปยัดเข้าไปกินมือหนึ่งไม่พอกิน 3 มื้อยังไม่พอกินเล่นกินหัวจริงๆกะปิดกะปอยอะไรอีกจนทุกวันนี้คนเราก็อายุสั้นลงสั้นลงสั้นลงแต่ก่อนอายุตั้งหลายหมื่นปีตายเดี๋ยวนี้อายุไม่ถึง เพราะมันมันผิดประเภทมาโพสต์ผิดเพี้ยนมาเรื่อยทรมานตัวเองร่างกายทุกอย่างมันแย่หมดเลยย่อยลงย่อยลงย่อยลงแล้วเขาก็เลยพยากรณ์การอนุรักษ์ต่อไปนี้จะสอยมะเขือกินอายุแค่ 10 ขวบก็ตายแล้วสอนมะเขือกินมันเล็กลงเล็กลงแล้วก็ใหญ่ลงย่อยลงอายุ 10 ขวบก็ตายแล้วอายุไม่เท่าไหร่ก็ต้องสืบพันธุ์ไม่กี่คนก็สืบพันธุ์เดี๋ยวนี้ก็น้อยลงแล้วเดี๋ยวนี้ไอ้สิ่งที่ไม่น่ารู้มันก็รู้ไอ้เรื่องที่บอกว่าไอ้เรื่องนี้ไม่ต้องหรอกยังไม่ถึงขั้นถึงคราวไม่ต้องเร่งเขาไม่ต้องเร่งฮอร์โมนไม่ต้องเร่งกรรมไม่ต้องเร่งไม่เดี๋ยวนี้รู้หมดไอ้โทรทัศน์มันผ่าเข้าไปในบ้านนี้นะไอ้เด็กเล็กนี่ไม่ควรรู้เรื่องอะไรนอกบ้านในเรื่องผู้ใหญ่เขาไปทำอะไร มาอยู่แต่ในบ้านวิ่งเล่นซ้ายเล่นดินอะไรไปมันควรจะแค่นั้นเปล่ามันรู้หมดโทรทัศน์เปิดเผยหมดเดี๋ยวนี้รู้แจ้งเห็นจริงเข้าใจหมดทุกอย่างแล้วบอกเด็กพวกนี้มันพิลึกมันโตเร็วมันแก่แดดมันแก่โทรทัศน์มันแก่สื่อแกซื้อมอมเมาแต่สื่อที่ลากจูงไปให้แก่เด็กเด็กมันก็แก่หมดเป็นเรื่องที่ยิ่งนับวันยิ่งเขี้ยวคนเข้าไปสู่สอยมะเขือกินอายุน้อยๆแล้วก็แต่งงานแล้วก็สืบพันธุ์แล้วก็เป็นไปนั่นน่ะง่ายดายในการที่จะยิ่งสั้นเข้าสั้นเข้าสั้นเข้าถ้าใครไปหลงไหลโรคแล้วก็เป็นไปอย่างนั้นก็สั้นจริงๆมันก็พอพูดได้รู้แก่นสารแก่นสารที่จะพาทน ผู้ใดไม่เปลี่ยนแปลงวัยผู้นั้นทนทานผู้ใดเปลี่ยนแปลงไวผู้นั้นสั้นอายุก็สั้นทุกอย่างก็สั้นมันเป็นแฟชั่นสั้นๆผู้ใดคงทนมั่นคงไม่เปลี่ยนไม่แปรงง่ายๆพรุ่งนี้ยาวนานนี่ภาษาจะทำบริษัทจะทำเพราะเรากินเราอยู่เราก็กินสบายๆกินง่ายๆกินไม่ได้เลือกได้ปรุงอะไรกินข้าวก็กินข้าวกินกับง่ายๆก็ง่ายๆไม่ซ้ำไม่กลัวซ้ำซากกินข้าวกับผลไม้กินข้าวผลไม้อาตมาเนี่ยเออวันนี้ไม่มีผักบุ้งตลกธรรมดากินผักบุ้งมันนานหรือว่าเกิดอาตมาทักท้วงมาทีนึงอาตมากินผักบุ้งมาตลอดทั้งปีอยู่สันติก็กินผักบุ้งมานี่ก็กินผักบุ้ง แบบผักส่วนใหญ่ก็อย่างนี้แหละกฐินผักบุ้งคะน้าผักกาดนี้เป็นพื้นที่เธอวันแล้ววันหลังใครจะปรุงใครจะทำอะไรมาก็อย่างงั้นน่ะถึงแม้คุณจะปรุงมางามแงะเท่าไหร่นี่ก็ไม่มาอยู่ในนี้แล้วเนี่ยสีขัดสีแดงสีเหลืองสีแดงสีหนึ่งบางคนมาหาชิมแล้วชิมอีกแหมนี่เค็มไปนี่หวานไปนี่เปรี้ยวไปกินแล้วมันอยู่ในนี้หมดแล้วรับรองทั้งรถทั้งรูปทั้งกลิ่นเหยาะสีเหยาะลูกเจาะกินอะไรมาก็เอามาทำมาอาตมาก็รับให้ไม่มันใช่เรื่องแปลกอะไรมันเป็นเรื่องธรรมดาแต่นึกง่ายๆไม่ต้องหนักต้องหนาทีนี้พวก คุณยังจะต้องติดรูปติดรถอะไรอยู่ก็เอากับอภัยก็เอาก็ว่าไปแต่ถ้ามาไม่ติดแล้วอาตมาก็แสดงการแสดงโอเปร่าใหญ่การแสดงรหัสละครโรงใหญ่แสดงให้ดูเสมอใครมีตาก็ดูออกใครมีปัญญาก็รู้เรื่องใครไม่มีตาดูละคร Abstract ดูละครศิลปะชั้นสูงพวกนี้นี่ละครชนิดเรียกว่าลึกซึ้งศิลปะชั้นสูงถ้าใครดูออกก็รู้จริงๆเป็นละครชีวิตจริงไม่ใช่ละครเสแสร้งบนเวทีเป็นเรื่องจริงที่จะดูสัมผัสดูอะไรต่ออะไรจูงดึงเราพูดที่ท่านเป็นท่านมีท่านได้อะไรแล้วท่านทำยังไงมีอะไร ผู้ใดเห็นตาเห็นเป็นแก่นสารสาระโอ้ต้องทำอย่างนั้นดีนะถ้าเราจะหัดอย่างนั้นบ้างแล้วเราจะลดละรูปรสกลิ่นเสียงลงไปหรือเปล่าก็คุณก็ลองดูก็ให้หัดอาตมาทำแล้วก็เดี๋ยวก็แบกแบ่งแจกบางคนก็เอาไปเป็นเรื่องอีกครั้งแล้วโอ้ยกินข้าวก้นบาตรอาตมานี่กินแล้วจะรวยเอารวยนะถ้าคุณกินอย่างนี้รวยถ้าคุณกินแบบหลงโลกคุณซวยซวยซวยขาดทุนจนยังไปติดยึดรูปโฉมนมพันธ์มีคุณมีค่าอะไรก็สวยที่จนลงแหละแต่ถ้ากินอย่างนี้นะรวยอยากจะบอกว่ากินแล้วนี่ยาที่กินแล้วรวยหายโรคหายป่วยใช่ด้วยถ้าคิดจะกินนี่เป็นโรคด้วยรับ ห้องเดิมถ้าไม่ติดไม่ยึดกินอย่างนี้มันยิ่งมีอันที่มีภูมิคุ้มกันมีอะไรต่ออะไรอีกเยอะแยะไม่ต้องยึดต้องถือทองไม่เสียหรอกอาหารธรรมดาจริงๆถ้ามันเสียถ้ามันไม่ดีมันก็ไม่ดีนะแต่คุณเอามาถวายกันมาคนเดียวอาตมายังไม่ได้ไปทำอะไรเลยก็ตัดออกจากนี้ก็ใส่นี่ถ้ามันเสียมันก็เสียว่าจะต้องเอาของคุณแล้วถ้ามันเป็นพิษมันก็เป็นพิษมาทางของคุณแล้วคุณเอาของผิดๆมาอาตมากินน่ะที่จริงมันไม่ใช่ของผิดของไผ่อะไรมันของจริงของดีเนี่ยเรารู้ความหมายรู้ความจริงตรงนี้ทุกวันอาตมาก็กินซ้ำซากอย่างนี้อาหารมาทุกพยาญาติเนี่ยข้าวคนเข้าคุกอาหารนี้มีผักมีผลไม้มี ก็กินกันนุ่งห่มกินนอนมีการหลับมีการนอนก็นอนอย่างนี้นี่ก็ดีเขาสร้างกฎให้นอนไม่มีคนนอนก็นอนตามพื้นดินใต้โคนไม้พระพุทธเจ้าสอนนักหนาฝึกหัดให้มีนิสัยนอนตามคนไหมคนดินก็สบายๆมันก็สบายๆไม่ได้เดือดร้อนอะไรนอนตอนคนบ้านคนดินก็สบายแล้วมันมันเข้าใจแล้วมันก็ไม่มีการติดยศให้ไปนอนบนห้องบนทับหมอนมันจะถอนหลาอะไรยังไงก็มันก็ไอ้แคระหลับนอนก็ไอ้แคระหลับเสร็จแล้วไอ้ที่นอนพวกนั้นน่ะทำให้เนื้อตัวของเรากระดุมกระเด้งเนื้ออ่อนยวบๆไปบิดมา ธนาธรพื้นแข็งๆพื้นเรียบๆนี่นะมันดิ้นยังไงมันก็ไหม้ไม่ยุ่ยด้วยแล้วคุณก็จะต้องมันจะทำให้ร่างกายคุณด้านหน้าเรียบร้อยด้วยแบบนี้โรคกระดูกโรคกล้ามเนื้อโรคอะไรก็ไม่เป็นแต่จะไปนอนสับลงสปริงไปนอนฟูกๆหมอนหมอนอะไรพวกนี้หมอผ่าตัดที่ผ่าถึงกระดูกเลยอย่างหมอต้องทำนี่บอกให้ผมผ่าตัดกระดูกสันหลังคนทุกวันมันมาจากนอนเตียงสปริงหรือนอนฟูกมาทั้งนั้นเกิดโรคกระดูกหมอต้องทำนี่ผ่าโลกก็ดูโดยเฉพาะโรคกระดูกสันหลังคือความไม่เข้าใจแม้กระทั่งไปตามชอบเป็นแบบนี้ถ้าเผื่อว่ารู้ว่าเข้าใจแล้วพระพุทธเจ้าเป็นยอดปราบท่านพาทำสิ่งเหล่านี้เราทำตาม แล้วมีเหตุผลแค่ไหนเราได้พิสูจน์แค่ไหนท่านรู้ลึกซึ้งแค่ไหนเราไม่เข้าใจเราก็นึกว่าเรานี่บางคนก็นึกว่าแม่ตัวเองฉลาดกว่าพระพุทธเจ้ามาตามพระเจ้าพระเจ้าพาทำอะไรเกินกันเราทำไม่ต้องทำถึงพระพุทธเจ้าหรอกพระพุทธเจ้ายกไว้ที่จริงไม่อยากกล่าวไม่อยากว่าพระพุทธเจ้าจะยกไหวทำไมเราก็พระพุทธเจ้าจะพาทำไปในจุดที่ดีแล้วก็ทำให้ไม่ถึงที่คุณทำไม่ถึงแล้วอย่ามาแก้ตัวมาทำเป็นพูดกับเกิดมาทำเป็นบอกเลิกมันขาดอะไรพระพุทธเจ้าเองปฏิบัติมัชฌิมาปฏิปทาเป็นปฏิปทาอันเป็นมัชฌิมาท่านยืนยันท่านก็คนคนอื่นก็คนท่านบอกว่าของของท่านทุกคนปฏิบัติได้สมควรที่จะมาปฏิบัติให้แก่ตนเป็นสันติโกลด์ตนเองควรจะเรียนรู้ให้ได้ด้วยตนเองสันติสุขตนนี่แหละควรจะเข้าไปเป็นให้ได้ไม่ได้ ความว่าได้ไปเฉพาะพระพุทธเจ้าได้โดยเฉพาะคนอย่างนั้นคนอย่างนี้ไม่กำหนดไม่ละเว้นบุคคลน่ะผู้ใดทำได้ก็ได้ของผู้นั้นทำได้มากก็ได้มากทำได้น้อยก็ได้น้อยทำได้ก็เพราะว่าตัวเองมันมีใจมันมีปัญญามันทำไอ้ที่ไม่กล้าทำไม่กล้าฝึกมันก็แย่งมึงก็ขัดมันก็เดินไม่รอดอยู่อย่างนั้นแหละต้องแต่งอย่างนั้นน่ะถ้าใครใจดีใจกล้าปัญญาลึกซึ้งทำเพื่อพวกนี้มันก็ได้เหมือนพระพุทธเจ้าไม่เห็นมันจะมีแปลกอะไรเลยพวกเราไม่ได้ฝึกบริหารเยอะแยะไปมาถึงพวกมันกินมื้อเดียวปวดปล่อยเลยเครื่องแต่งตรงแต่งตัวเพราะพวกปลดปล่อยตามศีลตามธรรมง่ายๆทิ้งแล้วเครื่องบ้านเครื่องเรือนทิ้งแล้วไอ้โน่นไอ้นี่หนักเข้าโอ้เงินทองแต่ก่อนนี่เก็บจังเลยขี้เหนียวเป็นตูด พอตอบมาดิโอ้ยขี้ยุ้ยเป็นผงจ่ายออกได้การจ่ายออกแล้วก็ขยันหมั่นเพียรแล้วก็แสวงหาอยู่พยายามเกื้อกูลเอื้อเฟื้อแก่กันและกันมันจะเป็นเรื่องเสียหายอะไรทุกวันนี้สังคมมันไม่ยอมจ่ายออกมันมีขี้เหนียวมันมีแต่เห็นแก่ตัวมันกลัวแต่จะตายจริงๆคนไม่ตายง่ายๆมาพิสูจน์เนี่ยกินอยู่หลับนอนเนี่ยมันก็ไม่ได้ตายง่ายๆถ้าเผื่อว่าเราเองเราไม่ได้ฝึกร้องดูไม่ได้ทดสอบเราก็ไม่กล้าคนที่มาเห็นมาชินมาดูมารู้ว่าโอ๊ยมันเป็นไปได้เหรอไหนลองมั่งสิลองนี้ลองหน่อยก็ได้แล้วลองแล้วมันกลับดีซะอีกแล้วเราว่างเบาโปร่งให้เราไม่หนักไม่หนาไม่เหนื่อยไม่ต้องเพิ่มไม่ต้องแบกต้องห้ามพ้นภาระเบากาย ใจดีอีกมันเห็นด้วยญาณปัญญานะยังอาตมานี่มานุ่งห่มแบบนี้นี่อาตมาไม่ได้มาจำใจนุ่งห่มนะเห็นดีไม่สบายดีมากนุ่มหอมอย่างเงี้ยแฟชั่นเก่าของพระพุทธเจ้านี่ก็เอาแค่นี้เราไม่ต้องไปแก้ไปขายไปเปลี่ยนไปแปลงอะไรแม้ยุคนี้ก็ยังใช้ได้เนี่ยเป็นเครื่องแบบในเครื่องหมายที่ดีด้วยสบายไปไหนจังหวัดในอำเภอไหนประเทศไหนตั้งแต่เข้าห้องน้ำห้องส้วมยันเข้าวังหน้าชุดนี้มันประหยัดที่สุดแล้วประเสริฐที่สุดแล้วโดยสร้างค่านิยมบอกว่าก็เราอย่างนี้ไม่ใช่ว่าคุณเป็นกำหนดให้เขากำหนดตามมาก็มาอย่างนี้มันทำให้ไม่แต่งชุดอย่างนี้ไม่แต่งชุดอย่างนี้ มาราตรีไปแต่งชุดบ่ายมาเชยตายและเธอก็กำหนดกันเอาเองสำรวจการเอาเองเพื่อให้เปลืองยิ่งขึ้นเพื่อให้เฟ้อยิ่งขึ้นเจ้าของแฟชั่นนี่แหละมันกำหนดเพื่อให้คุณได้ฟังเพลงมากๆแล้วมันก็จะได้ขายของมันก็จะได้เปลี่ยนมันจะได้ซ้อนๆๆลงไปงั้นผู้หญิงเนี่ยบาปกว่าบาทมันโง่มากหน่อยเลยถูกหลอกเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวตั้งแต่ 1 ชุดนอนพอจะตื่นนอนและชุดเข้าห้องน้ำซึ่งเข้าห้องน้ำจริงๆนะมันก็ไม่อาจจะมาถึงบอกว่านี่ไม่ได้ออกแบบชุดเข้าห้องน้ำจริงๆกันนะออกจากห้องน้ำมาก็ชุดลำลองกินข้าวกินข้าวเสร็จจะอยู่ที่บ้านหรือจะออกนอกบ้านเอา ไปเช้าปะเดี๋ยวมีชุดเที่ยงประเดี๋ยวมีชุดบ่ายประเดี๋ยวมีชุดเย็นเดี๋ยวมีชุดกลางคืนอีกแหมเอ้ยไม่รู้จะถูกโง่ไปแค่ไหนดูแล้วจะเห็นหน้าว่าเออหนอผู้หญิงนี่มันโง่จริงๆนี่ไม่ใช่ว่าผู้หญิงนะทำผู้หญิงเนี่ยมันอยู่ในตัวซ้อนอยู่ในตัวพลังงานคุณเองคุณเป็นร่างผู้หญิงคุณมาเป็นผู้ชายให้ได้ใจผู้ชายให้ได้อย่าไปโง่เขาถูกหลอกทั้งปานนั้นเครื่องแต่งตัวก็มามอมเมาอะไรเราถึงป่านนี้มันพูดได้ที่ไม่ติดยึดอะไรแล้วชุดเดียว 2 ชุดจะไม่สบายชุดไหนก็ไปอย่างเงี้ยเราไม่ต้องไปลงให้มันมากมันมาอาตมาว่าเครื่องแต่งตัวของผู้หญิงลึกลงเครื่อง ตัวผู้หญิงเนี่ยมันเป็นเรื่องอบายมุขนะอาตมาปรับเข้าไปเป็นเรื่องอบายมุขหนักกับผู้ชายกินเหล้าถ้าไม่ปรับปรุงถ้าไม่เปลี่ยนแปลงถ้าไม่เข้าใจสัจธรรมแล้วคุณก็หลงใหลทีนี้เมื่อไม่หลงไหลได้คุณก็เบาง่ายชีวิตของคุณน่ะนี่เป็นเรื่องของธรรมะเป็นเรื่องของชีวิตประจำวันเป็นเรื่องของความอยู่สบายเป็นเพื่อนเรื่องความไม่หลงผิดไม่ต้องไปราคะไม่ต้องไปชอบใจไม่ต้องไปโทรศัพท์เพราะได้ไม่สนใจถ้ามันได้ไม่สนใจมันก็เกิดโทรศัพท์ถ้าได้สมใจซะมันก็เจ็บสมสุขสมเป็นราคะยิ่งประทับใจยิ่งตราตรึงใจจะต้องได้วิธีอย่างนี้ให้สมสุขสมใจเสพสมสุขสมด้วยไปอาตมาวนเวียนพูดอยู่ในปัจจัย 4 เรื่องกินเรื่องเครื่องแต่งกาย ที่นอนนั่งที่นอนยารักษาโรคไม่ได้พูดยารักษาโรคเดี๋ยวนี้ก็เป็นยาเสพติดมากมายก่ายกองมากจริงๆจนกลายเป็นแม้แต่ยาดมยาเสพติดชนิดหนึ่งเขาเรียกว่าน้ำหอมผู้หญิงนี่ติดจังจะต้องมีกลิ่นอย่างนี้อยู่ตลอดเวลาถ้าไม่มีกลิ่นอย่างนี้เป็นกลิ่นธรรมชาติของเรากินขี้เต่าบ้างกินขี้ใครบ้างมันเป็นธรรมชาติไม่ได้เชียวต้องเอากลิ่นพวกนี้มันดับมาเปลี่ยนมาพร้อมไว้ก็เลยติดกิ่งนั้นติดกลิ่นน้ำหอมนั้นถ้าไม่มีกลิ่นน้ำหอมมากก็เกลื่อนอยู่ไม่ได้ ภาพผู้หญิงเลยกลายเป็นของปลอมไม่เป็นของจริงหรือไม่คนจริงธรรมดาคนมันมีขี้ทั้งตัวกลิ่นขี้อะไรก็ได้เอ้าก็ช่างมันก็เรารู้แล้วว่ามันมีมันมีถ้ามันมากเกินไปนักมันก็ฉุนมันก็อะไรจัดมันก็เป็นเชื้ออะไรต่ออะไรได้บ้างก็ล้างก็เช็ดพอสมควรพอสมเหมาะสมควรมันก็อยู่ได้แล้วอยู่ได้แล้วแต่เราไม่เห็นจริงว่าคนเรานี่เป็นได้อยู่ได้ขนาดนั้นจิตก็รังเกียจเมื่อรังเกียจยิ่งต้องเกลียดก็ยิ่งเกิดโรคจิตนะเพราะรังอะไรนิดอะไรหน่อยก็ทนไม่ได้แล้วตายอ่อนแอแต่ถ้าใครเขาไม่ไม่ต้องเก็บถึงขนาดนั้นก็ทนได้มันไม่อ่อนแออะไรหรอกมันอยู่ได้มันจะมีกลิ่นมีกลิ่นอะไรมันก็เรื่องธรรมดาบอกแล้วเป็นเรื่องของชีวิตมันอยู่กับชีวิตแต่ ไปทำให้ตัวเองอ่อนแอเองไม่มีภูมิคุ้มกันกลบเกลื่อนจะต้องได้กลิ่นแบบโลกๆแบบนั้นมาใส่ไว้นี่เป็นยาเสพติดนะน้ำหอมนี่บอกให้ฟังยาเสพติดยาเสพติดอื่นๆมีอีกอยากเที่ยวอยากกินยากลืนยาทายาพอกหลวงพ่อต้องทำไม่ใช้น้ำมันอย่างนี้ทาธรรมชาติอย่างนี้รูปไว้มันก็ไม่ทุกข์มันก็ไม่สุกอยากสบู่ฟอกตัวนี้ก็เป็นยาเสพติดยาเสพติดผสมด้วยธาตุเคมีหลายอย่างโซดาไฟเป็นต้นเพื่อที่จะให้มันทำปฏิกิริยากับไขมันละลายกัดมันก็สลายไอ้พวกนี้ออกไปผิวหนังก็แห้ง ความรู้สึกของเรารับรู้สึกว่าผิวหนังแห้งนี่รู้สึกว่าสบายอุปทานก็บอกว่าโอ๊ยถ้ามันเฉอะๆแฉะๆถ้ามันมีมันๆเมือกๆอะไรเนี่ยเป็นความไม่เป็นอยู่สุขที่แท้นั่นน่ะมันๆมืดๆน่ะทำให้มันเลี้ยงผิวหนังทำให้ผิวหนังของเราสดชื่นยิ่งไปทำมันแห้งผิวหนังของเราก็ยิ่งแตกระแหงพี่น้องของเราก็ยิ่งเปราะบางพี่น้องของเราก็ยิ่งตายไวแต่ชอบที่จะทำให้มันตายไวก็ไปฟอกสบู่เอายิ่งไปติดสัมผัสอีกถ้าได้อาบน้ำแล้วก็เย็นๆยิ่งค่อยๆฟองแล้วค่อยๆลดค่อยสัมผัสล้างไปบางคนอาบน้ำชั่วโมงโทรไปก็ไปอาบแล้วรถอีกน้ำมันยิ่งไม่ จะพอใช้อ้าวไม่รู้ว่าฉันมีสตางค์ก็ว่าไปอาบอาบเอาสุขไม่ใช่อาบให้เพื่อนไม่ให้มันพอล้างพอเช็ดไม่ใช่อาบเอาศพสัมผัสเย็นก็อร่อยชื่นใจถ้ายิ่งหน้าร้อนแล้วเดี๋ยวเข้าห้องน้ำประเดี๋ยวเข้าห้องน้ำเอาเย็นหนังอาบเอาสุกมันเย็นพอใจไม่ใช่ล้างขี้ใครไม่ค่อยจะมีแต่อาบเอาเย็นอย่างนี้ก็ติดเป็นยาเสพติดเสพติดสิ่งที่มันสัมผัสมันแม้จะอาตมาบอกว่าเสมอนี่คือยาเสพติดก็ฟังดีๆนะมันเป็นปฏิกิริยาเป็นยาที่จะต้องทำปฏิกิริยากับผิวหนังกับเนื้อตัวอาตมานี่ไม่ถูสบู่มาแล้วต้องเป็น 10 ปีไม่ใช้แล้ว ใช้สบู่นี่ไม่จำเป็นน้ำล้างมันก็ออกมันจะเปื้อนสักแค่ไหนกันมันไม่เปื้อนแค่ไหนหรอกอย่างดีก็คือใครเราเช็ดแล้วมันออกอีกถ้าคุณอยากไม่ให้มันออกไม่ยากหรอกเอาเครื่องในออกให้หมดไม่ให้มันเดินขึ้นเครื่องแล้วมันไม่ออกอ่ะทีนี้มันจะร่วมกันเน่าเลยทีนี้แล้วก็สลายไปก็ถ้ามันเป็นมันต้องเป็นอย่างนี้แหละมันเป็นเครื่องประกอบมันเป็นองค์ประกอบของเรานี่เป็นเครื่องประกอบมันมีอันนี้เป็นธรรมดาอาการ 32 เครื่องไวอวัยวะทั้งหมด 32 มันเหมือนกันมันทุกคนเหมือนกันผู้หญิงผู้ชายแต่เราเข้าใจอย่างนี้เราก็ไม่ได้รังเกียจอะไรคนที่คิดต่ออาจจะแรงหน่อยก็เออคนนี้คิดต่อกลิ่นนี้นะคนนี้คือใครมาก คนนี้คือใครมากหน่อยก็ปฏิกิริยาของเขาร่างกายเขาขับออกมามากแล้วคนที่แห้งไม่ค่อยมีไม่ค่อยมีใครนักเพราะไม่เกิดความชื้นมากที่ใครก็น้อยก็ไม่รู้ธรรมดาไม่ใช่เรื่องน่าเกลียดน่าชังไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไรมากมายนักทีไปเอาที่อันนี้ไม่ใช่ขี้ใครนะขี้ของคนอื่นจริงๆเอามาโปะมาปะทางนี้เขาไว้ทาไม่หมดเนี่ยทาไว้ขี้ฝุ่นขาวๆมั่งแดงๆมั่งเขียวๆมั่งดำๆบ้างอะไรมันทาแต่ก็จงใจภาวะที่อย่างนี้มันขี้ของใครแล้วทำไมมันไม่รังเกียจพี่ของคนอื่นนะ ไปขี้ของตัวออกมาเนี่ยแล้วก็บอกว่าขี้ใครไอ้ขี้ของใครเอามาโปะเข้าตัวแล้วไม่ว่าขี้ใครฟังดีๆพี่ๆเค้าคนอื่นแท้ๆเข้าไปเอาขี้อะไรไม่รู้มาขายก็ซื้อขี้เข้ามาเอามาบอกมาปากไว้ที่ตัวแล้วก็ไม่รู้ว่านั่นแหละขี้ขายรู้เปล่าคิดว่าคนอื่นขี้ตัวเองนี่มันออกมาก็ล้างออกไปอย่าไปหลงว่าเป็นขี้ของใครขี่ของเราขี้เหงื่อบ้างขี้ไอ้ที่มันเป็นสิ่งที่ขับออกมาแล้วก็ผสมอะไรในอากาศมันเยอะผสมเปอร์เซียการแล้วก็มีทั้งไอ้สิ่งที่สลายตัว ออกมาทางหูทางตาทั้งจมูกทั้งลิ้นทั้งร่างกายมันขี้ทั้งตัวขี้ของเราไม่ใช่ขี้ของใครเราก็รู้มันมีก็มีพอสมควรจะเช็คจะโทรออกจะล้างออกบ้างเมื่อไหร่ก็ล้างมันไม่ล้างมันล้างไปเดี๋ยวมันก็ออกอีกถ้าดีเราทำงานเป็นคนขยันหมั่นเพียรขี้ของเรายิ่งเยอะมันจะขี้ใครนะฟังดีๆยิ่งเราขยันหมั่นเพียรอย่างเดียวเหงื่อออกเดี๋ยวนู้นเดี๋ยวนี้ออกหูยขี้ของเรายิ่งเยอะแล้วอย่าไปหลงผิดว่าขี้ของใครใครมาถ