210206-195 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ012.txt

ปในบางสิ่งบางอย่างเราก็รู้จุดพอเขาสิ่งที่มากนั้นอีกอย่าเลยเถิดอย่าเกินค่าอย่างนี้เรียกว่าเราทำอย่างสงบหรือเราทำอย่าทำอย่างเรียบร้อยทำอย่างราบรื่นทำอย่างมีอุปสรรคน้อยหรือทำอย่างจิตใจไม่มีอุปสรรคจิตใจไม่มีอะไรขัดใจจิตใจมีแต่อยู่ใกล้ๆสวรรค์เรียกว่าอุปสรรค สครับแปลว่าสวรรค์พบปะแปลว่าเกิดอยู่ใกล้ๆกันนี่เราเป็นตัวว่างแล้วเราก็อยู่กระทบออกมาจากตัวว่างเป็นสิ่งมีสิ่งมีนั้นจะเป็นอื่นไม่ได้เราจะอยู่ระหว่างว่างกับสิ่งมีที่เรียกว่าสวรรค์เท่านั้นจึงเรียกว่าอุปสรรคเราใกล้แล้วเราเกิดหรือเลือกตั้งอยู่ข้างๆสวรรค์หรือเราเป็นตัวสวรรค์เองเราอยู่ในตัวที่สบายตัวที่ร่าเริงซึ่งเป็นตัวมีเราจะมีก็มีสวรรค์เราจะหมดศูนย์ก็เป็นว่าจบมันอยู่ที่นั่นเขาเรียกว่าสงบสิ่งใดๆจึงมีอันใหญ่อันโตก็เป็นสวรรค์ใหญ่สวรรค์โตซึ่งเรารู้ว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่มีค่าสิ่งที่สมควรสิ่งที่ไม่เฟ้อไม่ฟุ่มเฟือยไม่สุรุ่ยสุร่ายไม่เกินขอบเขตอยู่ในขอบเขตเราก็จะสร้าง นั้นขึ้นมาอยู่เสมอเราจะรู้ถึงกาละเราจะรู้ถึงบุคคลเราจะรู้ทั้งหมู่กลุ่มเราควรจะมีสิ่งนี้หรือไม่ถ้าไม่กวนแล้วพอแล้วเราก็หยุดถ้ายังควรจะมีอีกมีไปได้มากอีกมีไปได้อีกไม่มีที่สิ้นสุดจะมีไปได้มากมากๆแม้กำลังเราก็ยังทำไม่พอเราก็ไม่ต้องกังวลในสิ่งนั้นอีกได้เลยถ้าเราแน่ใจว่าสิ่งที่ทำอีกเท่าไหร่ก็ยังไม่พอผู้ที่รู้อย่างนี้กับผู้ที่รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ยังไม่พอในโลกธรรมะที่เป็นกุศลธรรมธรรมะที่เป็นธรรมะชั้นสูงเป็นสิ่งที่เป็นยอดเพชรที่ไม่พอในโลกชั้นเดียวกันกับเพชรจะมีช่วงตรวจสายไม่ได้ถึงใดธรรมะที่เป็นยอดธรรมะจะไม่มีวันจบสิ้นที่จะต้องสร้างขึ้นให้แก่โลกงั้นเพื่อที่จะทำสิ่ง จริงๆไม่ต้องไปคำนึงถึงว่าเมื่อไหร่จะหมดเมื่อไหร่จะต้องหยุดการสร้างธรรมมีแต่จะรู้ว่าเป็นอนันตังมันไม่มีที่จบที่สิ้นเป็นการนิรันดรเรารู้ขอบเขตของชีวิตขอบเขตของการเกิดขึ้นการตั้งอยู่และการจะดับไปเป็นธรรมดาเป็นธรรมดาเพราะเราจึงเป็นผู้ที่จะรั้งฉันประโยชน์ท่านประโยชน์ตนนั้นรู้จบซะก่อนเรียกว่าอรหันต์จบประโยชน์ตนเข้าใจขอบเขตของประโยชน์ตนเข้าใจชีวะของตนเกิดก็เป็นอย่างนั้นแก่เป็นอย่างนั้นแก่เป็นอย่างนั้นตายเป็นอย่างนั้นรู้ขอบเขตไม่มีเสียใจดีใจแม้จะอยู่แม้จะเดินงานอะไรต่อไปหรือแม้จะตายลงเป็นปัจจุบันแม้จะเกิดอุบัติเหตุตายอย่างเช่นพระโมคคัลลาตายก็ไม่มีทุกข์จะ พระสารีบุตรตายก็ไม่ทุกข์ไม่มีการทุกข์ด้วยประการใดๆเลยจริงๆจนได้ว่าเป็นผู้ที่ไม่ทุกข์แม้กระทั่งตายแม้กระทั่งเจ็บอยู่อาฆาตอยู่มีสิ่งข้องอยู่มีสิ่งที่มาขัดขวางอยู่เราก็ยินดีที่จะปัดเป่าสิ่งที่อาพาธสิ่งที่ขัดขวางสิ่งที่มันยังไม่บริบูรณ์จนกระทั่งบางทีถึงขนาดเจ็บปวดแสบมากแต่เราก็รู้ว่าการเก็บการตรวจการแสงให้เป็นการประชุมโดยไม่มีเราก็ไปเกี่ยวข้องโดยเราไม่ได้ทำสิ่งนี้อยู่เพราะเราดิ้นรนเจ็บปวดเพื่อที่จะเอาให้แก่ตัวเองเสพไม่ใช่ถ้าสิ่ง ใครที่ยังเจ็บยังหัวเราะให้แก่ตนเองเสียหรือยินดีในความเจ็บปวดนั้นภาษาโลกเขาเรียกว่าซาดิสม์หรือภาษาโลกเขาเรียกว่าตีกลับในความทุกข์เห็นความทุกข์เป็นสิ่งสุขเป็นโมหะผู้ที่เห็นผู้ที่เห็นสิ่งที่กลับกันพูดถึงเห็นสิ่งที่โลกเขาเองเขาไม่ยินดีปรีดาเป็นสิ่งที่น่ายินดีที่ด่าผู้นั้นก็เป็นทุกข์กลับโลกหรือเป็นผู้ที่ไม่ใช่สัจธรรมเป็นสิ่งที่ฝืนความเป็นจริงที่แท้จริงในโลกส่วนมากถ้าเราจะต้องเข้าใจอย่างชัดเจนในส่วนสัตว์พวกนี้แล้วเราก็จะต้องรู้แม้กระทั่งที่สุดว่าเราหมดความอยากสิ้นความเสพติดเราหมดความอยากก็คือว่าอยากอะไรมาให้แก่ ตัวเราเองจะต้องไม่มีอะไรเสพสิ้นความเสพชนิดเราจึงจะหมดความอยากชนิดสำหรับตนเมื่อเราสิ้นความเสพความเสมอกับตัวเองนั่นแหละมีพฤติกรรมนั้นเสวยเสพมันจะเจ็บเป็นสุขเป็นพอใจหรือว่ามันไม่พอใจก็ผลักดันไปได้สมใจก็เป็นโลภะโทสะเราไม่มีเศษโลภะไม่มีเศษโทรศัพท์แม้แต่น้อยอย่างไม่ผิดเพี้ยนอย่างไม่หลงหัวเป็นหางหลงกลางเป็นปลายอะไรไม่รู้เรารู้ถูกหมดเราก็หมดโวหารแล้วก็หมดโลภะหมดโทสะอย่างแท้จริงเมื่อหมดแล้วเราจะไม่หมดความอยากก็ได้ถ้าความอยากนั้นเป็นการอยากรังสรรค์เป็นการจะสร้างสิ่งที่เป็นประโยชน์ให้แก่ผู้อื่นไม่ได้มีตัวไม่ ตนไม่ได้เห็นแก่ตัวแล้วก็ใช้ปัญญาในการสร้างนั้นเจตนาดีมีอิจฉาว่ะจรมีอากังขาไว้ก่อนมีปรารถนาดีมีความปรารถนาเกื้อกูลมีความปรารถนารังสรรค์เราก็จะเป็นผู้กระทำได้โดยปัญญายิ่งภาษามันจะย้อนแย้งมันดูเหมือนจะกลับกันกลับอยู่เราก็เข้าใจได้ว่าเราไม่มีปัญหาอะไรเราไม่ได้เสวยสิ่งนั้นแต่เราก็อยู่โดยพอดีพอเหมาะแล้วโดยน้อยเป็นมัธยัสถ์แล้วและเราก็อยู่กันโดยกำลังงานที่มีให้มากเท่าที่เราจะมีมากได้เรารู้จักพรรคเรารู้จักเพียงเราจะเห็นโอกาสพักอยู่ในใจที่ซ่อนอยู่เราจะเห็นงานการที่มาก หน้าเป็นตัวเด่นเป็นตัวชัดเป็นตัวโตพอคนจะเห็นงานการมากกว่าตัวพระงั้นถ้าเราดูรูปกายรูปแม่ชีรูปมโนเราจะมีมโนที่ซ่อนแสงอยู่เป็นตัวพระส่วนรูปหน้าเราจะเห็นขยันหมั่นเพียรอยู่มากนักจึงจะเป็นลักษณะที่ถูกต้องไม่ใช่เห็นแต่เราพักพอมาดูก็หยุดเฉื่อย