210221-204 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ013.txt

สมตามกาลเทศะและสิ่งแวดล้อมอันนี้ไม่ยอมเราจะขัดเราถึงบ้านแล้วก็เป็นไปได้เราก็ไม่เสียเขาก็ไม่เสียจะมีประโยชน์ร่วมกันมีพอสมควรถ้าเราก็กระทำเพราะเกิดประโยชน์อันเป็นของสมควรไม่ได้หมายว่าเราจะเอาแพ้ไม่ได้หมายความว่าเราจะเอาชนะไม่ได้มีการแพ้การชนะจึงไม่มีมานะจึงไม่มีสิทธิ์ที่จะต้องเป็นอย่างนั้นเป็นอย่างนี้รู้สาระของทุกๆอย่างเป็นไปด้วยความพอดี แล้วก็อยู่กันอย่างราบรื่นเราจะอยู่ที่ไหนอยู่เมืองไหนอยู่ที่ไหนสถานไหนเราก็รู้กายกรรมวจีกรรมรู้วัฒนธรรมรู้สิ่งที่เราจะเป็นไปด้วยดีพอสมควรจะมีทางออกบางทีเราไม่รู้วัฒนธรรมเขาจะใช้วัฒนธรรมเราก็มีปัญญาที่จะรู้ต่อวัฒนธรรมของเรากายของเราอย่างนี้ไว้ใจของเราอย่างนี้มันเป็นอย่างนี้การกระทำของเราเป็นอย่างนี้แล้วเราก็มีคำอธิบายมีความรู้ในสิ่งที่เราจะอธิบายเขาเห็นว่ามันดีอย่างไรเราต้องทำอย่างนี้มันมีประโยชน์อย่างไรหรือทำอย่างนี้เราก็จะอธิบายได้เมื่อคนอื่นไม่เข้าใจเจตนารมณ์และความเป็นจริงมันก็ไม่มีปัญหาอะไรความแตกร้าวความไม่เหมือนความไม่ร่วมกันไม่ลงกันมันก็ไปได้ ก็มีเหตุผลต่อกันและกันและความเป็นอยู่ทุกอย่างที่เราจะอยู่ด้วยการเรียนรู้ด้วยการกระทำใจด้วยที่มีปัญญาด้วยแล้วก็มีการปลดปล่อยหรือปลงวางด้วยผู้ใดรู้จักฐานะแห่งการปลงวางปลดปล่อยเสร็จแม้เราจะตายต่อหน้าต่อตาดังนี้เพราะว่าไปขัดเกลาเค้าแรงในปะทะแรงแต่เราก็รู้จักปล่อยวางเราก็ไม่มีทุกข์แม้จะตายแม้จะทำไปจนกระทั่งบาปมาเหมือนกับเขาเขาไม่ชอบใจเขาเห็นว่าเป็นภัยเขาจะฆ่าเราต่อหน้าต่อตาเราก็ไม่เป็นทุกข์และเราก็ไม่ต้องเศร้าอะไรเราก็รู้ว่าเป็นความจริงที่เราทำไม่พอดีมันก็ต้องมีการตอบโต้และรุนแรงและเราก็ต้องถึงตายได้เช่นเยซูอย่างนี้เป็นต้นหรือว่าใครก็แล้วแต่ที่เป็นอย่างนั้นแต่ ทุกข์แล้วก็ปลดปล่อยได้แต่ถ้าผู้ที่ฉลาดจริงแล้วจะไม่ถึงกับบาตรมาทะเลาะหรือเป็นภัยจะอยู่ได้โดยเป็นไปพอขัดเราแล้วก็ไม่มีการเดือดร้อนในตัวด้วยจึงเรียกว่ามีทั้งยานมีทั้งหมดและทำประโยชน์ตนตนตนตนตนตนไม่มีทุกข์ใดๆทุกประการและทำประโยชน์ท่านโดยท่านก็ไม่แตกร้าวมีขัดเกลาไม่มีบาดหมางไม่มีเดือดร้อนไม่มีรุนแรงยังทำงานร่วมกันอยู่ได้เสริมสารสร้างสิ่งที่ไปสู่จุดที่ดีที่สุดด้วยกันได้หรือแม้จะอยู่ด้วยกันอย่างห่างๆแต่มันก็ยังมีการขัดเกลายังมีการเสริมสารยังมีการจรรโลงสร้างสรรค์อยู่อยู่ในรูปอาจจะยาวไม่เนียนสนิทไม่สมควร ไม่ร่วมกันเป็นกลุ่มใหญ่โตก็ยังมีบทบาทอยู่แต่ไม่ได้เดือดร้อนอะไรเราจะต้องรู้สภาพธรรมที่เป็นไปจริงเราจะทำได้ลงตัวก็ต้องใช้ปัญญาอย่างมากไม่ต้องเข้าใจสมมติที่สัจจะให้พร่ำพร้อมไม่ต้องคำนวณตามกาลเวลาประมาณที่ดีจึงจะเกิดประโยชน์สูงประหยัดสุดจะไปได้เร็วไปด้วยแรงและก็ไม่มีการลำบากลำบนอะไรนักหนาสิ่งนี้เป็นความฉลาดของผู้ที่จะทำประโยชน์ท่านในโลกตนสำคัญที่สุดจะต้องมีการปล่อยวางมีการกระทำผิดให้สงบได้จริงไม่สะดุ้งสะเทือนไม่เดือดร้อนใช้ปัญญาได้เท่าไหร่เราก็ต้องยอมรับต่อสัญญาของเราและเราก็จะเป็นผู้สนิทนิ่งสบายรู้เท่าทันต่อโลกต่อธรรมอย่าง ไม่ต้องเป็นผู้เรียนรู้แล้วก็ให้รู้ปัจจุบันทำทุกๆผัสสะให้จะเรียนรู้ไปเรียนรู้ไปอะไรที่มันบกพร่องและแก้ไขเพิ่มเติมพัฒนาทำความรู้อะไรที่เป็นไปด้วยดีแล้วเราก็เข้าใจว่าจะจำได้ไปเรื่อยๆจึงจะทำให้เราเป็นผู้ที่เจริญพัฒนาถาวรเป็นผู้มีค่าและเป็นผู้ที่มีความสุข