210203-192 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ012.txt
เนื้อหาในไฟล์
ศุกร์ที่ 3 กุมภาพันธ์พุทธศักราช 2521 พ่อท่านพระโพธิรักษ์และนำหมู่พิจารณาธรรมปฏิเวธก่อนฉันที่พุทธสถานสันติอโศกหลักการปฏิบัติสติปัฏฐานที่จะเป็นปรมัตถ์นั้นจะต้องจับจิตถึงจิตถ้าผู้ใดจับจิตจะไม่ถึงจิตก็จะดูอาการข้างนอกเป็นอาการกายเป็นอาการวัคซีนในรายการที่ดูจากการสัมผัสข้างนอกการที่ยังมีส่วนสำคัญก็เป็นเป็นไปได้ในโลกแต่ว่าสัมผัสสำคัญแล้วมัน มันมีจิตเป็นรถเป็นชาติมีจิตเป็นสภาพที่ยังจะต้องเสพสมสิทธิพิเศษสมสุขสมต่อสภาพใดๆที่เกิดรถอย่างนั้นเราเรียกกันว่าเป็นรถของเมถุนเป็นสภาพที่มันเกิดอยู่เป็นอยู่รายละเอียดของเมถุนมีถึง 7 ระดับที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงตรัสไว้อย่างละเอียดต้นๆง่ายที่สุดไม่ต้องพูดเลยพระพุทธเจ้าไม่ได้จัดเขาอยู่ไว้ในเมถุนแบบสมสู่ผู้หญิงผู้ชายแบบตื้นๆอย่างนั้นก็ไม่ต้องพูดไม่ต้องอธิบายไม่ได้จัดก็อยู่ในระบบเมถุน 7 มีพ่อแม่ถึง 7 นี้เป็นสภาพสูงในระยะพระอริยเจ้าจะต้องเข้าใจสภาพและก็ ต้องรู้ในการผัสสะวรรณกรรมผัสสะเป็นเมถุนชั้นสูงพระสกทาคามีต้องเรียนรู้ไม่ใช่โสดาบันสังฆทานมีเริ่มเรียนรู้ว่าเมถุนอย่างที่ 1 ยังติดใจอยู่ในการสัมผัสนวดเป็นทุกทีนวดเป็นแตะต้องสัมผัสเสียดสีเทาคลึงอย่างหนึ่งถึงระดับที่ 1 ระดับที่ 2 ยังสัมผัสสีจ๋าชัดเด่นอยู่ในด้านเสียงชอบฟังเสียงกระเช้าออดอ้อนพูดจามีทั้งภาษาสำนวนสำเนียงซึ่งบอกไปถึงเรื่องรถชาติของทางกามารมณ์หรือกามราคะเป็นรสชาติไพ เพราะพริ้งเอร็ดอร่อยเรียกว่าเมถุนต่อมาด้านรูปมีเสียงแล้วก็มีรูปเป็นอย่างที่ 3 กระทบตาชอบจ้องตาด้วยตามีความสัมพันธ์ทางสายตาต่อสายตาอยู่ระหว่างบุคคลต่อบุคคลหรือว่าในกระแสของแสงของเสียงอะไรก็ตามแต่แสงของลูกอะไรที่กระทบแล้วก็ชื่นใจเป็นรสชาติได้อย่างละเอียดตรงๆระหว่างคนต่อคนก็ยังได้มีตามองตาอะไรสัมผัสก็ยังชื่นใจยังเป็นรถเป็นชาติอย่างนี้
อ่านต่อ
เป็นข้อที่ 3 จากข้อที่ 4 ที่ 5 ที่ 6 ขึ้นไปก็ยิ่งละเอียดสูงขึ้น 3 ข้อนี้เป็นของ ทาคามีต้องระวังนะมัดอย่างมากมายและลดละจะปล่อยให้เกิดแม่ลูกนอกก็เห็นได้เราจะดูการนวดเป็นก็ดูได้ก็จะฟังดูการฟังเสียงฉอดๆๆฉอเลาะอะไรก็ฟังได้จะดูด้วยตาเห็นการคอยศพหูสบตากันอะไรต่างๆนานามีอริยบทมีอะไรที่จะพอสังเขปออกจากออกก็ดูได้ไม่ใช่เรื่องของจิตที่เดียวก็จับได้ก็เห็นได้อย่างนี้เป็นภายนอกส่วนเข้าไปภายในในข้อที่ 4 จะคอยลึกๆเข้าไปถึงภายในและก็ทาถ้ามีเดินเข้าไปหาจิตนี้จิตจึงเรียกว่าโอปปาติกะหรือไปหาฐานธนาคารมีข้อที่ 4 ก็ยังเกี่ยวกับเสียง แปลว่าเสียเงินนี้ไม่ได้เห็นได้รูปน้องไม่ได้เห็นด้วยตาแต่พยายามที่จะสัมผัสสัมพันธ์อยู่ยังชอบได้ฟังเสียงแอบฟังฟังผ่านม่านฟังผ่านฟังผ่านฟ้าผ่านกำแพงหรือว่าคอยได้รับเสียงนั้นข้างนอกด้วยรูปตรงๆก็ผิดๆบางๆพลางๆแต่ก็ยังได้รับกระแสเสียงกระจัดกระจายมาได้รับอยู่ก็ยังรับยังชื่นอย่างนี้เป็นต้นเป็นข้อที่ 4 มันมีการปรับปล่อยรูปนอกมีการลบลบเลือนลบล้างในรูปนอกแต่ว่าก็ยังก้าวเข้าไปถึงจิตเป็นแม่ถึงทำยังมีรถมีชาติมีอารมณ์รับผิดชอบรับฟังรับเชิญ ขับรถการตราพระพิการอยู่ข้อที่ 5 แม้ไม่ได้แอบฟังเสียงไม่ได้ยินเสียงแต่ก็นึกถึงรูปไม่ต้องไปดูรูปไม่ต้องไปสบตาแต่ก็นึกถึงภาพนึกถึงรูปนึกถึงเรื่องเก่าเรื่องแกเรื่องนั้นเรื่องนี้เอามาสร้างภาพสร้างเรื่องสร้างราวแล้วก็ชื่นใจเกิดเมถุนธรรมในจิตอันนี้ก็ก้าวเข้าไปถึงอนาคามียิ่งขึ้นถ้าเป็นหยาบๆมันก็ยังเป็นจะเรียกอนาคามีก็ไม่ได้แต่มันก็ยังฝันเพ้ออยู่เป็นเพราะว่าปัญหาอย่างหยาบแต่ถ้าเป็นอนาคตมีจริงก็ยังมีภาพเรื่องเก่าเรื่องอะไรมาหลอกมาหลอนยังเกิดรถเกิดชาติในภาพในมโนสำนึกเป็นเรื่องเก่าเรื่อง ได้อยู่นี่ยังเป็นอย่างเมถุนข้อที่ 5 เมถุนข้อที่ 6 มีสภาพตีกลับออกมาข้างนอกเล็กน้อยแต่ว่าผู้อื่นไม่รู้ตัวจิตพิจิตรกระทบสัมผัสเห็นกามคุณอยู่หรือว่าเห็นผู้อื่นเขารื่นเริงบันเทิงในกามารมณ์กามคุณเห็นสภาพของกามคุณข้างนอกคนอื่นดูไม่รู้และเราเองก็ไม่สัมผัสๆกับเขาแต่ก็เกิดสภาพปฏิกิริยาในจิตยังยึดชื่นชมยังยินดียังมีรสชาติเอนเอียงไปในทางราคะกับเขาด้วยอย่างน้อยที่สุดก็ยังมีสภาพยินดีในรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสเสียดสีอะไร อย่างนี้ก็เป็นเมถุนธรรมชั้นนึกของพระอนาคามีที่จะต้องรู้จะต้องตัดให้เป็นอรหัตผลให้ได้พบปะต้องปล่อยข้างนอกไม่มีรูปร่างจับไม่ได้เห็นยากรู้ยากว่าเรายังมีจิตใจแต่ถ้ายังแสดงออกทางลูกนอกยินดีออกมาทางปากยินดีออกมาทางกายกรรมเห็นชอบให้เห็นคนจับได้ว่ายินดีตามแต่เขาที่สนใจในข้อที่จะประกอบทางด้านโลกิยะกามคุณกามารมณ์เมถุนอย่างอื่นอย่างใดก็ยังร่วมมือร่วมไม้ร่วมปากร่วมพูดร่วม ดีปรีดาอย่างชัดๆออกมาอย่างจริงเห็นชัดได้อย่างนี้ยังไม่ใช่อนาคามีพระท่ายางธนาคารมีที่จะนับเป็นธนาคารมีตั้งข้างนอกดูไม่ออกข้างนอกรูปจับไม่ได้ไม่มีสภาพกายสภาพบัญชีแต่ในใจนั้นยังยินดีของตนเองมากบ้างน้อยมากเป็นรูกะลาพระอรูปราคะก็ของตนเองเป็นองค์ประกอบกิจการเป็นผีหลอกตัวเองอยู่คนเดียวเรารู้ตัวว่าเราเข้าใจได้เองจึงเรียกว่าเป็นเมถุนฉันอนาคามีส่วนข้อที่ 7 นั้นเป็นสภาพที่สูงไปมีเหตุผลของอันนาถ้ามีโดย เป็นเรื่องของมานะกิเลสเป็นเรื่องของความหลงสวรรค์โดยการที่จะปฏิบัติอะไรจะทำอะไรจะมีสัมผัสสัมผัสอะไรก็ตามแต่หรือว่าแม้แต่อยู่เองก็เพื่อที่จะได้มีเป็นเทพยดาองค์หนึ่งภาษาสำนวนว่าอย่างนั้นความหมายก็คือว่าเราทำอะไรก็ตามเราก็ยังจะเหลืออัตราเรายังจะมีส่วนที่จะเกิดส่วนที่จะสัมผัสสัมพันธ์มีสภาพนั้นเป็นสิ่งรองรับแช่มชื่นดีใจยังจะมีสภาพคู่ยังมีสภาพที่ยังไม่เอโกไม่แล้วจบไปในตัวยังมีความลับชื่นรับชอบรับชังไม่ว่างไม่ว่าง เฮ้ยอันนี้เป็นขั้นสูงสุดของจิตยังไม่เป็นอัตโนมัติยังไม่เป็นธาตุรู้เฉยๆยังมีรถมีชาติอะไรอยู่เป็นของหรือละเอียดมากเป็นขั้นสุดท้ายของตัวที่สำคัญดังนั้นคำว่าเมถุนทำจึงเป็นเรื่องลึกซึ้งเป็นเรื่องละเอียดเมถุนทำเสร็จก็ดับเป็นถึงขั้นอนาคามีและอรหัตผลผู้หมวดเมถุนธรรมที่สุดไม่มีเชื้อเหลือแม้อัตราหรืออัตภาพต่างๆในจิตของเราไม่มีแม้แต่สวรรค์ไม่มีแม้แต่วิมานเป็นไปโดยเบิกบานแจ่มใสเป็นไปโดยรู้โดยตื่นอยู่ธรรมดาร่าเริงแบบปกติหมายถึงกับขนาดเกิดรถเกิดชาติแล้วก็ติดอกติดใจฝังใจอะไรเราเป็นจะผู้รู้ดีอนุโมทนาอยู่เท่านั้นเองจะต้องกำหนดเขต รถขอบแห่งความครวญความเหมาะสมที่เรียกว่าสัมมาความพอดีลงตัวของเราเองให้ชัดถ้ายิ่งละเอียดอ่อนยิ่งเบาบางและเราก็รู้วันนี้ก็ร่าเริงเบิกบานแล้วถ้าเบากว่านี้ได้อีกก็ดีนี่ก็รักก็ร่าเริงเบิกบานแล้วแล้วเราจะอนุโลมปฏิโลมด้วยสติสัมปชัญญะเมื่อกระทบสัมผัสอะไรเราก็จะคำนึงคำนวณได้ถึงจิตจับจิตที่มั่นจับจิตได้สนิทและอยู่ในสภาวะที่เฉยๆว่าน้อยไปด้วยอารมณ์อย่างแท้จริงจึงจะเป็นผู้ที่มีประหยัดที่สุดและจะรู้ขอบเขตในความพอดีด้วยสิ่งที่ประกอบด้วยเหตุปัจจัยที่ประกอบว่าตอนนี้เราควรจะอนุโลมได้ขนาดนี้ตอนนี้เราจะไม่อนุโลมล่ะเราจะเป็น กำหนดโดยรู้แต่ไม่ใช่โดยหลงไม่ใช่โดยติดไม่ใช่โดยเกิดรถเกิดชาติแต่เราปล่อยให้เป็นไปเพราะเรากำหนดเพื่อที่จะใช้อยู่กับโลกของเขาให้ดูสัมพันธ์ไม่ขัดขืนไม่เก้อเขินให้ดูไปได้อย่างเรียบร้อยราบรื่นเมถุนธรรมจึงเป็นเรื่องสูงขอให้พิจารณาและการจัดจังหวะดูสภาพของสภาวะจิตสภาวะข้างนอกสภาวะสัมผัสสัมผัสให้ชัดเจนอะไรจะเป็นผู้ที่ลึกซึ้งและถึงซึ่งเอโกะธรรมโมได้เป็นที่สุด