210204-193 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ012.txt

ิตหนึ่งก็ง่ายขึ้นง่ายขึ้นง่ายขึ้นง่ายขึ้นและจะเป็นประโยชน์ประโยชน์ทั้งผู้อื่นอย่างชัดแจ้งตามที่เราได้พูดกันมานักหนาและเป็นประโยชน์ตนตรงที่เราสบายแล้วเรามีค่าจริงประเสริฐจริงสูงจริง ตามความสามารถตามความเป็นจริงที่เราจะสูงผู้อื่นจะเป็นผู้ให้ค่าไม่ใช่เราเองเป็นผู้ให้ข้าแต่เราใช้สูตรโดยใช้ทฤษฎีของพระพุทธเจ้ามาวัดมาคำนึงมาคำนวณกับเราเราก็จะรู้ว่าเราอยู่ในขนาดนั้นขนาดนั้นแต่ไม่ใช่เราตัดสินให้ตัวเองว่าเรามีค่าถ้าเราทำถูกตรงกระทำถูกตามสัจธรรมนั้นมันจะเป็นเองมันจะบอกเองมันจะเห็นชัดแจ้งขึ้นมาเลยว่าคนอื่นเขาก็ให้ตรงกับที่เรารู้ตรงกับสัจธรรมที่พระพุทธเจ้าท่านพูดว่าไอ้สัตว์ไว้มันเป็นของจริงลงตัวกันแต่ขอให้เราพิสูจน์กันที่จริงเราจะรู้ว่าชีวิตนี้สบายชีวิตนี้มีประโยชน์ชีวิตนี้ไม่ต้องเดือดร้อนไม่ต้องอิจฉาละอายใจไม่ต้องดิ โดนอะไรมากมายมึงก็ชาวโลกก็เป็นไปแล้วถูกหลอกถูกหลงวุ่นวายวนเวียนไม่รู้แล้วแล้วไม่รู้จบมีแต่ความเดือดร้อนอยู่ในใจถ้าเผื่อว่าเราเองได้ปฏิบัติธรรมมาจนกระทั่งรู้ความจริงตามความเป็นจริงถึงขั้นมีมักมีผลสูงขึ้นไปตามลำดับจริงแล้วเราจะรู้ว่ามันไม่เดือดร้อนใจอะไรแล้วมันสบายสูงขึ้นสูงขึ้นสูงขึ้นและสุดท้ายเมื่อถึงขั้นอรหัตผลจริงมีขั้นอรหันต์แท้เราจะรู้เลยว่าชีวิตเป็นที่สุดชีวิตเป็นที่ปลายชีวิตนั้นมีค่าและประเสริฐแล้วเราจะเพิ่มความประเสริฐประโยชน์ท่านประโยชน์ตนเมื่อรู้แล้วว่าประโยชน์ตนมีเขตจบสิ้นภาระสิ้นคิดแห่ง ยังเหลือแต่ประโยชน์ผู้อื่นเราก็จะรู้ว่าเราจะใช้นโยบายกุศโลบายเรียนรู้เรียนรู้โลกทัศน์เรียนรู้ผู้อื่นเรียนรู้สมุดแล้วเราจะประกอบสมมุติประกอบอะไรต่ออะไรกับโลกเขาให้เป็นประโยชน์กับโลกเขาได้อย่างดีอย่างงามไม่แตกไม่แยกแม้จะอยู่ที่ไหนแม้จะไปยังไงก็เป็นการประสานเป็นการสร้างสรรค์เป็นตัวประโยชน์อยู่ในโลกไปไหนเขาก็ต้อนรับก็รับไปไหนเขาก็ต้องการให้อยู่ไปไหนก็ต้องการช่วยเหลือเฟือฝ่ายไปไหนเขาก็เชื่อฟังเคารพนับถือมีบริวารสั่งสอนเกื้อกูลจะทำงานได้ผลเป็นที่สุดนี่มันจะเป็นผลเป็นแนวเป็นเรื่องราวที่แท้จริงสืบสานแสดงความเป็นจริงยืนยันออกมาให้ พิสูจน์กันในช่วงระยะที่เรากำลังเรียนอยู่จึงขอให้รู้เนื้อแท้ของความที่เราจะต้องการความจริงที่เราต้องการที่เราควรได้ควรเป็นแยกโรคแยกทำแยกแยกโลกิยะและแยกโลกุตระออกให้มันชัดเจนและเราจะได้ไม่หลงทิศหลงทางไม่มิจฉาทิฏฐิแล้วก็จัดสรรไปตามฐานะของตนจนควรจะได้เป็นขั้นตอนขนาดนั้นขนาดนี้มันสูงไปเราอย่าเพิ่งไปเอื้อมเกินฐานะเราก็ให้รู้แต่เรารู้ว่าเขาวิธีรู้ทฤษฎีรูปแผนที่รู้แนวทางไว้แล้วเราก็จะไล่เรียงตายระดับไฟเป็นระดับๆสุดท้ายเราจะกลายเป็นครูจะกลายเป็นผู้สอนจะกลายเป็นหลักจะกลายเป็นขี้ผึ้งเป็นสรณะ คาถาของโลกเป็นโลกนาถเป็นสรณะเป็นที่พึ่งเป็นแบบอย่างเป็นผู้ให้คำสอนเป็นผู้ที่จะช่วยเหลือเกื้อกูลให้คนมาสู่ความประเสริฐอย่างนี้ซับซ้อนแล้วซับซ้อนอีกอีกอีกอีกอีกอีกอีกนั่นคือเป็นประโยชน์ตนและสุดท้ายก็เป็นประโยชน์ท่านประโยชน์ตนมีที่สุดส่วนประโยชน์ท่านนั้นนิรันดรหรือไม่มีที่จบได้เราจะสามารถทำตนเองให้เก่งเท่าใดเราก็จะสามารถช่วยคนอื่นได้มากขึ้นมากขึ้นเท่านั้นค่าหรือความประเสริฐแห่งความเป็นคนของเราก็สูงขึ้นเท่านั้นเท่านั้นตามด้วยลักษณะที่และอธิบายมาอย่างนี้เห็นให้ชัดทำให้ชัดเพราะการเรียนรู้หรือว่าการฝึกตนอยู่ทุกวันนี้ เราได้แค่ได้อย่างไหนต้องรู้ตัวจบและต้องรู้ตัวที่กำลังจะต่อมันก็จะมีตัวจบตัวต่อหรือรู้ที่ตัดรู้ที่ต่อไปให้ชัดเจนเราจึงจะทำได้สมผลทำได้มีความเจริญงอกงามได้เร็วและได้ประสิทธิภาพอันบริบูรณ์