210211-199 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ013.txt

างทำด้วยอำนาจญาณทุกอย่างทำด้วยความรอบรู้มีตัวรู้ตัวอื่นอยู่ตัวเบิกบานแจ่มใสไร้ทุกข์เป็นตัวการของพุทธะแปลว่าเบิกบานแจ่มใสไร้ทุกข์ไม่มีความหม่นหมองในจิตเลยรู้ทุกสิ่งทุกอย่างกระทำไปโดยประโยชน์ในประโยชน์เองเราเองจะไปยึดติดเราเองจะไปหลงก็เป็นของของตนจึงเกิดการหวงแหนเกิดการจะต้องอาลัยอาวรณ์เกิดการผิดคิดในสิ่งที่เกิดนั้นหรือไม่เราจะรู้ตน ถ้าเรายังมีการติดยึดสิ่งที่ทำให้เกิดนั้นว่าเป็นของของตนหรือยังเห็นแก่ตนเอาเปรียบเอารัดมาให้แก่ตนอยู่มันก็เป็นภัยเป็นโทษและเป็นทุกข์อย่างแท้จริงแต่ถ้าผู้ใดเห็นชัดเจนและก็ทำได้อย่างแท้จริงว่าไม่ได้ทำมาเพื่อต้นไม่ได้หลงว่าเป็นของของตนก็ทำสิ่งนี้ขึ้นก็เป็นสิ่งนี้ถ้าเราจะอาศัยโดยสุจริตธรรมอาศัยสิ่งนี้บ้างอาศัยกินอาศัยอยู่หรือว่าอาศัยเป็นไปเราก็อาศัยได้อย่างแท้จริงโดยสุจริตไม่ผิดอะไรเหลือนอกนั้นล้วนแล้วแต่เป็นค่าที่เหลือให้แก่โลกทั้งสิ้นถ้าผู้ที่รู้โดยความรู้เข้าใจในยานแท้ๆก็จะมีวิมุติจริงๆทำได้ด้วยเป็นพูดถึงซึ่งมีมดและผู้มีปัญญาอันชาญฉลาดแท้ที่ ฝันได้แก่โลกเพราะรู้สมมติสัจจะมากสามารถที่จะประมาณสมมติสัจจะเป็นผู้สร้างให้แก่โลกได้มากจึงเป็นผู้มีค่ามากและมีความสบายเพราะรู้จักตัวพอตัวจบตัวหยุดและทำจบทำหยุดได้จริงไม่เดือดร้อนไม่เป็นผลที่มันสืบต่อออกไปแล้วก็ไปกระทบคนอื่นเพื่อไปกระทบคนอื่นแล้วก็มีผลสะท้อนกลับมาหาตัวเองเป็นวิบากอันเจ็บแสบเป็นวิบากอันหนักหนาเป็นวิบากอันทรมานเราเองก็ยังทุกข์แต่ถ้าเผื่อว่าผู้ใดทำอะไรขึ้นแล้วมีผลสะท้อนไปถึงผู้อื่นผู้อื่นได้รับเป็นประโยชน์แล้วแทนที่เขาจะสะท้อนกลับมาหาเราให้เป็นวิบากอันเป็นอกุศลกลับเป็นวิบากที่เป็นกุศลเป็นการบูชาเคารพครบรอบเชิดชูเชื่อถืออันนั้น วิบากที่ดีเป็นผู้สอนเล่าวิบากแต่ถ้าเกิดว่าสะท้อนมาเป็นอกุศลวิบากบ้างแต่มาโดยเบาโดยไม่แรงมาโดยที่เราเองเราพอที่จะทำวิบากที่สะท้อนกลับมานั้นตีกลับคืนไปอีกได้หรือมาวิบากนั้นมาแรงไม่ถึงเรามีผลสะท้อนมาพริ้วๆแล้วก็เบาบางก่อนเราก็อยู่ได้สบายไม่เดือดร้อนอะไรอย่างนี้ก็เป็นผู้ที่รู้วิบากรู้การไปการมาวิปัสสะแปลว่าตัวเกิดที่วิ่งไปวิ่งมาอยู่ตลอดเวลาเรามีตัววิบากกรรมนี้เรารู้ว่ามีปากก็มีโดยการสร้างวิปลาสหรือวิบากนี้เองจึงเป็นผู้อยู่เหนือทุกอย่างแม้การเกิดแม้การดับและแม้การกำหนดวิบากเองเป็นมหาว ปากเป็นวัดมหากุศลเพราะรู้ในมหากีรติในกิริยาของกรรมทุกประตูทางกายทางวจีทางมโนปั้นได้ตามขนาดที่ต้องการสิ่งเหล่านั้นจึงเกิดเป็นมหาวิบัติที่ดีเป็นมหากุศลวิบากและเป็นมหากุศลที่แท้จริงที่จะดำเนินเป็นประโยชน์ต่อไปในโลกไม่ใช่อกุศลเลยจำนวนกุศลให้ถูกต้องว่าแตกต่างกับพระกุศลอย่างไรอย่างไรจึงเป็นผู้ถึงซึ่งกุศลอย่างกุศลให้ถึงพร้อมได้อยู่ด้วยความไม่ประมาทตลอดชีวิตการที่เราสามารถเป็นผู้อย่างกระทำอยู่ยังมีกาละยังทำกาละและยังไม่ทำกาละก็เป็นผู้ที่ดำเนินไปอยู่ตอนเริ่มเมื่อจบ หรือไม่ทำกาละเมื่อจบกาละแล้วก็เป็นอันสิ้นกันลงที่กาลักเท่านั้นเอง