นักรบที่ตายคาสนามปฏิบัติธรรมประเสริฐกว่าผู้หนีสนามรบ.docx

นักรบที่ตายคาสนามปฏิบัติธรรมประเสริฐกว่าผู้หนีสนามรบ _จริยา มีประเสริฐ...มาเป็นคนวัดอยู่สันติฯที่ตึกขาวได้ เกือบ 2 ปีแล้ว อยู่ไปๆ เกิดมีผัสสะในตัวเอง มีตัวไม่ยอม มาก แล้วเราเห็นในตัวนี้มากขึ้น พอเพื่อนชี้ขุมทรัพย์หรือบอกอะไร เรารู้สึกว่ามันหนักสำหรับเรามากเลย พอหนักมากๆ ก็เข้าหานักบวช ก็ได้ชั่วระยะหนึ่งแต่พอมันเจออีก มันเป็นซ้ำซ้ำมันก็เลยท้อ ก็เลยอยากกลับบ้าน ทีนี้พอจะกลับบ้าน ก็มีเพื่อนพี่น้องมาช่วยเอาไว้ เค้าบอกว่าให้อยู่ต่อไปอีกนิด ให้พิจารณาดูว่า มันเป็นเพราะอะไร เราถึงได้เป็นแบบนี้ ก็พิจารณาดูตัวเองแล้วว่า มันเกิดว่า เราคงรักษาศีลไม่พอ ทีนี้จะเพิ่มศีลข้อไหน ที่เราจะให้อยู่ได้คงทนกว่าคำถามนะคะนี้ค่ะ พ่อครูว่า…เอาศีล ข้อที่จะเรียนรู้อาการของ ตัวกูของกู กูทำไมมันใหญ่จังเลย ใครจะมาใหญ่กว่าเราไม่ได้ กูจะต้องเป็นอย่างที่กูคิดกูเป็น นี้มันอาการไม่เบา อาการหนักอาการตัวกูของกูมันใหญ่ มันจะเป็นตัวกูของกูถึงไหน เราเข้าใจแล้วว่าเรามาอยู่หมู่กลุ่มชาวอโศกคือมาเรียนรู้ละกิเลส กลุ่มนี้นี่แหละเราสมัครใจเข้ามา จะเรียนรู้เรื่องกิเลสดี เป็นสัมมาทิฏฐิ กลุ่มที่เป็นลูกพระพุทธเจ้าแท้ๆ แต่เสร็จแล้วเข้ามาแล้วเราก็ยังติดอัตตามันขึ้นมา กูไม่ยอม จะมาบังคับเปลี่ยนแปลงที่ไม่เป็นไปตามใจกู กูไม่ยอม เมื่อไม่ยอม เราก็ไปจัดการเขาไม่ได้ หนีดีกว่า นี่พระพุทธเจ้าท่านเรียกว่า พวกขี้แพ้ แพ้ตั้งแต่ นักรบเมื่อเข้าสนามรบ ยังไม่ได้เห็นตัวข้าศึกเลย ได้ยินแต่เสียงม้าควบก็วิ่งหนีแล้ว นี่คือนักรบกวนเต็มที่ ต่อมานักรบชั้นต่อมาเมื่อเข้ามาในสนามรบเห็นฝุ่นกระจายมาแล้ว แต่ก่อนใช้ม้าควบ พอเห็นฝุ่นกระจายมา ก็วิ่งหนีเลย นักรบชั้นเก่งกว่านั้น เห็นฝุ่นก็ยังไม่หนี เห็นตัวนักรบคู่ต่อสู้ขี่ม้าควบมา วิ่งหนีเลย นักรบที่เก