210302-208 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ013.txt

วันพฤหัสบดีที่ 2 มีนาคมพุทธศักราช 2521 พ่อท่านพระโพธิรักษ์ได้นำหมู่พิจารณาธรรมปฏิเวธก่อนฉันที่พุทธสถานสันติอโศกการกินคือการเกิดเราหยุดกินมันก็จะเริ่มเสื่อมแล้วก็จะเริ่มอ่อนเสื่อมลงไปมากขึ้นสุดท้ายก็จะตายถึงจะดับเป็นที่สุดเพราะฉะนั้นการที่ยังกินอยู่จึงได้ชื่อว่าการเกิดอยู่ผู้ที่ยังเกินอยู่ Ducati ธรรมดาแม้ผู้ที่ได้นิพพานเป็นอานิสงส์แล้วเรียบร้อยเป็นพระอริยเจ้าพระนิพพานอย่างโสดาก็ตามนิพพานอย่างสันติภาพก็ดีนิพพานอย่างอนาคาว่าเป็นขนาดตามความเป็นจริงวันที่สุดนิพพานอย่างอรหันต์ผู้ได้แล้วก็ตามก็ยังคือคนที่ยังมีชีวิตแม้เป็นพระอรหันต์ก็จึงยังต้องกินและยังต้องเกิดผู้รู้ไม่เท่าทันการเกิดก็คือผู้ยังไม่รู้จักเท่าทันกรรมผู้ที่เกิดอยู่คือผู้ที่รู้ความตายสนิทถ้าเป็นพระอรหันต์จะรู้ความตายสนิทผู้ที่ไม่รู้ความ ก็คือผู้ที่เป็นปุถุชนหรือผู้ที่ยังหลงโลกผู้ที่ก็ไม่รู้เกิดไม่รู้ตายเป็นธรรมดาส่วนไฟฟ้าอริยะจะเรียนรู้ความเกิดที่แท้จริงที่ไม่ได้หมายเอาหยาบกร้านแค่เกิดจากท้องพ่อท้องแม่ก็แค่นั้นใครมันก็รู้ไม่ต้องเรียนส่วนจะรู้การเกิดที่แท้จริงนั้นไม่ได้หมายเอาการรู้ที่เกิดจากท้องพ่อท้องแม่เลยเพราะนั่นมันอยากต่ำฉันง่ายแต่เป็นการเกิดที่จะรู้ลึกซึ้งต่อไปแม้กระทั่งการกินก็เป็นการเกิดถ้าเรากินที่มีกิเลสเกิดไม่ใช่กินโดยสัจธรรมจริงคือการเอาธาตุเข้าไปสังเคราะห์ในร่างกายไม่ได้ลงแม้จะเปลือกของความอร่อย เดินหลงเปลือกของสิ่งที่เป็นรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสแล้วเราติดใจชอบใจเราก็จะเป็นผู้ที่กินโดยรู้กินกินโดยเป็นสัจธรรมกินโดยไม่หลงการเกิดได้ชื่อว่าผู้กินให้ร่างเกิดให้ลูกฝึกขันเกิดให้ดำเนินไปด้วยดีแต่ไม่ได้กินเพราะให้กิเลสเกิดเพราะฉะนั้นการกินก็ต้องไม่มีกิเลสเกิดจึงจะเรียกว่าเป็นทุกข์กินที่ถูกสัจธรรมและเป็นพระอรหันต์ถ้ากินย