210308-212 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ013.txt

ต่ำๆตัดขาดไปหลุดไปหลุดไปเราจะรู้ความจริงได้ว่าเราเบิกบานแจ่มใสไม่มีที่สิ้นสุดจะมีอะไรมากระทบก็ไม่หวั่นไหวได้ง่ายไม่มองมนต์ได้ง่ายจะไปพูดที่ยืนยงไม่ว่าสภาพที่มันจะใกล้เคียงกับจิตของเราที่เราเองยังไม่เป็นบริษัทที่สุดมีกิเลสทั้งยอดยังเหลืออยู่เมื่อกระทบสัมผัสเราแล้ว เราก็ยังหวั่นไหวต่ออำนาจอย่างนั้นอยู่แม้จะเป็นคุณธรรมชั้นสูงความหม่นหมองของจิตก็รู้ได้เมื่อรู้ได้เราก็พยายามปรับปรุงเป็นอาชีพประมงที่ยังเป็นการดับเปลี่ยนเป็นวิราคะเป็นที่ราคาลูกปัดสีมันเป็นนิโรธารามปัดสีเป็นนิโรธลงไปเราได้กระทำอย่างนั้นอยู่เราก็มีผลมีสติปัฏฐานอยู่จริงและเราก็พร้อมที่จะอยู่กับลูกอย่างองอาจแก้วกล้าไม่ได้จนย่อต่ออะไรที่จะมาสัมผัสเราเลยเราจึงเป็นผู้ที่ยืนหยัดแข็งแรงไม่เดือดร้อนต่อโลกไม่ว่าโลกนั้นจะแรงอย่างโลกต่ำๆหรือว่าแมลงอย่างโลกสูงสูง เราจะแข็งแกร่งขึ้นมาเราจะต่อสู้ได้เราจะเก่งเยี่ยมขึ้นมาเรื่อยๆเราจะบอกกับตัวเองได้เป็นประจำว่าเราพ้นโลกเข้ามาอย่างไรอย่างไรเราสูงขึ้นจริงหรือไม่เราเป็นพุทธะซึ่งเป็นผู้เบิกบานแจ่มใสมีอารมณ์หมองหม่นเข้ามากวนใจเรามากระทบเราแล้วเราก็ต้องมองบนโศกเศร้าอาดู YouTube โทรมานัดพบปลายากไปอยู่อย่างไรอย่างไรเราจะรู้ว่าเรามีเหลือมากหรือน้อยและแม้ที่สุดพูดจริงหมดสนิทกันนานจะมีความหม่นหมองจอนเข้ามาสักนิดนึงก็จะรู้ว่าโลกสบายเป็นอย่างนี้เมื่อเราบังคับตนเองก็ด้วยหรือเราทำเป็นเกิดปัญญาก็ด้วยจนแน่นอนแข็งแกร่งตั้งมั่น ก็ไม่ต้องบังคับกันอีกก็มั่นคงสัมผัสเมื่อใดก็ใช้ปัญญานั้นรู้เท่าทันและก็วางปล่อยแล้วก็ไม่ปล่อยให้จิตของเรามีความหมายด้วยแรงที่ผัสสะนั้นๆมาเลยไม่ว่าสภาพที่มาประสานนั้นจะหย่ากลางละเอียดสุดยอดอย่างไรก็ตามโลกชั้นต่ำโรคชั้นกลางโลกชั้นสูงละเอียดปานใดก็ตามเราก็สามารถที่จะเบิกบานแจ่มใสเป็นผู้รู้เท่าทันตัดวิมุติเป็นวิมุตมีแม้อสมที่เป็นสิ่งที่จรอยู่เล็กน้อยก็ดับอวกาศทุกช่วงนานๆจะมี John สักทีก็รู้ผู้นั้นก็เป็นผู้สบายเป็นผู้คนเป็นผู้จัดถือว่าเป็นอรหันต์จะถือว่าเป็นผู้ที่ ดูแล้วเข้าใจรู้โลกเท่าทันโลกอยู่เหนือโลกผิดปกติมนุษย์ก็เป็นเราไม่มีทุกข์เพราะสิ่งที่มนุษย์ทั้งหลายก็เป็นเราดับทุกข์ของคามินีปฏิปทาบทบาทหรือปฏิปทาของชาวบ้านชาวบ้านเรียกว่าถ้าไม่มีทั่วๆไปกลางๆเขายังทุกข์กันอยู่เรานั้นไม่ถูกแล้วโดยจริงหนักขึ้นกว่าที่ชาวบ้านเขาบางคนที่เขาเป็นอย่างหนักและเขาสู้ทนต่อทุกๆอย่างนี้เขาสู้ไม่ได้แต่เราก็ยืนยันว่าเราสู้ได้แต่จนกว่าคนที่จนที่สุดจะเจ็บจะปวดกับคนที่เจ็บเจ็บปวด มันจะถูกเย้ยหยันหยามหยันจะถูกนินทาว่าร้ายหรือแม้ใครจะดูถูกข่มขี่ในเรื่องสภาพธรรมที่ดีที่สุดเราก็ยังสามารถที่จะอดทนทนได้ไม่ทุกข์ไม่เดือดร้อนไม่เหมือนหมองใจได้เราก็เป็นผู้ที่ชื่อว่าเป็นผู้ที่พ้นทุกข์สูงสุดที่เรียกว่าอรหันต์หรืออรหันต์บวกอันตะต้องเป็นผู้ที่รู้จริงเป็นจริงหมดกามราคะหมดมานะสังโยชน์หมดแม้กระทั่งความเกิดขึ้นความที่ยังสะเทือนสะท้านอยู่ในใจไม่มีมีแต่สัจจะแสดงออกมากายก็ดีว่าดีก็ดีตรงกันกับมโน ไม่มีการจัดไม่มีการดูประดับประเสริฐสมคล้อยลงตัวกันจึงเรียกว่าหมดความสะเทือนสะท้านเกิดเขินเป็นสิ่งที่ตรงสิ่งที่จริงหมดวัฏจักรสังโยชน์แล้วตรวจสอบไล่เรียงมาดีๆดีๆตามขั้นที่ดังกล่าวไปแล้วการพูดทบทวนพูดเพื่อให้สอบเพื่อให้ตรวจทานเพื่อให้เราได้รู้จริงว่าเราได้ทำมาอย่างไรและต้องรู้ความจริงว่าสิ่งที่เรายังไม่ได้ก็คือสิ่งที่ไม่ได้อย่าโกหกตัวเองอย่าอำพรางตัวเองอย่าทำเป็นปักปล่อยอย่าทำเป็นปกปิดไฟของตัวเองมันยิ่งนักจะนับวันเป็นอาสวะคือของหมักของดองของเน่าของเหม็นแล้วมันจะทำร้ายให้แก่เราในอนาคตสัจจะนั้นจะโกงไม่ได้ใครจะไปทำ พลางๆให้แก่ตนก็ไม่ได้จะต้องรู้ให้ยิ่งต้องรู้ให้จริงต้องเห็นให้ถึงให้ลึกไปซื้อมันจึงจะเป็นสัจจะร้างหมดมันเป็นหมดจริงล้างไม่หมดบอกไว้มันก็หมดจริงเหลือเศษไว้มันก็มีเศษกินถึงจะต้องเป็นผู้สะอาดสะอาดจริงๆสะอาดที่ใจของเราโกงตัวเองไม่ได้จะต้องพยายามทำความสะอาดให้เห็นแจ้งให้ชัดจึงเรียกว่าสว่างแล้วเราก็เป็นพูดอยู่อย่างเย็นอย่างสบายอย่างสงบแท้จริงเลยแล้วเราก็จะเป็นผู้ปรับปรุงตนให้มีวาสนาบารมีเป็นผู้สุภาพตั้งแต่จิตใจออกมาจนถึงวจีออกมาจนถึงตายอย่างต่ำก็เป็นผู้สุภาพพร้อมบริบูรณ์และเราก็อยู่สมกับที่พระพุทธเจ้าท่านตรัสว่าเป็นผู้เบิกบาน ใสเป็นผู้รู้เป็นที่พึ่งของผู้อื่นและเป็นพูดตื่นอยู่เสมออย่างแท้จริง