210214-201 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ013.txt
เนื้อหาในไฟล์
ปกครอง 24 กุมภาพันธ์พุทธศักราช 2521 พ่อท่านพระพุทธมณฑลนครปฐมแต่เราต้องได้เล่าเรียนทั้งได้พิสูจน์ให้ฟังทั้งเห็นทั้งสัมผัสทุกประการที่เราจะได้รับสัมผัสอะไรจะได้รับรายละเอียดทั้งที่เรารู้ได้ทันทีแต่ที่ยังไม่รู้ได้แต่ว่าเราก็ได้รับถ่ายทอดหมุนเวียนไปมาได้รับอย่างละเอียดบ้างอย่างบ้านอยู่กันสลับซับซ้อนไปจะเป็นผู้เรียนรู้ได้เห็นเด็กจริง ให้แน่นมั่นยิ่งขึ้นแต่จุดเป้าหมายที่สำคัญของศาสนาหรือพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่เรานับถือเป็นยอดครูเป็นผู้ที่พาเราไปนั้นท่านต้องการอะไรเราจะต้องจับหัวใจของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้ได้ว่าท่านต้องการอะไรท่านเป็นอยู่ทุกวันนั้นทันทีได้บรรลุผลสำเร็จที่เป็นถึงจอมปราชญ์ไปถึงบรมศาสดาเอกท่านได้อะไรเราจะต้องรู้หัวใจสำคัญความสำคัญของศาสนาพระพุทธเจ้าบรรดาท่านใดอย่างนั้นเราเองก็ศึกษาและก็พิสูจน์ทำเอาให้ใกล้เคียงก็ไปให้ได้เป็นสมบัติอย่างที่พระพุทธเจ้าท่านได้สมบัติใดท่านทิ้งสมบัติใดฉันเอาไว้เราจะต้องรู้สมบัติที่ท่านเอาไว้ให้ชัดสมบัติที่ทันทีสมบัติ สมบัติที่ท่านจะใช้อยู่บ้างไม่ใช้บ้างก็เลือกออกเลือกใช้เลือกเป็นให้เห็นให้ชัดแล้วเราก็จะเป็นผู้ที่ปฏิบัติตรงปฏิบัติตามปฏิบัติถูกต้องเป็นอย่างที่ผู้ที่เราจะเอายางถ้าได้แล้วมันก็จะเป็นสุขตามที่ท่านว่าคำว่าสุขเป็นภาษาบัญญัติเป็นคำเรียกจะถูกจริงหรือสุขในทิศทางสุขในความหมายไม่ใช่ความหมายอย่างสุขสังขารหรือสุขจริงๆแต่เป็นสุขอย่างหนึ่งเราก็จะรู้ว่าสุขทุกอย่างหนึ่งอย่างนี้เราเห็นดีแล้วเห็นดีแล้วแม้แต่สุขที่เป็นภาวะปัญหาไม่ต้องกินตามมิติมันก็ยังมีอำนาจทางภาวะ มีอำนาจทางจิตเราไปติดจิตก็ยังเป็นอามิสอย่างชนิดสูงเป็นอัตตะชลประทานโยกและสิ่งที่ยังเหลือตัวเหลือตนทางจิตแม้ที่สุดถึงฉันเป็นสิ่งดีจะดีได้หยุดหรือจะดีได้งานการดีด้วยการสร้างก่อนที่ดีเป็นธ
อ่านต่อ
รรมะกิจกรรมมันโตเป็นสิ่งที่บริสุทธิ์เป็นสิ่งที่เป็นงานการอย่างไม่มีกิเลสตัณหาอุปทานแต่ก็เป็นงานการชั้นดีที่จะให้ประโยชน์แก่โลกเขารังสรรค์โลกช่วยโลกเป็นสัปประโยชน์เป็นความสุขเพื่อประโยชน์รวมพลเป็นการประดิษฐ์สถานมนุษย์ชนให้เป็นอริยชาติก็เป็นงานอันดีที่เราได้ทำแม้กันนั้นเราก็จะเป็นหลงก็ไม่ได้หลงหยุด ก็ไม่ได้เราจะไม่หลงแม้ที่สุดความผิดหยุดและความติดงานเราจะรู้ว่าใจของเรามีกิเลสกับการหยุดใจของเรามีกิเลสกับการงานถ้าเราไล่จนละเอียดละออจะเห็นโลก 2 ฝั่งคือพระพุทธเจ้าจะไปจับควบคุมไว้แล้วว่าเราไม่พักเราไม่เพี้ยนเราก็ถึงจุดสูงสุดเป็นอันพ้นออกก็สงสารทั้งหลายได้สมมุติเรารู้สองฝั่งอย่างสำคัญและเราก็ทำตนให้หมดกิเลสจากสนิทอย่างสะอาดและเราก็จะประกอบหรือว่าเราก็จะสมานสิ่งที่จำเป็นที่จะทำคือเขาวิหารมีเครื่องอยู่วันพระสงฆ์แก่กรรมกิริยา เหมาะสมแก่กาลฐานะเภสัชในขณะนี้กัมมะหรือการงานเราก็มีการงานเป็นอยู่สุขเมื่อไหร่จะพักเราก็พักจะเป็นอยู่สุขสมหวังสมควรแก่กาลเวลาทุกประการในขณะที่หยุดก็มีเวลาหยุดมีเวลาพักแล้วก็เต็มครบในเวลาที่ควรพักควรหยุดแล้วก็มีเวลาที่จะเป็นงานเมื่อทำงานแล้วก็มีเวลาเต็มครบที่จะหยุดงานที่จะพักหรือแม้กระทั่งถึงงานมีการกระทำบ้างเป็นการพักผ่อนเป็นการงานคิดผ่อนบางอยู่ในตัวเราก็จะรู้ทุกข์ขนาดจึงจะเป็นผู้อยู่อย่างยืดหยุ่นเป็นผู้อยู่อย่างกระทำการจัดสรรเองจะทำให้ตนเองมีชีวิตไปอย่างดีที่สุดแต่จะทำประโยชน์สูง สุดเราก็รู้แล้วเราก็จะเป็นผู้ที่เปลืองน้อยที่สุดประหยัดที่สุดที่จะทำงานทั้งแรงตัวเราเองทั้งทุกๆอย่างที่ลดแล้วจะสรรลงไปสร้างลงไปก็จะเป็นประโยชน์ที่ตนแล้วจะฝันลงไปสร้างลงไปเพื่อจะเป็นประโยชน์สูงและเราก็จะประหยัดให้ได้ดีที่สุดถึงจะเป็นผู้ที่จังหวัดประเสริฐหรือว่าเจริญได้รับสิ่งที่สำเร็จความสำเร็จก็เป็นความรู้ว่านี่คือความเป็นอยู่สุขความเป็นอยู่ผาสุขนี่คือสิ่งสูงสุดนี่คือฐานะที่สูงที่สุดของมนุษย์ที่เราเป็นเราได้เท่าที่เรามีเหตุปัจจัยมีความสามารถมีอินทรีย์ทะลักมีปัญญาวิมุติจริงแต่เราก็จะรู้จักจริง เหลือเกินส่วนที่จะเป็นอนันตังที่เราจะกระทำจะมีอะไรบ้างส่งไลน์เรียนจิตใจของเราไม่เข้าใจสังโยชน์อย่างแท้จริงแล้วเราจะไม่มีการกินแหนงแคลงใจจะไม่มีการลำบากลำบนชีวิตจะรู้จักจะมีที่จบจะมีที่ไปเมื่อชีวิตเป็นไปด้วยดีเราก็เรียกว่าเป็นผู้สู่สุคติหรือสู่ปัญหาสติก็ได้เราจะเรียกคาถาสติกลัวจะใหญ่ไปเราก็เรียนสุคติอย่างแท้จริงเป็นชีวิตที่ไปดีแล้วเป็นชีวิตที่เป็นไปอยู่เพราะมันยังมีชีวิตอยู่และเราก็รู้ความหยุดความตายหรือว่าความสุขสนิทอย่างไม่สงสัยว่าจะเอาอะไรตายถ้าโลภะโทสะโมหะยังอยากพลางละเอียดมันตาย หน้าต่อตามันไม่มีที่ไปไม่มีที่มาถ้าเราไม่พยายามให้มันไปมันก็ไม่ไปถ้าไม่ให้มันเกิดมันก็ไม่เกิดถ้าให้มันเกิดมันก็เกิดด้วยดีมันก็คงจะละไปดีแล้วก็ให้ไปด้วยดีเป็นผู้มีอำนาจเหนือจิตอย่างแท้จริงได้เราก็จะรู้ว่าการตายสนิทหรือการจบสนิทการไม่ไปหรือการจะให้ไปก็ไปได้ก็เราเป็นอำนาจเหนือเป็นผู้อยู่เหนือโดยประการทั้งปวงเราจึงจะรู้การตายที่เป็นตายแล้วไม่ต้องเกิดแม้แต่เดี๋ยวนี้มันก็ไม่เกิดโรคใดๆโลกไหนๆเราก็รู้ว่ามันไม่ไปถ้ามันยังไปอยู่ก็พยายามอยู่เหนือมันไม่ได้และแม้มันไม่ไปแล้วเราจะให้มันไปเราก็ต้องให้มันเหนือ สามารถถอนเป็นวุฒิธรรมเป็นวุฒิฐานะเป็นสมาชิกสมมติฐานจะให้มันได้ขนาดโตขนาดใหญ่ให้มันไปอย่างแรงให้มันไปอย่างเร็วเราก็สามารถที่จะให้มันไปได้จึงจะเรียกว่าเป็นผู้ที่อยู่เหนือที่แท้จริงเป็นผู้กินเนื้อโลกเนื้อโลกอะไรก็ไม่เท่าเนื้อโลกแห่งจิตเราสามารถเนื้อโลกแห่งจิตก็คือเนื้อโลกแห่งวัตถุทั้งหมดด้วยผู้ที่มีอำนาจจิตของตนเองนั่นแหละเป็นประเสริฐที่สุดคือเป็นจุดหมายปลายทางที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้พาเราให้สูงขึ้นสูงขึ้นไปสูงสุดอย่างนี้เอง