221217-2-177 ทางเอกภาค2-ตอน177(หน้า387)-พ่อท่าน-สันติอโศก-R999.txt

้จริงเรื่องจริงจะร้อนก็รู้ร้อนจะหนาวหรือหนาวหรือเย็นดูหนังรู้หนักเบารู้เบานานมากรู้งานมากงานน้อยรู้งานน้อยประโยชน์รู้ประโยชน์ไร้ประโยชน์และเราก็ไม่ทำทำที่มีประโยชน์อยู่แล้วก็ทำไปเป็นความจริงตามความจริงเราทำเราเป็นคนดีคนมาชมมาช่วยแล้วก็รู้ว่าคนดีแล้วก็ดีจริงแล้วเราก็ไม่ได้มีฟูฟองอะไรไม่ได้หลงใหลอะไรก็ดีคนที่ดีทำดีแล้วเราก็ได้รับคำสรรเสริญก็เป็นคนดีแล้วแต่ถ้าเราได้รับจะทำตำหนิติเตียนมันไม่ดีเพราะฉะนั้นเราจะหาทางที่จะไม่มีคำตำหนิให้ได้จนสุดท้ายไม่มีคำตำหนิเลยให้ได้เป็นทิศทางแล้วก็ทำแล้วก็รู้ด้วยความจริงตามความเป็นจริงและก็เป็นไปในชีวิต ไม่ได้สงสัยอะไรนักก็หนักรู้ก็รู้พระพุทธเจ้าจึงกล่าวไว้แล้วคำที่เอามายืนยันเราไม่ทักเราไม่เพี้ยนเราจะข้ามอกข้าสงสารได้มีอุปกรณ์ภาคปฏิบัติมีวิมุตทั้งพรรคทั้งเพียรหรือไม่พักไม่เพี้ยนกันเองเนี่ยไม่ได้หมายความว่ามีวิมุตส่วนเดียวศาสนาพระพุทธเจ้าไม่มีส่วนเดียวในส่วนที่เป็นสมมุตินั้นเราเข้าใจจุดเดียวหมดสงสัยไม่มีปัญหาแม้จะมีพรรคมีเพียรแม้จะคำว่าไม่พักไม่เปลี่ยนเราก็หมดปัญหาเราไม่มีความสงสัยในตัวสภาพนั้นเลยไม่มองไม่สงสัยแม้จะพูดให้เขาฟังไม่รู้เรื่องอธิบายไม่ได้ก็ เป็นเรื่องที่รู้ได้จริงเพราะยังเป็นครูที่แท้และยิ่งเป็นผู้ที่ไม่เอาไม่มีอะไรแลกเปลี่ยนไม่มีเลิศเล่อะไรไม่อำพรางเดี๋ยวนี้ก็พูดเลยว่าไม่โลภไม่โลภแต่เขาก็มีอำพรางอะไรเยอะแยะมากมายแล้วก็พยายามเรียนรู้แล้วก็เข้าใจเขาให้ได้อย่าไปโกรธศัตรูอย่าไปโกรธผู้ทำผิดถ้าตัวผู้ทำผิดก็ได้จะไปช่วยใครคนถูกแล้วไปช่วยเขาทำไมก็เขาถูกแล้วเขาดีแล้วไม่งั้นก็ต้องช่วยเขาก็ช่วยตัวเองได้แล้วเขาก็จะช่วยผู้อื่นด้วยแล้วเราจะไปช่วยเขาทำไมเขาดีแล้วเราช่วยคนไม่ดีต่างหากเกิดคนที่เขายังจะต้องได้รับการสอนจะรับการเรียนรู้ได้รับการพัฒนาและต้อง คนมีปัญญาตามจะทำความโกรธขึ้นให้แก่ตัวคือทำความชังไปทำความไม่ชอบก็แล้วแต่ตัวเองโง่ไม่ใช่โง่ธรรมดาคำว่าโง่ให้ตื่นไปปัญญาตามเนี่ยนึกนะกินลึกนะมันจะลึกธรรมดาหรือไม่ทางทางที่ไม่น่าจะยินดีอะไรด้วยซ้ำๆเนี่ยมันร้ายแรงพอเราต่อไปดูซะงั้นเราจะรู้ว่าผู้ที่เป็นครูเนี่ยจะเป็นคนที่มีความหยิ่งในคุณงามความดีหรือว่าเห็นค่าความดีที่มีในตนเองด้วยซ้ำให้เห็นว่ามันมีไม่ใช่ของที่จะเอาไปแลกรุ่นแรกโลกกระทำจะไม่มีค่าเท่า โลกธรรมก็แค่ลูกโลกส่งให้พรุ่งนี้จะเอาไปแลกได้ไงตีราคากันไงถ้าตีราคากันไม่ได้มันจะเอาไปให้แก่ใครๆก็ให้ให้ได้ยินดีให้ด้วยฟรีๆให้ได้เอาไปเลยถ้าได้มาแลกได้ไม่ได้แลกไม่ได้เพราะมันเป็นอัปปมัญญาท่านเรียกในภาษาบาลีว่ามันเป็นอัปปมัญญาเป็นคุณงามความดีอันหาค่าบ่อมิได้แปลเป็นภาษาไทยๆออกมาเขาพยายามแปลเอาประมาณยาเป็นสิ่งที่หาค่าบำรุงได้ก็เทียบเคียงเป็นประเมินตัวเลขอัตราอะไรมันก็โลกมีสูงที่สุดราคาของโลกเท่าไหร่อันนี้เราก็ต้องประเมินค่าไว้สูงสุดกว่า ไม่มีราคาเขาก็ไม่มีราคาฟังดูเป็นภาษาก็ย้อนแย้งถ้าไม่มีราคาก็ไม่มีค่าเลยหาค่าบ่มีได้ก็เป็นภาษามันไม่มีค่าเลยแต่มันยิ่งกว่าความมีค่ามันยิ่งกว่าความมีค่าพอแล้วเอาราคาของโลกมาอ่านมาวัดมาเรียบไม่ได้ถึงเรียกว่าเป็นคุณงามความมีปัญหาค่าบอกมิได้กู้ได้มาจริงๆนั้นมันได้มาด้วยความยากเหลือเกินต้องประพฤติเอาทำเอาต้องตัดใจต้องต่อสู้ในจิตอย่างยอดยิ่งจึงรู้ว่าเป็นรูปภาพเข้าใจคุณแห่งวิชาปัญญานั้น อย่างลึกซึ้งแล้วใครจะโง่ทำสิ่งนี้ออกช้าออกขายหรือออกแรกเปลี่ยนเป็นของเล่นเราใครจะให้ใครก็จะต้องให้จริงๆแล้วประสงค์จะให้เกิดสภาวะธรรมในผู้ที่ให้นั้นแท้ๆเท่านั้นเป็นที่สุดเพราะมันจึงแรงใช่แล้วเราก็กลัวของเราจะเสียให้แล้วก็ยัดเข้ายัดหียัดจริงเขาบอกเจ็บเจ็บปวดยังไม่ได้เข้าไม่ได้มันคนละภูมิคนละเนื้อเราก็จะย้ายไปอยู่นั่นแล้วมันเจ็บปวดเหมือนกันนะเพราะว่าคนละภูมิก็มีแล้วเราก็ไปเอาของเหลือกว่านี้ก็ไปมันมันมีปฏิกิริยาจริงมันเข้าไม่ได้เจ็บปวดยิ่งกว่าเจ็บปวดมัน เพราะบางทีเราไม่ประมาทเราทำอะไรรุนแรงที่จริงเราเจตนาดีเราเจตนาดีแต่ว่าเจตนาดีของเรานี่เราไม่ประมาทคนไข้เขาไม่มีภูมิพอเขามีแรงพอหรอกนะถ้าไม่ได้ใครก็แบกหายังไงเขาก็จะต้องเป็นลบตาเมื่อไหร่สลัดก็ไม่เอาเขาไม่อยู่เจ๊ของจะโกรธกันด้วยทีหลังอ่ะเฮ้ยคนนี้ไม่เอาเจ็บปวดไปตั้งนานกว่าจะฉลาดโดนๆรีบหนีไปตลาดแทบตายไม่เอานะเพราะเราต้องประมาณนี้ดีพอประมาณขนาดนั้นขนาดนั้นก็ที่ไทยหน่อยเพราะว่าบางคนมีญาติเข้าบ้านโดยใช้เองก็เหมือนกับคนกิน เขาเอายาเข้าไปจริงๆเขาก็ไม่ถึงสลัดเพราะว่าถ้าเกิดปัญญานำแล้วศรัทธานำแล้วมันเอาพอสมควรเพราะฉะนั้นเราก็ฝังหรือให้แต่พอสมควรแต่อย่าฝืนจนเกินการแต่ถ้าจะเรียกกันว่ายังมีความหวังได้สำหรับต่อครูเนี่ยถ้าเราจะเอาไปให้อะไรกับใครแล้วเราจะเรียกว่าถ้าจะมีความหวังบ้างหรือเป็นความหวังได้ก็หวังให้เขาทำได้ไม่ใช่หวังอื่นเขาจะมีความหวังก็หวังให้เขาได้อันนี้เป็นสิ่งที่เขาทำมันได้จริงๆแล้วก็เป็นอันนี้จริงๆแล้วก็เป็นอันที่จริงๆแล้วเป็นความหวังเป็นความให้แก่เขาเป็นเขาได้เขามีนะไม่ใช่ให้เขาเอาอะไรมาให้เราที่ต้องมาขอบคุณเราเท่านั้นก็ยังไม่ต้องรับคุณ ซื้อมาขอบคุณมาตอบแทนว่าฉันเขินเยินยอไม่ต้องเอาลาบเอายศเอาอะไรมาแลกเปลี่ยนมาให้ตอบแทนอีกมันยิ่งยากใหญ่ไม่ต้องหรอกกลัวจริงๆจะเข้าใจจริงๆจะแน่ใจจะเห็นจริงๆมันก็กล้าเสียสละที่ประเสริฐถ้าจะวางก็วางให้เขาทำได้ให้ผู้ที่เราบอกเราสอนเราแนะนำนั้นน่ะก็ส่งผลถึงความรู้แท้เท่านั้นเองไม่ได้หวังอะไรตอบแทนมาเป็นการแลกเปลี่ยนเลยจึงจะเป็นครูแท้ๆอาจารย์จริงๆพวกโรคจิตจับนมที่เหนือกว่ามาหาผมทั้งหลายไม่ใช่พรหมเล็กๆนะครูนี่ผมใหญ่ถ้ายิ่งหวังมาก เราได้ก็ยิ่งเป็นครูไม่แท้เท่านั้นตอนย้อนออกไปอีกตอนมันเป็นสภาพหมุนรอบเธอถ้าจะหวังหรือถ้าจะหย่าถ้าจะปรารถนาก็ปรารถนาให้เขาได้เนี่ยเป็นธรรมชาติหรือเป็นธรรมดาพอเหมาะพอสมควรแต่เรื่องถ้าไม่หวังมากเกินไปก็หวังมากเท่าใดมันก็กลายเป็นจริงแล้วมันจะรุนแรงและมันก็จะทำให้มันเป็นสุขแล้วมันก็ไร้ผลการเจริญสมควรการเกินพอดีมันจึงไร้ค่าเราจะต้องพยายามทำสมดุลและธรรมชาติ คำพูดตามกันมาหูแฉะปฏิมาปฏิปทาพอดีพอดีสมควรพอสมควรสมดุลอะไรก็แล้วแต่โลกเขาก็รู้เขาก็เรียกแล้วทุกอย่างมันอยู่ในภาวะสมดุลเนี่ยคือความสบายที่แต่ก็ไม่เข้าใจแต่มันก็ต้องมีแนวโน้มที่หวังดีและผู้ที่ปรารถนาดีและก็กระทำผิดดีดีก็คือแข็งขึ้นอยู่หน่อยๆถ้ามีสภาพที่จะต้องกระทำไปพอสมควรแล้วก็ดูสภาพที่เราจะทำได้แก่บุคคลแก่องค์ประกอบมันไม่เท่าเทียมกันไม่เที่ยงไม่ตายตัวมันจึงเป็นของยากตรงนี้ไม่ต้องเรียนรู้ว่าเราเรียนรู้แล้วเราก็จะเกิดเป็นคนพิการเป็นกับตำรวจหรือเป็นมีภูมิธรรม 7 ประการเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์เราจะลงตัวไปเรื่อยๆถ้าผู้ที่ อาจารย์ชั้นสูงสุดก็คือพระพุทธเจ้ายกให้พระอรหันต์เราก็เรียกคล้ายๆเรียกคำรวมๆสรรพคุณพระพุทธเจ้านี่เป็นครูชั้นยอดสุดยอดพระอรหันต์พระอรหันต์สุดไปเรียกอีกก็เรียกอรหันต์สัมมาสัมพุทธเจ้าคืออรหันต์รองลงมาตามฐานะฐานะฐานะเราว่าภาษาญี่ปุ่นเป็นรองจากผู้อื่นองค์ใดที่เป็นรองได้แค่นั้นแค่นี้เธอนั้นเชิงนี้แต่ก็เป็นครูหรือว่าเป็นพระอริยเจ้าท่านอรหันต์แต่ละองค์แต่ละองค์ถ้าจะช่วยเหลือโปรไฟล์ได้ช่วยมนุษย์ มีกายกรรมวจีกรรมทั้งมโนกรรมที่เป็นคุณงามความดีขั้นสูงสุดแต่พระองค์ไม่ยึดติดกับพระองค์ก็ยังบูชาพระธรรมหรือคุณงามความดีที่พระองค์ได้มาไว้สูงกับสิ่งใดด้วยพระองค์เคารพธรรมนั่นแหละเพียงสิ่งเดียวในโลกและพระองค์ก็ทำตนเยี่ยมชมแต่พระองค์ไม่ยึดธงอย่างพรหมพระองค์ทำตนดั่งพรหมแล้วพระองค์ก็วางตนให้เป็นพุทธเป็นยอดเป็นบรมครูพระองค์ทำตนดั่งพรหมแต่พระองค์ไม่ได้หลงตนดั่งพรหม สถานีส่งทำความเข้าใจดีๆไม่ยากไม่เคยพูดกันมามากแล้วพอสมควรเราทำจนดั่งพรหมก็คือทำตามสมมติสัจจะเรามีเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขาคือความเกื้อกูลมีความเป็นพระเจ้าเป็นพระผู้สร้างสรรค์เป็นพระผู้ให้อย่างยิ่งที่เรียกว่าพระเจ้าพระพรหมก็คือพระเจ้าแต่เราเป็นพระเจ้ารู้ความเป็นพระเจ้าแล้วเราเป็นพระเจ้าสูงสุดบริสุทธิ์เป็นนิสิตนิเทศเป็นผู้ที่อยู่สุดท้ายว่าแต่เราไม่ได้เป็นอย่างที่พระพุทธเจ้าท่านบอกว่าท่านไม่ได้เคยไปเกิดที่สุดถามว่าถ้าเราไม่เข้าใจถึงภูมิถึงปัญญาอันสูงสุดเลยเราจะงงปรากฏ พระพุทธเจ้ากล่าวอย่างพระพุทธเจ้าท่านบอกว่าท่านไม่เคยเลยเอ้พระพุทธเจ้าไม่เคยไปเป็นเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขาได้อย่างไรกันทีนี้คำคำสั่งของพระพุทธเจ้าเนี่ยมันลึกซึ้งที่สุดตรงที่ว่าเราพุทธะพุทธะเนี่ยจะไปเป็นพรหมไม่ได้พุทธะจะไปบอกว่าพุทธคือพรหมทีเดียวไม่ได้พบเหลือพรพรหมเนื้อผงที่นี่สมัยพระพุทธเจ้านั้นน่ะท่านไม่ได้เน้นภาษาคำว่าพุทธและยังไม่มีคนยอมรับคำว่าพุทธศาสนาอยู่กับคนไม่รู้คนไม่รับคนไม่รับจะรับอยู่คนเดียวสบายอยู่คนเดียวไม่ได้ เพราะยังไม่มีสัจจะเกิดคนอื่นเขายังไม่มีสมมติสัจจะเขายังไม่ร่วมรู้สมบูรณ์การรู้ที่เกิดต่อเนื่องกันอยู่ถ้าการต่อเนื่องของการรู้นี่ลดลงก็เรียกว่าศูนย์เสื่อมศูนย์หรือหายสูญไปแล้วไม่มีสมุดนั้นพอสมมุตินั้นมันยังรู้จักกันยังไม่ได้อยากรู้ก็ไม่ได้ยังไม่มีสมมตินั้นยังไม่เป็นสัจจะได้ก็จะไปยืนยันอย่างนั้นไม่ได้เพราะงั้นก็อธิบายทำคำอธิบายของท่านที่ท่านอาจารย์บอกว่าท่านไม่ได้เคยไปเกิดที่สุดถ้าว่าเลยถ้าไม่เคยไปหลงไหล [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] สุทธาวาสแต่ว่าถ้าไม่รู้หรือพอพูดจบก็จะเสด็จไปสุภาว่าแล้วก็ดูแขนออกคู่แข่งขันวัชราภรณ์ใจความหมายแล้วโดยนัยยะปริญญารอบๆต้นๆมันก็ไม่มีปัญหาก็พระพุทธเจ้าปฏิบัติมีคุณธรรมอย่างพรหมสูงสุดที่มีสมมติที่สัจจะคือมนุษย์โลกรับรู้ด้วยที่สูงสุดท่านเป็นสูงสุดอันใดสุดเท่ากับสุดอันใดที่จะอนุโลมมาบ้างตามที่จะเป็นคนตามขั้นตอนที่ควรจะกระทํา ก็ไม่ได้สูงสุดท่านก็ทำอันใดไม่ควรทำตั้งแต่ทำอะไรไม่ควรสนับสนุนก็ไม่สนับสนุนใช่ว่าท่านไม่สนับสนุนอสัญญีสัตว์ฉันก็ไม่สนับสนุนอาจารย์มีสัตว์เนี่ยเป็นพรหมขั้นตอนที่ต่อจากสุภาว่าจะสู้ปกครองท่านที่ 11 ขึ้น 12 13 14 15 16 17 18 มกราคม เพราะสภาพที่เกินพรุ่งนี้เราจะต้องเรียนรู้เป็น 2 ส่วนศุภกิจทหารจะเป็นผู้แยกสองส่วนนี้ออกเด่นชัดถ้าตรงไปไกลถึงเวลาผมเพียวๆไม่เอาลงแต่ปัญญาเกิดจะมาจะเป็นอาจารย์ดีไม่รู้อะไรเลยเอาเล่นโทรศัพท์มัวไม่มีอะไรรู้ไม่มีจิตวิญญาณไม่เอาส่งไป 2 ข้างไม่เอาถ้าเข้าใจแล้วถ้าเราเข้าใจทำมาจากกัปปวัตนสูตรแล้วสรุปย่อหรือว่าเข้าใจถ้วนรอบแล้วมันก็ย่อๆได้เป็นระยะจะขยายความขยายได้อีก มากความและมีนัยยะที่ละเอียดละออหลายในแต่มีรูปร่างที่จะขยายได้เขาก็จะแยกแยะภาษาจะแยกแยะโวหารจะแยกแยะตัวแทนสมมุติอะไรขึ้นไปอีกมีอีกมากแต่รวมสรุปแล้วก็เป็นการกล่าวเพราะฉะนั้นรวมแล้วทุกอย่างก็เป็นอันเป็นอันเดียวได้เริ่มมี 2 ก็ได้เริ่มมีมหาศาลจะตายอะไรออกไปที่มากมายก็ได้เราจะไม่สงสัยเลยรู้ถึงที่สุดแล้วเราก็จะไม่หลงไม่ยุ่งยากอะไรก็อยากจะรู้อะไรจำเป็นที่จะต้องรู้เพื่อที่จะเอามาใช้ก็เอาถ้าไม่จำเป็นจะต้องรู้ก็เอามาใช้อะไรก็ไม่ต้องไปยุ่งอะไรมาแต่การทำงานได้ก็ทำอย่างผมเนี่ยผมอยากจะรู้ว่าอะไรลึกซึ้งอยากจะ ความรู้ในแง่มุมนั้นมุมนี้เรื่องนั้นเรื่องนี้ผมอยากจะน้อมไปในทางความรู้ทางด้านนิติศาสตร์ทางด้านเศรษฐศาสตร์ทางด้านจริยศาสตร์ทางด้านวิญญาณในศาสตร์ไปหาเครื่องวิญญาณศาสตร์เรื่องไสยศาสตร์ลึกๆซึ้งๆไปอีกแต่หาดาราสาวไม่รู้ดาราต่างๆให้รู้อะไรก็ได้ต่างๆดวงดาวอำนาจจักรวาลอะไรต่างๆจะไปในแง่แต่ละเนี่ยผมไปได้ทำได้แล้วก็จะไปยังพิสดารมากมายซึ่งกว้างขวางเด่นเป็นอย่างอย่างได้แต่เราก็เอาเวลาไปทำอันนู้นเราก็ไม่ได้มาทำงานศาสนามันก็ป่วยการ ยังไม่เข้าเรื่องอะไรหรอกถ้าเราเองเรามีจิตเหลือมีวาสนาตกอยู่ในตัวเราในว่าเราถนัดอันนั้นเราอยากรู้วันนี้เราจิตใจอันนั้นอะไรอยู่ในตนเนี่ยพอเวลาเราถึงถูกที่จะรู้อะไรจะเรียนอะไรจะเพิ่มอะไรได้มันเข้าใจมันเป็นคนเก่งเหมือนกันเถอะพอถึงสภาพเป็นคนเก่งเป็นผู้มีอภิญญาขึ้นมาอภิญญามีความสุขเพราะคุณภาพที่เก่งขึ้นมาแล้วนี่นะมันจะเห็นเลยมันจะรู้ตัวเลยจะไปไม่ได้ถ้าเรียนรู้ไม่ดีมันเป็นสมาชิก น่ากลัวมากเพราะการที่จะสอนคนเพื่อที่จะให้ตะล่อมเข้าอยู่ในสัมมาทิฏฐิไม่หลงทางหลงทิศและก็ไม่หลงอำนาจโลกมันยั่วยวนนะมันยั่วยวนเป็นความรู้เป็นความเก่งบางคนเก่งมาเป็นความเสี่ยงพิเศษขึ้นมาเลยบางคนก็ถูกความรู้เหล่านี้มันอยากรู้แล้วก็โน้มน้อมไปมันก็ได้อันไหนเป็นอำนาจวาสนาของเรามันก็เป็นไปเร็วไปแล้วก็เดี๋ยวก็เลยเถิดกิเลสพาไปเลยไม่หันกลับมาเลยแบบนี้มีมาหลายมีมาม่าถ้าเราต้องระมัดระวังต้องเข้าใจให้เป็นสมาชิกให้ชัดเจนและเราก็จะต้องมาทำให้ถูกต้องแล้วก็เป็นเป็นสภาพที่ช่วยมนุษย์ได้อย่างสูงส่งตัว เพลงเราก็บริสุทธิ์บริบูรณ์ได้ถ้าไปอย่างโน้นบริสุทธิ์บริบูรณ์ไม่ได้มันก็ไปติดข้องอยู่ตรงจุดนั้นถ้าเราดังกล่าวแล้วถ้าผมจะทำบ้างผมจะไปในสิ่งเหล่านั้นได้ผมจะไปเก่งทางไสยศาสตร์ว่าจะไปแข่งทางฤทธิ์เดชที่เขาหลงใหลกันที่เขาเฟื่องฟูกันผมก็ไปได้รายได้จริงๆแล้วก็ไปเก่งได้เลยแต่ว่ามันไม่มีประโยชน์แต่มนุษย์คือธรรมชาติมากเท่าศาสนาไม่มีประโยชน์เท่ากับศาสนาพุทธขอให้พยายามเข้าใจคำว่าศาสนาพุทธที่บริสุทธิ์เทียมสำคัญไม่มีประโยชน์ถ้าคนที่เป็นสาเหตุเป็นบรมครูเป็นเจ้าศาสดาของศาสนาพุทธ ท่านก็เลือกแล้วถ้าไม่ได้ไปจะได้วุ่นวายเรื่องราวนั้นนอกจากไม่วุ่นวายแล้วท่านยังวางสาดต่างๆตั้ง 18 อย่างความสิ้นตั้งแต่เรียนมาจากตักศิลาสมัยนั้นก็ว่าเป็นแดนที่จะมีวิชาการมากมายที่สุดฉันก็เรียนมาจนเกลี้ยงวางสิ้นแล้วท่านยังมาวางไอ้สัตว์ที่จะเป็นเดรัจฉานวิชาอื่นๆซึ่งมันซับซ้อนลึกซึ้งอีกท่านก็บอกว่าท่านเองท่านเบื่อเราเบื่อระอาเกลียดชังไม่ชอบใจท่านกล่าวเป็นโวหารว่าท่านไม่ชอบใจที่จริงโดยจริงท่านก็ไม่เอานั้นเองเราปฏิเสธสว่าง ฐานยืนยันพระพุทธเจ้าท่านตรัสให้น่าเกลียดนะเป็นทำหน้าเกลียดพระพุทธองค์ไม่น่ากลับแต่ว่าต้องปรับแล้วต้องปรับกับคนที่ควรจัดแล้วพูดใดที่จะทำสิ่งอย่างนี้ได้คือเป็นผู้ที่จะต้องเข้าใจโดยสัมมาทิฏฐิอย่างสูงว่าเราเองเราเป็นพรหมแต่เราไม่ผิดคำว่าพรหมเราไม่หลงไหลคำว่าพระพรหมเรารู้เท่าทันและสิ่งนี้จริยธรรมอย่างหนึ่งเป็นความจริงตามความเป็นจริงอย่างหนึ่งแล้วเราจะเป็นคนที่เก่งขึ้นช้าหมายความว่าพรหมที่จะต้องยึดเอาสภาพนี้มาให้ได้และจะมีเมตตาเราจะต้องมีเมตตาให้ได้จริงๆมันเป็นจริงไม่ใช่มีแต่ภาษา เมตตาทางกายทางวจีทางมโนสอดคล้องกันถึงจะมีเมตตามีกรุณาเมตตาแปลว่าทั้งจิตใจนี่เห็นแล้วมันต้องช่วยมีอำนาจแนวโน้มสูงจะช่วยเขากรุณาไม่ใช่จะอยู่ที่ใจไม่ใช่เป็นเพียงคิดนึกลงมือทำมีกรุณาเก็บกรุณาในการกระทำใจจะมีหรือไม่มีไม่มีปัญหามันเป็นตัวเน้นความหมายเมตตาเน้นใจเน้นนามสกุลกรุณาเน้นรูปเน้นตัวจริงแต่นั้นตัวทำตัวเป็นตัวมีส่วนเรื่องส่วนเมตตานั้นเน้นตัวความรู้สึกปัญญาความคิด เปิดกรุณาในเวรกรรมเลยเน้นการกระทำการกระทํา เป็นนัยยะที่สุดสวรรค์ดีพอสมควรเมื่อมุทิตาแล้วเสร็จแล้วก็อย่าหลงมุทิตาต่อไม่ได้ลงไม่ได้ถึงแม้ไม่หลงมันก็จะจืดจางเองนานๆเข้ามันก็ไม่มีหรอกแต่ว่าเมื่อเราจะให้เร็วลืมอะไรแล้วเราไปค้างมันไว้ทำไมอ่ะรู้เป็นภาษารู้เป็นความหมายรู้เป็นนัยยะอย่างดีแล้วอาศัยก็อาศัยอาศัยแล้วเราก็ปล่อยผู้รู้ว่าอาศัยก็อาศัยอาศัยและก็ปล่อยคือภาษาพูดเลยทีนี้คุณเป็นเด็กจริงก็ใช้สวรรค์แล้วก็ปล่อยสวรรค์ เราไม่เห็นแปลกอะไรเพราะฉะนั้นถ้าเกิดว่าเราฟังอธิบายมาถึงตรงจุดนี้ก็อยากจะอธิบายแทรกซ้อนว่าอานาปานสติหมวด 3 จนกระทั่งเมื่อเช้าก็ถือว่าหมวด 4 เป็นหมวดธรรมที่สูงสุดเมื่อเราได้ความหมายของหมวดธรรมไม่มีอำนาจตัดสินมีเวลาทานศีลมีนิโรธารามศักดิ์ศรีมีประสิทธิภาพประสิทธิภาพประสิทธิภาพและแจ้งใจเห็นจริงในเรื่องจริงเออมันไม่มีอะไรเที่ยงแท้หรอกแล้วมันไม่มีอะไรที่เป็นตัวตนอะไรมีนิโรธลำดับอะไรทุกอย่างได้วางได้กับคนอื่นได้อย่าว่าเป็นการขาดหมดนี้ก็สุดท้ายแล้วเราก็สลัดคืนไม่มีโรคก็ได้หรือว่าเราจะมา ก็เกี่ยวเกาะได้โดยที่เราวางเมื่อไหร่มันเป็นจริงนะนิโรธจริงวางปล่อยแล้วก็ปฏิเสธมาหาหมวด 3 หมวด 4 เป็นหมวดรู้หมวด 4 เป็นหมวด 10 วิชาเป็นธรรมะเป็นวิชาเป็นธรรมะอันสูงสุดคือเป็นตัวอยู่ยานปัญญาอันพิเศษแล้วก็ญาณปัญญาวิเศษแล้วเมื่อเวลาเราจะตั้งอยู่เราตั้งอยู่ในหมวด 3 ตั้งอยู่ที่จิตจิตเป็นตัวบงการจิตเป็นตัวคมยึดติดเป็นตัวพระเจ้าและจิตเป็นตัวพระจิตวิญญาณบทที่ 37 ติดกับปฏิกรรมเวทีจิตวิทยา ริมเริ่มต้นข้อมูลที่ 6 เป็นข้อที่ 9 9 10 11 12 13 14 เมื่อเราเข้าใจผิดแล้วเราก็จะอยู่อย่างอภิชาญสมาธิโมจิดังนี้ระดับที่ประมูลจักรยานติดตามเป็นสมาชิกของเมื่อกี้บอกว่าจะมาแล้วภาษา 3 จุดเนี่ย สภาพขององค์ธรรมสุดท้ายเกตุโตก็ดีทานก็ดีและอุปโภคของมนุษย์ก็ดีก็เทียบได้ถ้าเข้าใจอธิบายเรามีจิตเหนือจิตแม้เราจะอาศัยความยินดีเราก็ไม่ได้ติดความยินดีแน่เรามีอำนาจเหนือมีอำนาจเหนือความยินดีนี้เราจะอยู่กับคุกกี้กับอำนาจความยินดีนี้เป็นความยินดียิ่งเหมือนอันหนึ่งอันเดียวกันกับความยินดีนี้ไม่แตกสร้างเลยเหมือนกับเป็นจริงเลยเป็นดาราตุ๊กตาทองอู้ฉันยินดีด้วยอะไรด้วยอยู่เลยเหมือนกับคนโรคกับเขากลมกลืนต่อเพียงพอหากคุณไม่มีเพียงพอคุณเป็นทุกข์ ไปเข้าถูกดูถูกซึมคุณก็ตกหล่นได้แต่ถ้าคุณเองคุณมีอำนาจผิดเพียงพอมีวัตถุมีวัดศรีเขาได้ฝึกปรือที่ไม่หลงไหลต่อปิติไม่หลงไหลต่อความปราโมทย์ไม่หลงไหลต่อความยินดีปรีดาที่มันเป็นสภาพอันหนึ่งเป็นสวรรค์ถ้าคุณไม่หลงสวรรค์คุณไม่ติดสวรรค์แน่ผมได้ฝึกแล้วรู้เท่าทันสวรรค์จริงคุณจึงจะอยู่ได้มีแต่ความสุขส่วนทานสภาพ 2 ท่านก็สมาธิสมาชิกในสภาพตั้งมั่นแน่นอนเด็ดเดี่ยวเป็นจริงตั้งมั่นแน่นอนอย่างเดียวเป็น กินได้ที่เป็นจุดสูงสุดจุดหมายสุดของเราทำได้และสุดท้ายก็อุปกรณ์ศูนย์หลุดพ้นที่หมอจะยังปล่อยสุดปล่อยได้เพื่อไม่มีปัญหาจริงๆด้วยนะไม่ใช่ภาษาพูดที่พูดนี่เป็นภาษาโดยสภาพธรรมเราต้องเป็นสิ่งมีชีวิตเพราะสุดท้ายอานาปานสติคือสลัดคืนไม่ได้ไปเกาะอยู่ที่ตัวหมวดทำลายแต่หมดทำลายจะมีจริงๆเป็นความรู้อยู่ในตัวเราเป็นฉันสักที่หารส่วนตัววิหารลับกลายเป็นความอยู่นะไม่ใช่ไม่มีอยู่แต่เราไม่ มันมีแล้วมันก็มีปัญญามันมีแล้วเราจะไปคิดว่าไม่มีเวลาไปรู้อะไรแล้วเราจะบอกว่าเราไม่รู้ไม่ได้หรอกเรารู้เรารู้อะไรแล้วเราก็รู้เป็นความรู้คือความรู้จำไม่ได้มันก็จำไม่ได้แต่จำได้ขึ้นมาก็เคยรู้แล้วมันเคยรู้แล้วมันต้องรู้มันเข้าใจมันเข้าใจแกบอกว่าคุณแกล้งไม่เข้าใจมันก็แปลก็ไม่เข้าใจแล้วจะไปแกล้งมันไม่เข้าใจไม่เข้าใจยังไงมันเข้าใจเพราะฉะนั้นสิ่งที่จะเกิดจริงนี่เป็นสัจจะมันต้องได้แต่เมื่อได้แล้วเราก็มาเป็นการเสริมเป็นการพิสดารแล้วก็เกี่ยวโยงสัมพันธ์คือความรู้เหมือนกันอธิบายกระทู้อธิบายความหมาย อธิบายให้สัมพันธ์กันไปถึงสุดโลกไม่ต้องย้อนกลับมาที่เก่าก็ได้แต่อธิบายไปอย่างนั้นเดี๋ยวพวกคุณก็หลงคิดหลงทางกันใหญ่ไม่รู้ที่ตนไม่รู้ที่ไปไม่รู้ที่เกิดไม่รู้ที่มามันจะยุ่งแต่มันก็สำคัญกันแล้วก็มีนัยยะที่อธิบายให้ฟังอย่างนี้นะสูงส่งเพราะฉะนั้นคำว่าเราเป็นพรหมเป็นพระเจ้าก็คือเรามีตัวเป็นอยู่แต่สุดท้ายเราก็ไม่เป็นพุทธคุณปล่อยวางเป็นผู้ที่รู้เท่าทันเป็นผู้ที่รู้ถึงจะตายถึงสภาพเป็นผู้ที่ใหม่ยึดมั่นถือมั่นแต่ก็เป็นผู้หญิงยึดสำคัญนำสำคัญ คนจะมาย้อนแย้งเขาว่าเรายึดมั่นถือมั่นเราจะไม่กระเทือนปั่นไหวแล้วจะไม่แปลกใจอะไรในจุดที่เราเองเราได้เห็นว่าสมควรแล้วดีแล้วเราก็ทำดีนั้นไปยึดดีนั้นไปแต่เราก็ไม่ยึดติดเพราะมันเป็นไปไม่ได้มันเกิดการไม่งามเกิดการเป็นไปไม่รอดไม่เจริญไปเป็นไปดีติดขัดโดยการมีแต่สลายดันทุรังไปไม่ได้ใช้ปัญญาอันยิ่งมีสรรพคุณทางการประมาณการอย่างสม่ำเสมอสมควรรู้ทั้งสภาพที่เป็นองค์ประกอบทั้งหมดว่ามันจะตรงกันไปได้แค่ไหนถ้าตรงกันไปไม่ได้อีกแต่หาก ไม่เข้าเรื่องแล้วก็อนุโลมแต่มีส่วนดีอยู่มีส่วนที่ได้กำไรอยู่จะมีจุดก้าวหน้าพอสมควรอยู่เราก็ลดลงมาเอาที่มันไม่ดียิ่งกว่ามันไม่ดียิ่งกว่านั้นไปได้มันได้แค่นี้แหละดีสุดแล้วแค่นี้มันไม่ดียิ่งกว่านี้ไปได้อีกแล้วจึงเรียกจุดสุดท้ายอย่างนี้ว่าอนุกรมอนุกรมมีแต่หนี้ไม่มีอีกแล้วแล้วก็จะอุดตารางติดตามก็มีสิทธิ์รู้อยู่ว่ามีคนนี้ยังมีอีกเราก็จะต้องพยายามขึ้นไปทีนี้พอดีตอนนี้ไม่มีอีกแล้วองค์ประกอบทุกอย่างแล้วมันคำนวณค่าตัวหมดแล้วมันได้ผลแต่ตอนนี้ จริงๆนั่นน่ะผมอยากให้ดีกว่านี้สำหรับพวกคุณทำอะไรก็ได้อยู่ในทุกวันน่ะมันคนดีกว่านี้ยังไม่มีจริงๆอ่ะแต่มันทำได้แค่นี้อ่ะมันได้คืนนี้บางคนก็บอกว่าไม่ได้ดีกว่านี้ทำไมเยอะตรงนี้ไม่ดีกว่านี้ทำให้พวกนี้ไม่ดีอย่างนี้ยังไม่มีถ้าคุณทำได้คุณก็ไปทำเถอะคุณทำได้คุณเอาไปทำเธอไม่มีจิตวิทยาเลยเพราะคนทำดีสร้างสรรค์สิ่งดีในโลกนี้มันดีเราไม่ต้องมาประชดประชันไม่ต้องไปแดกดันไม่ต้องไปยัดเยียดอะไรเขาหรอกเขาทำไม่ได้เราก็บอกให้เขาทำได้ แล้วก็ทำได้อนุโมทนาจริงๆจริงๆใครเอาไปทำได้อนุโมทนาจริงๆเพราะมันดีมันไปทำสิ่งดีให้เกิดในโลกมันไม่ดียังไงมนุษย์ได้คนนั้นคนนี้ได้โลกเย็นนี้เป็นความเจริญงอกงามของความดีมันไม่ดียังไงก็ไม่มีในภาษาเนี่ยอนุโมทนาจริงๆคนเห็นสิ่งดีเกิดและไม่อนุมาก็โง่เท่านั้นเองเป็นริษยา ดีใจยิ่งปราโมทย์หญิงเชิญไม่ว่าอะไรเพราะการที่จะเข้าใจจึงต้องทำความรู้ให้เป็นความรู้ซะก่อนแล้วก็กระทำประพฤติฝึกปรือเข้าไปเมื่อถึงตัวนี้จริงเราก็จะหมดสงสัยทำตนดั่งพรหมแต่ไม่หลงจนดังพรมพอตอนนี้เราใช้คำว่าไม่หลงตนเป็นการยกตนเหนือพรหมสมัยพระพุทธเจ้าพูดอย่างนั้นได้และแบนจะไปรอดเหมือนพระพุทธเจ้าไม่รอดแล้วพระเยซูนั่นแหละไม่รอด สมัยโน้ตพระพุทธเจ้าพูดคมๆไม่ได้แต่สมัยนี้เล่าพุทธเป็นสมุนไพรที่รักพูดคนละจำนวนบัญญัติคนละอย่างภาษาคนละภาษาแต่อาจารย์เดียวกันนะพอดีๆนะไม่ได้บัญญัติผิดที่พระพุทธเจ้าบัญญัติผมพูดนี้ผมขอยืนยันว่าผมพูดคำเดียวกันกับพระพุทธเจ้าพระพุทธเจ้าตรัสเสมอเราเป็นเทวดาครูของเทวดามารพรหมถ้าไม่ข่มคนถ้าไม่เทวดาหรือเปล่า ชมหรือเปล่าถ้าเป็นมนุษย์หรือเปล่าอะไรอะไรก็เปล่าถ้าเป็นอะไรจะไปพูดตรัสรู้ชอบเองด้วยตนเองเรียกเราว่าพุทธะมันก็คงฟังดูสิภาษาเรียบเรียงไปสิคุณเปรี้ยวๆไปยังไงในคอมแต่ท่านฉลาดในการใช้โวหารฉันจะไม่พูดมากเลยภาษาอย่างที่ผมพูดไม่ได้เพราะในการรับนั้นสมมุติยังไม่กระจายสมมุติยังไม่แพร่หลายสมบูรณ์ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ยังไม่เป็นสัจจะยังไม่ยอมรับแต่ไม่รู้กันดีเดี๋ยวนี้สมมุติคำว่าพุทธะแล้วพวกเราชาวในมนุษย์ในประเทศไทยนับถือศาสนาพุทธเป็นแก่ชาวพุทธเลิศยอดสูงสุดว่ากันไปเราไปแย่งภาษาคำว่าคุณด้วยซ้ำ ย่างเนื้อย่างภาษาแบบที่กินเนื้อก็ไม่ได้เป็นเลยนะเขาเป็นแพะอะไรอยู่ก็ไม่รู้เขายังแย่งจะตายอะไรเขามาพูดเพราะฉะนั้นมันไม่มีปัญหาอะไรนายกคำว่าพุทธเหนือกว่าพรหมไม่มีปัญหาไม่มีปัญหาแล้วคำกล่าวคำนี้ไม่ใช่คำกล่าวเล่นเขาก็พอใจพอใจผู้ฟังไม่ใช่ไม่พอใจผู้ฟังเขาพอใจโดยเนื้อแท้แล้วขัดใจเขาด้วยเพราะเขาไม่เคยพูดที่แทนแล้วว่าความจริงแล้วเขาไม่เป็นแม้