คุณค่าจริงของอาหารมีค่าสูงกว่าค่าของเงิน.docx

บ อบอุ่น อิ่มเอม เกษมใส ใจเกื้อกูล เพิ่มพูนเสียสละอีกแถมให้อีกคำ ตกหล่นไป เขาก็เติมกัน อาตมาไม่ได้เขียนไว้เลยตกไป เพิ่มพูนเสียสละ ดี นี่ ชีวิตอย่างนี้ที่เราพูด มันก็ไม่ใช่ว่าพูดเล่นใช่ไหม มันเป็นความจริงที่เราเป็นไปได้กัน เพราะฉะนั้นคำพูดและเราก็ทำได้จริงเป็นได้จริงอย่างนี้ มันเป็นความจริงที่พิสูจน์ได้ยืนยันได้เป็นฟีโนมีน่า เป็นปรากฏการณ์ที่จริง แล้วที่อาตมาพาทำ อาตมาเชื่อว่า อย่างนี้ชีวิตที่อิสระ สบาย สงบ อบอุ่น อิ่มเอม เกษมใส ใจเกื้อกูล เพิ่มพูนเสียสละ อาตมาว่าคุณสมบัติ 8 คำนี้มันเป็นสุดยอดแล้ว นี่คือของขวัญปีใหม่ Axiom มันเป็นความแท้จริงที่จบรอบครบ 8 แล้ว ครบ 8 ในความเป็นโลก ถ้า 9 ก็คือความเป็นคนที่หลุดพ้นไปจากโลก อยู่เหนือแล้วก็สร้างสรรค์โลกแล้ว เป็นพระเจ้าแล้ว กล่าวคือพระเจ้าสร้างโลกแล้วทำงานช่วยให้โลกเกิด 8 จุดนี้ อิสระ สบาย สงบ อบอุ่น อิ่มเอม เกษมใส ใจเกื้อกูล เพิ่มพูนเสียสละ แต่ละคำๆมีความหมายและมีพฤติกรรมที่จริงและดีเยี่ยมแล้ว ทั้งตน และผู้อื่นเลย เห็นไหม มันอยู่ในตัวหมดเลยสมบูรณ์แบบ ที่เราพูดกันนี้ไม่ใช่เรื่องไร้สาระ ไม่ใช่เรื่องเพ้อเจ้อ ไม่ใช่เรื่องที่ไม่ดีจริงด้วย ดีจริงๆด้วย ทีนี้มาวิจารณ์ คนไปหลงเงินไปหลงค่าของเงิน อาตมาจะเทียบให้ดูเป็นคู่ๆ ค่าของเงินกับค่าของอาหารที่คนบริโภค อะไรมีค่ายิ่งกว่ากัน ...อาหาร ต่อให้ราคาหรือค่าของเงินของคุณ ค่าของแบงค์โน๊ต เป็นต้น จะมีอัตราของคุณ สมมุติว่า 1 หน่วยของคุณ จะเรียกเป็นรูปี ดอลลาร์หรือหยวนก็ตาม มีราคา เป็น 100 หรือเป็น1,000 หรือเป็น10,000 หน่วย เช่น 10,000 บาท ต่อ 1 ของคุณ เช่น 10,000 บาทต่อ 1 ดอลลาร์ 10,000 บาทต่อ 1 หยวน 1 บาทต่อ 1 รูปีอะไรก็ตาม คุณก็ตั้งค่าไป ก็เราไม่ไปบ้ากับค่าของเงินของคุณ เราไม่มีดอลลาร์ เราไม่มีหยวน เราไม่มีอะไรก็แล้วแต่ตามค่าที่ว่า แต่เรามีอาหาร กินได้ทุกวัน คุณมีเงินคุณกินเงินเข้าไป ธนบัตรค่าแพงของคุณกินเข้าไป เราไม่มี พวกเรานี้จนธนบัตร แต่เรามีข้าวมีกับ มีอาหารมีผลไม้ มีพืชพันธุ์ธัญญาหาร กินทุกวัน สบาย บางคนกินจนท้องคัดทุกวัน ระวังนะ ท้องคัดมากๆเดี๋ยวตายไวนะ กินพอดีพอดี แล้วเราสร้างอย่างที่ไร้สารพิษ มีสารอาหารที่ดีอุดมสมบูรณ์งอกงามต่างๆนานา เราเข้าใจจุดสำคัญของสิ่งที่อาศัยในชีวิต คำว่า สิ่งที่อาศัยในชีวิต มันมีอาหาร 4 กับอาหาร 10 อาหารแปลว่า เครื่องอาศัย อาหาร 4 มี 1.กวฬิงการาหาร 2.ผัสสาหาร 3.มโนสัญเจตนาหาร 4.วิญญาณหาร นี่คืออาหาร 4 อาหาร 10 มี วิชชาวิมุติ อวิชชา มันเป็นอาหารที่เลวคืออวิชชา ผู้ที่เข้าใจอาหารคืออวิชชา แล้วมีอวิชชา ไม่รู้จักอวิชชาแล้วสั่งสมอวิชชาอย่างโง่ๆ คุณจึงมีนิวรณ์ 5 เป็นอาหาร เมื่อคุณมีนิวรณ์ 5 เป็นอาหาร คุณก็ได้ทุจริต 3 เป็นอาหาร เมื่อคุณมีทุจริต 3 เป็นอาหาร คุณก็มีการสำรวมอินทรีย์ทั้ง 6 ของคุณ ตามความทุจริตของคุณ ก็ได้สำรวมอินทรีย์ 6 โดยไม่สำรวมอย่างสัมมาทิฏฐิ สำรวมอย่างโลกๆที่มันหลอก เห็นตากระทบรูปก็ไปหลงตามตา ได้ยินเสียงที่หูก็หลงที่หูกระทบเสียง จมูกได้กลิ่น ลิ้นได้รับรสก็ทั้งนั้นเลยไปหลงตามโลก หรือไปหลงลาภยศสรรเสริญสุขตามโลกเขาไป อินทรีย์ของคุณที่คุณสำรวมแบบนั้น ไปแย่งชิงอะไรแบบนั้น สติสัมปชัญญะของคุณก็มีแบบสติคนที่อวิชชา สติคนชั่ว สติคนหลง เมื่อคุณมีสติสัมปชัญญะแบบคนหลง คุณก็ทำใจในใจอย่างโง่ๆ มนสิการอย่าง อโยนิโส มนสิการอย่างไม่ไปแก้ปัญหาคือกิเลส มีแต่ไปเสริมกิเลส อโยนิโสมนสิการ คุณก็ไปได้ผล และคุณก็ไปหลงศรัทธาเชื่อมั่นในผลที่ผิดๆนั้น อโยนิโสมนสิการ สั่งสมความไม่ดีทั้งนั้นมาหมด เพราะคุณฟังสัทธรรมไม่บริบูรณ์ คุณฟังอาตมาฟังไหม แล้วบอกว่ารู้แล้วไม่เอา เขาบอกว่ารู้แล้ว แม้ว่าจะน่าฟัง ฟังนิดนึงแต่ไม่เอา แม้จะฟังแล้วฟังอีก ไปปฏิบัติจนบรรลุจะรู้ว่าอีกเยอะนะ มันจะไม่เป็นอย่างนี้ เพราะว่าฟังธรรมไม่บริบูรณ์ก็เลยไม่มีศรัทธาที่บริบูรณ์ ความเชื่อไม่บริบูรณ์ความเข้าใจไม่บริบูรณ์ เพราะไม่คบสัตบุรุษที่บริบูรณ์ อาตมาประกาศตนเป็นสัตตบุรุษ เชอะ ไม่เชื่อ ไปเชื่อมหาบัวเป็นสัตบุรุษ ธัมมชโยเป็นสัตบุรุษ โน่น ที่ยกย่องนับถือกันในระดับประเทศว่าเป็นสัตบุรุษ โพธิสัตว์ อาตมาเลยโพธิสัตว์ พูดความจริงบอกว่านี่คือสัตบุรุษ ไก่ตัวพี่ พูดความจริงไม่ได้อยากอวดโอไม่ได้อยากใหญ่อยากโตอะไรเลย เขาก็ไม่เชื่อ พูดเหม็นขี้ฟัน คนที่ไม่เข้าใจจริง เขาเป็นอย่างนั้นจริงๆ ไม่บอกว่าเขาโง่หรอก เขาไม่เข้าใจ เขาไม่เชื่อจริงๆ แต่อาตมาก็พูดความจริงตลอด อาตมาบอกว่าอาตมามันพูดความไม่จริงไม่เป็น พูดอะไรอาตมาพูดแต่ความจริง นี่ก็ไม่ได้ดัดจริต สร้างภาษาสวยๆอย่างไร พูดความเป็นจริงๆเลย ถ้าอาตมาพูดดัดภาษาสวยๆพูดโก้ๆเพื่อให้คุณมาหลง อาตมาไม่เป็นจริงอย่างที่ว่าแล้วอาตมาเป็นบาป อาตมารู้จักบาปที่มันละเอียดละออ พูดอย่างนี้เป็นเชิงหรอกเขาอยู่ไปพูดทำไม อาตมาไม่พูดหรอก อาตมาพูดความจริงเขาดันไม่เชื่อ เขาไปชอบความประโลมหลอกๆๆ _สู่แดนธรรม... ในพระปฏิบัติที่สังเกตคำสอนของพ่อท่าน พระที่เอาจิตมาเลื่อมใสพ่อท่านก็น่าจะมี แต่ท่านก็คงพยายามสังเกตว่า การอบรมจิตของพ่อท่านให้ลูกๆ พ่อท่านอบรมอย่างไรเขาดูไม่ออกครับ พ่อครูว่า... ประเด็นนี้ก็ยิ่งใหญ่ที่สู่แดนธรรมพูด อบรมจิตอย่างไร พูดอบรมจิตอย่างฌานวิสัยของพระพุทธเจ้า พูดอบรมจิตอย่าง สมาหิโต คืออย่างไร คือลืมตา มีทวารทั้ง 5 ทวารทั้ง 6 ทำงานร่วมกันตลอดเปิดเต็มที่ มีสติเต็ม 100 ไม่ใช่ไปมีสติทางทวารตาหูจมูกลิ้นกายไม่มีสติมีแต่อยู่ในภพในภวังค์ มันก็ 1 เท่านั้นเอง ขาดไปตั้ง 5 สติ 1 กับสติ 5 มันจะไปเต็มอะไร สติทางกายกรรมก็มีสติ ทางวจีกรรมก็ไม่มี มีแต่สติอยู่ในทางมโน แค่นี้ก็ฟังไม่ออกว่าปัดโธ่เอ๊ย คุณจะไปอีกกี่ชาติคุณก็โมฆะอยู่อย่างนั้น คุณเล่นได้ 1 อย่างเดียวแล้ว 2 คุณไม่ได้เลยแล้ว 2 มันกระจายไปอยู่ทุกวัน เพราะว่าโลกมันปรุงแต่งกันอยู่ตลอด คุณก็งมงายอยู่ในจิตของคุณไป ดีไม่ดีออกป่าเขาไปเหมือนพวกเชน ไม่รู้เรื่องอะไรเลยมืด ยิ่งมืด เอาตนไปเข้าสู่สามเหลี่ยมเบอร์มิวด้าหมด _สู่แดนธรรม... คือเขาสังเกตมานานแล้วว่า ชาวอโศกที่ทำงานทำการกันอยู่ กิเลสที่เกี่ยวกับรูปกับวัตถุพวกเราหลุดพ้นมาแล้ว เขาก็สังเกตว่า ผู้ที่หลุดพ้นแล้วทำไมต้องมานั่งฟังพ่อท่านอบรมเปลี่ยนทิฏฐิกันอีก พ่อครูว่า... ก็ยังไม่เป็นพระพุทธเจ้า มันยังมีความเจริญที่เจริญได้อีกเป็น โสดาบัน สกิทาคามี อนาคามี อรหันต์ โพธิสัตว์ระดับ 5 ระดับ 6 ระดับ 7 ระดับ 8 ระดับ 9 อธิบายไปแล้วแต่คุณยังไม่มีปัญญาตามที่อาตมาอธิบาย _สู่แดนธรรม... หมายถึงพวกเราครับ เขาพยายามมองว่าพ่อท่านอบรมพวกเราให้ไปทำแต่งานที่ พ่อครูว่า... นั่นแหละมีสัมมาอาชีพ สัมมากัมมันตะ สัมมาวาจา สัมมาสังกัปปะ ถูกต้องตามพระพุทธเจ้าตรัสไว้หมดเลยแต่พวกที่เข้าป่าหลับตามีแต่สังกัปปะอยู่ในภพ วาจายังไม่พูดอะไรเลย กัมมันตะการงานไม่ทำเลย อาชีพไม่ต้องพูดเลย ขอเขากินอย่างเดียว บิณฑบาตกิน ไม่ทำการงานอะไรเลย เป็นหนี้นะ เอาแต่นั่งสมาธิแล้วก็บิณฑบาตกินแล้วก็นั่งสมาธิ เขามาประเคนให้กิน…เป็นหนี้เขาอย่างเดียว แล้วเขาก็ไปหลงว่าเขาจบอรหันต์ แล้วก็มาประกาศว่าฉันเป็นอรหันต์ให้มาทำทานกับข้าพเจ้า ซ้อนอีก กิเลสซับซ้อน แต่ตัวเองไม่รู้ว่าตัวเองไม่ได้บรรลุจริงแล้วมาหลอกเขา อ้างอิงอะไรต่างๆนานา พูดกันแล้วก็ไปว่าสิ่งที่เคยว่า พวกที่เป็นหลับตาใสกับพวกหลับตามืด พวกหลับตาใสกับหลับตามืดถูกอาตมามาว่าทั้งนั้น พวกตาบอดตาใสกับพวกตาบอดตามืด สองสายใหญ่ๆ สายธรรมกายกับสายอาจารย์มั่น _สู่แดนธรรม... เรามาพูดเฉพาะเรื่องพวกเรา พ่อครูว่า... มันเปรียบเทียบแล้วมันชัดไหมล่ะ ธรรม 2 นี่มันชัด เอา ไม่เป็นไรก็มาพูดของพวกเราบ้าง พอพูดของพวกเรามาก เขาก็ยิ่งไม่เข้าใจ เรายิ่งไปลึกเขาก็ไม่เข้าใจ มันก็น่าสงสาร เราก็ควรจะมีสะพานเชื่อมต่อให้เขาบ้าง พูดของเราบ้าง เขาบ้างๆ อย่าไปใจดำพูดแต่เราๆๆ เขายิ่งไม่รู้เรื่อง เขายิ่งไม่มีสะพาน มันก็เลยไม่ช่วยเขาเลย อย่าใจดำ _สู่แดนธรรม... ผมจำได้ เมื่อปีแรกๆที่ ทำหนังสือ เราคิดอะไร พ่อท่านเคยให้ โศลกธรรมสั้นๆว่า อย่าให้มวลมนุษยชาติผิดหวัง ขอให้พ่อท่านขยายความให้เข้าใจ พ่อครูว่า...อย่าให้มวลมนุษยชาติผิดหวัง ก็หมายความว่า เขาจะมีปฏิภาณปัญญาเข้าใจ ว่าเราทำอะไรอยู่นี่เขาไม่ทิ้งเรา ถ้าเขาทิ้งเราเสียเลย มวลมนุษยชาติก็หมดที่หวัง ไอ้หวังตายแน่ ก็ควรให้มีที่หวัง ให้เขาเกิดปฏิภาณปัญญาว่า อ๋อ..ต้องเป็นอย่างนี้ ต้องอันนี้หรือ อ๋อ...อย่างนี้หรือ _สู่แดนธรรม... หมายถึงพ่อท่านกำชับพวกเราว่าอย่าให้มนุษยชาติผิดหวัง พ่อครูว่า... ให้คนเขาเข้าใจได้ว่าเป็นความเจริญอย่างนี้หรือ ทีนี้พวกเรา คุณก็ไม่ต้องไปเที่ยวได้ว่ามหาบัว ไม่ต้องไปว่าธัมมชโยหรอก ปล่อยให้อาตมาว่า คุณก็ทำไป เพราะคุณจะไปเชื่อมหรือไปกระตุก ไปกระแทกเลย ให้พวกนั้นเขาสะดุ้งสะเทือน ให้เขาได้รู้ตัว แล้วพวกนี้ดึกดำบรรพ์มาก ลึกมาก แข็งมาก หนามาก ต้องแทงแรงๆ ต้องกระตุก โอโห่ มันต้องแรง แรงขนาดนี้ก็ยังไม่ค่อยรู้สึก นี่ก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรแล้วมันยาก ผู้มีปฏิภาณก็คงเข้าใจภาษาที่อาตมาใช้อธิบาย เอาล่ะไม่ต้องไปขยายความเสียเวลาเปล่า 660101 พ่อครูเทศนาธรรมต้อนรับปีใหม่ 2566 งานตลาดอาริยะครั้งที่ 41