สื่อธรรมะพ่อครู(ศีล สมาธิ ปัญญา) ตอน เจาะลึกรากฐาน ศีลสมาธิปัญญา.docx
เนื้อหาในไฟล์
สื่อธรรมะพ่อครู(ศีล สมาธิ ปัญญา) ตอน เจาะลึกรากฐาน ศีลสมาธิปัญญา พ่อครูว่า อธิบายรูป 28 รูปขันธ์มีรูป 28 เท่านั้น รูปขันธ์ 4 ดิน น้ำ ไฟ ลม ถ้ารูปขันธ์เหล่านี้มีนามธรรมขึ้นมา จึงเกิดภาวะ เป็นเรื่อง ถ้าไม่มีนามธรรม ดิน น้ำ ไฟ ลม มันไม่มีเรื่องหรอก ไปตามสภาวะแวดล้อม เหมือนอุกกาบาต จับวงวัฏฏะใดอันหนึ่งไม่ได้ก็ไปเป็นอุกกาบาต เหมือนอุตุนิยาม จนกว่าจะเข้าวงวัฏฏะ มีประธานเป็นจิตวิญญาณประธาน เหมือนพีชะรู้ว่าจะเอาธาตุใดมาเป็นตน ถ้าเอาไม่ได้ผสมส่วนไม่ได้ ก็สลายเสื่อมสูญหากพัฒนาได้ก็พัฒนาไป ในกรอบพีชะ จนกว่าจะออกมาเป็นจิตนิยามได้ เกณฑ์ของพระพุทธเจ้าให้มีกรอบของตน ครบเลยตั้งแต่ศีล 5 ศีล 5 ซ้อน เอาแค่สามก่อน เหลือ อุตุ พีชะ จิต สมมุติว่า ดิน ข้าวของ เป็นอุตุ ชีวะที่เป็นสัตว์เซลล์เดียวเหมือนดินหรืออ่อนเหมือนน้ำที่จับตัวกัน เป็นเปสิ แบนรายอยู่ จนกว่าจะมีองศาเป็น ฆนะ ล.15[803] "รูปนี้เป็นกลละก่อนจากกลละเป็นอัพพุทะจากอัพพุทะเกิดเป็นเปสิ จากเปสิเกิดเป็นฆนะจากฆนะเกิดเป็น ๕ ปุ่ม(ปัญจสาขา) กรอบของการปฏิบัติต้องตีกรอบของแต่ละคนเอง กรอบที่เล็กละเอียดที่สุดคือ หนึ่งต้องรู้จักความเป็นชีวะ สองต้องรู้จักความเป็นของ ในศีลข้อ 2 ศีลช้อ 3 ทำปฏิกิริยากันคือ ของกับชีวะ เกิดปฏิกิริยากันเกิดกาม ซ้อนในศีลข้อ 3 ถ้าไม่เอาก็ไม่ถึงกับต้องไปทำร้ายเขา จะเป็นวัตถุเป็นสัตว์เป็นคน ก็เป็นวิบากของเขาเราไม่เอาก็ปล่อยเขาไปๆ มันก็ไปตามยถากรรมของเขาไม่ต้องไปหนุนไปเสริมก็เป็นวิบากของเขาเอาแต่ตัวเรา ในความเห็นแก่ตัวที่ไม่ทำร้ายใครก็เป็นคุณสมบัติ อย่างพืชก็เห็นแก่ตัวของมันเอง ไม่ไปทำโทษภัยกับใคร แต่มันเห็นแก่ตัวนะ พอเริ่มต้นเป็นชีวะมีประธาน เป็นตัวกูของกูถ้าไม่เห็นแก่ตัวก็สูญ จบ ถ้ามีตัวมัน มันต้องทำตัวมันให้เจร
อ่านต่อ
ิญถ้าไม่เห็นแก่ตัว ก็มีแต่ตายกับตาย มีแต่สลายมีแต่สูญ สภาวะที่ลึกละเอียดลึกซึ้ง ความเห็นแก่ตัวของสัตว์ ก็อย่าเพิ่งไปทำร้ายเขา เขาพัฒนามาก็เป็นตัวเขา ถ้าเขาทำโทษภัยก็เป็นวิบากเขา ถ้าทำประโยชน์ก็เป็นกุศลของเขา มีสิ่งที่เป็นโทษเป็นคุณ คำจบของพระพุทธเจ้าจะจบที่คำว่ารู้คุณ รู้โทษ และอุบายเครื่องออก อะไรที่เป็นคุณประโยชน์ต่อ อะไรที่เป็นโทษก็ตัด เราเอาคุณอย่างเดียวกับอุบายเครื่องออก ปล่อย วาง ออกไม่เอาแล้ว อตัมยตาคือไม่เอาแล้วอันนี้ วางแล้ว พีชะนี้มันวาง เอาเฉพาะที่เอาได้ไม่ตอ่วิบากกับใคร มันเอาตัวมันอย่างเดียวได้ก็ตัวมันไม่ได้ ก็สูญ เอาตัวมันให้รอด ไม่รอดก็สูญ จบแล้วนะ นี่คือรายละเอียดแห่งความรู้ที่เราจะสั่งสม
กลับมาที่ศีล สมาธิ สมาธิคือจิต ศีลคือหลักเกณฑ์ คือวัตถุอะไรก็แล้วแต่ คุณมีจิตเป็นประธาน ก็จัดการให้เกิดพัฒนาการ มีเงื่อนไขว่าต้องพัฒนาการเป็นสิ่งที่ดี อย่าไปพัฒนาการเป็นสิ่งไม่ดี เท่านั้นเอง ทีนี้ จะไปบังคับ หรือให้เกิดสัจจะ แต่เขาแยกไม่ออก ดันยึดหลงผิดเอาอันไม่ดีไปเป็นดี เอาอันดีเป็นไม่ดีก็จบ คนที่แยกผิดจะต่อหรือจะสูญ..ก็ต่อ ปรินิพพานเป็นปริโยสานไม่ได้ เพราะว่าแยกผิด เขาไม่เจตนา เขาอยากถูกก็จบที่เจตนา เจตนาดีแต่รู้ผิดก็จบที่อวิชชา อวิชชาต้องเกิด เห็นไหม สุดท้าย อวิชชาต้องเกิด อย่ามาพูดเสียให้ยาก ถ้าสัจจะเป็นอวิชชา จะบอกว่าวิชชา แต่ตัวจริงเป็นอวิชชาก็ยังเกิดอยู่ สรุปแล้ว เมื่อมามีจิต ขณะนี้คุณมีจิต ก็ต้องทำให้สูญไม่มีทางอื่นเลย จะทำให้สูญทำอย่างไร ก็ต้องสร้างปัญญา ศีล จิต และปัญญา อธิศีล อธิจิต อธิปัญญา ถึงจะอธิโมกข์ อธิวิมุติ อธิไม่เหลือ ปัญญาก็ขยายความซ้อนว่า ต่างไปจากอันเดิมที่มี ย้อยกลับสู่พยัญชนะเดิม ที่มีสิ่งที่เราไม่ยอมรับเสียทีคือปรโตโฆษะ หากไม่รับอันอื่นก็จมอยู่ตรงนั้น ไม่สามารถสูญได้ เหมือนอาตมายืนยันว่า ผู้ไม่รู้แล้วตนเองก็มีรูปธรรมยืนยันได้ชัดๆ ขออภัยต้องยกตัวอย่าง อย่าง มหาบัว มีติดหมากอยู่ กินหมากอยู่ก็ไม่รู้ มันมีสาระอะไรกับการกินหมาก มันเป็นภาระอยู่นั่นแหละ ไม่มีว่างเลยที่ปาก ติดจริงๆมหาบัว ติดจนปากเลอะ เกือบจะไม่เหลือวินาทีว่าง แต่ก็ว่างบ้าง แค่นี้ยังไม่รู้ เป็นรูปธรรมที่ชัด มาดูอรูป อาจารย์บูรพา อธิบายวนที่อรูปว่า ว่างๆๆ แล้วไม่มีเหตุปัจจัยของการว่าง ทุกอย่างมาแต่เหตุ การทำจิตให้เป็นสมาธิ เขาก็เป็นแค่บัญญัติ แล้วจะเกิดปัญญา แล้วปัญญาจะมาจากไหน ก็มาจากสมาธิไง ไม่มีสัมผัส ไม่คิดนึกไม่มีการกระทบและจะรู้ได้อย่างไร ก็รู้ได้ แต่เป็นของเก่าที่มี ของเก่าที่จะเป็นองศาก็ไม่เกิดขึ้น มีแต่ภายในของคุณ ดีไม่ดีปรุงแต่งเพ้อฝันเอง คนอื่นไม่รู้ด้วย ปั้นเองคิดเองสร้างเองอย่าง ธัมมชโย ถ้าเผื่อว่าเราไม่ทำให้ผู้อื่นรู้เป็นหลักฐานยืนยันได้ มีเพื่อนหนึ่งคน สองคน ร้อยคน พันคน หมื่นคน แสนคน เป็นสมมุติสัจจะอ้างอิงยืนยันกันได้ หรือมีร้อยคนก็สู้แสนคนไม่ได้ วนกลับไปมา ที่พูดถึงอาจารย์บูรพา แต่คนอื่นที่เหมือนอาจารย์บูรพามีอีกเยอะ อาจารย์บูรพาจะไม่เปลี่ยนก็แล้วแต่ แต่คนอื่นเขาได้ประโยชน์ เป็นการตีงูให้กากิน 600611_วิถีอาริยธรรม สันติอโศก เรื่อง เจาะลึกรากฐาน ศีลสมาธิปัญญา