210817-43 ขุมทรัพย์จากพระโอษฐ์ ตอน43-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ016.txt

สิ่งนั้นก็ลิ้นเป็นรสอร่อยสัมผัสเสียดสีสบายกายสบายใจทั้งนั้นแหละแล้วนี่ฉันบอกว่ามันเป็นความย่อยยับเป็นความพินาศใหญ่เลยนะเนี่ยเดี๋ยวผมตามเพราะฉะนั้นผู้ใดกำกับในกามทั้งหลายอยู่ก็เป็นผู้ถูกล่ามเป็นผู้ที่จะเจริญขึ้นไม่ได้มีแต่ความเสื่อมธาตุเดียวหาความเจริญไม่ได้เราต้อง เห็นแต่ปัญญาพิจารณาซ้อนซ้ำลงไปถ้าเราเป็นปุถุชนเราฟังดูก็เผินๆอาจจะแปลกหูแปลกใจพูดอะไรไม่รู้เรื่องมองไปที่ไหนทิศไหนคนก็เป็นอย่างนี้ก็ไม่เห็นเขาย่อยยากเขาก็มีเนื้อมีหนังอยู่ตรงนั้นดีไม่ดีคนมีเงินมีทองมากๆเขากินอวดมีรูปสวยรูปพอมีของกินของใช้มีเสียงเพราะมีอะไรก็ฟังพร้อมด้วยซ้ำไปกลับหาว่านั่นแหละยิ่งเขาเป็นคนมีเนื้อมีหนังสมบูรณ์พูนสุขหลับเห็นว่าเขาสมบูรณ์พูนสุขมีเนื้อมีหนังมันจะมีเนื้อมีหนังมีทรัพย์สมิงคานมีความบริบูรณ์ มีความร่ำรวยหรูหราน่าเอาอย่างเป็นอย่างนั้นด้วยคนปุถุชนธรรมดามองเห็นเป็นอย่างนั้นที่บอกว่าเป็นความผิดฐานหรือความพินาศย่อยยับบอกว่าเป็นเรื่องที่เป็นความเสื่อมที่ถูกล่ามไว้ถูกถูกไว้หาความเจริญไม่ได้มันจะเป็นไปได้ยังไงบางคนโรคจิตจนก็จะมองเห็นเป็นธรรมดาแล้วเขาเป็นคนตกใจอะไรสำหรับตัวเขาเป็นเขาก็จะมองไปหาแต่เพื่อนทางลูกโลกชนชาวโลกก็เป็นอยู่อย่างนี้อย่างนี้แต่อะไร ถ้าบอกว่าไม่เป็นผู้ที่มีจิตปรับหรือเห็นได้ไม่เป็นอริยะจิตยังเป็นธรรมดาไม่มีปัญญาอันใหม่ไม่มีอธิปัญญาไม่เกิดความเห็นแจ้งความรู้สึกความเข้าใจเหตุผลไม่ขึ้นไม่ขึ้นถึงใจคนนั้นก็ยังไม่เป็นอริยะคนนั้นก็ยังไม่เห็นโทษภัยและไม่คิดจะหาทางออกยังไม่คิดจะหาอุบายเครื่องออกเขาก็หยิบเมาศึกษาแล้วเกิดศรัทธาเชื่อถือว่ายุ่ง เป็นอย่างนี้มันเป็นความหลงอธิบายพอฟังคำอธิบายพอศึกษาอะไรต่ออะไรไปก็เข้าใจเป็นความครอบคลุมเป็นความทำให้เกิดกายที่สุดยังเป็นผู้กำหนดในกายกายเหล่านี้มันไม่ใช่เรื่องกายเล็กด้วยซ้ำไปกายใหญ่ยิ่งไปใหญ่ก็ยิ่งใหญ่เรียกว่าศักดิ์ชายใหญ่ต้องการใหญ่หุ้มข้อจะต้องเข้าใจคำว่ากายความประชุมมีองค์ประชุมเต็มไปด้วยผ้ายิ่งหยาบใหญ่ไปถึงขนาดที่ว่าเราไปเมาหมกอยู่ในความในการให้ยาชนิด รถทัวร์จากรูปแล้วปิดเสียงสัมผัสนั่นแหละแต่ว่าเป็นรูปต่ำไปอีกต่อไปเป็นข้อที่ 3 มีความกำหนัดในรูปสำหรับในการกำหนดนัยลูก 3 ข้อนี้ก็สำคัญแต่ว่ารูปเป็นอันนั้นแต่ว่ากลายเป็นอันนั้นเฉพาะตามเป็นอันนั้นมันก็แทบจะเป็นอันเดียวกันมันก็แค่ยาสิ่งที่เราไม่รู้รูปที่เรากำหนดมันเป็นเรื่องของความผูกพันที่ใหญ่โตเป็นการประชุมใหญ่ที่หนักแล้วไปเอาการพนันมาเป็นการจะเอาสิ่งเสพติดมาเป็นกายเพราะเป็นหลงในรูปเหล่านั้นสิ่งที่รู้ถูกรู้แล้วแต่ไม่รู้ ว่ามันเป็นของเน่าเป็นของหยาบเป็นของควรตัดออกจากกายไม่ตัดเกิดอาการตามกำหนดใคร่ชอบใจพอใจเมาหมกสหายต้องการอยู่โรงแรมแต่เรื่องของจิตสัมผัสทั้งสิ้นแล้วเราก็ไม่รู้ว่ามันหยาบมันย้ายเราไม่รู้ว่ามันเป็นพิษเป็นภัยมันไม่รู้จริงๆไม่มีปัญญาที่ปัญญาไม่เกิดอริยะไม่เป็นผู้ที่เป็นอริยะแล้วต้องเข้าใจอย่างน้อยที่สุดก็เชื่อตามมาฝึกหัดที่มันเป็นภาระกับจิต ที่มันยังหลงที่มันยังเข้าใจไม่ได้ที่มันยังจะไปผูกพันที่มันยังจะเข้าตำหนักใคร่ตัดออกจริงๆถ้าผู้ใดได้ตัดกิ่งผู้ใดได้เลาะล้างออกจริงผู้นั้นส่วนน้อยลงจริงการรู้เห็นด้วยตนต่อตนเบาขึ้นมันไม่มีความสำคัญกับการพนันออกจากชีวิตก็ไม่ได้มีความสำคัญสะอาดออกซะด้วยไม่ต้องเป็นภาระไม่ต้องหนักหนาตัดสิ่งเสพติดกับยาสัตว์อะไรออกอย่างนี้เป็นต้นเดี๋ยวเราอธิบายลงไปถึงขั้นนรกใหญ่ต้องให้แม้แต่รูปรถติดเสียงสัมผัสถ้าเราลดลงไปอีกไม่ต้องไปยุ่งเรื่องรูปอะไรเรื่องรถอะไรเป็นอะไรแต่สิ่งที่รู้นั่นแหละแต่เราไม่รู้เท่าทันมันสักทีนึง สิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ถูกรู้แล้วก็เอามาหุ้มข้อด้วยอารมณ์ของเราผูกพันไว้ว่าเป็นกายเป็นตักทรายมีรูปลักษณ์ที่ใช้สัมผัสกันมากมายและเราก็ยังหลงนึกว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตระดับรวดเร็วแต่เป็นของใหญ่ของหนักแบกหามโคกสมบัติวัตถุแบบหางญาติกามากมายหนักหนาอย่างนั้นๆนี่ไม่รู้กาย ไม่รู้กามหรือไม่รู้จิตของเราเองว่าเรากำจัดเมาหมกสยบรักใคร่ผูกพันอยู่กับอะไรรูปคือสิ่งที่ถูกรู้แต่เราไม่กำหนดรู้ในรูปว่ารูปนั้นน่ะมีความหมายอะไรสมควรแค่ไหนเปลืองเฟ้อมากและเราเองเราก็เป็นการอยู่เพราะไม่เข้าใจในรูปตามเพราะเรารู้ไม่กำหนดรูปเรารู้กายตัดกายออกเรื่อยรถตายออกด้วยแล้วตัดออกได้ก็คือลดความดีๆลูกตายตามเป็นพันกัน มันเป็นคำอธิบายถึงความหมายแล้วแต่ถ้าใครเข้าใจเป็นตัวตัวกายตัวอย่างหนึ่งการการแต่กรรมการก็อย่างหนึ่งตายซะอย่างหนึ่งรูปก็อย่างหนึ่งมาต่างกันก็เข้าใจให้ได้เพราะมันต่างกันอยู่ในนัยยะอย่างไรแล้วมันก็สำคัญกันสุดท้ายทำไมมันลึกละเอียดขึ้นมาแล้วมันก็มาอธิบายสิ่งเดียวกันอารมณ์กามของเราในจิตเรามีปัญญารู้อารมณ์การของเราอารมณ์ตามนั้นเป็นสิ่งที่ถูกรู้อันนั้นเป็นผู้และอันนั้นแหละยังเป็นกายหยาบเป็นตาอยากต้องทำให้กลายละเอียดเราจะต้องตัดออกละออกให้การคลายให้มันหมดไปจึงเรียกว่าทำกายให้สะอาดทำกายให้ละเอียด เป็นกายทิพย์สะอาดลงก็ยิ่งเป็นกายทิพย์ขึ้นทุกทีเพราะล้างตามที่มันเป็นอารมณ์มันเป็นมายาที่จริงมันพ่อมันทำลายออกได้มันตัดค่าได้โดยที่เรายังมีชีวิตดีขึ้นด้วยภาระทำลายออกไปได้แล้วเรามีชีวิตจะเกิดขึ้นดีขึ้นด้วยทำลายกายอย่างนี้เป็นกายเน่าๆเป็นกายเป็นกายยักษ์เป็นกายใหญ่ๆเป็นทรายหยาบๆไม่ใช่การบริสุทธิ์เราทำกายให้เป็นธรรมกายเราทำกายให้เป็นกายของทำทรงไว้แต่สิ่งที่ดีจงไว้ได้ถึงสะอาดจงไว้แต่สิ่งที่ไม่ต้องหนักหนาเหน็ดเหนื่อยเป็นภาระ ไม่ต้องไปจองไว้แต่สิ่งที่มันโง่ๆเราต้องรู้ความรู้จึงเกิดต้องมีปัญญาเข้าประกอบสำคัญสิ่งใดที่เรารู้แล้วชัดเจนขึ้นมาละเอียดลออขึ้นมาได้เรื่อยๆนี่คือตาที่ตาทำที่เราสามารถมองออกว่าสิ่งนี้เป็นมายาสิ่งนี้เป็นเรื่องเหลวไหลสิ่งนี้เป็นเรื่องไร้ประโยชน์ไร้สาระแล้วเราก็ลดละลดละลงมาตั้งแต่อย่าไปทำร้ายมนุษย์จนกระทั่งรูปรถซึ่งเสียงสัมผัสที่บอกว่าเป็นการนอกภายนอกตามของคุณทั้ง 5 ภายนอกกายจนกระทั่งเข้ามาถึงจิตวิญญาณอารมณ์ข้างในแล้วก็จับจิตวิญญาณเราได้จิตวิญญาณเรานั่นแหละหมายถึงรูปสัตว์ไอ้วัตถุนอกเป็นรูป เราเข้าใจไปจนกระทั่งถึงในรูปคือสิ่งที่ถูกรู้แม้แต่อารมณ์จิตนั่นแหละตัวสำคัญเป็นกายคิดและรู้กายของเราถ้าเป็นกายทิพย์หรือกายหยาบถ้าเราเห็นเป็นกายหยาบเรารู้ว่ามันมีอารมณ์ใคร่นั่นแหละความใคร่ความอยากความกำหนัดความผิดอยู่หรือความรุนแรงโหดร้ายอะไรก็ตามเป็นสภาพที่เรารู้ได้ว่าเป็นอกุศลราคะโทสะโมหะนั่นแหละเป็นกายหยาบแล้วก็ ออกได้เรื่อยๆก็ตายก็เป็นพิษกายก็เป็นกายที่สยบฐานะสูงเป็นเทวดาอยากเจริญขึ้นเรื่อยๆเรื่อยๆเรื่อยๆจริงๆอาการจิตที่เป็นตามที่เรารู้อาการจิตของเราได้อาการเจ็บที่เป็นกามนั่นแหละคือลูกสิ่งที่ถูกรู้ได้ยากยิ่งยากขึ้นเรื่อยๆธรรมดาคนธรรมดาไม่รู้ไม่รู้อย่างนั้นแล้วมันก็อยู่ที่เราเป็นกายของเราเป็นความเป็นชุมอยู่มันไม่ยาวยังไม่ยอมถอดถอนยังเป็นองค์ประชุมของชีวิตถ้าขาดก็ได้บางทีรู้สึกไม่มีชีวิตชีวาด้วย ความหลงแต่ถ้าเราแน่ใจแล้วแล้วก็พยายามล้างออกให้ได้ไม่ใช่ชีวิตชีวามันเรื่องปลอมเรื่องเรื่องเรื่องเลอะเทอะมันเรื่องมาแทรกแซงอยู่เป็นเปลือกเป็นกาฝากด้วยซ้ำไปถ้าเราล้างออกได้ตายแล้วก็สะอาดเป็นกายคิดเป็นธรรมดาของนักธรรมะเป็นกายของผู้มีธรรมแท้ๆจริงๆมีแต่คนธรรมดาไม่ใช่ไปนั่งเล่นสีอยู่แล้วก็ว่าธรรมกายเฉยๆไอ้นั่นมันเรื่องของการสร้างอุปทานละเอียดว่า คุณมั่วกับใสไอ้โตก็ว่าโตไอ้ชัยมันเล็กละเอียดทำให้มันรูปเล็กเข้าไปเล็กเข้าไปแบบรูปของลูกๆกำหนดแต่เพียงขอบเขตของความใหญ่ความโตความละเอียดแบบสีสันกำหนดอุปทานเท่านั้นเองไอ้นั่นมันไม่ใช่ธรรมะไอ้นั่นเป็นความหมายไปเรียนรู้ความหมายอย่างหนึ่งเท่านั้นเองแต่มันละเอียดเพราะว่ามันใสสะอาดเป็นรูปสีแสงตามกำหนดลงไปเท่านั้นเองแต่ไม่ได้กำหนดรู้เกี่ยวพันมาถึงจิตใจเป็นสิ่งไม่รู้รู้ของจิตไม่ได้รู้รูปของแกจะเป็นไม่ได้รู้รูปของกิเลสตัณหาอุปาทานไม่ได้รู้รูปของราคะโทสะโมหะถ้าไม่รู้รูปหรือลักษณะและการของ โทสะโมหะสอนเป็นรูปร่างยังไงอาการยังไงนิดๆยังไงและสารละลายมันจะมันหยาบก็ทำให้มันเล็กลงมันใหญ่ก็ทำให้มันน้อยลงถ้าไม่ได้กระทำอย่างนี้ไม่ใช่การปฏิบัติธรรมไม่ใช่ทางที่ไปปั่นอัตราตัวตนไปปั่นอุปทานเล่นลูกเล่นแสงเล่นสีมีความใสสดมีความสว่างและมีความอะไรที่ลืมไปแล้วก็ไปติดไว้ไอ้นั่นน่ะคือของดีของจริงมันก็ยิ่งติดใจมันก็ยิ่งเมาบอกมันก็ยิ่งไม่ทราบเพราะว่าปัญหาอีกอย่างหนึ่งซึ่งสร้างเองเอาเองด้วยอยู่ข้างในภพที่ไม่จำเป็นจะต้องไปเกี่ยวข้องกับวัตถุนอกด้วยแล้วไปหลงวันนั้นเราได้มันได้กินเลยมา ปัญหามากันมากจะสวยหนักเข้าไปใหญ่จะยิ่งไม่รู้ก็ยิ่งติดใจแล้วก็ยิ่งนึกว่าตัวเองเก่งกว่าทั้งมานะของตัวเองขอทั้งโมหะคือความหลงผิดที่ยิ่งใหญ่นักติดแน่นขึ้นไปอีกละกลายเป็นว่าเรายิ่งเพิ่มความจำหนักในรูปกายเรายิ่งโตธรรมดาเราจะต้องทำให้กลายเป็นสิ่งที่เราเองสร้างขึ้นมาอีกแล้วก็ติดหนักเข้าไปใหญ่เลยเป็นอุปทานใหญ่โตขึ้นต้องฟังทำให้เข้าใจมันทวนกันเพราะเราจะต้องไม่ติดแม้แต่สิ่งใดๆจะต้องละลายช้างไม่หลงไหลพบนอกเป็น ดอก 3 คุณ 5 แม่พบในใจก็ต้องรู้อีกเข้าใจคำว่ากายเข้าใจคำว่าลูกไม่ได้สิ่งที่ถูกรู้แล้วว่าจะรู้ด้วยของธรรมดารู้ด้วยปัญญาที่เข้าไปรู้ด้วยว่าสิ่งนี้เพราะสิ่งนี้ใหญ่สิ่งนี้หลงเป็นตัวเป็นตนที่เราเองหอบหามอยู่จนกระทั่งเข้าใจไปชัดเจนมองไอ้สัตว์แต่ว่าลูกตายมันประชุมเด็ดขาดตีมันประชุมเด็ดขาด 5 มีช่องว่างและมันประชุมด้วยภาค 6 มีวิญญาณในภาพใช้งานอยู่บางเรื่องย่อเข้ามาถึงรูปร่างของกายก็รู้ว่าออกความเป็นอย่างนี้แหละลงตัวก็ตายคือความเป็นธรรมชาติไม่ใช่สิ่งใดสิงโต ละลายได้เสื่อมได้เป็นธรรมดาย่อมเจ็บได้ย่อมปวดได้ย่อมตายได้ให้อาหารมันก็คือให้มันสังเคราะห์เอาไว้ด้วยระบบแล้วมันก็ทำเป็นปฏิกิริยาสังเคราะห์ให้เป็นร่างนี้อยู่ได้ตามธรรมดาของสิ่งที่มันมีระบบของมันอยู่แล้วไม่ใช่สิ่งใดสิ่งโตไม่ใช่สิ่งที่จะต้องกระทบของนมไม่ใช่สิ่งพิจารณาหวงแหนมันตายก็ตายทุกคนหวงให้ตายมันก็ต้องละลายหายสูญแยกจากกันวันใดวันหนึ่งแน่นอนที่สุดในขณะที่มันยังไม่แย่มันก็อยู่แถวนี้มันอาจจะปกป้องขาดสมดุลเรียกว่าเจ็บป่วยมากไปก็ป่วยน้อยไปกับป่วยเรียกว่าขาดสมดุล เจ็บหน้าและจุดสุดท้ายก็คือละลายแม่สายเมื่อเราไม่หลงมันเมื่อเราให้มันอยู่พอดีให้มันเป็นไปให้มันมีกำลังพลละพอที่จะเป็นองค์ประกอบในการดำรงชีวิตที่จะเป็นประโยชน์ไม่จำเป็นต้องพบก็ง้อเป็นธาตุมันนักร้องให้มันสวยตามโลกที่เขาหลอกหลงให้มันงามหลงให้มันอย่างโน้นอย่างนี้อะไรเราควรจะเป็นหลงมันเมื่อเราไม่บริการเข้าใจความจริงได้ว่าสายร่างกายมันก็คือแค่นี้แล้วก็แล้วแต่ก็ 7 วัน 1 คืนหนึ่งก็ยังไม่เที่ยงเลยมันก็เป็นอย่างนั้นประเดี๋ยวมันก็เป็นอย่างนี้เราก็ดูแลมันพอสมควรไม่ต้องเป็นห่วงหาอา มากนักพอจะอุ้มพอจะชูหรือพอจะช่วยให้มันพอเป็นไปได้ที่ปฏิบัติธรรมหรือเป็นผู้ที่เป็นประโยชน์มันก็ได้ตายสิ่งที่ถูกรู้คือลูกอันนี้คิดว่าได้ให้ความหมายคำว่ารูปนี้ชัดแล้วไม่กำกวมและอธิบายได้ตลอดแทงทะลุตั้งแต่สิ่งที่อยากไปจนกระทั่งถึงจิตวิญญาณที่ละเอียดก็รวนแล้วแต่ลูกได้เรียกว่ารูปได้ชัดถ้าสิ่งนั้นเรารู้มันกลับมันทันรู้มันได้มันเป็นอย่างนี้อย่างนี้มันไม่มีตัวตนแต่มันก็ถูกรู้ได้สิ่งที่ถูกรู้ที่ไม่มีตัวตนแต่มันก็ยังมีบทบาท มีอาการมีนิมิตมีความเป็นไปก็รู้ได้จริงๆแยกออกว่ารูปนี้เป็นกุศลหรืออกุศลแม้แต่ความรู้สึกที่ถูกรู้เราว่าความรู้สึกเป็นนามเมื่อเวลาเราเรียกเป็นภาษาว่ามันถูกรู้มันก็เป็นรูปความรู้ที่ไปรู้เป็นนามสอนกันอยู่เหมือนตัวเดียวกันเรารู้สึกเจ็บตัวเจ็บก็เป็นสิ่งที่ถูกรู้ที่เราและเราเป็นตัวรู้สึกเองตัวรู้สึกนั้นก็เป็นตัวเราเป็นนามแยกออกโดยที่โวหารโดยบัญญัติภาษาวาดรูปวรรณามันเป็นสิ่งเดียวกันยังได้แต่อธิบายถึงสภาพ สิ่งที่อยากให้เห็นแค่นั้นเองเรามีความรู้สึกเจ็บความรู้สึกเจ็บเป็นอย่างนี้มีอาการอย่างนี้อาการอย่างที่รู้สึกประการที่เป็นอย่างนั้นเราเรียกว่ารู้แล้วเรารู้สึกอย่างนั้นตัวจะรู้เองของเราเป็นนามฉันเป็นความจริงของมันเป็นอันนี้นอกจากเจ็บแล้วยังมีอะไรมาแทนหรือเปล่าเพราะเจ็บแล้วเกิดอีกอันนึงมันแซงลงไปบวกกับความเจ็บคือมีความไม่พอใจเท่ามีความไม่พอใจมาบวกเข้าไปกับความเจ็บมันก็ไม่ใช่ของอันเดียวมันก็มีของปลอมมีสังขารมีอะไรสูงก็ไม่ได้ความไม่พอใจมาบวกกับความเจ็บมันก็ยิ่งหนักสักทีเจ็บมันก็หนักอยู่แล้วยังใช้กับความไม่พอใจใส่เข้าไปอีก เจ็บหนักเข้าไปใหญ่แล้วเกิดความต้องการพลังหรือแม้แต่ความเจ็บแล้วเราก็ไปชอบไปกำหนดให้มันอีกผูกพันพอดีมันก็เพิ่มอีกเหมือนกันกลายเป็นอีกสิ่งหนึ่งเข้าไปร่วมดูดส้วมซึ่งมันไม่ใช่ของบริสุทธิ์มันเป็นของสิ่งนั้นเป็นของสิ่งนั้นตามเป็นจริงอันนี้เรียกว่าเราเพิ่มปรับปรุงเรามีอะไรเข้าไปแล้วแต่ความรู้สึกที่เพิ่มความรู้สึกความระลึกไม่ใช่ความระลึกเป็นความเป็นอาการของจิตที่เราเพิ่มอาการของจิตบวกกันไปเราลงไปจะผลักหรือจะดูชอบหรือจะไม่ชอบเพิ่มไอ้ตัวชอบไม่ชอบนี่แหละเป็นตัวสำคัญ ที่เราจะล้างละมันย่อมเป็นเจ็บได้เป็นธรรมดาอริยสัจเจี๊ยบก็เจ็บถ้ามันมีเหตุปัจจัยของมันเป็นอย่างนี้ว่าเราเรียกว่าตัวเจ็บตัวเกิดตัวเจ็บตัวแก่ตัวตายมันก็เป็นเรื่องของจริงของมันถึงวาระอันนี้มันหมดส่วนที่จะสังเคราะห์กันได้แล้วมันก็แยกตัวลงไปตายถ้าตายก็ตายทุกอย่างหมุนเวียนเปลี่ยนนี้ในโลกเพราะว่าสิ่งที่เป็นนามธรรมหรือว่าสิ่งที่จะเป็นเรื่องราวหรือว่าแม้แต่จะเป็นรูปธรรมก็ตามวันใดดีเราก็สร้างขึ้นไว้เป็นประโยชน์ก็ทำไว้อะไรไม่ดีเราก็ไม่ต้องไปทำถ้ามีทุกข์หรือไม่มีทุกข์เราต้องเกิดปัญญาจะรู้แจ้งรายละเอียดอย่างที่ว่านี้รู้ไป จนถึงพระอรหันต์และก็มีความจริงตามความเป็นจริงอะไรก็ถูกรู้ได้อย่างชัดเจนหมดทุกอย่างแม้หยาบแม่ละเอียดก็คือสิ่งที่เป็นจริงตามความเป็นจริงของมันเองไม่มีอารมณ์จิตที่จะเป็นการผิดเลยหรือจะเป็นความใคร่อยากเมามีแต่ความเป็นความรู้ทางจิตก็เป็นภาพที่ได้รู้ทุกอันนั้นแล้วก็ไม่มีสิ่งหนึ่งมาผสมเกิดเป็นกิเลสประกอบเข้าไป แทรกซ้อนลงไปในน้ำเป็นน้ำ 2 ตัวไม่ใช่น้ำ 2 ตัวแล้วยังจะไปปรุงกันเข้าแล้วบอกว่าชอบใจพอได้สมใจอีกอร่อยหรือว่าไม่ชอบใช้ได้ผลักออกได้ทำลายออกสมใจชื่นใจอีกอร่อยกลายเป็นลูกแหง่เกิดออกมาอีกมันยิ่งโตใหญ่ผสมพันธุ์แตกหน่อไม้อีสาน เมาหมกหรือว่าไม่ใช่เมาหมกไปพูดที่มั่วหาความสุขในการหลับการเกณฑ์ตายเล่นหาความสุขในการนอนซบเซาไม่อยากลุกขึ้นและมีการซบเซามันมีการนอนการหลับผมเนี่ยเอาแต่นอนจะหลับได้เต็มที่ทอดนิ่มสิ่งใดที่ทอดนึ่งลงไปแล้วมันก็ไม่มีไม่มีไม่มีอะไรที่มันเป็นประโยชน์อะไรมากมายนักแล้วทอดนึ่งลงไปถ้าเผื่อว่าจะเกิดพลังงานเกิดอากาศสุริยามันก็ไม่เก็บก่อนแต่มันก็ยังมีสภาพที่ว่าเรื่อยๆจริงคืออะไรที่ เข้าท่าเข้าท่าไม่มีบทบาทที่มันเป็นแรงงานมันเป็นอะไรก็ไม่รู้เรื่อยๆเรื่อยๆไม่มีผลผลิตไม่มีแรงสร้างไม่มีแรงก่ออะไรอย่างนั้นมันเป็นความที่ไม่เจริญอย่างแท้จริงที่เข้าใจกันอยู่ผมอยากเป็นแค่เราหลงแต่จะเอาความหาความสุขในการหลับการเกณฑ์การเล่นคอร์ดเนื้อหาความสุขในการซบเซาจำเป็น หลงว่ามันเป็นคุณมันเรียกว่ากามคุณวิธีการไม่ใช่คุณมันเป็นโทษแต่เขาหลงว่ามันดีคนหลงนั้นเรียกมันว่ากามคุณเพราะเขาติดใจเขาจับใจมาแล้วก็ดีใจนะเป็นกุศลส่วนคนทางธรรมนั้นจะมองเห็นตามนั้นน่ะเป็นไทยเป็นพิษเป็นโทษไม่ใช่คุณไม่มีประโยชน์มีแต่ความดีหรอกไม่ใช่สิ่งที่จะต้องให้มันเป็นคุณนี่มาจากรากศัพท์ว่าคณะคณะแต่ว่ารวมข้าวเป็นกรอบเป็นกอบเป็นกายเป็นตัวรวมเพราะฉะนั้นเมื่อเห็นว่ามันไม่ใช่คณะมันไม่ใช่มันเป็นความหลงเพราะฉะนั้นต้องแปลกนะแต่คุณออกด้วยซ้ำแต่ของแม่มันเกาะเกี่ยวมันให้มันเป็นกายไม่ให้มันเป็นตัวรวมกัน อยากรู้แตกออกไอ้ที่เป็นหลงว่าคุณหลงออกเป็นตายลงก็เป็นคณะลงก็เป็นหมวดหมู่ของเรามันไม่ใช่หมวดหมู่ที่ถูกต้องมันเป็นของหนักทำลายหมวดหมู่ทำลายที่มันกรอบๆกันไว้ออกไปผู้ที่รู้จักทำลายทำลายได้ก็เป็นผลสำเร็จเบาง่ายกว่าขณะที่คุณอันนี้ก็เหมือนกันเป็นหลงการหลับการนอนไปล้มการหยุดการจนต้องทำตามมันไม่มีอะไรเป็นคุณมันมีแต่โทษมันมีแต่ภายในมีแต่ความเสื่อมมันไม่มีการสร้างการสั่นไม่มีบทมีบาตรไม่มีประสิทธิภาพในชีวิต สเปค Samsung ลอยๆอยู่ในโลกเฉยๆไร้ประโยชน์ไม่มีค่าเลยไร้คุณจริงๆแล้วเราเองได้เวลาที่เราจะพักผ่อนให้สมดุลในระหว่างวงวัตสันชีวิตมีพระก็จะมีเทียนมีการนอนมีการพักแล้วก็มีการตื่นในวาระที่เราจะตื่นก็ตื่นฉันตั้งชื่อว่าเป็นคนตื่นไม่ใช่คนนอนเอาง่ายๆแต่ว่ามันจะเป็นนอนหลับไม่หลับจะนั่งหลับหรือยังอะไรก็ตามก็หลับตอนนี้จะหลับหลับการนอนหลับก็นอนแล้วก็หลับรู้เหตุขอบเขตที่จะพักให้ใจชีวิตทั้งจิตใจไม่ให้มันวุ่นวายณตอนนี้เราเครื่องเบาเครื่องรัฐบาล ไม่ใช่ว่าเราไม่มีเราก็มีเป็นธรรมดาเป็นเรื่องของปกติชีวิตมนุษย์ทำแล้วกำหนดให้พอจิตเราจะต้องรู้ต้องพิจารณาตัวเองให้ชัดเจนไอ้ชัดจะเป็นหลงมันนักมันเป็นผีหลอกเหลือเกินติดใจเมาสยบถูกมันครอบงำมึงข้อความจริงๆนะเราเรียนรู้มาจริงๆแล้วเราจะได้เห็นชัดเจนมีศึกษามาแล้วจะเห็นชัดเจนมันมีฤทธิ์มันเอาเราตายมันเอาเราขณะที่กำลังถูกมันเอาเราตายอยู่นั่นแหละมันเหมือนคนตายเพราะว่ามันเป็นภาพนั้นแล้วมันไร้ความมีค่าไร้ความฤทธิ์เดชได้ความเป็นผู้ชนะมันพ่ายแพ้ การหลงผิดไปอย่างนั้นแล้วเราก็จะต้องเข้าใจว่าเราเองเรามีอารมณ์จิตที่อ่อนแอเขาจึงชอบนำเป็นภาพอะไรกับเขาไอ้ผีนั่นแหละอย่างนั้นแหละที่คิดว่าได้พักเราได้ทำงานทำการวันต่อวันก็ไม่ได้หนักหนาอะไรทั้งโลกก็ทำหนักกว่าเราใช้จ่ายมันควรจะเครียดจะเคลียร์ทุกคนจะได้หลับได้นอนมากกว่าดาวเยอะแยะแต่เขายังอุตสาหกรรมวิริยะมากมายได้เลยเราเองก็แค่นี้แค่นี้พักนอนก็แค่นี้เองทำงานก็แค่นี้เองมันไม่น่าจะไม่พอดีหมุนเวียนพอดี แล้วแต่เรายังมากจนเกินยิ่งหลงในความซึมเศร้ายังหลงติดอะไรนิดอะไรหน่อยก็เผลอไม่ได้ไม่ต้องหาช่องหาทางเสกเพราะอะไรเพราะจิตมันไม่เข้าใจจริงๆวิจารณญาณมันอะไรกันทำไมมันถึงได้โง่นักมาเพราะมันเป็นหลงเป็นปักษาพระแล้วพระพุทธเจ้าท่านบอกไม่รู้โทษภัยสิ่งนี้มันสั้นเราแม้แต่มานั่งเรียนนี่มันเป็นงานของเรางานตรงนั้นมานั่งเรียนหนังสือมานั่งเรียนวันหนึ่งคืนหนึ่งสำคัญมานั่งทำวัตรเย็นมานั่งเรียนมานั่งรู้มันนั่งสร้างปัญญาอาทิตย์ปัญญาคุณวิเคราะห์เองก็ได้วันนึงวิเคราะห์เท่าไหร่คุณจะหาเหตุผลในกรอบปัญญาเกิดปัญญาคุณวิเคราะห์เองวันนึง ถ้าวันนึงไม่ได้วิเคราะห์ให้วันละ 2 ชั่วโมง 2 ชั่วโมงถึงผู้ที่วิเคราะห์ให้ซ้ำบ้างขยายความใหม่บ้างมีบางทีมใหม่เอี่ยมเลยแล้วก็เพิ่งรู้แล้วก็ได้เข้าใจเพิ่มขึ้นจริงๆใหม่บ้างพี่ก็ให้วันละ 2 ชั่วโมง 2 ชั่วโมงเนี่ยคุณเองวิเคราะห์เองวันนึงกี่ชั่วโมงวิเคราะห์เองได้สาระเท่าที่ผมวิเคราะห์ให้มีเท่าไหร่วันหนึ่งคุณเพิ่มการดูการเรียนเท่าไหร่ชัดเจนแล้วได้มากคือไม่ได้กว้างขวางขนาดได้ขยายธุรกิจวิเคราะห์ ไม่รู้เหตุผลที่แท้จริงแต่ก็รู้ว่าแปลกใหม่เป็นภาษาใหม่เป็นความหมายเป็นสิ่งใหม่ที่เราได้เพิ่มขึ้นรูปแต่ก็ยังไม่ได้หยั่งถึงอะไรก็ได้คุณก็สะสมมาต่างก็สะสมด้วยตนเองบ้างผู้อื่นช่วยบ้างมันน่าเรียนผมว่ามันนั่งศึกษาเราเป็นนักศึกษาเอาเป็นเลขาบุคคลบุคคลที่ศึกษาเพื่อที่จะได้ทำร้ายกายใหญ่ที่มันไม่เข้าท่าถึงจะหลงตามเป็นตามที่มันตัดแต่ว่าเป็นรูปโดนๆเด็ดๆไม่เข้าใจมันถูกรู้อยู่แต่ว่าไม่รู้ว่ามันคือดีหรือชั่วมันคือของที่ควรล้างควรละมันเป็นมายาแล้วมันเป็นตัวจริงไม่สนใจแต่คนเดียวอาจจะซื้อเตามานั่งนี่ก็มานั่งหลับ ขนาดเวลาวันสำคัญอย่างนี้เวลาสำคัญอย่างนี้คุณก็รู้นะพร้อมเข้าใจแล้วก็ยินดีที่จะมานั่งเรียนเช้าจะทำกันให้เกิดประโยชน์ผมก็พยายามช่วยเหลือโปรไฟล์คุณจะพยายามรับไม่ได้จ้างเลยว่าอะไรกันไม่ได้เสียทรัพย์สินเงินทองช่วยกันด้วยธรรมะมันเป็นเรื่องของธรรมะมันเป็นการใฝ่ดีด้วยกันคุณก็ไปดีผมก็ปรารถนาดีมาช่วยกันเพื่อให้มีดีขึ้นมันก็แสนจะเข้าใจแสนจะรู้จะรู้แต่ก็ยังอุตส่าห์เห็นผมมันด้อยกว่าผี ผมอุตส่าห์ทำให้ไม่ได้ยินดีไม่ยินดีกับผีให้ผีมันลากจูงลงไปมันเป็นยังไงเพราะเราไม่รู้ถ้าเรารู้แล้วเราก็จะต้องเกรงใจอันนี้เป็นประโยชน์อันนี้เป็นสิ่งที่มีค่ากว่าอันนี้น่าเพลงของตัวกว่าเพราะฉะนั้นไปให้ผีมันดึงอยู่นี่แค่เรานี่ไม่รู้อะไรดีกว่าอะไรชัดๆที่เป็นร้านนี้ให้เวลานี้ยกมาให้แต่ผมบ้างยกมาให้แต่สิ่งที่เราก็รู้อยู่แล้วว่ามันได้ประโยชน์เห็นไหมว่ามันชัดเจนว่ามันเป็นความเสื่อม มันไม่เจริญฝ่ายเดียวผู้ที่จะช่วยได้มากเราก็รู้อยู่ว่าผมแต่ผมช่วยทำไมต้องหมายความว่าผมไม่ถูกตัวเป็นเรื่องจริงผมช่วยได้มากช่วยวิเคราะห์ด้วยปัญญาอธิปัญญาอธิปัญญาของคุณเองถ้าไม่นำไม่มีอะไรนำร่องไม่มีอะไรที่จะพยายามแคะไทยนำไปให้แบบไปให้หรือไม่เติมไปให้คุณก็ยังช้ายังซื้อไม่แล่นเร็วจะช่วยอย่างเงี้ยมันถึงจะเป็นไปได้ดียิ่งขึ้นแต่คุณเองคุณไม่ไม่เอาไปให้ผีมันล่ามดึงถูกมาแต่ตัวแต่ติดอยู่กับผีถูกผีล่ามไว้ดึงชักลากไปอยู่ เนี่ยเห็นชัดไหมว่ามันล่ามมันถูกล่ามมันไม่ได้มาเจริญในวันหนึ่งคืนหนึ่งเราก็เอาแต่ไอ้การที่เวลาตื่นไม่รู้ตื่นความตื่นคำว่าตื่นทาสีทาสีอย่างเนี่ยต้นหมายความว่ามีสติมันหมายความว่าระมัดระวังตนสำหรับใช้กับบุคคลทำเป็นหมายความว่ารู้ตัวอยู่เสมอและตัวมันก็พันก็ผลัดอะไรนี่มันมีสติสัมปชัญญะมันมีปัญญาระลึกรู้สึกตัวรอพร้อมอยู่อะไรดีอะไรชั่วความหมายคำว่ายิ่งมีปัญญามากเป็นธรรมะวิจัยถ้าผู้ใดมีการดูแยกออกอยู่เรียกว่ายิ่งมีปัญญา ทำเอาวิจัยรู้ดีรู้ชั่วเป็นอภิธรรมเพราะแยกกุสลาธัมมาอะกุสะลาธัมมาออกอันนี้ไม่ต้องแยกแล้วเป็นอภัยผิดแล้วเพราะว่าบริบูรณ์แล้วสูงสุดแล้วจบแล้วก็รู้เป็นกลางแล้วอันนี้ชั่วนี้ดีแย่ออกมันเป็นธรรมะเป็นอภิธรรมเรียกว่ามีธรรมะวิจัยเป็นผู้ที่มีปัญญาสูงด้วยสติมีสติรู้อยู่รู้ตัวพยายามฝึกตนรู้ตนว่าตนกำลังฝึกรู้ตัวเองไม่รู้สติปัญญายิ่งตื่นคือไม่ใช่เวลาหลับมันก็ยิ่งต้องตื่นเป็นผู้รู้ตัวสิ รู้ตัวไม่รู้ตนแม้แต่ขณะนี้เราก็มีเอากับกิริยาอาการที่ไม่ดีเป็นอกุศลเราก็ไม่สามารถที่จะบังคับอกุศลอย่างนี้ได้ไม่สามารถห้ามได้ก็แสดงว่าเราเป็นผู้พ่ายแพ้หนักพ่ายแพ้อย่างมากเพราะการหลับการที่ถูกดึงไปถูกคิดคิดอารมณ์ไปสู่ความหลับ สิ่งไม่ดีคุณจะต้องผลักไสมันออกจิตมันจะบอกเราจิตมันเห็นซาบซึ้งมันก็ลึกซึ้งมันก็เข้าใจมันก็จะต้องทำสิ่งที่ควรทำเราไม่ใช่คนที่หลับใหลไม่ใช่คนที่เพ้อไปตามโลกตามเขาไม่ใช่เป็นคนที่จะเดินทางเดินไปสู่จุดที่เจริญทำตัวให้เจริญละล้างความเจริญที่แท้จริงไม่เข้าใจเอาไปอัดสาธิตเป็นทศนิยมลดลงโลกเคยหลอกเรามาจนเรามาสร้างโอกาสผ่านมาสร้างเห็นตามเขาอุปทานกิเลสนี่แหละก็เห็นตามเขาหลงตามเขาก็อยากได้ใครปรารถนาให้ตนเองแม้แต่พอแล้วก็ไม่รู้จักพอคุณต้อง คุณนอนพอแล้วไม่ต้องเด็ดขาดที่ตนไม่เอาพ่อตัดให้ด้วยตื่นขึ้นมาดูที่ร่างกายมันจะเป็นยังไงมันก็ไม่เห็นเป็นอะไร