ทำตนให้มีคุณอันสมควรก่อนพร่ำสอนผู้อื่นจึงไม่มัวหมอง.docx

ทำตนให้มีคุณอันสมควรก่อนพร่ำสอนผู้อื่นจึงไม่มัวหมอง _จาก ช่อลัดดา กทม. · เพื่อนรุ่นน้องของดิฉันแต่งงานกับสามีเชื้อสายจีน มีบุตรชายฝาแฝดคู่หนึ่ง เขาอยู่กินกันเรื่อยมา จนกระทั่งลูกเรียนอยู่ชั้นม.2 หรือม.4 (นี่แหละ) ในร.ร.รัฐบาลที่มีชื่อแห่งหนึ่ง ตอนนี้สามีเริ่มมีพฤติกรรมรุนแรงกับเขา เขาทนไม่ได้จึงออกจากบ้านโดยไม่บอกใครๆเลยเป็นเวลา 3 เดือน พอกลับมาคิดว่าเขาคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขาและสามีคงจะดีขึ้น ที่ไหนได้ยังคงเลวร้ายเหมือนเดิม เขาจึงชวนสามีไปหย่ายังที่ทำการ แต่สามีก็ทำเป็นโอ้เอ้วิหารราย จนกระทั่งสุดท้ายก็ไม่ได้หย่า ครั้งนี้เขาคิดจะหนีออกจากบ้านอีก (ซึ่งอาศัยอยู่กันแบบกงสีและแน่นอนว่าถ้าเขาไม่อยู่ ทางครอบครัวสามีก็จะดูแลลูกชายทั้งสองของเขา) โดยจะหางานทำพอให้มีเงินใช้บ้างมีที่อยู่ที่กินเลี้ยงตัวไป พ่อท่านมีคิดเห็นเป็นประการใดกรุณาชี้แนะด้วยค่ะ เพราะตอนนี้เขาคิดหาทางออกได้เพียงเท่านี้ค่ะ นมัสการขอบพระคุณค่ะ พ่อครูว่า... อาตมาก็ไม่รู้จะชี้อย่างไร จะให้แยกก็ไม่ถูก มันแต่งงานแล้ว อาตมาจะไปยุแหย่ให้หย่ามันก็ไม่ถูก คุณจะทำยังไง แม้จะอยู่คุณก็อยู่อย่างปรารถนาดี ปฏิบัติดี ประพฤติดีให้สามีได้เจริญขึ้น พัฒนาขึ้นบ้าง มันสำคัญอยู่ที่ตัวเรา ตัวเราต้องปฏิบัติตนก่อน แล้วสอนผู้อื่นจะไม่มัวหมอง ทำตนให้เจริญให้เป็นอาริยะที่ดี แล้วมันจะมีปฏิภาณปัญญารู้ว่าควรทำเช่นนี้ เหมาะ พอสมควร เป็นกัมมัญญา ทีนี้ สามีจะเห็น เขาปฏิบัติธรรมนี้เจริญ เขาก็จะโน้มมาว่า อ๋อ ถ้าปฏิบัติธรรม แต่ก่อนผัวเมียอยู่ด้วยกันมา กิริยาคลุกคลีอยู่ด้วยกัน มันจะไม่โง่พอจะไม่รู้ว่า เจริญขึ้นหรือเลวลง นอกจากคุณซวยหน่อยได้สามีที่โง่ๆจนกระทั่งไม่รู้ความเจริญความพัฒนา ว่าดีขึ้นหรือเลวลง เขาไปทำดีก็เข้าใจผิดตรงกันข้ามก็ซวยมากหน่อ