หทยรูปกับสมุทัย.docx

หทยรูปกับสมุทัย ใน “สุข-ทุกข์”นี้ ท่านคิดถูกถามมาต่อ _ส.คิดถูก : จิตในจิตคือกิเลสหยาบ กลาง ละเอียด และ จิตที่กิเลสเบาบางลงจนกระทั่งจิตที่ปราศจากกิเลส ธรรมในธรรม คืออารมณ์ ต่างๆที่เกิดจากจิตทั้งที่เป็นกุศลและอกุศล พ่อครูว่า…กุศลกับอกุศลคือสภาวะดีชั่ว ส่วนสภาวะของโลกุตระ ดีกับชั่วก็เป็นสภาพ 2 มีกับไม่มีก็เป็นสภาพ 2 เพราะฉะนั้นดับสภาพ 2 เลยคือโลกุตระ ส่วนโลกียะนั้นยังมี 1 แล้วเอา 1 เป็นยอดเอาดีๆๆๆ เป็นกุศล กุศลเป็นพยัญชนะแทนสภาพมีนิรันดร มีกุศลก็ต้องมีอกุศลเพราะต้องมีสภาพคู่ แต่พระเจ้าหลงกุศล ไม่รู้จักอกุศลไม่รู้จักสภาวะ 2 ไม่รู้จักดับสภาวะ 2 และหลง 2 นั้นว่าเป็น 1 คือข้า ตัวข้าใหญ่ที่สุด เลยปิดความรู้หมดเลยนึกว่าตัวเองจบ เพราะเป็นพระพรหมเป็นพระเจ้าข้านี่แหละใหญ่ ใครจะมาถามว่าดินน้ำไฟลมไม่ตั้งอยู่ที่ไหนอย่ามาถามเพราะตัวข้านี่แหละใหญ่ๆ เขาก็บอกว่าถามว่าดินน้ำไฟลมไม่หยั่งลงณที่ไหน ถามไป 3 ครั้ง พระพรหมก็บอกว่าอย่ามาถามข้าต่อหน้าบริวารนะ ข้าก็เสียหน้าสิ ให้กลับไปถามพระพุทธเจ้า เดี๋ยวนี้เรารู้มารแล้วหักเรือนยอดของเธอแล้ว คุณก็รู้เองว่าอะไรที่หมดแล้ว หมดสุขหมดทุกข์แล้วไม่มี 2 แล้วเป็น 0 คุณก็รู้ตั้งแต่ตอนเป็นๆ จิตที่เป็น 0 เป็นดินน้ำไฟลมไปแล้วมันไม่ปรุงแต่งอะไรเป็นชีวะเป็นพืช หรือจะต่องแต่ง หรือเป็นพืชยังมีชีวิตอยู่นิดหน่อย คุณก็ทำให้เป็น 0 เป็นดินน้ำไฟลมไปสิ พีชะมันก็ไม่ถูกหรอก เพราะพีชมันเป็น 1 เท่านั้นไม่ทุกข์ไม่สุข มันก็ สุข คือว่างนั้นแหละดี สุ คือดี ข คือว่าง ว่างนั่นแหละดี มันก็มีความหวังอยู่กับอากาสานัญจายตนะ คุณก็ยังเสพอากาศว่างๆ อยู่ในท้องฟ้าอากาศท้องฟ้า อากาศกับท้องฟ้า คือ ท กับ ย แล้วคุณก็หลง ท กับ ย ว่า คือ ห คือจริง ๆๆๆ ก็เลยมี หทย แท้จริงมันคือ สมุทยะ สมุทย