สื่อธรรมะพ่อครู(สมาธิพุทธ) ตอน ธรรมกาย คือ กาย แห่งการตรัสรู้ธรรม.docx

ย่างถูกต้อง แต่สายเจโตศรัทธา จะรู้แต่วิธีการนั่งหลับตาสมาธิ แล้วระลึกถึง สัญญาที่ตนเองมีแล้ว ก็จะได้แค่ของตนเอง เช่น ถ้าเป็นพระโสดาบัน ก็จะระลึกของตนเองได้ แต่บางคน ก็ระลึกไม่ได้ในปางนั้น แม้สกิทาคามีก็ตาม ถ้าเราระลึกไม่ได้ ก็เอามาใช้ไม่ได้ แม้แต่อาตมามีมากกว่านี้ ก็ระลึกไม่ได้ ก็ใช้ไม่ได้ แต่ค่อยๆระลึกได้ ถ้าเรามีธรรมะที่ตรัสรู้ เป็นอาริยธรรมของพระพุทธเจ้า แต่ถ้าผู้ใดยังไม่ได้ตรัสรู้ ไม่เป็นไม่มี ก็ไม่ได้ แต่เขาใช้วิธีสะกดจิต แล้วก็ระลึกย้อนในสัญญาตัวเองเท่านั้น เขามีแต่วิธีนี้ ก็เลยนึกว่า ทุกคนคงจะทำได้แบบนี้เหมือนกัน คนพวกนั่งหลับตา ระลึกอดีต ก็จะตามรู้ของตนได้ แต่เขานึกว่า ทุกคนในโลกจะทำได้เช่นนี้ ไม่จริง ดีไม่ดีเขาก็เลยเถิดไปว่า ในก้อนหิน ในพืชผักก็มี เป็นโพธิสัตว์ไปหมด ก็เลอะเทอะ คนที่มีก็ระลึกถึงได้ แต่ถ้าคนไม่มีในตน จะไประลึกอย่างไรก็ไม่ได้ ผู้ที่ตรัสรู้บ้างก็ระลึกได้ เท่าที่ตนเองรู้ แต่พระพุทธเจ้า ตีไว้ในมิจฉาทิฏฐิ 62 คือคนที่ไม่มีการบรรลุ มาแต่ดั้งเดิม ระลึกถึงให้ตาย ก็มีไม่ได้

ต่อมาเขาว่า สภาวธรรมแต่ดั้งเดิม สถิตอยู่ในใจมนุษย์ทุกคน ผู้ปฏิบัติสามารถเข้าถึงได้ และเห็นได้ ด้วยใจที่บริสุทธิ์ พระโพธิสัตว์ผู้เข้าถึงธรรมกาย เป็นผู้เข้าถึง สัจธรรมอันสูงสุด ดำรงอยู่ในสภาวะ ที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับธรรมกาย จึงจัดเป็นพระโพธิสัตว์ ที่อยู่ในภูมิธรรมชั้นสูงสุด

ธรรมกายเป็นธรรมขันธ์ อันประกอบด้วย ศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติญาณทัสสนะ มีคุณสมบัติ 4 อย่างคือ ความเป็น นิจจัง สุขัง อัตตา และบริสุทธิ์ มีลักษณะกายมหาบุรุษครบถ้วน 32 ประการ มีความบริสุทธิ์ใสสว่าง ประดุจเพชร หรือยิ่งกว่า ในคัมภีร์โบราณหลายแห่งเรียก ธรรมกาย ในชื่อต่างๆ เช่นพุทธรัตนะ ธรรมกายแก้ว กายแก้ว วัชรกาย สัจจกาย นามกาย พุทธภาวะ ตถาคตครรภะ นิจจัง สุขัง อัตตา นิจจังแปลว่าเที่ยงแท้ สุขังคือความพอใจยินดี อัตตาคือสิ่งที่อาศัย คือสิ่งที่องค์รวมของผู้ใดผู้หนึ่ง มีรูปนามอาศัย เรียกว่าอัตตา และบริสุทธิ์ สะอาด คำว่าสะอาด คำนี้ไม่ใช่ส้วมสะอาด ไม่ใช่กะละมังสะอาด แต่จิตใจ สะอาดจากกิเลส หมายถึงใจเท่านั้น สะอาดบริสุทธิ์ ใจสะอาดบริสุทธิ์ คืออัตตาชนิดหนึ่ง ผู้ที่ทำจิตใจให้บริสุทธิ์ สะอาดจากกิเลส เป็นอรหันต์ คนนั้นก็มีสภาวะรูปนาม เป็นธรรมะสอง มีสิ่งที่ปรากฏแก่ตัวเองทำสำเร็จแล้ว รูป นาม มีขันธ์ 5 ที่สะอาดบริสุทธิ์แล้ว แต่ยังไม่ตายทิ้งร่างปรินิพพาน เป็นปริโยสาน ยังถือขันธ์อยู่ แต่สะอาดหมดแล้วไม่มีกิเลส เพราะฉะนั้น จึงเป็นธรรมะ ทรงไว้ ทรงอยู่ มีอยู่ เป็นธาตุขันธ์ ที่เป็นนิพพานธาตุ เป็นกองของรูปนาม ที่เมื่อมีถึงขั้นนิจจัง คือสภาพนี้ เที่ยงแท้ยั่งยืน เป็นอย่างนี้ตลอดกาล เท่าที่ยังอยู่ เป็นอัตภาพอยู่ อวิปริณามธัมมัง ไม่เปลี่ยนแปลงไม่ระเหยเป็นอย่างอื่นเลย อสังหิรัง ใครก็มาทำลายไม่ได้ แม้แต่มหาราชทั้ง 4 ที่เก่งกาจมาก มีอาวุธร้ายแรง แต่คุณธรรมลักษณธรรม ของผู้ที่บรรลุแล้ว เป็นอสังหิรัง ก็ไม่มีใครทำร้ายได้ เป็นอย่างนี้ ก็เป็นแล้วเป็นเลย ไม่กลับกลอก ไม่กลับฟื้นคืน นี่คือ คุณลักษณะของความเที่ยง ความยั่งยืน ความไม่เปลี่ยนแปร เป็นคุณธรรมลักษณะพิเศษ ของผู้ที่เข้าถึงขั้นนี้ ลักษณะของไตรลักษณ์สามัญทั่วไป เรียกว่า อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ก็หมายถึงว่า ทุกอย่างมันไม่เที่ยง มันเป็นทุกข์ มันไม่มีตัวตน เป็นลักษณะ 3 เป็นไตรลักษณ์ ของทุกคนที่ต้องเป็นต้องมี เพราะฉะนั้น คำว่า อนิจจังตัวนั้นแหละ มันเป็นไตรลักษณ์ สามัญลักษณ์ ทุกคนต้องเป็น แม้แต่พระพุทธเจ้าก็ต้องเป็น จะไม่เที่ยงในขันธ์ แต่มี ลักษณะที่เที่ยงแท้ มีอย่างเดียวคือนิพพาน นอกจากนั้นก็ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา มีแต่นิพพานธาตุ อย่างเดียวที่ นิจจัง ถ้าจะใช้คำว่าสุขมาเรียก ก็ไม่ใช่สุขแบบโลกีย์ เป็นสุขที่ว่าง เป็นสุขที่กิเลสเบาบางจนหมด หมดแล้วเป็นสุขที่ว่างๆ เฉยๆ กลางๆ 591230_พุทธศาสนาตามภูมิ สันติอโศก เจาะลึกศูนย์กลางกาย ๒