210320-219 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ013.txt

ักเกินไปบ้างชั่วระยะหนึ่งนิดหน่อยแล้วก็เอาเวลาเร่งเวลาเร่งรัดเวลาที่จำเป็นที่จะต้องกระทำอย่างหนักอย่างมากส่วนประกอบเขตไปเป็นครั้งเป็นคราวเราก็ให้รู้และ เราทำแล้วถ้าประมาณพอดีได้เราก็รู้ว่าเราได้อยู่อย่างพอเหมาะในการงานอันพอดีเป็นสัมมากัมมันตะมีการได้พักพอสมเหมาะสมควรไม่มีทางอยู่พอสมควรหากมีการได้นอนมีการได้พักมีการได้กระทำอันลงตัวและจึงขอให้พวกเราได้ไตร่ตรองบางคนหักโหมเกินไปจนกระทั่งไม่ได้ประโยชน์แม้กระทั่งว่าทำงานมากจนมานั่งฟังธรรมก็ไม่ไหวหลับง่วงๆเกินไปก็มีส่วนที่จะทำให้เราเป็นไปบ้างหรือมันไม่โง่โง่เพราะว่าทำงานหนักขนาดนี้มันก็ไม่เป็นอะไรถ้าฟังธรรมวันไหนมันติดใจหรือว่ามันมีภาวะจิตที่ดี มันก็ไม่เห็นเป็นอะไรมันไม่ได้เพราะงานเราก็ต้องวิเคราะห์ให้ออกแต่มันเพราะกิเลสของเราเองไปติดกลับมากก็ต้องเข่นฆ่าหาวิธีการให้ตรงกับการฆ่าการผิดหลักการที่นักวิเคราะห์ก็แบ่งแยกออกให้ดีที่พูดที่อธิบายนี้ก็เพื่อจะให้เน้นให้รู้จักความเป็นจริงอย่าโมเมที่จริงการงานอย่างนั้นออกกำลังกายจ่ายไปในวันหนึ่งขนาดนั้นมันไม่ได้ทำให้เราต้องเครียดต้องเคลียร์ที่ต้องมาโง่ๆในตอนหลับและในตอนฟังธรรมและเราก็อย่าไปโมเม้นซัดเข้าไปการที่ไม่ถูกเหตุถูกประเด็นในการทรัพย์และก็การแก้ไขที่มันไม่ถูกประเด็นมันก็ไม่เข้าท่าไม่ได้เรื่องไม่มีผลอะไรจะต้องพยายามจับเป้าประเด็นใหญ่เอียงอย่าเลี้ยงให้ตัวเองจะแก้ตัว จะต้องทำให้ตรงเป้าตรงเหตุที่แท้ตรงประเด็นที่แท้แล้วมันถึงจะแก้ไขได้ตลอดนี่เป็นเรื่องของการงานเราก็จะเป็นผู้ที่มีการงานมีกิจกรรมสุขของวิหารเป็นไปด้วยการก้าวหน้าเจริญส่งเสริมมีชีวิตวันหนึ่งคืนหนึ่งไม่ไร้ประโยชน์ในเรื่องของการพักก็พยายามอย่าไปหลงผิดหลงหลับหลงนอนโรงพักเกินไปสุขภาพก็ไม่ดีไม่ใช่ว่าพักเกินไปสุขภาพดีและอ้วนมากไปมันโตมากไปมันอึดอัดมันอะไรมันก็ไม่ดีถ้าเราอยู่ได้อย่างใช้ให้อาหารของมันพอดีมันจะแข็งแรงแคล่วคล่องว่องไวกระปรี้กระเปร่าแล้วก็ได้การงานมีพลังมีน้ำหนักการขาดตกบกพร่องอะไรก็น้อยจริงๆตามหลักธรรมาที่อยู่ในอัตราต่างๆราหูทานังพลัง จะเห็นว่าเนื้อหาสาระของธรรมหมวดนี้มันให้รายละเอียดของเราลึกซึ้งเหลือเกินเป็นสาระทางธรรมสาระลึกบุคลิกฐานก็อย่างนั้นอย่างนั้นแหละดูแล้วก็ไม่ค่อยลึกซึ้งแต่ถ้าเป็นกรรมาธิการแล้วจะเห็นว่าเราเป็นอยู่โดยวิหารเราทำอันมีอาหารคนทุกคนไม่รู้จักกรรมกิริยาอุตุอาหารจิตกรรมจิตอุตุอาหารมีกรรมมีจริงกรรมก็กิริยาอันเดียวกันการกระทำที่มีบทบาทอยู่มีกิริยาแล้วก็จิตดูกริยาของจิตวิญญาณของจิตคือกรรมของจิตด้วยและก็ให้อุตุให้อาหารให้มันอยู่ในบรรยากาศที่ไม่ร้อนรนเกินไปแล้วก็มีอาหารและมีเครื่องอุดหนุนมีทุนรอนมีอาหารแท้ อาหารที่ว่านี้มาถึงขั้นจิตเราก็จะพิจารณาว่ามันจะเป็นอาหารที่ดีเข้ามาก็ได้ตรงที่ว่ามันไม่เจ็บป่วยไม่บกพร่องบกพร่องคือการเจ็บป่วยน้อยฮ่าๆๆมันคือเจ็บป่วยเห็นชัดไม่บอกพร่องแล้วก็คล่องแคล่วไม่เชื่องช้าไม่อยู่ในทางเชื่องช้าแล้วสุดท้ายนางเบาไม่หนักง่ายพลังตอนนี้มีน้ำหนักไม่ใช่ว่าหนักแต่มีน้ำหนักมีพลังมีคุณภาพมีปริมาณอยู่ในนั้นเสร็จอย่างนี้เป็นตัวของผาสุกวิหารเป็นการเป็นอยู่ที่มั่นคงแน่นหนาอยู่สุขสบายอยู่พรั่งพร้อมดีงามอยู่ในนั้นเสร็จ อะไรจะต้องพิจารณาดูให้เหมาะสมและปรับปรุงตนจิตแล้วก็ไม่อาพาธกายเราก็ไม่เอาพาดเราเป็นผู้รังสรรค์อยู่เป็นผู้ที่ดำเนินบทบาทมีดีอยู่อย่างประโยชน์ตนประโยชน์ท่านท่านถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทในวันต่อวันเราก็เป็นผู้ที่จะเดินทางไปสู่ความเจริญได้ทุกเมื่อแม้เศษเหลือของกิเลสที่เรามีอยู่แล้วก็กระทำประโยชน์ตนเป็นพลางเราก็เป็นอยู่สุขไปพรางและเจริญเร็วกิเลสตัณหาและปฏิบัติถูกต้องตามสติปัฏฐานจริงอ่อนบางไปเร็วเร็วจนถึงที่สุดยอดแล้วก็เข้าใจเข้าสังโยชน์วัดแล้วก็อ่านออกรู้ตัวเองไม่ดีผู้นั้นก็รู้เป็นปัจจัยพอเพียงผู้ชายแท้ฉลาดเองอย่างจริงรู้จุดเป้าหมายรู้ผลสำเร็จ บรรลุโดยการไม่ต้องไปบิดพลิ้วไม่ต้องไปเลือกสถานที่ไม่ต้องไปเลือกใช้เสนาสนะอะไรให้ยุ่งยากมากเราก็ทำที่ไหนก็ไม่สงสัยเราจะปฏิบัติที่ไหนก็มีสัปปายะทั้งนั้นไม่ว่าเสนาสนะไม่ว่าบุคคลไม่ว่าอาหารเรามีธรรมะสัปปายะได้อย่างดีเป็นปลายทางเป็นจุดหมายเราก็จะรู้ความจบของธรรมะต่างๆขอให้พิจารณาให้จริงที่พูดไปแล้วแล้วก็พยายามทำให้มีผลในการกระทำอยู่มีสติปัฏฐานและก็มีทฤษฎีดังกล่าวไปแล้วนี่แหละเทียบเคียงไม่เห็นจริงเราจึงจะบรรลุผลสำเร็จและเป็นอยู่สุขตลอดกาลตาย