สื่อธรรมะพ่อครู(อุปาทาน) ตอน ความหลง 5 ประการ.docx

สื่อธรรมะพ่อครู(อุปาทาน) ตอน ความหลง 5 ประการ _สมณะพอจริง กิเลสโมหะ หลง 5 ใช้ภาษาบาลีแบบนี้ถูกไหมครับ 1. หลงผิด (เห็นดีว่าชั่ว เห็นชั่วว่าดี) มิจฉาทิฏฐิ 2. หลงลืม (สติกำหนดรู้ไม่ได้) มฏฐสสติ อฏฐ แปลว่า 8มันยังไม่เต็ม 9 เรียกว่าจิตยังไม่เต็ม สติไม่เต็มหลงลืม 3. หลงใหล (คลั่งไคล้) สัมโมหะ ประกอบความหลงเต็มจนคลั่งไคล้ กลายเป็นทาส 100% เขาจะทำชั่วต่ำก็ต่ำตามเขาเละไปหมด 4. หลงเหลือ (โมหะยังไม่สิ้นเกลี้ยง) อัตตามานะ ยึดตัวเองเป็นสำคัญว่าดีที่สุด 5. หลงตัว (หลงดี มีมานะยึดดีในตนเอง) สอุปาทิเสสะ พ่อครูว่า..เสสะคือเศษที่เหลือ สอุปาทิเสสะคือเหลือเศษอยู่ ก็ได้ พวกเราไม่ได้เรียนรากฐานบาลีมา ก็พยายามช่วยค้น (สู่แดนธรรมว่า..สัมโมหะ แปลว่าหลงลืม ) อย่าไปหลงพยัญชนะมากเกิน ไม่อย่างนั้นคุณจะไปหลงกับพยัญชนะอีกมาก แล้วเราก็จะหลุดนะ เมื่อไปสนุกกับพยัญชนะก็จะหลุดจากสภาวะก็เสียเวลา ให้เอาสภาวะเป็นเอกเอาพยัญชนะเป็นรอง อย่าไปหลงพยัญชนะเป็นเอกมันจะไปใหญ่เลย อย่างที่เป็นกันอยู่ส่วนใหญ่เดี๋ยวนี้พยัญชนะเก่ง แต่ว่าสภาวะไม่ได้นี่มันน่าสงสาร เดี๋ยวนี้ก็กำลังเวียนกลับมาสู่สภาวะ บางทีบางคนก็บอกว่าพยัญชนะของอาตมาใช้ไม่ได้มันสับสนไม่เหมือนกับคนอื่นก็เลยยิ่งแย่ อาตมาก็เลยแสดงสิริมหามายา เขาก็หมุนสมองไม่ทันสมัย อาตมาอธิบายสมบูรณ์คุณก็แย้งอยู่นั่นแหละแล้วคุณก็เป็นอย่างนี้ไม่เปลี่ยน คุณก็เก่งกว่าอาตมาเสียแหละ

_หลงลืมกับสัญญาวิปลาสมันต่างกันหรือเหมือนกันอย่างไรครับ พ่อครูว่า..หลงลืมมันเลอะเทอะ วิปลาสมันเป็นเพียงชั่วคราว มันมีได้ สัญญาวิปลาส สัญญาของคนไม่ถูกเรื่องเลยเป็นไปได้ วิปลาส 3 คือ ไปสำคัญผิดไปหมดเลย สัญญาก็วิปลาส จิตก็วิปลาส ทิฏฐิก็วิปลาส ทั้งสามอย่างก็ไม่ใช่แค่หลงลืมแล้ว มันหมดเนื้อหม