สื่อธรรมะพ่อครู(เศรษฐศาสตร์บุญนิยม) ตอน ชาวอโศกจนแต่จิตใจดีมีสติเพราะไม่มีสตางค์.docx

ัวอย่างง่าย ๆ ได้แก่การสูบบุหรี่ ทั้งที่การสูบบุหรี่มีโทษมหันต์และสร้างความรำคาญให้ผู้อยู่ใกล้ ๆ ที่ไม่สูบ แต่ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับการผลิตและการจำหน่ายบุหรี่ถูกตีค่าให้เป็นบวกในการคำนวณจีดีพี ร้ายยิ่งกว่านั้นเมื่อผู้สูบบุหรี่มีปัญหาสุขภาพ เช่น เป็นมะเร็งในปอด ค่ารักษาพยาบาลที่เขาหรือผู้อื่นต้องจ่ายมีผลทำให้จีดีพีขยายตัวด้วย รัฐบาลของบางประเทศผูกขาดการผลิตบุหรี่ การทำเช่นนี้เป็นการสร้างจีดีพีด้วยวิธีสามานย์ถึงสองกระทงคือ การผลิตและขายสินค้าที่เป็นอันตรายและการใช้วิธีผูกขาดซึ่งผิดหลักตลาดเสรี กิจกรรมที่ให้โทษเช่นการสูบบุหรี่ถูกรวมไว้ในจีดีพีเพราะมันถูกกฎหมาย ฉะนั้นถ้าเมื่อไรมีกฎหมายรองรับกัญชาและยาบ้า เมื่อนั้นกัญชาและยาบ้าก็จะมีค่าเป็นบวกในการคำนวณจีดีพี ในปัจจุบันนี้หลายประเทศห้ามเล่นการพนันรวมทั้งการออกหวยรัฐบาลด้วยเพราะการพนันให้โทษเช่นเดียวกับกัญชา ยาบ้าและบุหรี่ ในประเทศเหล่านั้นมักมีการลักลอบเล่นการพนัน การลักลอบนั้นไม่นับเป็นจีดีพี แต่เมื่อไรรัฐบาลออกกฎหมายอนุญาตให้มีบ่อน เมื่อนั้นกิจการเกี่ยวกับบ่อนการพนันจะถูกนับเป็นจีดีพี คอลัมน์นี้ประจำวันที่ 28 มีนาคมที่ผ่านมาพูดถึงการวิจัยที่ชี้ให้เห็นผลร้ายของบ่อนการพนันซึ่งเท่ากับเป็นการยืนยันถึงการสร้างจีดีพีด้วยวิธีสามานย์เมื่อรัฐบาลทำให้มันถูกกฎหมาย เนื่องจากหวยเป็นการพนันอย่างหนึ่ง การทำหวยให้ถูกกฎหมายเป็นการสร้างจีดีพีด้วยวิธีสามานย์ด้วย ความสามานย์นี้มีความร้ายแรงสูงขึ้นไปอีกหากมีการสร้างแรงจูงใจด้วยการให้รางวัลสูงพิเศษ หรือ “แจ็กพอต” และผู้เล่นเป็นคนจนเพราะการเล่นนั้นเป็นการแย่งรายได้ซึ่งควรจะใช้ซื้อหาสิ่งที่มีค่าสูง เช่น อาหารโดยเฉพาะอาหารของเด็ก ในปัจจุบันนี้ยังมีบางประเทศห้ามผลิตและซื้อขายเหล้าเช่นเดียวกับสหรัฐอเมริกาในช่วงปี 2463-2476 แม้ในประเทศเหล่านั้นจะมีการผลิตเหล้าเถื่อนและซื้อขายเหล้าเช่นเดียวกับในสหรัฐฯ ในช่วงเวลาดังกล่าว แต่กิจกรรมเหล่านั้นไม่นับเป็นจีดีพี เมื่อรัฐบาลทำให้มันถูกกฎหมาย การผลิตและจำหน่ายเหล้านับรวมในจีดีพีทันที เหล้าต่างกับบุหรี่ในแง่ที่เหล้าบางชนิดมีประโยชน์หากดื่มเพียงวันละแก้ว เช่น เหล้าองุ่น แต่ การผลิตและจำหน่ายเหล้าเป็นการสร้างจีดีพีด้วยวิธีสามานย์หากมีการกระตุ้นให้เกิดการดื่มเหล้าที่ไม่มีประโยชน์และในปริมาณมากเกินที่การวิจัยได้พิสูจน์แล้วว่ามีประโยชน์ และด้วยวิธีผูกขาดซึ่งขัดกับหลักตลาดเสรี ยิ่งถ้า การผูกขาดทำโดยพวกมหาเศรษฐีที่ให้แรงจูงใจแก่นักการเมืองเพื่อบิดเบือนนโยบายไปในทางเอื้อประโยชน์แก่ตนด้วยแล้ว ความสามานย์นั้นยิ่งร้ายแรงเพิ่มขึ้น การตัดต้นไม้และทำลายป่าเพื่อเอาไม้และที่ดินมาใช้ทำอย่างอื่นก็สร้างจีดีพี เนื่องจากการทำลายป่าอาจสร้างปัญหาสารพัด จากปัญหาน้ำท่วมและดินพังทลายในท้องถิ่นไปจนถึงปัญหาการทำลายความหลากหลายทางชีวภาพและบรรยากาศของโลกหากไม่ทำตามหลักวิชา มันอาจเป็นการสร้างจีดีพีด้วยวิธีสามานย์ด้วย การสร้างอนุสาวรีย์ก็สร้างจีดีพีเช่นกัน การสร้างจีดีพีโดยวิธีนี้อาจมีผลถึงกับทำให้สังคมล่มสลายไปจากผิวโลกเลยทีเดียว อาณาจักรเขมรสร้างอนุสาวรีย์ที่ใหญ่โตซึ่งในปัจจุบันนี้ยังมีเหลืออยู่ให้เห็น เช่น นครวัด อาณาจักรพุกามสร้างเจดีย์น้อยใหญ่ซึ่งยังมีเหลือให้เห็นอีกหลายพันองค์ อาณาจักรมายาและอาณาจักรอียิปต์สร้างพีระมิดซึ่งอยู่มาได้หลายพันปี เกาะเล็ก ๆ ในทะเลใต้ชื่ออีสเตอร์ยังมีอนุสาวรีย์หินขนาดยักษ์ยืนตระหง่านอยู่ทั่วไป สังคมที่สร้างอนุสาวรีย์เหล่านั้นล่มสลายเพราะใช้ทรัพยากรไปในทางที่ไม่มีประโยชน์มากเกินไปจนทำลายความสมดุลกับธรรมชาติอย่างร้ายแรง สังคมปัจจุบันยังแข่งขันกันสร้างอนุสาวรีย์ เช่น โบสถ์และพระพุทธรูปที่ใหญ่ที่สุดในโลก ในบางประเทศผู้นำเผด็จการถึงกับสร้างรูปปั้นขนาดยักษ์ของตัวเองขึ้นมาเพื่อบูชาตัวเอง สิ่งเหล่านี้สร้างจีดีพีแต่เป็นการสร้างด้วยวิธีสามานย์เช่นเดียวกัน กับสังคมที่กล่าวถึง แน่ละ การทำนาเป็นการสร้างจีดีพี แต่การทำนาแบบไทยนอกจากจะไม่เป็นการสร้างจีดีพีด้วยวิธีสามานย์แล้ว ยังมีข้อดีที่มักไม่ค่อยมีใครนึกถึงอีกด้วย เช่น เมื่อคราวเกิดวิกฤติเศรษฐกิจครั้งใหญ่ในปี 2540 แรงงานตกงานกันระนาว แต่พวกเขาส่วนใหญ่ไม่อดอยากแสนสาหัสเพราะสามารถกลับไปอาศัยญาติพี่น้องที่เป็นชาวนาได้เนื่องจากการทำนาของไทยเป็นกิจการในครอบครัว แม้จะไม่มีรายได้ในระดับมั่งคั่ง แต่ก็ยังมีข้าวพอประทังความหิวโหยของญาติพี่น้องในยามเข้าตาจน การสร้างจีดีพีแบบวิถีไทยเป็นการให้ประกันสังคมชั้นดี จนมีผู้ยกย่องรวมทั้งนักเศรษฐศาสตร์ชั้นรางวัลโนเบลโจเซฟ สติกลิตซ์ ด้วย (ในหนังสือ Globalization and Its Discontents ซึ่งมีบทคัดย่ออยู่ใน “เนชั่นสุดสัปดาห์” ฉบับ 23 กันยายน – 4 ตุลาคม 2545) เนื่องจากชาวนาไทยสร้างจีดีพีได้ไม่ค่อยสูงนัก จึงมีผู้มองว่าถ้านำมหาเศรษฐีอาหรับมาร่วมลงทุนในรูปบริษัทขนาดใหญ่แล้วใช้ชาวนาไทยเป็นลูกจ้าง เมืองไทยจะสร้างจีดีพีได้สูงขึ้น ทั้งที่การกระทำเช่นนั้นจะเป็นการสร้างจีดีพีด้วยวิธีสามานย์เพราะมันจะทำลายวิถีไทยที่ได้รับการยกย่องดังกล่าว แต่พวกเขาไม่แยแส ทั้งนี้เพราะ พวกเขามีวิธีคิดแบบสามานย์ นั่นคือ จะสร้างความร่ำรวยให้ตัวเองได้อย่างไรโดยไม่คำนึงถึงคุณธรรมและจริยธรรม แม้แต่การทำลายวิถีไทยซึ่งเท่ากับเป็นการทำลายชาติของตนเองพวกเขาก็ทำได้ถ้ามันทำให้พวกเขาร่ำรวยเพิ่มขึ้น จะว่าคนพวกนี้มีความสามานย์เป็นสันดานก็คงไม่ผิดนักและความยุ่งยากในสังคมไทยในขณะนี้มีต้นเหตุมาจาก คนไทยส่วนใหญ่ตามพวกเขาไม่ทันจึงเลือกพวกเขาเข้ามาบริหารประเทศ การสร้างจีดีพีด้วยวิธีสามานย์ยังมีอีกมาก แต่ขอพักไว้เท่านี้ก่อน หวังว่าที่เขียนมาจะเป็นอุทาหรณ์เตือนใจเมื่อได้ยินคำว่า “จีดีพี”

พ่อครูว่า...ข้อมูลผู้เขียน คือ ไสว บุญมา หรือ ดร.ไสว บุญมา เกิดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2488 ที่ตำบลพิกุลออก อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก เรียนชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนวัดแหลมไม้ย้อย จนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จึงเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนบ้านนา "นายกพิทยากร" จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากนั้นเข้าศึกษาในวิทยาลัยครูเทพสตรี โดยระหว่างที่ศึกษาอยู่ได้ทุนอเมริกันฟิลด์เซอร์วิส (American Field Service Scholarship : AFS) เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนไปศึกษาที่สหรัฐอเมริกาเป็นเวลา 1 ปี จากนั้นจึงกลับมาศึกษาต่อที่วิทยาลัยครูเทพสตรีต่อจนจบชั้นประกาศนียบัตรวิชาการศึกษาชั้นสูง (ป.กศ.สูง) แล้วจึงเข้าเรียนที่วิทยาลัยวิชาการศึกษา (ประสานมิตร) ศึกษาอยู่เพียง 4 ภาคเรียนก็ได้รับทุน Frank Bell Appleby ไปศึกษาต่อที่ วิทยาลัยชายแคลร์มอนท์ (Claremont Men's College ซึ่งได้เปลี่ยนชื่อเป็น Claremont McKenna College) มลรัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา จนจบปริญญาตรีด้วยคะแนนระดับสูงสุด (Summa Cum Laude) จึงได้ทุนจาก Earhart Foundation ศึกษาต่อที่ บัณฑิตวิทยาลัยแคลร์มอนท์ (Claremont Graduate University) จนสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกทางเศรษฐศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2517

พ่อครูว่า...อาตมาบอกว่าอาตมาเป็นนักเศรษฐศาสตร์มือหนึ่ง ไม่ใช่พูดเล่น อาตมาไม่ใช่นักบริหารของประเทศ แต่ถ้าอาตมาบริหารจะบริหารแบบนี้ แล้วทำให้เกิดเศรษฐกิจแบบนี้ คือเศรษฐกิจแบบคนจน แบบในหลวงรัชกาลที่ 9 ตรัส มั่นใจว่าในหลวงรัชกาลที่ 9 ตรัสว่าต้องบริหารแบบคนจน ท่านก็ตรัสว่า พูดแบบนี้นักเศรษฐศาสตร์ได้ยินก็จะบอกว่าไม่ใช่พูดอย่างนั้นได้อย่างไร จะเป็นดอกเตอร์ทางเศรษฐกิจขนาดใดมาบอกว่า จะต้องพยายามมาเป็นคนจนบริหารเศรษฐกิจให้ดีที่สุดต้องแบบคนจนเขาคิดไม่ออก ในโลกนี้เขาคิดไม่ออก มันเป็นเรื่องที่อจินไตย เป็นเรื่องที่คิดไม่ถึงง่ายๆ เขาคิดว่าพูดไปเป็นการพูดเพ้อเจ้อ เป็นเรื่องสุดวิสัยเป็นไปไม่ได้ พวกคุณว่าเป็นไปได้ไหม ...ได้ ชาวอโศกเราเป็นไปได้ เป็นคนจนจริงๆนะ ไม่ใช่พูดเล่น Schumacher ไม่ได้คิดถึงขนาดนี้ แต่ก็มีแนวโน้มมาทาง เศรษฐกิจพอเพียง Small is beautiful ของ Schumacher ทำเล็กๆได้ยิ่งสวยงาม ยิ่ง smallยิ่ง beautiful เมื่อพูดถึงเรื่องเศรษฐศาสตร์เศรษฐกิจ ที่ คนมีปัญญา เข้าใจแล้วว่าอ๋อ เราเป็นคนจนแล้วมีความพร้อม จิตพอ ไม่ต้องอยากร่ำรวยมากกว่านี้หรอก อยู่กันอย่างขนาดนี้หรือว่าจะจนยิ่งกว่านี้ จริงๆใจลึกๆ ผู้ที่มีสัมมาทิฏฐิสัมมาปัญญาแล้ว จนจริงๆจนกระทั่งจนสูงสุดคือ อยู่ในสังคมนี้แหละ มันต้องมีสังคมนะ เศรษฐศาสตร์แบบนี้ต้องมีสังคม มีส่วนกลาง จริงๆแล้วใครก็ตามส่วนตัวนี่แหละ ไม่ต้องอยู่ในสังคมหมู่นี้ มีชีวิตอยู่โดดเดี่ยว จะไปไหนก็ได้ แล้วก็มากินกับส่วนกลาง สังคมที่เป็นรูปผลสำเร็จในเรื่องของ เศรษฐศาสตร์คนจน เศรษฐกิจทำให้สังคมเป็นคนจนได้สำเร็จอย่างชาวอโศก ก็มีโรงเรือนมีร้านมีขายอาหาร แจกอาหาร วิธีทำอาหารให้กินฟรีทุกวัน เข้ามาอาศัยกินตรงนี้ก็ไม่ได้เกิดอะไร ตัวเองก็ไม่ได้ทำอะไรที่มีประโยชน์แก่ประเทศชาติอะไรเลย โดยที่เราไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบการกินการเลี้ยงชีวิตเรา แต่เราอาศัยที่เขาเข้าใจแล้ว อาศัยได้ มนุษย์ในโลกนี้ เราก็เอาแรงงานความสามารถของเราไปทำงานที่มีประโยชน์ และอื่นๆ โดยที่เรื่องนี้ไม่ต้องเอาเป็นภาระตัวเองไปทำงานอื่นให้เต็มที่ก็ไม่ได้เสียหายอะไร เป็นเศรษฐศาสตร์ที่ซับซ้อนลึกซึ้ง อาตมาเกิดมาในชาตินี้ก็ไม่ได้คิดถึงเศรษฐศาสตร์เศรษฐกิจถึงขนาดนี้ก่อนมาทำงานศาสนา แต่เมื่อมาทำงานศาสนาแล้วก็บอกว่าเราเป็นนักเศรษฐศาสตร์ ตั้งแต่แรกที่อาตมา พาพวกเรา สร้างชุมชนเกิดชุมชน ตั้งแต่ชุมชนแรกปฐมอโศก ก็เริ่มต้นเศรษฐกิจ สาธารณโภคี เศรษฐกิจส่วนกลาง ตั้งแต่เริ่ม ชุมชนแรก จนกระทั่งทุกวันนี้ชุมชนทุกชุมชนของชาวอโศกเป็นสาธารณโภคี แล้วสำเร็จ เพราะพวกเราไม่ได้เป็นปัญหา ที่ไม่เป็นปัญหาคือ 1. สังคมนี้ไม่เป็นหนี้ ทั้งหมู่บ้านไม่เป็นหนี้ จะมีไหมที่ชุมชนในประเทศไทยจะอยู่เป็นสิบคนร้อยคนที่ทำอย่างนี้ ที่ไม่เป็นนี่มีไหม ไม่มี มีแต่ชาวอโศก 2.ไม่เบียดเบียนใคร ทำกินทำใช้เลี้ยงตนเองรอดพึ่งพาตนเองได้ ไม่เดือดร้อนใครไม่เดือดร้อนรัฐบาล 3. ทำกินทำใช้ปัจจัยที่จำเป็นชีวิตไม่ได้สร้างสิ่งมอมเมาไม่ใช่สิ่งที่เป็นอบายมุข ไม่ได้เอาแรงงานสร้างสิ่งไร้ค่าไร้สาระ สร้างให้เกินกินเกินใช้ด้วย 4.สะพัด ตั้งแต่ขายในราคาต่ำกว่าราคาตลาด ขายเท่าทุนขายต่ำกว่าทุนจนแจกฟรี

ก็มีระบบของเราจนทุกวันนี้แจกฟรีได้สบาย แจกเป็นประจำด้วยทุกวันเลยก็มี แจกเป็นครั้งคราวก็ได้ แล้วเราไม่ได้แจกเอาหน้าเอาตา ไม่ได้แจกเพื่ออวดอ้าง แจกเพื่อมีนัยแฝงในจิตใจอะไรที่จะเป็นเครื่องเสริมอัตตา บวกอัตตา บำเรออัตตาตัวเอง ด้วยความจริงใจเรามีเหลือเผื่อแผ่ก็จะกลายสภาพไป ว่างๆก็นัดกันซื้อสินค้ามา แล้วมาขายในราคาต่ำกว่าทุน ให้คนเขาดื้อๆนี่แหละ มีแต่ชาวอโศกนี่แหละทำ ทำเมื่อไหร่ก็เบิกบานสำราญใจ ซึ่งมันเป็นเรื่องของจิตจริง เป็นจิตจริงที่เราจะได้เสียสละได้ให้ผู้อื่นมันเป็นความประเสริฐของคน ความประเสริฐแปลว่า เสฏฐะ จึงเป็นศาสตร์ของคนประเสริฐ คือเสฏฐบุคคล เป็นคนเจริญคนประเสริฐ เศรษฐีคือผู้มีพฤติบท ของเสฏฐะ ที่แปลว่าการเจริญ การประเสริฐ เรื่องเศรษฐศาสตร์เศรษฐกิจที่เป็นไปได้คือ 1. สาธารณโภคี อาตมาพูดมาหลายปีแล้วพระพุทธเจ้าทำไม่ได้ในวงฆราวาส แต่ทำได้ในวงสงฆ์ เพราะว่าเป็นยุคสมบูรณาญาสิทธิราชย์ เป็นยุคของทาส ประชาชนในยุคนั้นไม่มีความรู้ในสิทธิของตัวเอง สิทธิของมนุษยชาติต่างๆ สิทธิในทางวัตถุ สิทธิในการแสดงออก ในความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ยังไม่มีความรู้ เพราะว่ามันเป็นยุคทาส ไม่มีสิทธิ์อะไรมีแต่กดขี่ข่มเหงอะไรเป็นเจ้าเป็นนาย เป็นทาส เป็นนายทาส มันก็เลยทำไม่ได้ แต่พระพุทธเจ้าท่านก็ทำในกรอบของท่าน ธรรมนูญของท่าน หลักเกณฑ์ของท่าน แล้วท่านก็พาลัทธิของท่าน ศาสนาของท่านไปที่ไหนได้ทุกแคว้น ก็คือทุกประเทศนี่แหละในแคว้นอินเดีย ปกครองแผ่นดินในแต่ละประเทศยกให้ทั้งหมดเลยเป็นรัฐอิสระ ที่พระเจ้าแผ่นดินทุกแคว้นยกให้ท่านเลย ซึ่งเขาเป็นสมบูรณาญาสิทธิราชย์ แต่ท่านอนุญาตให้พระพุทธเจ้าประกาศลัทธินี้อยู่ในประเทศของเขา เอาคนของประเทศเขา มาเป็นคน เข้ารีต เป็นลัทธิของพระพุทธเจ้าได้ ซึ่ง เป็นความยิ่งใหญ่มาก ที่ทำได้ในยุคนั้น ยุคนี้จริงๆได้ อย่างเรานี่อิสระเสรีภาพ ใครที่เห็นดีเห็นงามจะมาเป็นอย่างนี้จะเป็นชาวต่างประเทศก็มาได้ ถ้าถูกกฎหมาย พูดกับใครกัน (มีเดวิด ชาวอิงแลนด์มาในศาลา พ่อครูจึงทักทายว่า พูดกับเขาหน่อย) พูดถึงเรื่องนี้แล้วอาตมาว่าเมืองไหนก็ตามเมืองไทยก็ตาม นักเศรษฐศาสตร์นักเศรษฐกิจผู้ที่บริหารประเทศ อย่างน้อยที่สุดก็น่าจะฟังในหลวงท่านตรัส ว่าต้องบริหารประเทศทำให้สังคมนี้เป็นเศรษฐศาสตร์เศรษฐกิจแบบคนจน แบบให้คนในสังคมนี้มาขาดทุน แล้วการขาดทุนของเรานั่นแหละคือกำไร ขาดทุนเราได้ขาดทุนคือกำไร ขาดทุนของเราคือกำไรของเรา Our loss is Our gain. ท่านตรัสจริงๆนะ จริงพระทัยเลย อย่างอยากจะให้สังคมเป็นอย่างนี้ คำตรัส พลความ ไปอยู่ในเศรษฐกิจพอเพียงไปอยู่ในอื่นๆเยอะเลยถ้าเข้าใจ เพราะท่านเป็นพระโพธิสัตว์ อย่างอาตมานี่ ไม่ได้ปิดบังอะไร ในเมืองไทยมีพระโพธิสัตว์ 2 องค์ คนเขาทำนายไปแล้ว ถูกที่สุด แล้วก็มาทำอันนี้ จะมีพระธรรมิกราช 2 องค์ประกอบกู้วิบัติ ในหลวงกอบกู้ภัยจนสิ้นพระชนม์เลย แล้วอาตมากอบกู้หรือเปล่า? คนเขาไม่รู้แต่คนที่มีดวงตาปัญญาจะรู้ว่า อ๋อ โพธิรักษ์ทำงานเพื่อสังคมประเทศชาติ โดยเฉพาะเรื่องสำคัญคือเรื่องเศรษฐกิจ จะรู้จริงๆ เพราะฉะนั้นผู้รู้ก็คือผู้รู้ผู้ไม่รู้ก็ไม่มีปัญหาอะไร อาตมามีหน้าที่ทำงาน ช่วยมนุษยชาติ ช่วยได้ 2 คน 5 คนร้อยคนพันคนมากขึ้นก็แล้วแต่เป็นหลายหมื่นคน หรือจะให้ช่วยระดับประเทศก็ยินดี แต่อาตมาก็ต้องมีวิธีการของอาตมาบ้างนะ 610827_รายการสำมะปี๋ซี่วิต ครั้งที่ 9 บ้านราชฯ