ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนนี่แหละคือศาสนาพุทธ.docx

ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนนี่แหละคือศาสนาพุทธ _สว่างแสง ขวัญดาว . น้อมกราบนมัสการพ่อครูด้วยความเคารพอย่างสูงสุดค่ะ ลูกเกิดอุบัติเหตุขณะขับขี่มอไซร์พ่วง ไปกดเงินให้พี่ชายที่ตู้เอทีเอ็ม ที่อยู่ห่างหมู่บ้านลูกประมาณ 3 กิโลเมตร เป็นช่วงเวลา 17.30 น. ลูกมองไม่เห็นตอไม้ พ่อครูว่า... ไม่เห็นตอไม้ทำไมไปชนถูก... เป็นมุก นี่เป็นภาษาสิริมหามายา ก็ไม่เห็นตอไม้ก็เลยชนถูก อ้าวจะชนให้ถูกมันต้องเห็นสิ ไม่เห็นจะไปชนถูกได้ยังไง นี่ ภาษาสิริมหามายา _รถพ่วงชนตอไม้ จนรถพลิกคว่ำ ลูกตกใจมาก จิตลูกระลึกถึงพ่อครูค่ะ ลูกพูดว่า พ่อครูช่วยลูกด้วยๆ เสียงหัวใจก็เต้นตุ๊บๆ ลูกตั้งสติบอกตัวเองว่า เรามาเพื่อช่วยเหลือคนอื่น เราไม่เป็นอะไรหรอก ลูกกราบเรียนถามพ่อครูว่า คิดแบบนี้ลูกสาเปกโขไหมคะ น้อมกราบนมัสการพ่อครูสุดเศียรสุดเกล้าค่ะ พ่อครูว่า... มันเป็นปฏิภาณปัญญาที่เรียนรู้แล้วก็ระลึกว่า อย่างนี้เรียนรู้แล้วมันเป็นไปเพื่อที่จะหวังอะไรตอบแทนอะไรไหม มันก็มีบ้าง มีระลึกถึงผู้สอนอย่างนี้ ผู้ทำความเข้าใจให้เราอย่างนี้ แล้วเราทำถูกตามที่สอนหรือไม่ยังไง จริงๆถ้าเข้าใจอยู่แล้วมันก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก ที่ถามมานี่ก็ถามเพื่อความแน่ใจว่า เราอ่านอาการของจิตของเรายังไม่ชัดว่านี่เราขอหรือเปล่า เรามีความหวังเพื่อจะให้ได้พึ่งหรือเปล่า ที่จริงแล้วธรรมะพระพุทธเจ้านั้น ไม่มีอะไรใครช่วยใครหรอก มีแต่ตนเองช่วยตนเอง อัตตาหิ อัตโนนาโถ โกหินาโถ ปโรสิยา ตนของตนพึ่งตนเอง ไม่มีใครเป็นที่พึ่งเราได้ โกหินาโถ ปโรสิยา พึ่งตัวเองเท่านั้นเป็นที่สุด แต่มีคำสอนของผู้ที่รู้แล้วสอนอะไรสอนให้คุณพึ่งตนเอง สอนให้คุณรู้ว่าไม่มีอะไรเป็นที่พึ่งของคุณได้หรอก เป็นภาษาสิริมหามายาก็คือ พระพุทธเจ้าเป็นที่พึ่งสูงสุดของเรา ภาษากลับกัน ไม่มีอะไรเป็นที่พึ่งนอ