สื่อธรรมะพ่อครู(สาธารณโภคี) ตอน คนจนที่คนอื่นเห็นว่ารวย.docx

สื่อธรรมะพ่อครู(สาธารณโภคี) ตอน คนจนที่คนอื่นเห็นว่ารวย _สุภัทร เจจือ : วัดทำการปิด.มันก็ไม่อดตาย วัดคนรวย พ่อครูว่า... คุณเห็นว่าเรารวย แต่สภาวะจริงนั้นเราจน แต่เรามีอยู่มีกินมีใช้ สภาวะความรวยอยู่ที่ไหน ความรวยคือ ที่สมรรถนะกับความขยัน นี่คือความรวยกินไม่หมด ตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้ ความรวยคือสมรรถนะ คือความรู้ความสามารถ กับความขยัน คนที่มีความรู้ความสามารถกับความขยันอยู่ในตัว มันจะพอกินพอใช้ เกินกินเกินใช้ ยิ่งเป็นสาธารณโภคีมาอยู่รวมกันแล้ว แต่ละคนก็เฉลี่ยส่วนได้ที่ตัวเองสร้างเข้ากองกลาง แต่ละคนจะมีสมรรถนะกับความขยัน เป็นทรัพย์ยิ่งใหญ่ที่มากเกินตัว ตัวเองกินตัวเองใช้เหลือ จากความขยันกับสมรรถนะของเราแต่ละคน ด้วยสุจริตธรรม ขยันสร้างสรร สิ่งที่สุจริตธรรม มันจะเหลือกิน เมื่อเหลือเมื่อเกินแล้วเราก็ไม่เก็บกักกอบโกยเป็นของๆตน ไม่ต้องพูดเลยว่าจะต้องเอาไปออกดอกออกผลแบบทุนนิยม เราไม่ทำหรอก มันเลวมันชั่ว แม้เกินแล้วเราก็เอาเข้าส่วนกลางเพื่อจะช่วยกันจัดการด้วยระบบเศรษฐกิจ ด้วยระบบกระจายส่วนได้ส่วนเกินนี้ เผื่อแผ่ไปสู่คนอื่นที่ขาดแคลน อย่างน้อยที่สุดในสังคมมี 1.เด็กมันทำกินทำใช้ไม่คุ้มตัว 2.คนแก่ 3.คนเจ็บป่วย ก็จำเป็น 4.คนพิการก็จำเป็น คนพิการสรีระต่างๆที่ทำกินใช้ไม่คุ้มตัว พิการอัมพาตอัมพฤต หรือขาดส่วนนั้นส่วนนี้ หรือผู้พิการทางสมอง ยิ่งกินเก่งด้วยนะ พวกพิการทางสมองแต่ร่างกายใช้วัตถุอยู่มันซับซ้อนอีกที คนใน 5 จำพวกที่อาตมาช่วยตรวจสอบว่าเป็นผู้ที่จะต้องให้การช่วยเหลือจริงๆในสังคม ซึ่งมันก็มีไม่มากเหมือนคนปกติ สามัญที่ครบอาการ 32 มีมันสมองมีความรู้ความสามารถ จะขยันหรือขี้เกียจก็อยู่ที่คติ ก็จะอยู่ช่วยโลกถ้าเป็นคนที่ไม่ขี้เกียจ ไม่เห็นแก่ตัว มีความรู้ความสามารถ ขยันหมั่นเพียร มีวิร