สื่อธรรมะพ่อครู(ศิลปะโลกุตระ) ตอน ศิลปะโลกุตระของสมณะโพธิรักษ์.docx

ง ยกตัวอย่าง คนได้รางวัลเหรียญทอง เขียนภาพประกวด พอได้รางวัล แล้วมีคนไปถามว่า ภาพนี้เจตนาสื่ออะไร คือต้องมี interest point มีจุดประสงค์สื่ออะไรให้รับสาระอันนั้น แน่นอนว่าไม่ใช่สื่อแต่สุนทรีย์เท่านั้น ถ้าสุนทรีย์มากก็ไร้สาระ ถ้ามีแต่สาระไม่มีสุนทรีย์ก็ฝืดเลย คนที่เขาเขียนภาพ ได้รางวัลเหรียญทอง ตอบคนนี้ว่าต้องการสื่ออะไร เขาก็บอกว่า ไม่รู้ว่าสื่ออะไร ก็น่าเศร้าใจ ขนาดคนเขียนภาพ ยังไม่รู้ว่าจะสื่ออะไร แต่กรรมการตัดสินให้ที่ 1 อาตมายังจำภาพได้เลย เขาก็มีฝีมือแต่ไม่เข้าใจศิลปิน ศิลปะ อาตมานี่คือศิลปินแต่คนไม่รู้ แล้วเป็นศิลปินโลกุตระด้วย เป็นศิลปิน ผู้สื่อศิลปะขั้นโลกุตระ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ มาดูงานศิลปะโลกุตระ ที่สันติอโศก เขาก็รำพึงรำพันว่า ศิลปะมีโลกุตระด้วยหรือ เขาเป็นศิลปินแห่งชาติแล้วด้วย ได้รับรางวัลหลายอย่าง ก็จะเข้าใจศิลปะโลกุตระไม่ได้ว่าคืออะไร ถ้าจะว่าไปแล้ว อาตมาเป็นคนใช้ภาษาคำนี้ออกมา คำว่าโลกุตระ ศิลปะโลกุตระ คือคนสัมผัสแล้ว เกิดลดละหน่ายคลาย เกิดมีภูมิรู้ว่าเราควรลดละ ผลงานศิลปะชั้นนั้น มีใครสัมผัสก็แล้วแต่ จะเป็นคนเดียว หรือหลายคนก็ตาม สัมผัสเข้า ก็เกิดจิตใจลดละโลกีย์ ลดละในลาภยศสรรเสริญโลกียสุข ถ้างานศิลปะใดๆ ทำให้คนเกิดจิตอย่างนี้เท่าไหร่ ก็เป็นมงคลอันอุดม เป็นศิลปะโลกุตระชัดเจน ยิ่งมากก็ยิ่งเป็น ศิลปะคืองาน ขอแยกให้ชัด คนที่มองทิวทัศน์ แล้วก็บอกว่านี่ศิลปะ เห็นต้นไม้ภูเขาแม่น้ำ มีลมพัดใบไม้ไหว เขาก็บอกว่าศิลปะ แล้วก็จัดกรอบเต็มรูปเขียนภาพนี้ ภาพนี้เป็นงานศิลปะ อันนั้นคือธรรมชาติ อันนั้นไม่ใช่ศิลปะ คุณต่างหาก เป็นคนบอกว่างานนี้ควรจะสื่อ เป็นความรู้ที่จะสื่อออกมาเป็นศิลป์ ศิลปะต้องมีศาสตร์ ต้องมีความรู้ ถ้าคนเขียนไม่มีศาสตร์ เช่นเอาพู่กัน ไปใส่งวงช้างให้มันวาด แล้วบอกว่าศิลปะ ให้ลิงมันขี่จักรยาน ที่มีล้อชุบสีบนแผ่นกระดาษ และบอกว่าเป็นศิลปะ abstract นี่คือความหลอกลวง ของความไม่รู้ในศิลปะของโลก แล้วมอมเมากันจัดจ้านมาก เขียนให้คนดูยากเท่าไหร่ยิ่งดี นั่นคือโง่ งานของศิลปิน ยิ่งต้องสื่อให้คนรู้ได้ง่าย วาดให้คนรู้ได้ง่าย ทำให้คนรู้ได้ง่ายมากเท่าไหร่ นั่นคือ ศิลปินที่ยิ่งใหญ่ อาตมาไปเรียนศิลปะการวาดภาพมานิดหน่อย ขออภัย ที่ไม่ได้พูดนะว่าอาตมาเป็นศิลปินที่เหนือศิลปิน อาตมาไม่ได้เป็นศิลปินชาตินี้ชาติเดียว เหมือนกับอังคาร กัลยาณพงศ์ ที่บอกว่า เขาไม่ได้เป็นศิลปินมาแต่ชาตินี้ชาติเดียว อาตมาเป็นมาหลายชาติแล้ว ก็จริงของเขา เขามีของเก่า อาตมาว่าได้ดี ชาตินี้เขาจะต้องใช้ศิลปะ ในเชิงของเขา จะเป็นทางวรรณกรรมกวีกานต์ หรือภาพเขียน ก็เป็นของเขา ตามสไตล์ของเขา อาตมาก็ใช้ศิลปะของอาตมา เป็นการสื่อศิลปะโลกุตระ ยุคนี้เป็นยุค ฮาร์ดร็อค อาตมาก็เป็นศิลปินฮาร์ดร็อค ใครไม่รู้หรอกว่า อาตมา เป็นศิลปินฮาร์ดร็อค ถ้าอาตมาเป็นนักดนตรีฮาร์ดร็อค อาตมาก็จะดัง เพราะคนหลงใหล แต่อันนี้คนไม่รู้เรื่อง แล้วก็ไม่เอา มันเมื่อย อาตมาถึงฮาร์ดร็อกอย่างเหนื่อย ทำแรงทำหนักเต็มที่ ต้องการให้ชัดเจนหรือ จัด ชัด เต็มๆ จะได้เข้าใจได้ มันไม่ง่าย มันยากมาก ก็พยายามปรุงแต่ง ผสมส่วนให้รับรู้ได้ ก็ยากอยู่ ไม่ใช่แก้ตัว อย่างไรก็ตาม อาตมาเห็นว่า อาตมาทำได้พอสมควร งานศิลปะของอาตมา ไม่ได้หมายถึง ภาพเขียนภาพเดียว หรืองานปั้นชิ้นเดี่ยวเท่านั้น ไม่ได้หมายถึงสถาปัตยกรรม ไม่ได้หมายถึงแค่วรรณกรรม ไม่ได้หมายถึงแค่นาฏกรรม หรือดนตรี แต่มันหมายถึงทุกอย่าง อาตมาใช้เป็นศิลปะทั้งหมด ภาพของอาตมานั้น มีทั้ง แผ่นดิน แม่น้ำ ภูเขา มีทั้งลำธาร มีทั้งต้นไม้ มีทั้งอากาศ มีน้ำตกนกร้อง มีหมด มีทั้งมนุษย์และวิญญาณ อยู่ในแผนภาพของอาตมา อาตมาไม่เขียน และปั้นคนเดียวด้วย ไม่ร้องคนเดียวด้วย ไม่เล่นคนเดียวด้วย เอามารวมกันเล่น เป็นหมู่เลย รวมได้มากเท่าไหร่เอา สิ่งที่อาตมารวม ไม่ใช่สื่อเละเทะ ไปหลง romanticism หรือ sadism เป็นสัจจะของธรรมะ นี่คือ Dharmaism ไม่ใช่แค่ romanticism หรือ sadism อาตมามีอัตลักษณ์ ของตนเองนะ อาตมาจึงเป็นศิลปินจริงๆ อย่างไม้ร่ม ก็ยังเขียนลูกศร ชี้ขึ้นลงไปมา ก็ไม่มีใครเขียนอย่างเขา

600106_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ ศิลปะโลกุตระของฟสมณะโพธิรักษ์ https://youtu.be/83OAhoDu5QA