220816 ระวังถีนมิทธะถ่วงความเจริญ-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ020.txt

แล้วตามสมมติฐานว่าเป็นผู้สูงสุดสูงเป็นผู้นำคนนำเป็นผู้นำก็ทำเป็นพูดตกลง อยากมีความคิดความเห็นอะไรเราก็ทำกันตามความเห็นของหมู่เฉลี่ยกันทั้งหมดแม้ส่วนตัวเราก็ต้องเคารพกันด้วยฐานะของสมมุติผู้ซื่อๆว่าเป็นภันเตก็ภันเตอาวุโสก็อาวุโสและเราก็ไทยคือใครอาศัยกันไทยทำตามกันไปผู้ใดผู้ถึงซึ่งปรมัตถ์แล้วไม่มีปัญหาอะไรเพราะว่าในโลกนี้ในวันดีไม่ว่าชั่วไม่ว่าต่ำไม่ว่าสูงผู้ใดถึงปริมาณแล้วเพื่อจะทำไปตามควรมายืนตรงนี้มาให้ผู้ที่ไม่รู้สูงเข้าใจสูงไม่ได้เขาก็ต้องทำตามฐานต่ำที่เป็นไปได้หรือกลุ่มหรือหมู่ที่มันมีความเห็นขนาดนั้นเขาก็ต้องไปตามหมู่ตามกลุ่มตลาด สูงไปก็ไปไม่ได้เละเอาถุงมาทำก็พังเอาสิ่งที่มันละเอียดสูงส่งมาให้คนมือหยาบทำก็ไม่อยากทำสุดท้ายหมดไม่เหลือหรอกทำไม่ได้มันก็ต้องทำตามฐานะของเขาทำตามระดับของเขานั่นเรียกว่าสมเหมาะสมควรที่สุดแล้วมันก็จะดำเนินไปเป็นความเจริญไม่ใช่จะได้สันดานคนมืออย่าไปเอาของละเอียดมาทำก็พังหมดเป็นไปไม่ได้มันจะต้องเกิดตามกรรมเกิดตามฐานะอันควรแม้เราจะเป็นมองในความสูงอันสูงเราเป็นคนสูงอยู่คนเดียวแล้วเราจะเป็น LINE คนอื่นร้อยคนมันสูงมันอย่างเราเหมาะสมพร้อมกัน เป็นไปไม่ได้คนสูงต้องลดลงมาทำตามคนที่อยู่ในระดับเฉลี่ยแล้วได้ขนาดนั้นต้องทำตามขนาดนั้นเรียกว่าอนุโลมเรียกว่าหมดมานะแกบอกมายึดมั่นถือมั่นใจจะต้องเอาความเป็นจริงตามความเป็นจริงที่จะเป็นไปได้แม้จะสูงแต่เราก็จะต้องฉลาดที่จะพยายามดึงขึ้นในฐานะที่จะเป็นคุณโดยไม่ขัดขัดแตกโดยไม่ขัดเรียกว่าไม่รวนเรไม่ทำให้เกิดเดือดร้อนกันไม่ต้องมีปัญญาผู้มีปัญญาอย่างนั้นเรียกว่าพระโพธิสัตว์ที่จะแสดงต้องกระทำพยายามกระทำไปด้วยดีตัวเองก็ไม่เดือดร้อนในกลุ่มก็ไม่ ร้อนแล้วก็ไม่พิมพ์ผิดไม่แตกร้าวไม่หักลานไม่แยกจะไปด้วยกันเดินขึ้นเดินขึ้นไปเรื่อยๆยังเก่งยังไม่รู้สึกตัวมันถึงจะเป็นความสามารถและเป็นความเป็นไปด้วยดีดังนั้นผู้ใดที่ยังไม่มีปัญญาถึงยังไม่มีความสามารถถึงก็มีอัตราอยู่นั่นเองก็มักจะดึงดันโดยไม่รู้ตัวคนที่มีกิเลสไม่รู้หรอกว่าต้องกินเลยถ้าผู้ใดเริ่มรู้ว่าตนเองมีกิเลสคนนั้นเริ่มดีเท่านั้นเริ่มจะปรับปรุงตัวได้แล้วก็จะพยายามทำให้สอดคล้องตามธรรมตามวินัยคงเป็นได้แต่ถ้าคนใดยังไม่รู้ตัวมีกิเลสก็จะไม่รู้ตัว ยึดถือตัวตนถือว่าตัวใหญ่ถือว่าตัวเก่งถือว่าตัวจะต้องทำอย่างโน้นอย่างนี้ดึงดันทำให้แตกร้าวไม่เข้าไม่เข้ากันไม่เติมสารไม่เป็นไปได้ดียิ่งเวลาอื่นๆแล้วก็ยิ่งสามก๊กต่างหูต่างลาวตั้งกลุ่มหรือว่าต่อเสียออกไปอย่างโน้นอย่างนี้กล่าวคนหนึ่งอย่างหนึ่งเราอีกคนหนึ่งอย่างหนึ่งจะแนะให้เห็นเชิงที่ไม่เข้ากันแล้วก็จะเกิดทะเลาะวิวาทกันเหมือนเสียงเขาควายฝั่งนึงแพงหมดแพงกันไปอีกฝั่งนึงอย่างนี้ก็เสียบเลวทรามทำให้เกิดการแตกร้าวเราจะต้องสำนึกให้มากๆและอยู่ด้วยกันด้วยหมู่ที่สุด สัญญาอย่างน้อยที่สุดเราอยู่ยังเอาความเห็นของหมู่ข้าวตามหมู่แม้ว่าเราเองเราจะเกิดจิตเกิดใจที่มันยึดถือว่าเราไม่นับถือภันเตอย่างไรอย่างไรอย่างไรก็ต้องพยายามที่จะเห็นอย่างพลางๆกับหมู่หมดแล้วก็ความเห็นของภันเตทุกอย่างก็ต้องเอาเข้ากลางต้องปรึกษากันงูกลุ่มก็เห็นด้วยงั้นตัดสินสัพเพก็ตัดสินตามหมู่หมู่ก็ตัดสินลงตัวกันตามกันเราก็ต้องเอาอย่างนั้นเราไม่ต้องฝึกจิตใจของเรามากเราเองยึดถือตัวตนของสำคัญเรายึดตัวเราอายุความเห็นของเราเรียกว่าทิฐิของเราด้วยความเป็นของเราแล้วก็เป็นมานะเป็นตัวเราเองเป็นจิต เพลงเป็นความคิดของเราเองแล้วเราก็ยึดถือคนเรามันมีมามากไม่ใช่แต่เราตัดทั้งหลายแหล่มันก็ยุบตัวตนอย่างนั้นทั้งนั้นเรามาเป็นคนแล้วสูงชั้นสูงคนชั้นสูงอายุต้นสูงสุดผู้ที่เป็นพระอริยเจ้าแล้วไม่ยึดถือตัวตนไม่ลงตัวหลงตนเป็นใหญ่เข้าใจในหมู่กลุ่มเข้าใจในความบริสุทธิ์ของเจตนาดีของหมู่กลุ่มที่ได้ต่างคนต่างแบ่งมาทั้งนั้นแหละแบ่งออกมาเพื่อที่จะเอามารวมๆกันไม่ได้หมายความว่าเอาของเราคนเดียวมันเป็นวงกลมและต่างคนก็ต่างแบ่งออกมาแล้วก็ไม่เคยเรียนแล้วมันก็จะเป็นความคิดเห็นอันรวมรวมแล้วเราก็ใช้ความคิดเห็นของคุณนั้นจึงเป็นใหญ่ สถานะคือว่าหลังคามิติความเห็นของกลุ่มความเห็นของหมู่จึงเป็นใหญ่ของพระพุทธเจ้าถึงได้บอกว่าประธานของสงฆ์นั้นคือธรรมธรรมะก็คือสิ่งที่ได้ตัดสินแล้วจงไว้แล้วถึงความเห็นอันเป็นกลางๆไม่เที่ยงแท้ไม่ใช่ของใครคนเดียวแล้วก็ไม่ได้ปักมั่นอยู่อย่างเดิมมันจะลื่นไหลไปตามภาวะการของมนุษย์ผู้ดีช่วยกันช่วยกันคิดช่วยกันเห็นช่วยกันรักษาช่วยกันใช้ปัญญาเรื่อยมาหลายเรื่อยเรื่อยมาอย่างนั้นเรียกว่าพระพุทธเจ้าท่านฝากทำมาไว้กับวิน 10 วิญญาณหรือมันสมองจริงๆที่เรียกมันสมอง เป็นรูปฝากไว้กับจิตวิญญาณของคนที่ใช้ปัญญาใช้จิตตัดสินติดพยายามหอบไปนั่นแหละมันก็อยู่ที่มนุษย์ไม่ได้พูดนี่เราเข้าใจในการเป็นอยู่ที่เราควรจะต้องพยายามระมัดระวังการยึดถือตัวตนเรายังไม่เป็นเพราะอาหารมีทุกคนมีทุกคนเพราะเราเองเรายังไม่เป็นพระเอกเราก็ต้องรู้ตัวเราเองว่าเราเองเราจะต้องระลึกเตือนตัวเองอึดอัดขึ้นมาในเมื่อไหร่เราต้องรู้ฐานะตำแหน่งทั้งหมดทั้งปรมัตถ์สมมุตินั้นก็ต้องยอมตามสมมติว่ามันก็คือเราปล่อยวางได้ชนะได้รับปล่อยวางได้เป็นปรมัตถ์ แต่เรายอมเราปล่อยเราวางเรารถเราจุดที่เราสบายว่างแล้วไปปรมัตถ์ถ้าไม่เช่นนั้นแล้วเราก็ไม่ได้ฝึกทั้ง 2 ส่วนสมมุติเราก็ยึดมั่นถือมั่นหรือถือตนถือตัวฉันเก่งฉันใหญ่ฉันโตฉันถูกต้องส่วนมากนักก็ยึดอยู่นั่นแหละไม่ได้วางก็เลยไม่ได้ทั้งปรมัตถ์สมมุติว่าผิดท่านผิดตอนเลยเสียหมดแต่ถ้าเกิดว่าผู้ใดเข้าใจดีรู้สมมุติว่าตามสมมุติเป็นไปตามสมุดเราเองเราเป็นอย่างนี้อยู่อย่างนี้ความเป็นคุณหมอช่วยด้วยโปรไฟล์กันมีแบบนี้อ่านอะไรก็ตามแต่เป็นไปตามนี้ตามนี้ตกลงกันแล้วเราก็วางการที่เรายึดถือไว้ความเป็นของเราแม้จะถูกต้องไม่ถูกไม่ต้องอะไรก็วางไปใช้ความรู้ เขาตัดสินเขาดำเนินการร่วมไม้ร่วมมืออย่างจริงใจมาตัดสินว่าเป็นแล้วเข้าใจแล้วเป็นว่าเอางี้ก็เอางี้กันดำเนินกันไปตามนี้มันจะสอดคล้องมันจะมีพลังมันจะมีอำนาจมันจะเดินไปได้ไวได้ดีทีเดียวมีอะไรจะต้องคิดให้มากมายของเราไม่ใช่จากอะไรมันไม่ใหญ่ไม่โตอะไรขนาดนี้มันยังเล็กเราขนาดสุดปืนจะทำกันในขณะหมูเล็กๆที่ทำไม่ได้ต่อไปอนาคตหมู่ใหญ่ๆๆขึ้นแล้วไม่ได้ไปทำอะไรได้ทำไม่ได้ถ้าไม่มีเรายังจัดสรรไม่เป็นเรายังทำไม่เป็นเลยยังนึกถึงตัวตนอัตรายังไม่มีภาวะที่เรียนรู้สัจธรรมได้ฝึกปรือยังไม่เป็นหัดต่อยหัดวางหัดรถหัดสมมุติรับ ภาพที่สมส่วนอย่างโน้นอย่างนี้จะทำไม่ได้แค่เท่านี้เองไม่มากมายอะไรถ้าแค่นี้ทำไม่ได้เดี๋ยวไปทำหมู่ใหญ่ๆได้เลยเพราะความเห็นมันความคิดมันจะต่างกันไปอีกเยอะมันจะมีแขกแหวกอะไรมากมายอะไรจะไปร่วมกับงูใหญ่ๆในอนาคตทำไม่ได้ที่มันทำได้กับพ่อว่าเราเองเราทำเป็นแล้วแม้งูเล็กเราก็ทำได้ไปถึงหมู่ใหญ่เราก็จะง่ายขึ้นอีกเรายังจะต้องไปหัดในหมู่ใหญ่อีกแล้วก็ลดละอีกกว่าจะได้เกลี้ยงเด็กเรากว่าจะรู้สัจจะอันนี้ลงตัวจนเราสามารถยืดหยุ่นได้แม้จะงูใหญ่งูเล็กขนาดไหนก็เข้าใจรูปรอยนี้เป็นพระอรหันต์กว่าจะได้อย่างนั้นมันต้องเข้าใจสัจธรรมที่กล่าวถึงในวันนี้ในขณะนี้ที่กำลังพูดถ้าเข้าใจจริงๆ ใจเป็นไปไม่ได้เป็นไปไม่ได้แล้วจะอยู่กับโลกเขาอยู่กับสังคมเขาหมู่เล็กหมู่ใหญ่อะไรเนี่ยแล้วทำไม่ได้เพราะเราไม่ได้ละกิเลสไม่ได้ปลดปล่อยตัวตนไม่ได้ปล่อยวางไม่ยึดถือตัวตนเป็นใหญ่ไม่เอาตัวสำคัญที่เราไม่ชอบใจหรือชอบใจอะไรอยู่ที่เราเองเราไม่ชอบใจยิ่งเพ่งไม่เข้าใจธรรมะยิ่งเพ่งตัวบุคคลบุคคลนี้เราไม่ชอบใจเขาจะพูดยังไงเขาจะอะไรอะไรเรามองเพลงไม่ดีไปซะทั้งหมดเราก็เป็นคนขาดมันก็ขาดทุนก็ไม่เจริญงอกงามอะไรก็ไปได้เพราะว่าเราเป็นเราไม่ชอบใจซะแล้วแม่คนนี้จะพูดถูกพูดดีกว่านี้จะแสดงสัจธรรมอย่างไรอย่างไรเราก็รับไม่ได้เราจะรับไม่ได้แล้ว เก็บส่วนที่ไม่ตรงกับความเห็นของเราเป็นส่วนที่เราจับได้ว่าอันนี้บกพร่องซึ่งมันก็ต้องมีไปได้เพราะว่ามันไม่ใช่พระพุทธเจ้าอย่าว่าแต่พระคนอื่นเลยพระไหนขนาดพระอรหันต์เจ้าก็ยังพูดยังไม่ถึงขั้นลงก็ไม่ถูกยังไม่ถึงขั้นสยามพลพระพุทธเจ้ามันก็ต้องมีส่วนที่ยังไม่บริบูรณ์เต็มครบ 100% อยู่เท่านั้นแหละมันก็จะต้องมีความเห็นขนาดพระอรหันต์เจ้าเพราะพระพุทธเจ้าปรินิพพานแล้วยังเข้ากลุ่มแตกคณะเป็นมหายานเป็นวิญญาณออกมาเถรวาทกับกลุ่มหนึ่งเขาก็จะฝากเอาพระอรหันต์ 500 มาจับกลุ่มกันว่ากันแค่นี้ส่วนกลุ่มอื่นก็ไม่ยอมเหมือนกันอรหันต์ไม่ได้มีเป็น 500 แค่นั้นเองนะ นี่ก็ต้องเป็นหมื่นเป็นแสนถ้างั้นเราเองก็รวมกลุ่มกันอีกเป็นชายกลายเป็นชนะ 2 คณะขึ้นมาพระอรหันต์ทั้งนั้นแหละว่าทหารทั้งนั้นแหละที่แยกกันเป็น 2 กลุ่มมาอยู่ก่อนอื่นมันก็คือความเห็นทั้งนั้นแล้วจะบอกว่าความเห็นของพระอรหันต์แตกต่างกันไม่ได้เป็นพระอรหันต์แล้วจะต้องเห็นเหมือนกันหมดไม่มีแล้วก็จะต้องถูกต้องทั้งคู่ก็ไม่ได้กำหนดเวลาอย่างนึงก็อีกอย่างนึงมันขัดกันเหมือนอย่างกับ 2 กลุ่มที่เขาอาจจะมาหาอาจารย์จะบอกว่าถูกทั้งคู่ยังไงในเมื่อ 2 อันมันขัดกันแล้วก็แบ่งแยกกันแล้วทีนี้ก็เป็นความเริ่มแต่ความเริ่มแล้ว พ่อแม่แต่อรหันต์ก็ยังเป็นอย่างนั้นเพราะฉะนั้นเราจะต้องระมัดระวังให้มากที่สุดมันจำเป็นที่สุดเท่านั้นแหละเรายอมถ้าไม่จำเป็นนะเราก็ต้องพยายามรวมกันให้ได้เป็นไปให้ได้ทุกอย่างเป็นตัวอย่างเป็นครูแม้แต่เอาเรื่องของพระอรหันต์ 2 กลุ่มใหญ่แตกกันเป็นสภาพของอุทยานกับมหายานมากล่าวนี้ก็เราก็ไม่ใช่จะนิยมหรือว่าเราทำยังเป็นเราก็เป็นตามที่เราจะไม่ทำอย่างนั้นเราก็จะพยายามทำให้ดียิ่งกว่านั้นอันนั้นเป็นครูแต่เป็นเหตุการณ์เป็นมหายานเป็นครูเราจะไม่ให้เกิดผลอย่างนั้นเราจะพยายามรวมให้ดีกว่านั้นพยายามจะเข้าใจสัจธรรมตกลงกันให้ได้ รวมกันให้ดีอนุเคราะห์การอนุโลมกันให้พอเป็นไปให้ได้มันจึงจะเกิดสภาพที่ยั่งยืนนานถาวรกว่าไม่ใช่อะไรจะไปพอเป็นอย่างนั้นแล้วเราก็เอาตามเอาตามเอาตามก็เลยแตกกันเป็นเสี่ยงๆกันอย่างที่มันเป็นอยู่ทุกวันนี้มันก็เลยเกิดอะไรต่ออะไรออกมามากมายแล้วมันก็ไร้ผลเพราะเราก็จะต้องดูตัวอย่างตามประวัติศาสตร์ที่ท่านได้เกิดแล้วเป็นแล้วอย่างนี้หมายมากๆและเราก็จะเอามาปรับปรุงตัวเองในขณะนี้เมื่อเหลือลูกอย่างนี้แล้วก็ขอตัวเราได้เป็นเพียงทุกอย่างที่เป็นสภาพที่จะลดในต้นไม่มีเรื่องราวอะไรมากแล้วมีแต่เรื่องส่วนตัวเรา ต้องแจ้งเตือนหากจะธรรมวินัยข้อใดอะไรต่อใดที่จะมาขัดเกลาตัวตัวเราเองอะไรที่เราบกพร่องอะไรที่เรายังติดอยู่ตั้งแต่กามตัณหาหยาบๆการกินอยู่หลับนอนเพ่งตัวจริงๆไม่ใช่เป็นโอกาสเป็นช่องทางเลยที่เราจะต้องฉวยโอกาสว่าดีแล้วคนไม่มากนี่เราก็เลยหาการหาโอกาสฉกฉวยเอาติดยึดอะไรก็เสพเลยติดหลับก็หลับกันใหญ่ติดกินก็กินจนใหญ่ติดนอนนอนเป็นใหญ่ติดเล่นเล่นเป็นใหญ่ไม่เอาถ่านไปขี้เกียจขี้เกียจเป็นใหญ่หลบๆเลี่ยงๆเพราะมันไม่มีอะไรมากแทนที่เราจะได้โอกาสที่ว่างมานี่แหละบังคับตนเองให้รู้จักการแก้ไขปรับปรุงถ้าอยู่ในอรัญญาราศีอย่าง ติดความเฉื่อยเหนื่อยติดความไม่เอาถ่านความเย็นเกินไปหรือว่างเกินไปเรื่อยๆเฉยๆมากเกินไปอยู่ในอรัญญาราศีอย่างนี้เราถือว่าเป็นอวัยวะสีจิตไม่มากการไม่มากมันจะติดคนก็ไม่ขึ้นจ้างก็ไม่มากไม่ค่อยมีใครจะต้องสอนต้องบอกต้องอบรมต้องเกี่ยวข้องก็ไม่ค่อยมีน้อยแล้วเราก็นอกจากเราคนไม่เกี่ยวข้องและเราก็ไม่มีการงานอะไรที่จะต้องทำอะไรมากมายนอกจากการงานคือเพลงเสขะศึกษาถ้าเราไม่เอาใจใส่จุดศึกษาธรรมะวินัยทบทวนวิปัสสนาพิจารณาธรรมพิจารณาวิเคราะห์วิจัย สติสัมปชัญญะมีธรรมะวิจัยหรือถึงความเก่าความหลังระลึกถึงความเป็นมาของการเกิดการดับของชีวิตจิตใจเรารู้ตัวเราเราระลึกไปออกเมื่อนั้นเมื่อนี้เกิดโทสะเมื่อนั้นเกิดโลภะเหมือนนี้เกิดสภาพที่มันเกิดที่จิตนี่เป็นจิตโลภะสังขารนี่เป็นจิตโทสะสังขารนี่เป็นโมหะความหลงสังขารและเราเองเราก็ไม่เข้าใจแล้วเราก็ปล่อยให้มันเป็นเหตุแห่งทุกข์แล้วมันก็ทุกข์มาด้วยไปไม่ปลดไม่ปล่อยเราก็รู้เห็นแทงทะลุถึงขึ้นซึ่งเป็นยาแล้วเราก็เข็ดหลาบเลิกกันทีพอกันทีเกือบเต็มทีเมื่อเกิดปัญญามันเกิดการละวางปล่อยปละเป็นวิปัสสนานั่งอยู่คนเดียวนั่งอยู่ว่างๆไม่มีสิ่งแวดล้อมอะไรเราก็รู้ถึงทบทวนตนเอง มีบุพเพนิวาสานุสติญาณใช้เตวิชโชเห็นความเกิดความดับแห่งกิเลสและความเกิดแห่งความเป็นอริยเจ้าของเราที่เราปล่อยได้วางได้แล้วก็เห็นความเจริญแท้จริงมันหลุดมันพ้นมันสบายมันเบามันไม่เอาแล้วมันไม่เป็นคนคนอย่างชาวโลกเขาแล้วเราทำได้ขึ้นมาเรื่อยๆทบทวนจริงๆทำจริงๆเราจะเกิดผลจริงแต่ถ้าเราไม่ทบทวนจริงเราก็ไม่เกิดผลจริงวันแล้ววันรับเอาแต่นั่งปล่อยอุปสรรคที่นำมิทธะกินเลื่อยเฉื่อยไปลองๆแล้งๆวันคืนผ่านไปวันคืนผ่านไปเราก็เดินทางสู่หลุมฝังศพโดยเปล่าได้ก็เป็นโมฆะบุรุษไม่เข้าเรื่องอะไรก็เป็นคนมองข้างบนรถไฟเท่านั้นเองไม่เกิดผลเกิดประโยชน์อะไร ปฏิทินกินนอนๆเสร็จแล้วก็กินข้าวชาวบ้านมันจะกลายเป็นก้อนทองแดงเผาไฟเพราะเป็นหนี้ก้อนข้าวชาวบ้านเขาให้ข้าวให้น้ำไว้เผื่อเราจะได้ศึกษาเพื่อเราจะได้ละลดกิเลสได้แล้วเราก็จะได้เป็นผู้ที่หลุดพ้นเป็นผู้ที่มีภูมิปัญญาเป็นผู้ที่มีจิตจิตจิตวิมุตนิพพานจริงๆถึงวิโมกข์ก็ทำจริงๆแล้วเราก็จะได้ไปคิดอ่านช่วยเหลือคนอื่นจะทำงานทำประโยชน์อะไรเพื่อคนอื่นเพราะผู้บรรลุแล้วมันมีงานอื่นหรอกนอกจากช่วยเหลือเขาไม่ยอมพระพุทธเจ้าท่านศาสนาใหม่ๆก็ได้และเป็นเจ้าหน้าที่ได้ระยะจากเข้ามา 60 ลูกเป็นพระอรหันต์ ธ.ก.สถ้ากูบอกว่าไปเธอเข้าเขตทางไปสอนคนไปสอนทีเดียวไปแต่ละแห่งแห่งละคนเดียวนะอย่าไปซ้อมกัน 2 คนไปบอกเขาพวกที่มีธุลีในดวงตาน้อยยังมีอยู่ไปช่วยเหลือโปรไฟล์เขาให้เขารู้เขาเห็นไปทำงานแม้เราก็จะไปที่รู้เวลาเสนานิคมท่านก็จะไปทำงานเหมือนกันต่างคนต่างไปสอนไปเผยแพร่ส่งออกทำงานเพราะมันรู้แล้วก็ออกทำงานอย่างนั้นไม่รู้เรื่องจริงเป็นพระอรหันต์เจ้าจริงก็ไปทำงานไม่มีอื่นการบรรลุสูงสุดก็คือการทำงานได้อย่างครอบครองการเป็นผู้ขยันหมั่นเพียรการเป็นผู้มีทิศทางที่จะทำประโยชน์มีอุทานและสัมปทานมีอาราธนาสัมปทามีกัลยาณมิตตตามีสัมมาชีวิตตาเป็นผู้ที่ ความขยันเป็นผู้ที่รักษาสิ่งที่ควรรักษาอย่างน้อยที่สุดก็ศาสนาพุทธนี่เป็นสิ่งที่ควรรักษาที่สุดพุทธธรรมนี่เป็นสิ่งที่ควรรักษาที่สุดก็จะบูรณะรักษาพุทธธรรมเอาไว้รักษาศาสนาไว้พระพุทธเจ้าท่านอุตส่าห์เสริมสร้างมาเราก็จะค่อยๆทำอะไรบกพร่องอะไรที่มันไม่ดีไม่งามเราจะใช้ปัญญาอย่างยิ่งที่จะช่วยกันดูแลไม่ช่วยก็ขอบคุณผมขึ้นเราจะเป็นมิตรสหายทั้งหมดผู้ที่เป็นพระอรหันต์แล้วหรือไปพูดสูงยิ่งขึ้นแล้วจะสร้างแต่กัลยาณมิตรไม่ไปสร้างศัตรูไม่ไปทำการทะเลาะเบาะแว้งเอาไว้แม้จะเป็นศัตรูก็จะกลายเป็นมิตรแม้แต่เกิดความไม่ชอบไว้แต่ก่อนก็จะกลายเป็นการชอบหรือไม่ชอบหรอกมากล่าวว่าเท่ากันได้อย่างสนิทไม่มีอะไร ฝังใจเลยเป็นกัลยาณมิตรไปหมดจึงเรียกว่าเป็นผู้ที่ถึงถึงขั้นไม่มีศัตรูแม้แต่คนใดเขาจะรู้สึกเขาไม่ชอบแล้วเขาเป็นศัตรูเราก็เขาในจิตของเขาเขาเป็นตัวเราเองมันไม่อ่ะคนที่เป็นศัตรูเราก็ไม่ไม่ถือเป็นศัตรูเราก็ถือว่าเออหนอเขายังเข้าเราไม่ได้เราจะทำอย่างไรเราจึงจะให้เป็นไปด้วยดีได้ใจมันว่างๆใจมันสบายแม้แต่ศัตรูเราก็ไม่ได้กลัวศัตรูนอกจากไม่กลัวแล้วเราก็ไม่โกรธไม่แค้นไม่เคืองไม่ผูกโกรธผูกเคืองอะไรเลยไอ้สิ่งที่ไม่ชอบในใจมันไม่มีโดยเฉพาะความไม่ชอบเป็นทุกข์ไม่ชอบอะไรในโลกนี้เป็นทุกข์หมดแม้แต่ความชอบก็เป็นเหตุที่จะพาไปซึ่งทุกข์ในอนาคตชอบแล้วก็ยึดมั่นถือมั่นเมื่อไม่ได้สนใจตาม ชอบแล้วเราจะทุกข์และไม่เกิดภาวะต่อแต่ถ้าเกิดว่าเรารู้ว่าอันนี้ควรยึดถืออันนี้ควรเกี่ยวกับไปเพื่อเป็นประโยชน์แล้วเรามันก็ไม่ได้ยึดมั่นถือมั่นต่อไปเราไม่ทุกข์ก็ได้มันไม่เป็นเหตุแห่งทุกข์แต่ไอ้เรื่องไม่ชอบในเรื่องผูกโกรธเป็นทุกข์ทันทีเป็นทุกข์แล้วตั้งแต่เดือนนั้นเพราะไม่ชอบมันทุกข์แล้วในใจมันไม่ชอบมันทุกข์แล้วบางคนที่ยังโง่อยู่หรืออวิชชาอยู่ก็ทำความไม่ชอบใส่จิตไม่ชอบคนนั้นไม่ชอบคนนี้มันทุกข์แล้วคนที่รู้ทุกข์จริงๆก็คือคนที่รู้ว่าจิตเกิดความไม่ชอบนี่มันทุกข์มันโง่มันอวิชชาอยู่อย่าไปทำจิตไม่ชอบให้แก่ตัวเองเป็นอันขาดอะไรอะไรแม่จะต่ำจะเร็วจะสุภาพขนาดไหนเรา จะไม่มีสิทธิ์ไม่ชอบไม่เอาเราก็จะไม่มีจิตไม่ชอบแม้แต่จะสุภาพขนาดไหนพระพุทธเจ้าเสนอให้เพ่งอสุภะคือสิ่งที่น่าเกลียดน่าชังไม่น่ารักหน้าใครเลยให้เพลงระหว่างใจให้ได้อยากเกิดจิตไม่ชอบถ้าเกิดจิตไม่ชอบนั้นคือทุกข์เห็นทุกข์ในความไม่ชอบนั้นให้ได้เห็นจริงๆยิ่งคนธรรมดาแล้วเราไม่ชอบคนเออไม่ได้หรอกแม้แต่คนน่าจะเป็นไอ้โจรมหาโจรขนาดไหนเราก็เมตตากันถ้าแม้ว่าเราเห็นว่านี่เป็นโจรเราก็ฉลาดรู้ว่านี่เป็นไอ้โจรเราก็ไม่เกี่ยวข้องเสียเราไม่เก่งพอที่เราจะไปปราบไปโจรไม่ได้เราไม่สามารถที่จะไปทำให้เขาหยุดรถความอำมหิตโห ความรุนแรงด้วยธรรมปัญญาเขาให้เก่งขึ้นมาสามารถรับสิ่งนั้นสิ่งนี้ได้แล้วไม่เก่งเราก็ต้องรู้ว่าเราไม่เก่งเราก็ปล่อยเป็นไปตามวิบากของเขาเขาจะทำยังไงแล้วช่วยเขาไม่ได้แต่เราไม่เกลียดไม่ชังมันเกี่ยวข้องกับเราเราก็จะฉลาดเพียงพอที่จะไม่ให้เขาทำความเลวลงไปยิ่งขึ้นถ้าเกิดว่าเราทำไม่ได้เราก็จะหลบเลี่ยงหนีไปเลยไม่ๆๆไปยุ่งเราจะฝึกตนเราจะหัดอย่างนั้นจริงๆแล้วเราก็จะเกิดจิตไม่ใช่ไม่ชอบไปซื้อผูกขาดโกรธแค้นจะทำอะไรให้แก่เราแล้วก็ผูกแขนไม่ได้เป็นไอ้โจรเป็นศัตรูกับศัตรูแล้วจะมาทำให้เราเจ็บเราปวดก็ช่างวางปล่อยได้แล้วก็อาหารน่าจะเป็นอย่างนั้น ผู้ที่ไม่ใช่ไอ้โจรแต่เป็นมิตรสหายมิตรสหายเป็นเพื่อนสหธรรมิกเป็นผู้ที่เกื้อกูลกันมีเจตนาดีจะช่วยให้เราเองได้รู้ได้เรียนได้เข้าใจสิ่งนั้นสิ่งนี้ด้วยแล้วเรากลับไม่ชอบเราโง่มาหาโง่ตายเลยเพราะว่าเป็นผู้ที่จะช่วยเหลือเกื้อกูลเราจริงๆแล้วก็มีอย่างน้อยที่สุดก็มีจิตเจตนาดีที่จะทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ขึ้นมาด้วยซ้ำไปเพื่อเป็นประโยชน์สูงขึ้นมาแก่เราจะมีปัญญามากปัญญาน้อยแค่ไหนก็ตามก็เจตนาทำอย่างนั้นด้วยซ้ำแล้วเราจะกลับไปไม่ชอบเข้าไปอีกเมื่อกี้ยกเที่ยวแล้วไอ้โจรไม่มีแต่ความหวังร้ายไม่มีความหวังดีเลยเรายังจะต้องทำใจว่าไม่ชอบไม่เอาไม่จีบไม่ชอบไม่ให้มีเรายังจะต้องทำใจอย่างนั้นนี่ มีเจตนาดีเป็นผู้ที่จะคอยเกื้อกูลคอยพยายามจะทำผลประโยชน์อะไรเกิดขึ้นจะแรงไปเบาไปอย่างไรก็ตามเรายังจะไปไม่ชอบเราก็โง่มาหาโง่เท่านั้นเองมันทุกข์ไม่ชอบบอกแล้วมันทุกข์แล้วเราก็ไม่รู้ในเจตนาแล้วก็เราก็ไปถือสากันอย่างที่ไม่เข้าใจอย่าเทียบจิตใจโจรก็ติดคนที่เจตนาดีให้ฟังแล้วโง่น่ะโง่มาหาโง่ไม่รู้จะเจตนาที่เป็นกุศลแล้วเราก็ไปทำจิตทำใจไม่ถูกต้องถูกต้องมันก็ไม่ได้เรื่องอะไรเราก็ต้องรู้ความจริงคนไหนจะทำอย่างไรบางทีเราก็นึกว่าเราถูกอยู่ด้วยแต่แค่เพียงเราไม่ถูกคนอื่นก็ทำถูกแล้วเราก็ไม่สนใจแล้วมันมีเหตุอีกมากพูดไม่หมดเป็นนักบินตายเรามีสิทธิ์ถือตัวถือ ลักษณะต้นลักษณะนี้แล้วเราก็เลยยึดแล้วเราก็ไม่ลงตัวลงลอยได้มันจึงกลายเป็นความไม่เจริญแล้วเราก็ยังมีทุกข์อยู่เพราะความไม่ชอบระวังติดตัวไม่ชอบไม่ได้วางไม่ได้มันก็ทุกข์ด้วยไปอย่างนี้เป็นต้นก็ขอให้พวกเราได้เรียนรู้เด็กพยายามคิดอ่านพยายามตัดปล่อยให้ปัญญาอันยิ่งฝึกปรือแล้วต้องรู้ทุกอย่างหมดกินอยู่หลับนอนเพ่งเพียรยิ่งไม่มีการงานยิ่งไม่มีเรื่องยุ่งจะต้องยิ่งหากระบะมาใช้ถ้าไม่เช่นนั้นแล้วเราจะกลายเป็นคนที่ไปเกิดความไม่ยินดีจะเกิดเป็นจะเกิดความเซ็งๆน่า ไม่เห็นมีอะไรเกิดความไม่ยินดีท่านเรียกว่าอะไรติดแล้วเกิดความเกียจคร้านท่านเรียกว่าสันธิเหลือเกินความขี้เกียจจะขึ้นขนฉันเรียกว่าวิชาไม่มีอะไรแล้วเราจะหยุดขี้เกียจไปวันๆเท่านั้นเองโดยวิธีการแล้วก็เกิดสภาพมัวเมาในอาหารเร็วแบบทักษะสำคัญเรียกว่าเจตนาจะมีนัดฟัง 3 เอ้ย 5 อย่างนี้สภาพ 5 อย่างนี้ตั้งแต่อาทิตย์ วิธีทำพริกปลาสำลีเจโจจะรีนะตัง 5 ตัวนี้มันเป็นตัวที่ทำให้เรากลายเป็นคนเกิดปีระมิดพระเป็นคนเกิดปีนักษัตรคือคนที่จิตกระด้างแข็งไม่มีปัญญาเก็บไว้กลายเป็นคนเฉื่อยเหนื่อยๆหลับๆลองๆแล้งๆกลายเป็นคนเฉยๆใหม่ๆไม่เอาถ่านไม่กระปรี้กระเปร่าไม่เชี่ยวชาญไม่ชาญฉลาดไม่แคล้วคลาดคล่องไม่มีพลังงานไม่มีประโยชน์มันไม่เป็นที่จะทำให้เกิดประโยชน์ดังกล่าวเมื่อกี้นี้มันไม่เป็นเลยมันจะตรงกันข้ามเขาให้ศาสนาแบบนี้เป็นศาสนาที่สร้าง ให้ตัวเองแช่นิ่งแล้วก็ซวยๆติดๆแบบนี้ลงไปเหมือนอย่างอินเดียชาวอินเดียศาสนาพุทธอยู่อินเดียไม่ได้เพราะโรคอันนี้โรคที่เกิดสีนั้นมีถังเอาจะซีกเดียวเป็นเดือนละทีเฉยแล้วก็ไปไม่มีประโยชน์อะไรแข็งๆสู้ๆนั่งๆนอนๆไปร้ายแรงงานไม่รู้จักการสร้างสรรค์ไม่มีการไม่มีกรรมศาสนาพุทธเรานี่เน้นที่สุดเป็นกรรมเป็นการงานในการทำงานมีอิทธิบาทมีความเพียรมีฉันทะในงานและก็มีวิริยะมีจิตมีเป็นพระเจ้า ดัดแปลงปรับปรุงพัฒนาเจริญงอกงามจริงๆนั่นเป็นเรื่องของศาสนาพุทธมีอิทธิบาทเป็นอันเด่นท่านก็ถึงได้บอกว่าสมณะมีอายุความเป็นอายุของสมณะคืออะไรคืออิทธิบาทพยายามทำสัญญาให้ดีๆเข้าใจด้วยครับเพราะผู้ที่เป็นสมณะเป็นพระแล้วไม่ได้หมายความว่าคนเหมือนกับคนจะตายไม่มีชั้นพระในอะไรกลายเป็นความไม่ยินดีไม่ชอบใจในอะไรเฉยเมื่ออะไรก็เฉยๆไม่มีปฏิกิริยากับอะไรไม่ใช่ก็มีปฏิกิริยากับสภาพที่เราสัมผัสมีความยินดีเห็นว่าเออไอ้นี่ดีนี่ควรกระทำกับสิ่งดีมีอะไรถ้าเป็นการงานที่ควรทำกับการงานเราก็ทำการงานนี้ก็ทำ เป็นฉันทะเป็นวิริยะจิตตะวิมังสามีความพากเพียรเห็นบทบาทของความพากเพียรกระทำอยู่เห็นบทบาทในความมีจิตมีใจมีกะจิตกะใจไม่ใช่คนไม่มีกะจิตกะใจล่องล่องลอยเรื่อยๆเฉยๆเรื่อยๆนั่นไม่ใช่สิ่งที่น่ายินดีหรอกนะไม่ใช่ความสงบสงบที่ว่านี่มันชักจะแปลกันผิดๆเกรียนๆกลายเป็นคนเฉยๆเฉยๆเรื่อยๆไม่เข้าเรื่องราวอย่างนั้นไม่ใช่ความสงบอย่างนั้นเป็นพวกศรีสาครหรือนันทิเป็นความเกียจคร้านเป็นความเฉยเลยหมดอายุแล้วเป็นคนตายซากอย่าเป็นคนตายซากเป็นทีมนักวิทยาศาสตร์เป็นการตกผลึกมีทาง ความแข็งแข็งกระด้างเป็นการแข็งตัวเหมือนฟอสซิลเหมือนหินแข็งที่จับตัวแล้วตะไคร่จับไม่มีปฏิกิริยาอะไรไร้ค่าเป็นตายซากน่ะไม่รู้จะแปลว่าอะไรดีเป็นสิ่งตายซากชีวิตคนทั้งชีวิตเหมือนชีวิตตายซากแล้วฟังดีๆชีวิตคนทั้งชีวิตเหมือนชีวิตตายซากแล้วไม่เห็นบทบาทเพียรไม่มีบทบาทจะมีเหมือนกับร่างที่มีจิตมีใจกับพี่กับเราเชี่ยวชาญข่มวัยมีปฏิภาณมีปัญญารู้จักจิตสร้างสรรค์รู้จักกันในนี้รู้แต่อันจบอีกอันนึงคือพระพุทธเจ้าท่านบอกว่าที่เคยพูดบ่อยๆหรือบริการว่าเราไม่พักเราไม่เพี้ยนก็ข้ามอกก็สงสารได้เพราะผู้ที่ท่านบรรลุธรรมเป็นสูง และนิทานรู้เวลาพักแล้วก็กำหนดเวลาพักรู้เวลาหลับเวลาตื่นถึงเวลาตื่นก็ตื่นยังพูดตื่นเป็นผู้รู้เป็นผู้เบิกบานแจ่มใสเพราะท่านเห็นพุทธะเนี่ยจะต้องเป็นผู้ที่เบิกบานแจ่มใสเป็นผู้รู้เป็นผู้ตื่นและเป็นผู้ที่เมืองรู้เมื่อคืนก็เป็นผู้ที่รู้จักตอนตื่นก็ต้องทำงานตอนตื่นก็ทำงานตอนพักก็หลับหลับจริงๆรับแม้แต่จะบริจาคสำหรับเราจะสอนเทวดาก็เรื่องแม้แต่หลับตั้งแต่ทำงานใน