กฐินบาป-ผ้าป่านรกอเวจีเป็นเช่นไร.docx

ยากจริงๆ นางวิสาขาซึ่งร่ำรวยเห็นเข้าก็สงสาร ก็เลยขออนุญาตพระพุทธเจ้าว่า ขอทอดกฐินของคฤหบดีได้ไหม กฐินของคหบดีคือ คนที่มีฐานะ คนที่ร่ำรวยมีสตางค์ ไปหาผ้ามา แล้วก็เย็บเป็นผืนหรือว่าทำเป็นผืนใหญ่เลย เอามาให้ ได้เป็น 3 ผืน เป็นไตรจีวร เรียกว่าชุดเลย ไตรจีวร เอามาถวายเป็นชุดๆเป็นไตรจีวร พระพุทธเจ้าก็ทรงอนุญาตให้มาถวายได้ จึงเกิดการถวายผ้าไตรจีวรกัน เรียกว่าวิวัฒนาการมาเดี๋ยวเล่าไปจะยาว ให้ไปศึกษากันเอา อาตมาก็ขอสรุป กฐินบาปนี้ก็แล้วกันว่า กฐิน ทุกวันนี้เป็นกโลบาย หรือเป็นกลวิธีของมายากล เป็นมายากล ของมาร ของผู้ที่ เอาล่ะผู้ที่ยังไม่รู้ ก็เป็นมารโดยไม่รู้ตัว ที่ไปทำกฐินตามจารีตประเพณี ถ้าได้ฟังอาตมาพูดนี้แล้ว คุณเลิกได้ แล้วก็จะได้เลิกบาป ที่ว่าเป็นบาปเพราะอะไร เพราะมันทำให้เกิดจารีตประเพณีที่ทำลายพระ ทำลายนักบวช ทำลายภิกษุ ทำลายตัวเอง ถ้าตัวเองเป็นภิกษุที่อวิชชา ไม่มีความรู้ แล้วมีครูบาอาจารย์ที่มีพรรคพวกพาไปทำ จนกระทั่งกลายเป็นราชประเพณีขึ้นมา ซึ่งเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องจำเป็นต้องพูดความจริง มันผิด มันควรจะเลิกได้ มันควรจะค่อยๆเพลาลงก็ได้ ถ้ามันเลิกไม่ได้ทันที ก็ค่อยๆเพลาลง หาวิธีที่จะลดลงๆ ให้ได้ ผู้รู้หรือผู้ที่เป็นผู้ใหญ่ ผู้ที่บวช ผู้ที่ดูแลบริหารสงฆ์ บริหารสังคมอยู่ขณะนี้ ก็ช่วยกันหน่อยทำความเข้าใจ ฟังดีๆ ที่อาตมาพูดนี้พูดสัจจะความจริง มันก็ขัดแย้งกับที่เขายึดถือ ซึ่งมันเสื่อมตามที่พระพุทธเจ้าท่านตรัสไว้ คนมันเสื่อมไปจากความถูกต้องไปเยอะ สรุป กฐิน ทุกวันนี้ ไม่ใช่ กฐินไม่ใช่เรื่องอย่างนั้น เป็นกฐินที่อนุโลมอย่างเดียวก็คือ ให้คฤหบดีทอดได้ นำจีวรมาเลย เรียกว่าไตรจีวร 3 ผืน แล้วไตรจีวร 3 ผืนนี้ ได้ชุดเดียวนะ เอามาทอดวัดนี้ เมื่อทอดวัดนี้แล้วได้ พระมีหลายรูปนี่ ก็จะต้องมาประชุมกันเพื่อจะเห็นว่าใครเหมาะสมที่จะได้กฐินนี้ มาลงมติกันอย่างนี้เสียด้วยซ้ำ ซึ่งเป็นเรื่องที่ประหยัด เป็นเรื่องมัธยัสถ์ เป็นเรื่องมักน้อย เป็นเรื่องที่ไม่เฟ้อไม่เกินไม่สุรุ่ยสุร่าย เดี๋ยวนี้มันเฟ้อ มันเกิน เอาไปเป็นกโลบายอย่างที่ว่า เป็นกลยุทธ์ เป็นมายากลที่หลอกลวงหาเงิน ทอดกฐินหาเงิน ขอแวะอีกนิดนึง ที่มันเลวร้ายอีกก็คือ ทอดผ้าป่า นี่ก็บาปมหาศาลเลย เพราะอะไร เพราะผ้าป่านี้ทอดกันไม่มีวันไม่มีเวลาเลย รวมหัวกันจะทอดเมื่อไหร่ก็ทอดได้เงินทั้งนั้น คือหาเงินจริงๆเลย ผ้าป่า ผ้าป่านี้ผิดไปตั้งแต่ต้นแล้ว คำว่า ผ้าป่าคือผ้าบังสุกุล ผ้าที่ไม่มีเจ้าเข้าเจ้าของ ผ้าที่คลุกขี้ฝุ่น ผ้าที่เขาทิ้งแล้ว ก็ต้องรู้ชัดเจนนะว่าผ้านี้ไม่มีใครเป็นเจ้าของนะ ถ้ามีใครมายืนยันเป็นเจ้าของอยู่ก็ต้องคืนเขา เป็นอาบัติเลย ไม่ได้เลย ไปทอด จริงๆผ้าสมัยโบราณที่เป็นผ้าบังสุกุล มันคลุกขี้ฝุ่นจริงๆ สมัยต่อมาก็อีกแหละ เห็นว่ามันหายากน่าสงสาร คนนี้น่าจะได้ คฤหบดีที่มีทุนพออยากจะให้พระรูปนี้ได้อาศัยผ้าจีวรนี้ ก็เลยออกกโลบาย เอาผ้าไปพาดไว้ในทางเดินที่พระรูปนี้จะเดินผ่านไปผ่านมาบ่อยๆ ก็ไปพาดทิ้งไว้ พระรูปนี้ก็เดินผ่านไปผ่านมา ก็เห็นผ้า แต่มันจะใหม่ๆ พับเป็นผืนดี ผ่านไปผ่านมาวันแล้ววันเล่า ก็เห็นว่าเขาเอามาทิ้ง มันไม่มีเจ้าของแล้ว เขาเรียกชักอนิจจา อนิจจาวะตะสังขารา ก็เป็นพิธีการสมัยใหม่ ไปทำเป็นพิธีว่าเหมือนกับไปขอจากคนตาย ขอจากศพตายแล้วนะ นี่ผ้าบังสกุล ผ้าจีวรศพ ขออนุญาตเอามาใช้นะ อะไรไป เป็นวิธีการแก้เขินแก้ขวยไป สรุปแล้ว ผ้าป่านี้ยิ่งเละใหญ่เลย ทอดกัน หาเงินได้ไม่รู้เท่าไรต่อเท่าไร เป็นเรื่องหาเงิน สรุป มันบาปตรงที่มัน หาเงินแล้วก็มาเฟ้อ เป็นเรื่อง พระเลยถือโอกาสอันนี้เป็นเครื่องหากิน .. พระยุ่งเกี่ยวกับเรื่องเงิน เสื่อม! .. พระยุ่งเกี่ยวกับเรื่องเงิน เสื่อม!.. ไม่ขยายความมากกว่านี้ เดี๋ยวมันจะแรงกว่านี้ พอ 651026 ที่สุดแห่งพุทธศาสนาคือปัญญาอันปราศจากกิเลส พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ