250125-545 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ029.txt

กอย่างมันไม่ได้เป็นรถเป็นชาติที่จะยึดมั่นถือมั่นติดตรึงตราอะไรได้ ล้างจานคลายออกปัดเป่าออกหลุดพ้นออกเราหมดตัวหมดตนหมดความผิดความยึดได้มากเท่าใดๆเราเรียนรู้ตามระบบของพระพุทธเจ้าแล้วเราจะเห็นว่าพลังงานนี้มันก็ผ่านไปผ่านไปวันหนึ่งวันหนึ่งผ่านไปเวลาก็กลืนกินสรรพสัตว์ถ้าเราไม่มีกิริยาไม่มีบทบาทไม่มีการงานไม่มีการกระทำโดยรู้โดยสร้างโดยสารมันก็เปล่าได้เวลาก็กลืนกินสรรพสัตว์ไปอย่างนั้นน่ะถึงหลุมฝังศพแล้วก็ตายเปล่าเป็นโมฆะบุรุษเน่าเหม็นไปเฉยๆไม่เกิดคุณค่าอะไรเพราะฉะนั้นถ้าเรารู้ความหมายพระพุทธเจ้าท่านเตือนเราแล้วเวลาล่วงไปล่วงไปทำอะไรอยู่ถ้าเราไม่ได้ทำทำเสียเวลาเมื่อคืนกินสรรพสัตว์รู้ให้ชัดมันกลืนกินจริงๆเพราะฉะนั้นแทนที่เราจะ กลืนกินเปล่าเราก็สร้างสรรค์เราก็กรอบๆเราก็มีคุณค่าประโยชน์เมื่อยท่านก็ให้พักไม่เมื่อยเราก็เพี้ยนขยันไปทำงานขยันไปทำงานนู่นนี่บางทีมันก็เร่งมันก็อาจจะเมื่อยหน่อยบางทีไม่เร่งก็ทำไปได้เรื่อยๆวันหนึ่งคืนหนึ่งเราจะเห็นว่างานส่วนที่เราได้ทำได้เป็นคุณค่าอยู่มีเยอะแยะมันไม่ค่อยเมื่อยอะไรนักหนาก็มีอยู่พอเป็นพอไปเมื่อยสุดมันก็ต้องพักมันก็เป็นไปก็ทำอยู่ดังนี้เป็นความรู้ที่มันไม่ยากเกินการที่จะรู้แต่โรคกิเลสโรคที่มันทำให้เราขี้เกียจบ้างทำให้เราเห็นแก่ตัวทำให้เราไปติดอยู่อย่างโล่งๆติดดอกมาเมื่อแก่กลับได้จริงเราจึงจะเห็นชัดเจนคนเราก็เกิดมาก็สร้างสรรค์ประโยชน์คุณค่าให้แก่โลกจึงจะไม่เป็นโมฆ จึงจะเป็นคนมีประโยชน์มีคุณค่าดังกล่าวแล้วเขาก็เชิดชูบูชายกย่องและเราก็ไม่หลงซ้อนลงไปอีกในความดีของเราเขาจะเชิดเขาจะชูเขาจะบูชานับถืออย่างไรก็เขาก็เชิดชูเป็นตัวอย่างเป็นแบบเป็นแนวโน้มชี้ให้คนในโลกรู้เห็นว่าคนดีเป็นอย่างนี้คนประเสริฐเป็นอย่างนี้เขาก็จะได้แลตามเขาก็จะได้เอาอย่างตามโลกก็จะได้อุดมสมบูรณ์เป็นสุขสันติมีแต่ความจริงพูดกันง่ายๆไม่ใช่เรื่องยากเมื่อเรามาพิสูจน์แล้วกิเลสมันมีจริงมันมีจริงที่จริงมันไม่ใช่ของจริงแต่มันมีจริงแล้วก็ล้างมันเรื่อยๆก็จะเห็นว่ามันไม่มีจริงหรือว่ามันหมดได้ไม่ใช่ของที่จะอยู่ของฟ้าของดินมันเป็นของสลายได้ดับได้ล้างได้จริงๆ น้อยมาพิสูจน์กันแล้วเราก็จะได้เป็นอยู่สุขแล้วเราก็จะได้มีคุณค่าเราจะได้อนุเคราะห์โลกช่วยอุ้มชูโลกพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามีสิ่งเหล่านี้ครบบริบูรณ์สุดท้ายท่านก็ทั้งพระชนม์ชีพเมื่อตรัสรู้แล้ว 45 พรรษาท่านไม่ได้ไปเอาไอ้สิ่งที่พวกนั้นเลยไอ้โลกิโลกีย์นั้นท่านมาเป็นคุณค่าเป็นตัวอย่างเป็นแบบฉบับแล้วก็พานนำหาวิธีการแนะนำให้มันเข้าสู่ทิศทางได้ดีที่สุดตลอดไปจนชีพสั่งสอนตะลอนตะลอนไม่มีเครื่องทุนแรงเหมือนอย่างสมัยนี้เราซะด้วยซ้ำไปท่านก็ยังอุตสาหะวิริยะพระชนม์ชีพตลอดพระชนม์ชีพจนกระทั่งดับขันธ์ไประลึกถึงท่านให้มาแล้วพวกเราก็จะได้รู้ว่าเกิดมาถ้าเราเห็นว่าผมจะเป็น จากอันสูงสุดก็นั่นแหละเราทำอย่างนั้นเป็นสิ่งดีสิ่งประเสริฐถ้าเราเข้าใจผิดว่าพระพุทธเจ้าไม่ใช่สิ่งดีสิ่งประเสริฐอย่างนี้ไม่ใช่แบบไม่ใช่อย่างนั้นก็อีกเรื่องหนึ่งแต่ในเมื่อเราเชื่อมั่นว่าคนอย่างพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นบรมครูเป็นบรมศาสดาเป็นตัวอย่างอันเด็ดขาดดีแท้ไม่มีทางเถียงได้ก็จงพยายามเถิดได้ทั้งประโยชน์ตนและประโยชน์ทางนั่นแหละ