250728-568 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-ฬ030.txt

รมที่ใช้ในวันพุธเราจะสงบปากสงบคอไม่พูดไม่จำเป็นที่สุดเราไม่พูดเลยแต่ถ้าจำเป็นบางขนาดเราเขียนหนังสือส่งให้กันเขียนกระดาษเขียนหนังสือบอกกันนอกจากจะเป็นที่สุดจริงๆเห็นจำเป็นแขกเรือที่สำคัญมาเป็นเรื่องที่ควรจะต้องพูดกันอย่างสำคัญที่สุดเราจึงจะพูดถ้าไม่เช่นนั้นเราก็จะพยายามนิ่งเงียบในวันหนึ่งเราไม่ มีวาจาอย่างนั้นแล้วไม่ต้องบอกต้องกล่าวกันอย่างนั้นเอาไปวันอื่นบ้างมันจะได้รู้จักบ้างว่ามันไปได้มันผลัดผ่อนได้แล้วมันไม่ต้องมีสิ่งนี้จริงๆมันเป็นได้ไม่จำเป็นจะต้องบอกกล่าวไม่จำเป็นจะต้องกระทำออกมาผ่านไปเลิกซะบ้างหยุดซะบ้างได้แต่มันมีอะไรต่ออะไรเกี่ยวเนื่องเป็นอิทัปปัจจยตาเป็นเหตุเป็นปัจจัยทำให้เราได้ศึกษาเราได้รู้เพราะเหตุนี้จึงไปก่อเหตุนั้นถ้าเราตัดเหตุตัดอันนั้นลงซะบ้างให้เป็นจริงแล้วมันก็จะเกิดผลอย่างไรอย่างไรเราจะเกิดความรู้เกิดการพิสูจน์เพราะก็ขอให้พวกเราได้พิจารณาในเรื่องนี้สังวรระวังประสานมาถึงวันถึงเวลาสำรวมขึ้น แม้จินนี่เราไม่ได้ใช้ตบะทำข้อนี้เพราะว่ามันมีงานมากมันมีความเกี่ยวข้องเยอะทำไปแล้วมันไม่ศักดิ์สิทธิ์ทำแล้วมันฟั่นเฟือนถ้าจะทำที่สันติอโศกเนี่ยเอาตบะทำพุทธังมาทำเนี่ยทำแล้วไม่ศักดิ์สิทธิ์ไม่ขลังไม่เป็นประโยชน์มันจะต้องพูดกันมากเกินไปมันจะอนุโลมเกินไปแล้วมันก็ไม่ได้ความเพราะฉะนั้นสิ่งนั้นเป็นกฎเป็นหลักที่อนุโลมมากกว่าที่เป็นไปได้เราเสียก่อนเสียกดเสียหลักเสื่อมหมดมันไม่มีประสิทธิภาพเราจึงไม่ทำที่สันติอโศกเราจึงไม่ให้มีเพราะมันจำเป็นมันไม่เหมือนสถานที่อื่นที่พอเป็นไปได้แต่ถึงกระนั้นก็ ข่าวซามูไรรู้ก็พยายามทำในส่วนตนผลบอลระวังพอเป็นพอไปแม้จะไม่ทำเป็นรูปแบบถึงขั้นว่าเราจะไม่พูดเลยเราก็สังวรจะพูดสำรวมจะพูดให้มีความสำนึกสำนึกอยู่เราจะต้องวันนี้เป็นวันที่เราเคยทำตบะทำวันนี้นะกรรมฐานอันนี้นะเราก็ทำบ้างแล้วก็พยายามบ้างแล้วก็จะเกิดผลเกิดประโยชน์เองสำหรับผู้ที่ใดพิจารณาผู้ดีใดๆฝึกหัดโดยนโยบายรูปแบบและกรรมฐานที่พยายามที่จะสร้างขึ้นพยายามที่จะมีอันใดพึงมีพึงควรก็ได้คิดแล้วอาตมาประมาณแล้วมีคนเอาวัตถุทวงว่าการไม่พูดพระพุทธเจ้าท่านไม่สอนจริงๆท่านได้สำรวมสังวรปากคำถ้าไม่สอนถึง ท่านเพราะว่าแต่ก่อนนี้มันไม่มีเรื่องมากมันมีอะไรต่ออะไรนักหนาทำไมถึงขนาดนี้ท่านก็ได้แต่การไม่พูดนั้นเคยดุและเคยว่าโมฆะบุรุษด้วยซ้ำว่าไม่พูดโดยมีเรื่องราวอยู่คราวหนึ่งที่มีพระประจำพรรษาร่วมกันแล้วก็สัญญากันว่าในตลอดพรรษานี้ไม่พูดกันเลย 3 เดือนเสร็จแล้วก็อยู่ไปจนเสร็จพอเสร็จแล้วก็ไปเฝ้าพระพุทธเจ้าพระพุทธเจ้าท่านก็จัดถามว่าเป็นยังไงเธออยู่สุขสบายดีหรือบอกว่าอยู่ที่ไหนจะมาสายก็บอกว่าอยู่ที่นั่นที่นี่มีหลายๆคนอยู่ด้วยกันเออเป็นยังไงสุขสบายดีหรือไม่ทะเลาะเบาะแว้งอะไรกันไม่มีเรื่องมีราวบอกไม่เอามาทะเลาะเบาะแว้งกันทำงานพวกข้าพเจ้าสัญญากันว่าไม่พูดกันเลยตลอดพรรษาพระพุทธเจ้าบอก สุภาพบุรุษใครสอนเธอให้ไม่พูดกันตั้ง 3 เดือนไม่ตลอดพรรษามันมากไปนะอันนั้นมันมากไปแล้วก็จะเอาการไม่พูดกันเลยเนี่ยเป็นสภาพของการที่จะแก้ไขว่าจะได้ไม่ทะเลาะกันเพราะมันไม่พูดกันอันนี้มันไม่ถูกเรื่องแต่ที่เราไม่ได้พูดนี่ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ได้ทะเลาะกันเราไม่พูดเพราะสำรวมวาจาเพราะหัดฝึกสติปัฏฐานมันเป็นเครื่องเสริมหนุนให้ปฏิบัติสติปัฏฐานไม่ใช่เรื่องแก้ไขไม่ให้ทะเลาะกันเพราะมันต่างกันกับความมุ่งหมายที่เขาเป็นกันต่างกันกับสภาพที่มันจะประกอบเกิดอะไรขึ้นมามันต่างกันมากมันมากเกินไปเราทำงานเราต้องมีการ การกล่าวกันมีอะไรต่ออะไรกันนี่ๆมันมากเกิน 3 เดือนแล้วก็เลยมันจะไม่มีอะไรกันนักหนามันไม่เจริญเพราะว่าคำพูดนี้สำคัญโดยเฉพาะคนเจริญกว่าสัตว์อื่นตรงมันพูดได้แล้วมันบอกกล่าวกันได้แนะนำกันได้ความรู้ก็พูดนี่แหละสำคัญโดยเฉพาะเทศนานี่พูดมันเรื่องนี้จึงเป็นเรื่องสลับซับซ้อนอยู่คนก็จะตู่จะทวงอะไรเราพระพุทธเจ้าไม่สอนในนี้แล้วอันนี้จะตีเลยเถิดไปว่าไม่ได้ไม่พูดไม่ได้ก็ช่างเขาเราก็ฟังเราได้ประโยชน์อันนี้หรือไม่แล้วได้ประโยชน์อันนี้เราก็ทำไม่ได้ประโยชน์ใครไม่เห็นด้วยฉันไม่อยากนั่งเลยก็ไม่ต้องคิดกฎนั้นระเบียบนั้นอยู่ที่ที่นั่นที่นี่เราก็ไม่ต้องไปที่ที่เขามีกฎระเบียบอย่างนี้กฎระเบียบที่เขาไม่พูดกันเราก็ไม่ต้องไป หรือไปก็ไปวันอื่นวันที่เขาไม่พูดกันแล้วก็จะไปเราจะได้ไม่ต้องไปที่นี่ละเมิดกฎละเมิดระเบียบเขาถ้าเราอยู่ในที่นั้นเราก็ต้องเคารพผิดระเบียบวินัยของสถานที่นั้นเขาทำไมเช่นนั้นเราก็ไปไม่ได้ประเทศทุกประเทศมีกฎหมายมีกฎมีระเบียบมีวินัยของประเทศเข้าไปประเทศเขาเราบอกเราไปปฏิบัติกฎหมายของประเทศนั้นไม่ได้แม้จะไปจรไปก็ไม่ได้ต้องปฏิบัติตามกฎหมายของประเทศนั้นของเขาเสมอที่ใดก็แล้วแต่สถานที่ที่เขาเองเขาดูแลครอบครองดูแลจัดการเขาก็ต้องมีหลักมีเกณฑ์อะไรของเขาที่เหมาะสมกับภูมิประเทศผู้คนหมู่ชนหรืออะไรต่ออะไรของเขาเขาก็เอามาเป็นเหตุปัจจัยในการจัดตั้งกฎตั้งหลักเพื่อความชอบเพราะฉะนั้นกฎหมายของประเทศใดๆบาง ฟังแล้วไม่กฎหมายของประเทศนี้อย่างนี้ฟังแล้วพิเรนทร์ๆเราอย่าไปว่าเขาเพราะว่ากฎหมายของแต่ละประเทศมันก็เหมาะสมกับของเขาที่เขาได้ตัดสินตามความคิดเห็นของเขาเขาก็ใช้ผู้รู้เป็นคนตรากฎหมายตราหลักตามกฎตามระเบียบขึ้นเราจะไปดูถูกดูแคลนลงโทษเขาไม่ได้ทีเดียวนะอันนี้เราก็ต้องเข้าใจแล้วก็ระมัดระวังเหมือนที่เราทำอยู่นี่ไม่ใช่แก่ตัวแต่ว่าเราทำเพราะมีความมุ่งหมายที่เป็นประโยชน์เป็นผลและเราทำก็ไม่ได้ทำเกินเลยจนกระทั่งมากเกินไปยาวเกินไปจนกระทั่งเสียหายการเป็นอยู่หรือเสียหายอะไรต่ออะไรต่างๆนานาแล้วมันก็ไม่ได้แก้ไขอย่างแท้จริงไม่ใช่อย่างนั้นแต่เราทำเนี่ยมัน มันแก้ได้จริงๆแล้วเราก็ไม่ได้ไปถึงขนาดไม่มีช่องมีช่วงไม่มีเงื่อนไขเรามีเงื่อนไขแม้ในที่สุดขนาดนั้นขนาดนี้เราก็มีเงื่อนไขจำเป็นที่สุดเราก็พูดแล้วก็บอกพูดกันบ้างถ้าจำเป็นเห็นหมดสมควรแต่เราจะพยายามตั้งใจแม้ผู้คนมีสติสัมปชัญญะและจะให้น้อยในกาลวันอย่างนั้นหรือไม่พูดได้เลยก็ยิ่งดีวันหนึ่งคืนหนึ่ง 10 วันสิ้นคืนเราจะรู้ว่ามันมีอะไรเกิดขึ้นมันมีอะไรเป็นคุณเป็นข้าเป็นผลประโยชน์ว่าเราจะรู้เราจะเข้าใจมันสร้างสติได้อย่างดีแล้วระมัดระวังคำพูดคำจามันเป็นการฝึกเหมือนเรามานั่งเฉยๆแล้วก็ดูจิตจะตกภวังค์เป็นเกย์ตัวสมถะอะไรเนี่ยก็เหมือนกันมันเป็นอุปการะหรือผลได้ ควรจะกระทำเพราะฉะนั้นจุดนี้ก็ขอให้พวกเราระลึกโดยเฉพาะคนที่ไม่เคยไปที่พุทธสถานอื่นเลยขอให้รับรู้หรือคุณเคยแล้วแล้วก็เหลือปล่อยปละละเลยไม่สังวรระวังไม่อะไรก็ขอให้ระลึกแล้วก็ใช้บ้างถ้าพอเป็นไปแม้มันไม่ตรงจึงตามที่เราใช้ในพุทธสถานอื่นในสันติอโศกนี่เราก็ควรจะมีบ้างถ้าเป็นไปได้พอสมควรขนาดคนเข้ามาในที่นี้พอถึงวันพุธรู้สึกมีอะไรมันเงียบสงบดีเขาก็จะมีอะไรเป็นที่สังเกตบ้างเหมือนกันนะเราเองเราก็ได้กรรมฐานอันนึงที่เป็นอุปการะเพื่อประพฤติธรรมให้แก่ตัวเราคิดว่าทุกคนคงเห็นความสำคัญอันนี้บ้างและจะได้มีอะไรเพิ่มเติม แผลเป็นอุปการะใช้ในการประพฤติธรรมของเราแต่ไม่ได้หมายความว่าไม่ให้พูดกันเลยนะในสันติอโศกไม่ใช่ว่าให้เป็นพุทธังกันไปอย่างเหนือเหมือนกับพุทธสถานอื่นไม่ใช่นะแต่แต่ละคนทำสำรวมขึ้นมาบ้างมีมวลมากๆมันจะมีรูปอะไรอันนึงก็ลองทำดูว่าเป็นไปพอสมควรดูสังวรระวังของตนนั่นแหละสำนึกของตนนั่นแหละถ้าไม่สำคัญจริงๆหรือว่าไม่สำคัญพอสมควรเราก็เงียบซะบ้างเราก็เฉยซะบ้างแต่อย่าให้มันเป็นเฉยเมยโดยเฉพาะแขกเรือหรือโดยเฉพาะผู้ที่เขาไม่รู้เพราะที่นี่มันมีอะไรหลายอย่างนะไม่ว่าจะเสียงานก็เกินไปก็อย่านะเพราะงั้นก็รู้จักความสำคัญที่สำคัญในกาลเทศะในเวลาในสถานที่ที่มันสำคัญ เราก็จะได้เป็นประโยชน์ในการปฏิบัติธรรมตามนโยบายหรือกรรมฐานอะไรต่างๆของเราทุกคน