160326 เราจะเป็นพระอรหันต์กันได้อย่างไร-พ่อท่าน-วัดอาวุธวิกสิตาราม.txt

กันต่อปีนี้อาตมายังจะเวียนกลับมาแล้วก็จาริกไปแค่นี้ส่วนปีหน้านั้นทั้งปีพ.ศ 2517 จัดจารึกทั้งปีเลยมากะว่าจะจารึกทั้งปีแล้วก็จะไปเรื่อยๆเนื้อ สารอะไรก็ตามแต่เท่าที่มันจะเป็นไปได้เนื่องจากกระทำเผยแพร่ธรรมะไปตามหมู่พุทธศาสนิกชนของเมืองไทยเราหมู่พุทธเมืองพุทธมันมีความจำเป็นที่จะต้องไปเผยแพร่ตามนั้นไม่มีใครแต่งตั้งพระอาตมาไม่ใช่พระในคณะรัฐบาลอาตมาเป็นพระราษฎรเต็มขั้นไปเองไม่มีใครใช้จารึกเองเผยแพร่ธรรมะเองไม่ได้อบรมที่ไหนอบรมเองอบรมตนแล้วก็พยายามคิดว่าเท่าที่ตนจะสามารถอบรมแต่ชาวพุทธที่เป็นญาติของธรรมสืบศาสนาพุทธมาโดยที่เรียกว่าเป็นหน้าที่อาตมาถือเป็นหน้าที่และชีวิตก็ไม่มีหน้าที่ หรือมันมีกลิ่นอื่นที่อัดมาจะพึงกระทำนอกจากจิตอันนี้เพราะฉะนั้นจิตอันนี้อาตมาก็ต้องหาให้แก่ตัวเองแล้วก็คิดอ่านทำเองพยายามถูกฝังไม่มีคณะให้เป็นผู้ที่จะช่วยกันเผยแพร่ได้ต่อไปก็จะกว้างขวางขึ้นเป็นหมู่เป็นเหล่าอาจจะปีกออกไปตอนนี้ยังตีกันไม่ได้เพราะว่ายังจะให้มีแบบแผนให้มีประสบการณ์ให้มีความรู้ในสิ่งที่จะทำทั้งเผยแพร่ในส่วนกลางคือในกรุงเทพฯในส่วนกลางหมู่ผู้ที่ถือว่าส่วนงูใหญ่ทั้งเผยแพร่ไปตามต่างจังหวัดซึ่งมันจะไม่เหมือนกันเราก็จะใช้ประสบการณ์นั้นเป็นการกระทำไปเรื่อยๆ อาทิตย์นี้ก็หันกลับมาพูดถึงเรื่องที่จะพูดกันวันนี้ซึ่งที่นี่ได้ตั้งชื่อเรื่องขึ้นมาว่าบุคคลประเภทไหนจึงจะปฏิบัติสัปบุรุษสรรพสัตว์สัปปุริสธรรม 7 ประการได้ครบที่จริงตั้งชื่อเรื่องขึ้นมาให้อาตมาพูดสั้นๆอาตมาตอบได้ทันทีเลยและจบด้วยเพราะตั้งชื่อเรื่องเอาไว้ว่าทำยังไงหรือว่าคนประเภทไหนบุคคลประเภทไหนจะปฏิบัติสัปปุริสธรรม 7 เนี่ยได้ครบก็ตอบได้ทันทีปฏิบัติได้จบปัจจุบัน ก็ตั้งชื่อเรื่องมาเท่านั้นนะผู้ยังไม่เป็นสัตบุรุษก็จะยังปฏิบัติสัปปุริสธรรม 7 ประการนั้นยังไม่ได้หรือได้ก็ยังไม่บริสุทธิ์หรือว่าได้ไม่ครบได้ก็พร่องก็แพงได้ไปเรื่อยๆตามลำดับของภูมิปัญญาของแต่ละบุคคลที่กระทำได้แล้วแต่ภาระอินทรีย์เท่าใดๆนะเพราะฉะนั้นผู้ที่จะปฏิบัติให้ได้ครบเราก็ต้องมากล่าวกันอธิบายกันเพราะลักษณะของสัตบุรุษนั้นย่อมมีธรรมอย่างไรบ้างหรือจะต้องทำตนให้มีธรรมอย่างไรบ้างจึงจะเป็นสัตว์ตำรวจจึงจะเป็นผู้ที่จะปฏิบัติ สัปปุริสธรรม 7 ประการได้ครบสัตบุรุษย่อมจะมีธรรมหลายอย่างเยอะแยะเยอะแยะอาตมาว่าเยอะแยะมันไม่ใช่ 7 ถ้านับ 7 แล้วมันจะเป็น 21 เดี๋ยวฟังดูมันเป็น 21 ยังไงยังที่หนึ่งที่ท่านตัดเอาไว้ในอังคุตตรนิกายสัตว์ต่างๆเอาไว้ว่าพระพุทธเจ้าเอาไว้ว่าสัตบุรุษนั้นย่อมมีทำ 7 อย่างคือ 1 มีอันยุบตาอันแรกเรียกว่า มัลลิกามีธัมมัญญุตาภาษาบาลีที่ว่าอันยุทธตานั้นมันหมายความว่าเป็นผู้รู้เป็นผู้แจ้งเป็นผู้เข้าใจอันยึดตาเป็นผู้เข้าใจเป็นผู้รู้อัญญะตอนนี้แปลว่ารู้ธัญญาเนี่ยแปลว่ารู้พระพุทธเจ้าท่านอุทานเรียกโกณฑัญญะท่านบอกอัญญาโกณฑัญญะโอ๊ยคนนี้รู้นี่อัญญะอัญญาเนี่ยมันแปลว่ารู้รู้แล้วรู้ได้แล้วรู้ได้แล้วท่านปัญญาซิโก้ธัญญะโอ้ยมันรู้ได้จริงๆแค่นี้นึกว่าจะสอนใครรู้ไม่ได้ผมพระพุทธเจ้าตอนแรกที่ท่าน รู้แล้วเสร็จถ้าคิดว่าธรรมะนี้จะไปสอนมนุษย์นี่มันรู้เรื่องหรือท่านคิดพระพุทธเจ้าท่านดำริว่าถ้ามันสอนใครไม่รู้ก็เลยพอมาไตร่ตรองแล้วก็คนเรามันมีภูมิปัญญาหลายชั้นชั้นซ้อนไม่ได้ก็มีฉันพอสอนได้ก็มีฉันที่ฉลาดพอที่จะรับได้ทีเดียวก็มีถ้าคิดได้ดังนั้นท่านจึงได้มาทดลองสอนดูเริ่มสอนชุดแรกไปสอนปัญจวัคคีย์พอไปสอนปัญจวัคคีย์โกณฑัญญะซึ่งเป็นผู้ประพฤติธรรมมานานอายุมากแล้วคนแรกฟังธรรมของพระพุทธเจ้าฟังธรรมจักรกัปปวัตตนสูตรผสมกับอริยสัจ 4 ต่อกันเลยไปในนั้นเสร็จพอท่านอธิบายธรรมะแสดงธรรมมีคาถาจบท่านก็เร่งยานรู้ด้วยพยานของท่านเลยว่าโกนธัญญะนี่เข้าใจโกณฑัญญะรู้ได้ก็ปรับความคิดของท่านกับความคิดของพระพุทธองค์กับความดำริเพราะพระพุทธเจ้าดำริแล้วว่าคนนี้มันจะเข้าใจหรือธรรมะอันนี้มันลึกซึ้งเหลือเกินที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้เนี่ยเป็นธรรมะอันสุขุมลุ่มลึกยากแก่การเดายากแก่การจะรู้ได้ด้วยธรรมดาคนที่ไม่มีปัญญาญาณนี่มันแม่มันยากท่านเห็นว่าความลึกซึ้งมันมากมากจริงๆท่านจึงได้คิดว่าคนนี้มันจะรู้ไม่ได้ แต่พอมาพูดให้คนฟังจริงๆคนรู้ได้ไงพอรู้ได้ฉันถึงได้อุทานว่าอนุญาตแล้วก็รู้ทันหรือเปล่าก็แปลว่ามีความรู้มีความรู้อันนี้จะบวกกับธรรมะก็เป็นธรรมดาสัตบุรุษจะต้องมีธรรมะอันแรกจะต้องรู้ธรรมะอันอยู่ตาจึงเรียกว่าเป็นผู้รู้จักธรรมะทีนี้ธรรมะที่สำคัญที่สุดธรรมะที่สำคัญที่สุดที่เราพึงเรียน เดี๋ยวนี้เนี่ยไม่ใช่เรียนอะไรเลยอาตมาจะชี้แนะลงไปที่จุดสุดท้ายสุดยอดอันเดียวให้ฟังเราเรียนรู้เหตุของมันอันเดียวเหตุอันเดียวเราเรียนรู้เหตุผลอันเดียวเท่านั้นเองไม่มีอื่นใครจะไปเรียนอะไรอะไรก็ตามแต่ทุกวันนี้ที่ไปศึกษาธรรมะเนี่ยไม่ได้ค้นคว้าหาตัวไหนที่สำคัญที่สุดสำคัญที่สุดอยู่ที่ตัวเหตุถ้าใครรู้เหตุตัวนั้นไม่ได้นะคนนั้นจะสามารถทำการฆ่าอะไรต่ออะไรได้มีพลังกล้ามีอินทรีย์แก่มีอะไรต่ออะไรอย่างไรก็ช่างรับรองถ้า รู้เหตุแล้วไม่มีทางเลยที่จะดักหรือที่จะนิโรธหรือจะทำนิพพานใครคนนั้นมีมีดมีพระมีอาวุธมีความเก่งความกล้าสามารถจะตัดจะโค่นจะฆ่าจะทำลายจะหั่นจะเชื่อจะยังไงได้เก่งยังไงก็ตามแต่แต่ถ้าไม่รู้สิ่งนั้นสิ่งที่ตัวเองจะไปหันไปถือไปดับไปฆ่านั้นโนเวย์ไม่มีทางทำได้ไม่มีทางทำได้จริงๆให้เก่งต้องเก่งจะให้อินทรีย์ให้พละกล้าแค่ไหนก็ช่างก็ไม่สามารถที่จะพ้นทุกข์หรือนิโรธได้อย่างแท้จริงหรือนิพพานนั้นแท้จริงเหมือนกับใครก็ช่างที่สามารถมีความสามารถในการปราบเหมือนจะเป็นตำรวจ ตำรวจเป็นตำรวจชั้นเก่งเลยยิงปืนก็แม่นไหวพริบก็ดีอะไรจะได้เก่งหมดแต่ไม่รู้จักผู้ร้ายไม่รู้จักผู้ร้ายต่อให้เก่งท่วมฟ้าเลยเพราะไม่รู้จักหน้าผู้ร้ายนั่งกินร่วมโต๊ะอยู่กับผู้ร้ายแท้ๆข้ามันไม่ได้ถ้ามันไม่ได้มันนั่งแหมมาถึงก็ร้านอาหารนี่ก็นั่งร่วมโต๊ะแล้วไม่มีที่นั่งมานั่งพบก็ไปแบกอาวุธหรือว่าเอาปัญญามาอย่างเต็มที่เลยพร้อมที่จะไปล่าไอ้โจรมาถึงก็นั่งร่วมโต๊ะไอ้โจรเลยแต่ไม่รู้ว่านี่ไอ้โจรที่เรากำลังจะไปตามฆ่าต่อให้ตำรวจคนนี้เก่งยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดในโลกในเหนือมหาจักรวาลก็ฆ่ามันไม่ได้ เพราะไม่รู้นี่ว่าตัวสิ่งที่เราจะขาดคือตัวนี้ไม่รู้ซะแล้วว่าสิ่งตัวนี้คือตัวเราจะฆ่าจึงไม่มีทางไม่มีทางเพราะฉะนั้นความสำคัญที่สุดจึงสำคัญอยู่ที่นี่จุดสุดยอดเลยถ้าไม่รู้เหตุซะจริงๆแล้วไม่มีทางนอกนั้นไม่มีต้องทำอะไรมากทุกข์ก็ไม่ต้องทำอะไรมันสมุดไทยต้องรู้ให้ชัดแล้วก็ดับตัวนี้กับตัวนี้เพราะฉะนั้นใครจะไปสร้างมักใครจะไปสร้างทางที่จะไปดับทุกข์ใครจะไปทำความดับด้วยวิถีนานาประการใดๆเก่งๆสามารถฟาดฟันฝึกปรือทำการดับได้เก่งมายังไง แค่ไหนก็ช่างถ้าไม่สามารถที่จะมีปัญญารู้ตัวสมุทัยนี้ได้แล้วล่ะก็ไม่มีทางเพราะฉะนั้นยอดของธรรมะจึงอยู่ที่สมุทัยอยู่ที่เหตุทำมันยุบตาในหนังสือนวโกวาทท่านแปลรวมเอาไว้ท่านถึงแปลว่าความเป็นผู้รู้จักเหตุความเป็นผู้รู้จักเหตุแห่งอะไรเหตุแห่งสุขกับเหตุแห่งทุกข์ท่านขยายความด้วยจริงถ้าเรารู้เหตุแห่งสุขและรู้เหตุแห่งทุกข์ได้เราก็จะดับหรือจะฆ่าไอ้โจรนั้นได้บางคนรู้เหตุแห่งทุกข์รู้เหตุแห่งทุกข์แต่ไม่สามารถฆ่ามันได้เพราะ พละไม่กล้าอินทรีไม่แกร่งก็มีรู้ทั้งๆที่รู้ว่าไอ้นี่เป็นเหตุที่ทำให้ตัวเราเองมีสุขหรือมีทุกข์นิพพานท่านบอกว่าไม่มีทั้งสุขไม่มีทั้งทุกข์นะนิพพานเนี่ยไม่มีทั้งสุขไม่มีทั้งทุกข์จึงเรียกว่านิพพานเพราะฉะนั้นถ้าเรารู้เหตุแห่งทุกข์เหตุแห่งทุกข์ได้และเราก็ดับที่เหตุแห่งทุกข์เหตุแห่งทุกข์เสร็จทุกสิ่งก็วางลงเปล่าลงเฉยๆไม่มีทั้งสุขไม่มีทั้งทุกข์ได้ก็เป็นนิพพานได้ทันทีนี่แหละจุดสำคัญที่สุดสัตบุรุษต้องรู้อันนี้ให้ได้แน่ๆถ้ารู้อันนี้ไม่ได้ก็ยังไม่เป็นศาสนานี่เป็นข้อที่ ที่สัตบุรุษจะต้องรู้เรียกว่าทำมัลลิกาอาทิตย์นี้ข้อที่ 2 อนิจาอันที่ 2 เรียกว่าอัตถะอัตถะบวกอันยุตาก็เป็นอัฏฐังคิกตาอัดตัวนี้ก็หมายความว่าแก่นของมันเนื้อของมันตัวแท้ๆของมันที่เราจะเอาสาระของมันแท้ๆเลยทีเดียวไอ้จุดสำคัญที่สุดที่เราจะเอาเราจะต้องรู้จุดอันนี้ถ้าเราไม่รู้แน่แท้ๆเลยถึงแก่งถึงจุดถึงเนื้อเนื้อของมันเนี่ยชัดๆแล้วก็แล้วก็ไปคว้าเอาเปลือกไปคว้าเอากับพี่ไปคว้าเอาปริกปีกย่อยๆไปคว้าอะไรสารพัดสารพัดอยู่ เราก็ไม่รู้ได้เพราะฉะนั้นจึงต้องทำอันยุตาในอัตถะให้ได้จะต้องทำความรู้จักส่วนนี้ให้ได้ชัดๆทีเดียวตัวนี้คืออะไรตัวนี้คือสิ่งที่เรากำลังความค้นหากันทุกคนกำลังค้นหาอะไรทุกวันนี้ค้นหาสิ่งที่เราสมมุติว่าสุขใช่ไหมหรือความพ้นทุกข์ใช่ไหมเราค้นหาอันนี้กันใช่ไหมเนื้อที่เราจะเอาในขณะนี้เราจะเอาอ่ะเราจะเอาอะไรจะเอาความพ้นทุกข์คือความไม่มีทุกข์เลยหรือความสุขที่ภาษาโลกเราเรียกว่าอย่างนั้นใช่ไหมที่เราจะเอาใช่ไหม นึกว่าเราจะเอาอื่นหรือใครจะเอาอะไรถูกสุดยอดสุดยอดทางโลกเขามีเยอะนะสุดยอดทางโลกก็มีเยอะทางธรรมนั้นเอาล่ะเราจะเรียกอย่างโรคก็ได้ทางธรรมนั้นก็ต้องการอันนี้แหละสิ่งสุดยอดที่คุณว่านี่แหละสิ่งสุดยอดอันนี้คือความพ้นทุกข์พ้นทั้งทุกข์เราเรียกในภาษาไทยๆเราเรียกว่าความพ้นทุกข์เสียทีเดียวก็แปลว่าสุขถ้าเราจะเรียกว่าสุขคนก็จะไปตีความว่าเป็นโลกียคือเป็นโรคกระทำมันจะเป็นโรคๆอยู่เพราะใครได้ความสุขมันก็เป็นโรคๆมันก็ฟังไม่ค่อยขึ้นเหมือนกันเพราะฉะนั้น ถ้าไปเรียกว่าเราจะค้นหาสุขมันก็ยังไม่แท้เราบอกว่าจะค้นหาความพ้นทุกข์คนก็เข้าใจว่าเป็นสุขท่านจะมีภาษาอีกคำนึงมาเรียกแทนใช่ป่ะเราต้องการผลอันแท้จริงผลที่เรากำลังจะทำอันนั้นแหละเป็นอันขาดหรือเป็นแกนเป็นเนื้อเป็นหนังเป็นตัวแท้ๆที่เราจะเอาจะเรียกอะไรก็ช่างเถอะให้มันได้อันนั้นก็แล้วกันเพราะฉะนั้นอันนั้นที่เรามาพูดกันเรามาพูดกันอันนั้นเรามาพูดกันว่าเราจะเอาแค่ไหนอันที่เราก็ต้องการเนี่ยถ้าเอาแต่แค่ภาษาบัญญัติมันก็พูดกันได้ทั้งนั้นอย่างที่อาตมายกตัวอย่างแล้วจะเรียกว่าสุขก็รู้มันยังเป็นลูกโลกอยู่จะเรียกว่าความพ้นทุกข์เพราะเดี๋ยวจะไปแปลว่าสุขแล้วมันก็เป็นผู้พบสุขมัน เพราะฉะนั้นเลิกพูดภาษาสองภาษานั้นเราไม่เรียกว่าเราต้องการผลแห่งการปฏิบัติผลทั้งนั้นแหละคือยอดอันนั้นแหละไอ้เนื้อหาอันนั้นน่ะมันจะมีรูปร่างว่ายังไงรูปร่างของมันก็คืออย่างนี้ถ้าเผื่อว่าเราเองเป็นคนเกิดมายังไม่มีอะไรมากจิตก็ยังไม่สูงมากเริ่มต้นสั่งสมหรือว่าเริ่มต้นพัฒนาการจากคนที่เริ่มต้นจากสัตว์มาเริ่มต้นเป็นคนเนี่ยอาตมาคุณย้อนคิดนะตอนนี้อาตมาจะจูงศิษย์ของคุณเข้าไปเป็นบุพเพนิวาสานุสติญาณจูงคุณไประลึกชาติเก่าๆเก่าๆของคุณโดยที่คุณระลึกไม่ได้หรอกอาตมาแล้วอาตมาจะย้อนคุณฟัง เมื่อร้ายกลับร้ายกันก่อนนั้นคุณยังไม่ได้พัฒนาชีวิตของคุณดวงจิตดวงวิญญาณคุณยังไม่มีปัญญาเท่านี้และยังไม่สามารถสร้างรูปขันให้เป็นมนุษย์ได้คุณยังเป็นสัตว์อยู่คุณรู้ตัวไหมว่าคุณเคยเกิดเป็นสัตว์เคยระลึกชาติได้ผมอยากคนระลึกแบบวิทยาศาสตร์ไม่ต้องเอามากหรอกเอาการระลึกแบบวิทยาศาสตร์ที่เรียนมาแบบระบบของอะไรของใครอ่ะของอะไรเออ devin ระลึกแบบโลโก้วิทยาศาสตร์ก็สอนกันเอาแบบระบบของชาวเนวินก็ได้คุณเกิดมาเป็นสัตว์จนกระทั่งมาสูงสุดในความเป็นสัตว์คือ ลิงจากลิงที่มาเป็นคนก็ได้เอาระลึกแบบทางวิทยาศาสตร์เขาระลึกนี่ก็ได้คุณเป็นอย่างนั้นจริงๆคุณสั่งสมจิตรวิญญาณหรือปัญญาของคุณนี่มาเรื่อยๆพัฒนามาเรื่อยๆของคุณเองคุณทำมาอย่างนั้นจริงๆวิทยาสาดก็ไม่ผิดพุทธศาสตร์ก็รู้รู้จริงๆด้วยตราบที่คุณยังไม่ได้เป็นมนุษย์จิตวิญญาณของคุณยังมีปัญญาแค่คุณยังไม่เคยลิ้มรสความเป็นมนุษย์เลยคุณยังไม่รู้เลยว่ามนุษย์นี่มันมีความสุขยิ่งกว่าสัตว์แค่ไหนมนุษย์จะพึงหาสิ่งที่มันมีเรียกว่าสุขได้ขนาดใดคุณยังไม่รู้ทันของคุณรูปขันเนี่ยและนามมาขายของคุณเริ่มก้าวหน้าเพราะน้ำมัน มันก็พัฒนารูปขันธ์นี้ขึ้นมาจากลิงมาเป็นคนนะแล้วก็มีอะไรสมบัติหลายๆอย่างพยายามที่จะโลภมากกว่าลิงอีกแล้วก็สมมุติมากกับลิงลิงมันไม่เคยสมมุติว่าบ้านมีเลยมันไม่เคยสมมติว่ามันอยู่กับยอดไม้ยอดป่ามันอยู่ของมันสบายอาศัยร่มไม้ยอดไม้บินออกจากตรงนู้นไปตรงนี้มันจะนอนต้นไม้ไหนมันก็นอนมันจะอยู่ตรงต้นไม้ไหนก็อยู่นี่ลิงนะพอ 7 ของคุณเลิกพัฒนาการมาเป็นคนชักมีความก้าวหน้ายึดมั่นถือมั่นเพิ่มขึ้นว่าถ้าเราตะลอนตะลอนตะลอนมากไปมัน ลำบากถ้าฝนตกถูกอากาศหนาวมากไปก็ชักรู้ขึ้นถ้ามีอะไรกำบังมากขึ้นจะดีกว่าก็หยุดทำหยุดเขายึดอะไรที่มันชักจะเป็นที่อยู่มากขึ้นคนตั้งแต่เริ่มจากลิงมาเป็นคนใหม่ๆก็ชักจะมีความคิดยึดมั่นถือมั่นเพิ่มขึ้นถ้าสมมุติสิ่งนี้เป็นที่อยู่มีขอบเขตบางที่บังลมได้มากถ้าทำมันมีที่บังลมได้มากก็ชักรู้สึกว่าเออดีขึ้นดีกว่าไปง่อยอยู่บนยอดไม้หรืออยู่กิ่งไม้ลมโบกมาก็ไหวไปกับโลกให้ล้มไว้ไปกับลมชักมีความคิดก้าวหน้าอย่างนั้นเพิ่มขึ้นก็ชักยึดตัวเองอย่างนี้ถูกกว่าแฮะพอสูบปลาก็ยึดมั่นถือมั่นเลยว่าที่อยู่นี่ชักเป็นของสำคัญ ฉันจะต้องยึดที่อยู่วันนี้ก็แย่งทำกันแย่งถ้ำกันพอพ่อแม่เริ่มแย่งถ้ำพ่อแม่พวกนี้ก็พยายามปรับปรุงตัวเองได้ก็วิญญาณต่อไปใหม่ๆเกิดขึ้นมาได้อีกก็สะสมต่อกันอีกลูกทุกคนนี่เป็นความพัฒนาของพ่อแม่ทุกคนพัฒนาขึ้นมาพัฒนาขึ้นมาในระยะต้นนะเพราะในระยะหลังจากไม่พัฒนาแล้วตีกลับเร็วลงก็มีลูกทุกคนเลวก็พ่อแม่ก็มีไอ้นี่อาตมายังไม่พูดหรอกมันเป็นเรื่องของวัดป่าวัดปฏิวัติ 3 มันวนซ้อนกับซ้อนไปซ้อนมานี่ไม่พูดเพราะงั้นพอเริ่มต้นพวกนี้ยึดที่อยู่เป็นถ้ำลูกเกิดมาก็รู้แล้วว่า เขายึดถ้ำรักถ้ำเรียกถ้ำของเราใช้ภาษาพระพุทธทาสเขาเรียกว่าธรรมของกูนะพอถ้ำของกูขึ้นมาถ้าใครมาแย่งทำของกูไม่ได้ฆ่ากันแล้วตีกันนะความสมมุติหรือสิ่งสมมุติเริ่มเพิ่มขึ้นนอกจากหยุดทำแล้วอาหารการกินสมัยเป็นลิงไม่เคยกินเนื้อสัตว์เลยสมัยเป็นลิงคนไม่เคยกินเนื้อสัตว์เลยพอเริ่มมาเป็นคนชักเบียดเบียนหนักขึ้นชัดเจนขึ้นคนสมัยแรกน่ะคนดึกดำบรรพ์จริงๆสมัยแรกเริ่มต้นจากเป็นลิงมาเป็นคนใหม่ๆก็ไม่กินเนื้อสัตว์ไม่กินหรอกนานนานนักหนานานมากกว่าคนที่จะมีจิต อำมหิตจนกว่าจะไปบึงเบียดสัตว์ฆ่าสัตว์มากินนานมากทั้งสองมาตั้งหลายกลับพอคนเริ่มมากินเนื้อสัตว์ก็จะติดเนื้อสัตว์เห็นว่าเนื้อสัตว์ชักดีนอกจากเห็นว่าเนื้อสัตว์ชั้นดีแล้วก็สอนลูกอีกโดยความจริงไม่ได้สอนต้องภาษาบอกว่าพ่อแม่กินเนื้อสัตว์ไม่เห็นลูกมันก็กินตามเท่านั้นเองสอนโดยปริยายสอนโดยความจริงลูกก็กินเนื้อสัตว์ต่างๆตอนนี้ก็ยึดเนื้อสัตว์ขึ้นมาอีกสมมุติเนื้อสัตว์เป็นอาหารเพิ่มขึ้นลิงนึกว่าคนมาจากลิงและลิงแต่เดิมไม่กินเนื้อสัตว์และฟันคนนี้ก็มาจากเหมือนลิงว่าจะปั่นกินเนื้อสัตว์นะฟันคนนี้มันจะฟันกินเนื้อสัตว์ฟันคนเหมือนฟังเพลงไม่ได้กินเนื้อสัตว์ลิงก็ไม่กินเนื้อสัตว์และคนก็ไม่กินเนื้อสัตว์มันยังไม่ ยังเป็นฟันลักษณะของสัตว์กินพืชอยู่ตลอดเวลาเนี่ยฟันกินเนื้อสัตว์ฟันสัตว์ที่กินเนื้อสัตว์มีเขี้ยวเป็นใหญ่มีคันนายเอี่ยวเป็นใหญ่มีขนาดนายและคำเดียวได้ทันทีเลยตัดผมเพื่อที่จะล่าสัตว์นี่ไม่ธรรมชาติไม่ได้ให้อาวุธคนมาสำหรับล่าสัตว์เลยเพราะอาวุธเหล่านี้มันเป็นอาวุธของสัตว์กินพืชไม่ใช่อาวุธของสัตว์กินสัตว์เนี่ยอาตมาย้อนมานี่พวกคุณจะเห็นชัดเลยว่าคนเรานี่กินควรกินสัตว์หรือควรเป็นพืชฟังดีๆคนเรานี่ควรกินสัตว์หรือคนกินพืชเพราะฉะนั้นคนนี่แหละมันยอดยกเมฆเลยยอดยึดถือเลยพอเวลาปลูกฝังสมมุติขึ้นมาก็ยึดสมมุติว่าต้องกินสัตว์และลูกก็กินสัตว์ตามด้วยนอกจาก อยู่ยึกยักถ้ำแล้วตอนนี้ก็ยึดอาหารยึดอาหารต่อมาก็รู้ถ้ามีปัญญาขึ้นมานิดนึงรู้ว่าเนื้อหาสาระของชีวิตโลกเนี่ยไม่มีอะไรมันมีแต่ความเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปไตรลักษณ์อันแรกที่คนรู้นะใครรักอันแรกอีกคนรู้เลยรู้ว่าเบอร์โทรคนไม่มีอะไรเลยมีแต่การสืบต่อสืบต่อสืบต่อมีแต่ความอยากสืบต่อผู้ที่ประสานเองก็คือมีแต่ความอยากสืบพันธุ์ฟังชัดๆมีแต่ความอยากสืบต่อหรือมีแต่อยากสืบพันธุ์นั่นเป็นความหลงโลกเขาก็เข้าใจมนุษย์ชุดแรก เปิดใจรักยานขึ้นมาอันแรกก็คือรู้ว่าพุทโธคนมันมีแต่แค่นี้มันถึงไม่จบสักทีถ้าจบก็คืออย่าสืบต่อเลยอย่าสืบพันธุ์เลยก็เลยมองเห็นเลยทันทีว่าสัตว์โลกใดที่ยังมีความสืบต่อและยังมีความสืบพันธุ์อยู่สัตว์โลกนั้นเป็นสัตว์โง่รู้เลยว่าโอ้เป็นความโง่ไงถ้าใครยังสืบพันธุ์หรือสืบต่อนี่เป็นความโง่เป็นความทุกข์นี่แหละไตรลักษณ์ยาอันแรกที่คนรุ่นแรกรู้เพราะเริ่มรู้ก็รู้เลยว่าการสืบพันธุ์หรือการมีคุณธรรมหรือการสืบต่อไปของน่าอายพอเริ่มมีความน่าอายก็เริ่มปิดอวัยวะเพศเริ่มสืบพันธุ์โดยซ่อนเร้นปกปิดไม่ค่อยให้คนรู้จะสืบพันธุ์ก็ไม่สืบพันธุ์สัตว์มาสืบพันธุ์ให้คนเห็นไปเรื่อยเพราะมันไม่รู้ แต่คนมีปัญญาขึ้นมาแล้วชักรู้การสืบพันธุ์เป็นความต่ำเป็นวัชรธัมมังเป็นพุทธังเป็นเรื่องของคนถ่อยเป็นเรื่องของคนชั้นสถุนฉันที่ยังไม่มีภูมิปัญญาจึงหลงสืบพันธุ์หรือสืบต่อชีวิตอยู่เขาจึงละอายมีหิริมีโอต่อไปเกรงกลัวต่อบาปอันนี้จึงรู้ว่าโอ๊ยเครื่องสืบพันธุ์เรื่องที่หลงก็หลงสร้างถ้าเราไม่สืบพันธุ์เครื่องสืบพันธุ์มันก็จะไม่มีเพราะฉะนั้นใครมีเครื่องสืบพันธุ์พอเกิดมาเจออยู่เห็นบอกน่ะอายจึงเริ่มต้นหาใบไม้มาปิดเครื่องสืบพันธุ์ไปแม้วันนี้เปิดโลกลึกหน่อยจึงหาเริ่มหาใบไม้หรือหาอะไรหาหนังเสือ ปกปิดเครื่องสืบพันธุ์ไว้มีคนรุ่นแรกที่สุดคุณเพราะเกิดใครรักยานอันนี้เกิดความรู้อันนี้ฟังให้ดีนะพอปิดไอ้นี่เอาไว้ก็นี่แหละแต่ถึงอย่างนั้นความรู้มันก็ยังไม่มากมันยังกดยังทนไม่ได้มันสุกกิเลสไม่ได้เพราะกิเลสนี่มันก่อมานานเหลือเกินกว่าจะพัฒนาเป็นคนกิเลสทั้งนั้นออกมาตั้งแต่ดินตั้งแต่จนกระทั่งดินน้ำไฟลมก่อตัวเป็นไอ้เชื้อชีวิตในโลกเป็นเชื้อราจนกระทั่งเป็นเชื้อราแล้วก็เป็นพืชจนกระทั่งจากพืชมาเป็นสัตว์เซลล์เดียวจนกระทั่งสัตว์เซลล์เดียวมาเป็นสัตว์ต่อจนกระทั่งสัตว์โตจนกระทั่งมาเป็นคนเนี่ยมันโมโหมีแต่สืบพันธุ์สืบต่อสืบต่อสืบต่อสืบต่อมาทั้งนั้นด้วยกิเลสตัณหาความยึดถือมาทั้งนั้นเพราะฉะนั้น เริ่มได้อัตถัญญุตาเริ่มต้นได้จับแก่นสารสาระในครั้งแรกที่สุดก็คือว่าโลกนี้ถ้าจะพ้นทุกข์หรือไม่อยากสืบพันธุ์ไม่อยากสืบต่อแล้วล่ะก็จะต้องมีหิริโอตัปปะในเรื่องการสืบพันธุ์แต่ปัญญาเขายังไม่ลึกจนกระทั่งเลิกสืบพันธุ์ได้เขายังไม่รู้ขนาดนี้หรอกแต่มันรู้อยู่ภายในถ้ายังไม่รู้ถึงภายนอกถึงขนาดนี้ที่อาตมาเอามาอธิบายในโอ้ยมันเป็นความรู้ที่ประเจิดประเจ้อแล้วเป็นความรู้เดียวพระพุทธเจ้าท่านรู้มาก่อนยังไม่เกิดมาเจอแล้วแล้วต้องอธิบายธรรมะสอนจิตของท่านให้เข้าใจอาตมาก็รับคำสอนจากท่านมาจนกระทั่งอาตมาก็เข้าใจอาตมาก็รับรู้มาเรื่อยจนกระทั่งเดี๋ยวนี้อาตมาก็รู้ตามด้วยมาบำเพ็ญต่อเรื่อยมาเรื่อยมาจนนำมาพูดสู่คนฟังได้นี่เป็น เพราะความรู้ที่สืบต่อและพิสูจน์ตามเป็นความรู้ที่สืบต่อและพิสูจน์ตามเรื่อยมาจนเห็นจริงนี่แหละว่าการสืบต่อในทางสืบพันธุ์นั้นมันยังก่อการต่อไปไม่รู้จักจบนี่เป็นอาถรรพ์อยู่ตาอันแรกที่นี้ถ้าผู้ใดอยากมีความสุขอยากมีความสุขเบื้องต้นที่เป็นผลอันแท้จริงที่เรากำลังจะทำถ้าเป็นความสุขอย่างสืบต่ออย่างสืบโรคอยู่อย่างต่อไปต่อไปไม่ต้องอธิบายคุณสืบพันธุ์คุณก็ว่าถูกใครได้สืบพันธุ์ของนักสืบหมดแต่ผู้ที่มีไตรลักษณ์ยานอันแรกอาตมาบอกแล้วว่าคน ไม่สืบพันธุ์ไม่สืบต่อแล้วคนนั้นสุขเป็นผลเอาภาษาโลกมันเรียกว่าสุขตามประสาโลกมันเรียกว่าพ้นทุกข์แต่ลักษณะของมันลึกสภาวะอันแท้จริงของมันก็คือผลอันนี้ก็คือคุณเลิกสืบต่อหรือเลิกสืบพันธุ์ให้ได้สิแล้วคุณจะพ้นทุกข์หรือคุณจะได้รับสุขกันแท้จริงหรือคุณจะได้ผลที่เรียกว่าอัธยาศัยแท้จริงจุดที่ 1 นี่จุดที่ 1 เพราะฉะนั้นถ้าใครได้รู้ว่าผลอันนี้แหละคือสภาพธรรมอันแท้จริงคือสภาพธรรมที่มีปัญญาญาณจะค้นเจอแล้วเลิกพระพุทธเจ้าจึงถือเป็นจุดแรกเป็นจุดสำคัญที่สุดถ้าใครจะเรียนเพื่อเลิกเพื่อเลิก หรือว่าเพื่อพยายามปฏิบัติเพื่อผลเพื่อทำความพ้นทุกข์กันแท้จริงท่านถึงหั่นเรื่องนี้ขาดก่อนเพื่อนเอาเรื่องนี้เป็นใหญ่เป็นปฐมปาราชิกเป็นปฐมเลยเป็นเรื่องแรกเรื่องต้นเรื่องใหญ่เรื่องจริงแม้จะยังไม่มีความรู้ก็หัดหยุดให้ได้ซะก่อนเป็นกายกายไม่มีได้วจีก็ยังมีเมื่อวจีไม่ได้ดับถึงมโนให้มโนมันดับด้วยว่าโอ๊ยไม่อยากสืบพันธุ์แล้วเฉยๆไม่เดือดร้อนผู้ใดทำความเฉยๆอย่างนั้นได้ผู้นั้นก็มีทำมันยึดตาคนนั้นก็มีทำมันยึดตามคือไม่สุขไม่ทุกข์และไม่มีสิ่งนั้นด้วยไม่มีความอยากเสพหรืออยากสืบพันธุ์หรืออยาก แล้วผู้นั้นก็เมื่อไม่ได้สืบพันธุ์ไม่ได้สืบต่อก็ไม่มีทั้งสุขไม่มีทั้งทุกข์เมื่อไม่มีทั้งสุขไม่มีทุกข์ผู้นั้นก็มีทำมันยึดตาธรรมยุทธตาอันที่ 1 ที่ทำได้อันนี้และเป็นเนื้อแท้ๆเรียกว่าผันยุทธตาสาระแท้ๆทีนี้นอกจากนั้นต่อมาสาระอื่นๆเพิ่มขึ้นอีกภัทรอื่นๆเพิ่มขึ้นอีกเมื่อเราสืบพันธุ์เลิกเราก็มาหวงที่อยู่แม้เราไม่สืบพันธุ์แล้วเราต้องมีที่อยู่อยู่นะคุณเพราะฉะนั้นที่อยู่จึงเป็นเรื่องที่ยังไม่จบตอนนี้ยังไม่จบเลิกสืบพันธุ์ได้แต่คนก็ยังไม่ตาย ไม่ตายแล้วคนนี้ก็ยังจะต้องอาศัยที่อยู่ที่อยู่จึงเป็นเบื้องหลังนอกจากที่อยู่แล้วอาหารเพราะฉะนั้นอาหารจึงเป็นเรื่องที่ยังไม่จบอีกเหมือนกันคนที่เลิกสืบพันธุ์แล้วก็ยังมีอาหารมีที่อยู่อยู่อีกที่จะต้องอาศัยเนื้อหาสาระหรืออัฏยุทธการต่อมาก็คือเรื่องของที่อยู่กับเรื่องของอาหารเราจะต้องเรียนรู้ถ้าเราไม่รู้เรื่องที่อยู่กับเรื่องอาหารที่แท้จริงแล้วเราก็เลิกไม่ได้ทีนี้ความยึดมั่นถือมั่นในสมุดของคนเนี่ยพอเริ่มต้นแย่งถ้ำกันแย่งอาหารกันนอกจากจะกินพืชกินสัตว์แย่งพืชแย่งสัตว์กันแล้วก็แย่งรูปของพืชรูปของสัตว์ อยากรู้กันอีกพอลงแย่งรูปของพืชรูปของสัตว์ชนิดนั้นรูปร่างอย่างนั้นน่ากินใบอ่อนน่ากินสีเขียวอ่อนถึงค่อยกินเดี๋ยวแก่ไม่น่ากินอ่ะบางอย่างต้องกินเขียวอ่อนเขียวแก่เขียวอ่อนไม่กินหมี่เยี่ยเรียกว่าแย่งลูกของพืชสัตว์ก็บอกโอ้ยสัตว์อย่างนั้นเนื้อหยาบสัตว์อย่างนี้เนื้อละเอียดสัตว์อย่างมีเนื้อหวานสัตว์อย่างนี้เนื้อเปรี้ยวแย่งรูปแล้วต่อมาก็แย่งรถเนื้อหวานเนื้อเปรี้ยวเนื้อหยาบเนื้อละเอียดแย่งรูปแย่งรสย่างพืชก็เหมือนกันพืชอย่างนี้รสอย่างโน้นดีรถอย่างนี้ไม่ดีแย่งลูกแย่งรถนอกจากรถแล้วก็แย่งกลิ่นกันอีกแหมกลิ่นของพืชอันนี้ชวนกินกลิ่นของสัตว์อย่างนี้ชวนกินชวนกิน รูปแย่งรถแย่งกินแย่งสัมผัสอย่างนี้น่าเคี้ยวอย่างนี้ไม่น่าเคี้ยวสัมผัสทำไมมันมันฟันดีเหลือเกินมันลิ้นดีเหลือเกินแย่งรูปรถกลิ่นสัมผัสกันอีกหรือแม้ที่สุดก็จะเป็นเสียงเป็นอะไรต่ออะไรเข้าไปอีกนะนี่แย่งกันอย่างนี้ความสมมุติของคนก็เริ่มเพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นจากง่ายๆแค่นั้นแหละขึ้นเป็นยากขึ้นยากขึ้นพอไปยึดถือไอ้นี่มากขึ้นเมื่อมากขึ้นมากขึ้นก็ต้องแย่งกันมากขึ้นมากขึ้นด้วยไปความยากในการไปติดสมมุติก็ทำให้เราเองต้องเป็นปัญหาเรื่องหาถ้าไปยึดมั่นถือมั่นในสิ่งนั้น มันก็ต้องเป็นหาสิ่งนั้นถ้าเราไม่ยึดซะทีเดียวอะไรที่เป็นธาตุแท้เรามีความรู้ให้ได้อันใดที่เป็นแก่นสารชัดๆก็เรากินอาหารคือกินธาตุถ้าธาตุสิ่งนี้มีในพืชเขียวอย่างนี้มีในสัตว์อย่าง