คนมีปัญญาสร้างอาหาร คนเฉกาสามานย์สร้างอาวุธ.docx

คนมีปัญญาสร้างอาหาร คนเฉกาสามานย์สร้างอาวุธ พ่อครูว่า... วันนี้วันอังคารที่ 27 ธันวาคม 2565 ที่บวรราชธานีอโศก เราบำเพ็ญคุณมา ตั้งแต่วันที่ 26 27 นี่ก็เย็นแล้ว 27 เราก็บำเพ็ญคุณกันมาเรียบร้อย ลงแรงบำเพ็ญคุณ เป็นคุณงามความดี เราก็ได้บำเพ็ญทำกันมาเป็นงานเป็นการเกิดการสร้างสรรค์เสียสละ เราไปช่วยกันทำงานสร้างสรรค์เสียสละกัน ลงทุนลงแรง พวกเราส่วนมากลงแรง ส่วนกลางก็ออกทุนมา แล้วก็นำสิ่งที่จะให้เสนอสนองให้แก่ประชาชนมนุษยชาติคนอื่นๆเขา เตรียมไว้พรักพร้อมแล้ว วันที่ 30, 31, 1 เราก็จะเปิดฉากให้เขารับไปซื้อหาไป อยากได้ของอะไรเราขายขาดทุน ขาดทุนจนกระทั่งบางเจ้าก็แถมบ้าง แจกฟรีบ้างบางอย่าง ก็ทำกัน ตามประสาของเราที่เห็นว่า ธรรมะที่แท้นั้น มันคือการให้ การสละ การเกื้อกูลกัน แล้วเราก็เรียนรู้ความจริงอันนี้กัน ฝึกฝนกัน อบรมกัน ปฏิบัติกัน จนกระทั่ง เรามีวัฒนธรรมมีความเป็นจริง มีการประพฤติ ยิ่งกิเลสเราหมด จนเรามีแต่จะให้ผู้อื่น แม้ที่สุดเราไม่สะสมอะไรเลย เราไม่สะสมอะไรเป็นเราเป็นของเราเลย แต่เราก็ยังสร้างสรรค์อยู่ไม่หยุด อะไรที่เราควรสร้างสรรค์ เราก็ทำ เช่น เราไปทำอาวุธฆ่าคน เราไม่ทำเด็ดขาด ให้ตาย มาฆ่าเราให้ตาย เราก็ตาย จะให้เราไปทำอาวุธ มาฆ่าเราให้ตาย เราก็ตาย แต่เราไม่ทำ เราจะทำสิ่งที่เป็นเครื่องใช้เครื่องอาศัยที่คนควรใช้ควรอาศัย เช่น เครื่องนุ่งห่ม ที่อยู่ ที่พัก โรงเรือน หรือแม้แต่ ดิน น้ำ ไฟ ลม ที่เราอาศัย จนกระทั่งถึงขั้นอาหารที่เราจำเป็นที่จะต้องกินต้องบริโภคเข้าไป เพื่อให้ร่างกายได้สิ่งที่เอาไปสังเคราะห์สังขารยังชีพอยู่ เราก็สร้าง เราจะไม่เอาเวลาแรงงานทุนรอนไปสร้างสิ่งไร้สาระหรือเป็นโทษเป็นภัยอย่างยิ่ง สร้างสิ่งมอมเมาเรายังไม่สร้าง ป่วยการพูดไปถึงสิ่งที่จะเป็นอาวุธ ทำร้ายทำลาย