สื่อธรรมะพ่อครู(ศีล สมาธิ ปัญญา) ตอน ศีลที่เป็นอาริยะ.docx
เนื้อหาในไฟล์
สื่อธรรมะพ่อครู(ศีล สมาธิ ปัญญา) ตอน ศีลที่เป็นอาริยะ ปฏิบัติศีลไปตามลำดับ จุลศีล เป็นศีลของบุคคลให้เกิดปัญญา วิมุติ วิมุติญาณทัสสนะ เมื่อปฏิบัติศีลได้ผล ภิกษุสมบูรณ์ด้วยศีลอย่างนี้ ย่อมไม่ประสพภัยแต่ไหนๆเลย เพราะศีลสังวรแล้วเหมือนพระราชาที่ได้มุรธาภิเษก กำจัดอริราชศัตรูได้แล้ว ย่อมไม่ประสพภัยเพราะราชศัตรูนั้นๆ ไม่ใช่ไปฆ่าศัตรู แต่ไม่ประสบภัยจากศัตรูแล้ว (๑๒๑) พระมหาบพิตรภิกษุก็ฉันนั้น สมบูรณ์ด้วยศีลอย่างนี้แล้วย่อมไม่ประสบภัยแต่ไหนไหน เพราะศีลสังวรนั้น ภิกษุสมบูรณ์ด้วยอริยศีลขันธ์นี้ ย่อมได้เสวยสุขอันปราศจากโทษในภายใน ดูกรมหาบพิตรด้วยประการต่างๆนี้แหละภิกษุชื่อว่าเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยศีล ความสุขอันนี้เป็นความสุขสงบจากกิเลส ไม่ใช่สงบแบบที่ดับไปเฉยๆที่ไม่มี จิตวิเคราะห์ system analysis แต่เป็น hypnosis เท่านั้น ศีลอาริยะคือศีลที่ทำให้ลดกิเลสได้ เริ่มเป็นโสดาบันก็เป็นอาริยะในโสดาบัน มีศีล ๕ เช่น ศีลข้อ ๑ ไม่ฆ่าสัตว์ เริ่มลดละจางคลายกิเลสได้ เริ่มมีมรรคผล เริ่มเข้ากระแส 25 เปอร์เซ็นต์ สูงขึ้นไปถึง 50% ก็เป็นสกิทาคามีผล มันไม่ใช่บุคคลแต่เป็นจิตที่ลดกิเลส ส่วนปัญญานั้นอาจจะรู้ไม่ค่อยชัด แต่ให้จิตเป็น ให้จิตลดกิเลสได้เป็นหลัก แต่โสดาบันจะไม่มีญาณปัญญาที่อ่านกิเลสได้ละเอียด แต่จิตจะค่อยค่อยได้ไปจนเกิน 50% พอเกิน 50 เปอร์เซ็นต์ก็ถือว่าเข้าขีดแล้วอวินิปาตธรรม ไม่ตกต่ำเป็นธรรมดา ได้ไปถึงขีด 75 เปอร์เซ็นต์จึงจะนับว่านิยตนะ เที่ยงแท้แน่นอนไม่ถอยหลัง เลย 75% นี้สัมโพธิปรายนะ จนถึงสมบูรณ์ก็เป็นอรหัตผลในศีลแต่ละข้อ เป็นอรหันต์น้อยน้อย เป็นอรหันต์ในเนื้อสัตว์ก็ได้ จิตของคุณหมดเลยเกลี้ยงเลย คุณก็รู้จิตของคุณด้วย ว่าคุณถอนอาสวะของเรื่องเนื้อสัตว์ได้ ก็จะอ่านอาสวะเป็น เข้าสังโยชน์ 10 ก็จะ
อ่านต่อ
ขยายซ้อนไป หนึ่ง คุณรู้จักเลยว่าอันนี้เป็นองค์ประชุมรูปนาม ตัวตนของกิเลสจนชัดเจนพ้นวิจิกิจฉาอันเป็นสังโยชน์ข้อ 2 มีอุบายเครื่องออก มรรคมีองค์ 8 โพธิปักขิยธรรม 37 แม้พระโสดาบันจะไม่รู้รายละเอียดนักก็ตาม ก็จะมีการปฏิสัมพัทธ์ซับซ้อนทางมรรคมีองค์ 8 และโพชฌงค์ 7 คุณอ่านกิเลสเรื่องเนื้อสัตว์ คุณไม่ฆ่าเอง เขาก็ฆ่ามาให้ ก็ต้องเลิกด้วยประการทั้งปวง ไม่เป็นเหตุให้คนฆ่าหรือตนต้องทำให้เขาตาย เพราะคุณไม่ได้ยินดีในเนื้อสัตว์เลย เอามาให้ก็ไม่ยินดี เป็นความไม่ยินดีด้วย อาจจะยังไม่เฉยๆสำหรับโสดาบัน ไม่ยินดีในเนื้อสัตว์สมบูรณ์แล้ว ถ้ายังยินดีเนื้อสัตว์ก็เป็นบาปไม่ใช่บุญเป็นอันมาก ๑. ผู้นั้นกล่าวอย่างนี้ว่า “ท่านทั้งหลายจงไปนำสัตว์ชื่อโน้นมา” (อุทิศ, อุททิสสะ คือ เจาะจงมุ่งหมายไปที่สัตว์ชื่อนั้น) ๒. สัตว์นั้นเมื่อถูกเขาผูกคอนำมา ย่อมได้เสวยทุกข์โทมนัส ๓. ผู้นั้นพูดอย่างนี้ว่า “ท่านทั้งหลายจงไปฆ่าสัตว์นี้” ๔. สัตว์นั้น เมื่อกำลังถูกเขาฆ่าย่อมเสวยทุกข์โทมนัส ๕. ผู้นั้นยังตถาคตและสาวกตถาคต ให้ยินดีไปด้วยเนื้อ ย่อมประสพบาป มิใช่บุญเป็นอันมาก (ตถาคตํ วา ตถาคตสาวกํ วา อุทฺทิสฺส ปาณํ อารภติ โส อิเมหิ ปญฺจหิ ฐาเนหิ พหุง อปุญฺญํ ปสวตีติ) ชีวกสูตร ล.๑๓ ข.๖๐ ศีลนี้มีมรรคผล เรียกว่า อาริยะศีล ศีลเป็นอาริยะ ผู้ที่ไม่เข้าใจว่าโสดาบันจะอาริยะถึงสกิทาคามี อนาคามี อรหันต์ได้อย่างไร ในเหตุปัจจัยใด ก็อ่านธรรมะสองที่เกี่ยวข้องกับจิตเรา แล้วเราก็ติดยึดเป็นของกู หรือเอามาเสพรส อยากทำลายอยากฆ่าแกงบ้าง อาริยกันตศีล นี่เริ่มต้นศีลอันเป็นอาริยะ เริ่มต้นศีลก็เป็นอาริยะ แต่ถ้าปฏิบัติแค่กายกับวาจาจะเป็นอาริยะได้อย่างไร มันต้องปฏิบัติถึงจิต ต้องเข้าใจสังโยชน์ ๓ คุณอ่านสักกายะจากองค์ประชุมหรือกายได้ คุณต้องมีญาณปัญญา นามธรรมที่รู้ กายหรือนามกาย ศีลพรตก็ต้องมีสัมมาทิฏฐิ ปฏิบัติแล้วกิเลสก็ลดลงจางคลายก็พ้นสังโยชน์ 3 ต้องมีญาณรู้เห็นของตนเอง แม้ไม่รู้เห็นแต่ก็ต้องลดละ อ่านอาการจางคลายวิราคานุปัสสี อาการมันลดลง ไม่ต้องกินเนื้อสัตว์มันก็ลดลง แม้ยังไม่รู้ว่าอันนี้เจโตอันนี้ปัญญาก็ได้ จากสังโยชน์จะไปหาอรหัตตผล แม้เรื่องเนื้อสัตว์ก็เป็นกามราคะปฏิฆะ เมื่อมีเนื้อสัตว์มาแล้วคุณไม่ยินดี แม้ไม่ถึงกับจิตกลางๆได้ก็ตาม แต่ถ้าถึงจิตที่เป็นกลางก็จะอนุโลมก็ได้ แต่ถ้าเป็นโสดาบันที่อัตตามากก็อาจไม่ยอมกิน อาจทะเลาะกันได้หากถูกบังคับ แล้วก็ยึดมากเกินไปก็เท่านั้นเอง ถ้ายึดมากก็ทะเลาะกันได้อยู่ เมื่อไม่ยินดีแล้วก็อาจจะไปยึดในทางไม่ยินดี เราต้องยินดีก็ไม่ใช่ ไม่ยินดีก็ไม่ใช่ ต้องมีอาการความเป็นกลางในจิต มีในสำนวนเยอะ มีก็ไม่ใช่ ไม่มีก็ไม่ใช่ ถ้าเข้าใจสภาวะแล้วก็จะไม่งง คือจิตมันกลางกลางระหว่างปฏิเสธและการรับ 590104_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ สามัญผลสูตร ตอน ๔