สื่อธรรมะพ่อครู(ศีล สมาธิ ปัญญา) ตอน ทำไมคนเราต้องโกรธด้วย.docx

ากเทวดาพ้นจากเทวะ ดับเทวะเรียกว่า อเทวะ คนที่รู้จักอาการสุขอาการทุกข์เป็นอย่างนี้ คนไปหลงอาการสุขแต่ความสุขนั้นมันต้องมีความทุกข์แฝงอยู่ แต่คุณไม่รู้คุณก็จะเอาแต่สุขแต่ไม่เอาทุกข์มันไม่ได้ พระพุทธเจ้าตรัสรู้ชัดในเทวะ ฉะนั้นค่าความเป็นเทวะในตัวเองหมดไปเลย ศาสนาพุทธจึงเป็นอเทวนิยมไม่มีสุขไม่มีทุกข์ แล้วเข้าใจด้วยว่าความสุขความทุกข์คืออะไร มันเป็นสมมติสัจจะที่คุณไปหลงมันทั้งนั้น คนไปหลงเมื่ออยู่กับทุกข์ พวกนี้พวกซาดิสม์หรือมาโซคิส คนไปหลงกับความสุขนี่คือพวกโรแมนติกอิซึ่ม คนพวกนี้ไม่ใช่คนที่อยู่เหนือสิ่งเหล่านี้ คนที่อยู่เหนือความสุขความทุกข์ ทำให้จิตไม่มีความสุขความทุกข์ได้แล้วเรียกว่าเป็นบริสุทธา แม้ว่าจะกระทบกับสิ่งที่เคยทำให้เกิดความสุขความทุกข์กระทบเท่าไหร่ก็ไม่เกิดความสุขความทุกข์ก็ยิ่งเก่ง จิตมุทุภูตาดัดได้เร็วไว้ เร็วจนกระทั่งทำไม่ทันเลย แต่ไม่เกิดเลยสุขทุกข์เลย เร็วกระทบปั๊บก็สูญ จิตเร็วกว่าแสงมาก ไม่โกรธไม่โลภ เร็วจนเรื่องโกรธโลภหายไป เร็วจนมองไม่เห็น เรียกว่ามุทุภูตธาตุ จิตนี้ไม่โลภไม่โกรธจึงทำกัมมัญญา ทำกรรมการงานดีหมดเลย เพราะว่าจิตไม่มีอคติกับโลภโกรธหลงเลย จิตก็เลยประภัสสรตลอดกาลนาน นี่คือองค์ 5 ของอุเบกขา ปริสุทธา ปริโยทาตา มุทุกัมมัญญา ปภัสสรา ที่อาตมาอธิบายได้เพราะว่ามีสภาวะนั้นในตัว ไปค้นเลยว่า อรรถกถาจารย์อาจารย์ที่ไหนแม้แต่ในพระไตรปิฎกก็ไม่ได้อธิบายอย่างอาตมา อาตมาอธิบายอย่างไม่ใช่ภาษาวิชาการ จิตของอาตมาถ้าจะเรียกว่าสุขก็ยิ่งกว่าสุขเป็นปรมังสุขัง แข็งแรงนิรันดร จะเห็นได้ว่าเขาด่าอะไรมา อาตมาก็ไม่ได้เสแสร้ง กดข่ม คนที่ด่าอาตมามา เชิญ คุณด่าได้มันก็แสดงความหยาบความร้ายแรงของคุณมาเท่านั้นเอง คุณไม่ทำให้อาตมาหวั่นไหววูบวาบ เพราะว่าจะมาบรรลุธรรมนี้แล้ว ไม่ได้อวดอุตตริมนุสสธรรมแต่มันเป็นความจริงตามความเป็นจริง อาตมาสบายใจที่พูดสัจธรรมใครจะหาว่าอวดตัวก็ศีรษะใครศีรษะมันอาตมาไม่ได้ถือสาเลย620204_รายการสำมะปี๋ซี่วิต บ้านราชฯ ครั้งที่ 37