250727-567 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ030.txt
เนื้อหาในไฟล์
ต่อจากนี้ไปเป็นธรรมะปัจจะเวกก่อนฉันประจำวันอังคารที่ 27 กรกฎาคมพุทธศักราช 2525 ที่พุทธสถานสันติอโศกอาการสร้างสมมติสัจจะซึ่งเราเรียกว่าสัจจะที่รู้กันติดต่อกันไปสมัครแปลว่าต่อเนื่องมติแปลว่ารู้เรารู้กันต่อเนื่องไปเป็นสิ่งที่รู้กันต่อเนื่องแล้วก็กระทำกันขึ้นมาจนกลายเป็นสัจจะอย่างหนึ่งหรือเป็นความจริงอย่างหนึ่งที่คนได้อาศัยเมื่อคนได้ ฟ้าใสเป็นอยู่อย่างสมบูรณ์อยู่อย่างสบายอยู่อย่างเรียกว่าพอไปแล้วไม่ต้องมากกว่านี้ก็ใช้ได้หรือว่าจะพัฒนาถ้าเผลอทุกอย่างเหตุปัจจัยสิ่งแวดล้อมมันพอจะพัฒนาได้อีกก็พัฒนาไปบ้างไม่ฟุ้งเฟ้อไม่เห่อเหิมไม่มากไม่รีบร้อนที่จะเปลี่ยนแปลงพัฒนาจนเกินการนักอย่างนั้นเราก็ไปได้อย่างสบายทุกวันนี้มันมีแต่ความหล่อที่จะพยายามปลงพยายามพัฒนาพยายามเปลี่ยนแปลงให้มันเป็นความแปลกใหม่และให้ได้รับประสิทธิภาพอะไรหลายๆอย่างที่หล่อๆให้คนเราหลงติดหลง ยมชมชื่นเพราะเพื่อจะได้แย่งกันซื้อแย่งกันขายเพื่อจะได้เปลี่ยนไม้เปลี่ยนมือโดยเร็วของที่ควรใช้ได้อยู่ก็จะมีอายุสั้นจะถูกเอามาใช้ประเดี๋ยวประด๋าวแล้วก็ไปนิยมสิ่งใหม่ที่ยั่วยวนขึ้นใหม่วัตถุดิบก็ถูกเผาผลาญโดยเร็วของที่ก่อสร้างขึ้นมาใช้ก็ถูกทิ้งขว้างโดยเร็วอาการกิริยาหรือพฤติกรรมเหล่านี้เป็นความฟุ่มเฟือยฟุ้งเฟ้อผลาญพรากคนสมัยใหม่ไม่รู้เท่าทันมีแต่ความปรารถนาที่จะได้มาด้วยการค้าการขายด้วยการการเอาชนะให้เขามานิยมของของกู กูจะต้องชนะกูจะต้องเด่นกูจะต้องมีคนมานิยมมากกว่าจึงปรุงจึงพยายามหุ้มพอกในสังขารและธรรมด้วยมุมเหลี่ยมต่างๆแล้วก็เปลี่ยนแปลงไปอันนี้เกิดจากสัจจะที่มันเฟ้อมันเกิดเพราะมันเกินเราก็เรียกว่าเป็นสมมติฐานเหมือนกันแต่ว่าเราต้องมีปัญญาที่จะกลั่นกรองที่จะเลือกเฟ้นและรู้จักหยุดรู้จักพอรู้จักเอาจากขนาดนี้ก็พอเหมาะแล้วเพราะขณะนี้เราเองเราเกิด
อ่านต่อ
มาในยุคการที่มันสังขารมันปรุงมันสร้างมากเหลือเกินแล้ววิ่งตามไม่ไหวพอเราเร่งวิ่งตามแล้วมันก็ทุกข์เราก็หยุดแล้วเราก็เลื่อนไหลลงมามาหาจุดที่มันพอๆๆ แล้วก็ขัดน้อยลงมาหาจุดที่มันพอเราจะเห็นได้ว่าชีวิตของเราเกินมาไม่รู้เท่าไหร่เท่าไหร่การกินก็เกินการอยู่การใช้การสอยการหลักการนอนการเต้นการดีดการร่าเริงบันเทิงเกินทั้งสิ้นศาสนาจึงมีหลักในการลดละนายคลายปลดปล่อยเปลื่องออกหลักของศาสนาพระพุทธเจ้าจึงมีหลักนี้และก็ได้ทำการลดละลายปลดเปลื้องออกมาที่เราได้พากันมาทำมาลดละปลดเปลื้องจนกระทั่งเราได้หลักเกณฑ์เราได้จุดสมบูรณ์เพราะเอาพระพุทธเจ้าเป็นหลักพระพุทธเจ้าก็เป็นคนเราก็เป็นคนสรีระยังไม่ต่างกันเลย จะมีแคลอรี่หรือจะมีพลังงานเราจะมีอะไรต่ออะไรพอได้ชีวิตร่างกายนี้เราก็มาเรียนรู้ตามหลักพระพุทธเจ้าที่ยังเป็นทฤษฎีที่ใช้ได้ดีอยู่เรามาพิสูจน์การกินก็เท่านี้การนุ่งห่มก็เท่านี้การขยันหมั่นเพียรสิเราก็เอาอย่างพระพุทธเจ้าเหมือนกันและเราจะไม่ท้อถอยในการขยันหมั่นเพียรสร้างสรรค์และเราก็จะมีปัญญารู้การสร้างสรรค์ว่าสิ่งที่ควรสร้างคืออะไรสิ่งที่เฟ้อเกินอย่างที่โลกก็ฟุ้งซ่านกันเยอะแยะมากมายเราไม่จำเป็นจะต้องไปวิ่งไล่เขาแล้วเราก็จะทำให้มันอนุโลมบ้างพอเหมาะพอไปพอเป็นเราจะไม่วิ่งไล่สังขารและโลกที่โลกมันไปกันอย่างไม่มีหยุดยังไปอย่างเร็วด่วนเหลือเกินเน็ตเหนื่อยเมื่อย เมื่อเราได้มาหยุดแล้วเราได้ตัดลดละหน่ายคลายเพื่อนปล่อยออกแล้วเราจะรู้เราจะเห็นความจริงว่าเราได้สบายเราได้เบาและชีวิตของเราก็ไม่ได้น้อยค่าอะไรกลับจะมีค่ายิ่งกว่าเพราะเราไม่ต้องเอาเวลาไปเซาะๆซ่อนๆวิ่งไล่สิ่งที่เขาหลอกสังขารานั้นแล้วเราก็กลับไม่มีเวลาเหลือมีพลังงานเหลือมีสมรรถภาพที่จะสร้างสรรค์สิ่งที่เป็นแก่นแกนเป็นสิ่งสำคัญของชีวิตอะไรสำคัญเราเร่งสร้างก่อนขณะนี้สำคัญคือธรรมะเราก็จะพยายามผลิตธรรมะเป็นอาหารออกไปให้แก่ชาวโลกด้วยรูปแบบด้วยสื่อสารด้วยกรรมวิธีด้วยอะไรหลายๆอย่างทั้งพฤติกรรมที่เราจะเอาเรื่องเอาแรงเอาชีวิตเอา พฤติกรรมองค์การประพฤติเอากายกรรมวจีกรรมมโนกรรมของเราเข้าไปร่วมผลิตร่วมสร้างร่วมกระทำให้เขารู้ให้เขาเห็นให้เขาเข้าใจให้เขารับให้เขาชัดแจ้งในสัจธรรมว่าเขาควรจะมาอย่างนี้เป็นอย่างนี้ซึ่งเราได้กระทำและมีผลเพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นเราได้สบายเพราะว่าเราเองเราได้รถรับเรื่องปล่อยจากการวิ่งตามสถานการณ์โลกมากหลายนั้นจนกระทั่งเราลดในทางวัตถุลดในทางส่วนนอกได้และเราก็จะมาลดลงไปอีกแม้แต่พระพุทธเจ้าสอนเราว่าสังขารร่างกายก็เป็นไปเพียงความประชุมที่มันเกิดโดยธรรมชาติมันก็เหมือนกับทุกๆ ตั้งแต่ของนอกที่เขาเอามาตกแต่งเป็นสังขาราโลกเป็นสังขารธรรมปรุงแต่งขึ้นมาจนเป็นของประดิษฐ์เป็นของผสมที่เห็นเด่นชัดร่างกายมนุษย์ก็เป็นของผสมของธรรมชาติแม้ที่สุดเราก็จะต้องไม่ยึดมั่นถือมั่นแล้วเราก็จะเพียงอาศัยและใช้ร่างกายที่เป็นธรรมชาตินี้สร้างสรรค์สิ่งที่จำเป็นสร้างสรรค์สิ่งที่เราได้อาศัยอยู่อย่างพอดีสบายเจริญครบพร้อมแล้วนี้เพื่อที่จะทำให้มนุษย์อื่นเขารู้ด้วยแล้วเขาจะได้อยู่เย็นเป็นสุขเหมือนอย่างเราอยู่เย็นเป็นสุขผู้ใดอยู่เย็นเป็นสุขแล้วไม่หลงไหลวิ่งวุ่นผู้นั้นมีแต่สร้างสรรค์ก็เกิดจากคุณค่าประโยชน์สุดท้ายเดียวเราจึงกลายเป็นคนที่ [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] เราจะไปสู่ความพอดีแก่นจันทร์ที่เราไม่ได้ทำให้ตนเองเสื่อมต่ำเรามีพฤติกรรมมันแข็งแรงขยันหมั่นเพียรสร้างสรรค์มีประสิทธิภาพแต่เราก็เป็นคนที่ไม่ได้หลงใหลโลกสบายเบาง่ายทุกอย่างได้อาศัยอย่างสมบูรณ์พูนสุขเรากินมื้อเดียวเราสมบูรณ์พูนสุขเรามีเสื้อผ้าเครื่องหนึ่งผมใช้ชุด 2 ชุดจะสมบูรณ์พูนสุขเราไม่ได้กระเบียดกระเสียรเราพอแล้วเราเห็นด้วยว่าเราว่างเราง่ายเราไม่ต้องหนักหนาไม่ต้องแบกไม่ต้องหาไม่ต้องหอบต้องขนไม่ต้องห่วงหาอาวรณ์อะไรยุ่งยากเราเปาเราว่าแล้วเราก็มีสมรรถภาพด้วยเครื่องประกอบเครื่องใช้ที่พอเพียงไม่จำเป็นต้องยึดถือเป็นของตัวของตนอยู่กันเป็นสังคมหมู่ใหญ่ช่วยกัน ไม้คนละมือแล้วก็ร่วมเป็นแรงกลหรือเป็นจักรกลที่มีประสิทธิภาพสูงสุดที่เราจะสรรค์สร้างที่เราจะก่อสร้างที่เราจะผลิตสิ่งที่ดีงามหรือมีคุณค่าให้แก่สังคมโลกเข้าไปอย่างไม่จำเป็นต้องแลกด้วยลาภและยศหรือแม้จะหลงในสรรเสริญเยินยอเราจะเป็นคนที่มีประสิทธิภาพและคุณภาพและเรามีฐานอาศัยที่สบายภาคภูมิด้วยความเข้าใจด้วยปัญญาของเราจริงๆนี่คือสรุปบ้างขยายบ้างอยู่ในเนื้อหาที่สาธยายออกไปก็ให้พวกคุณทั้งฟังทั้งพิจารณาไม่ใช่ร้ายให้เชื่อตามแต่ให้พิสูจน์ความจริงเมื่อคุณพิสูจน์ความจริงพบสัจธรรม เราได้ลดละสมมติสัจจะที่มันมากหลายนั้นรู้กันตามกันนั้นแล้วก็หลงวิ่งไล่ตามกันแล้วก็เผาผลาญตามกันมาจนรถสมมติฐานจะลงมาเหลือแก่นแก่นเหลือเนื้อแท้ๆไม่ทราบไม่มากหลายไม่เกินการอาศัยสมมติฐานที่ได้อาศัยอย่างชาญฉลาดและเราก็เรียนรู้ทุกอย่างมาแต่จิตวิญญาณตัวโง่ตัวฉลาดอยู่ที่จิตวิญญาณเข้าหาปรมัตถ์ตัวปรมัตถ์รู้แท้และทนได้ปล่อยได้อยู่ได้สร้างสรรค์ได้ตัวปรอทคือจิตใจจะสึกจะเป็นตัวสมบูรณ์เป็นที่สุดเมื่อจิตใจเราสมบูรณ์ปรมัตถสัจจะสมบูรณ์เราก็สร้างสรรค์สมมติที่สัจจะสมบูรณ์ได้และเป็น ตัวนำเป็นสรณะที่พึ่งเป็นแบบอย่างเป็นแม่พิมพ์ขอให้ทุกคนได้อาศัยสิ่งที่สมบูรณ์ดังกล่าวนี้ให้ครบพร้อมทุกคน