220521-2-091 ทางเอกภาค2-ตอน091(หน้า206)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท052.txt

โยนิโสมนสิการบ้างเป็นต้นหรือว่ามันไม่มีความเพียรวิริยะมันไม่มีฉันทะในสิ่งที่ควรฉันทะนั่นคือความความหมดอายุมันคือการตายเหมือนกันหมดอายุเนื้อหนังมังสาด้วยตายหมดลมหายใจเข้าออกหรือว่าตายของสิ่งนั้นแต่มันเป็นความ มันเป็นความตายของพฤติกรรมสังเกตเป็นความตายที่ถือว่าเป็นท่านสูงโดยคือพฤติกรรมของจิตถ้าจิตไม่ไม่มีอิทธิบาทแล้วการตายนั้นคือการตายของสมณะการตายของผู้ที่ผิดคือเราคือหมดภัยหรือว่าผู้ค้นพบสมณะเป็นการกลายเป็นสุนัขทีเดียวนอกจากการตายง่ายๆจนเกินไปถึงขนาดนั้นจะพิจารณา เราก็ยินดีกับการตายนั้นด้วยเราทำการตายนั้นให้เกิดทำชีวิตการตายมีสติไม่รู้ในชีวิตถึงการตายนั้นเราตายในสิ่งที่มันไม่ใช่ทำชีวิตขออภัยพูดผิดกลับกันถ้าเราทำความตายเพราะสภาพที่มันไม่เป็นคนที่ไม่มีความตายเรายินดีกับความตายนั้นด้วยไม่ใช่ว่าควรทำความสะอาดอย่างนั้นตายแบบหมดความเป็นสำนวนความทุกข์แบบสมณะมันก็เป็นประธานเหมือนกันเพราะเรายังเป็นคนมีอายุจากโลกแล้วเราก็ต้องมีอายุแบบจำนวนมากมีอายุที่เป็นสิบบาท [ไม่สามารถถอดข้อความได้] ธรรมดาของโลก ถ้าไม่ต้องมายุ่งถ้าได้ให้เรียนรู้ด้วยเหมือนกันจะได้ร่วมเป็นเรื่องธรรมดาเรื่องเกิดเรื่องตายเรื่องเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปของรูปนามขันธ์ 5 หรือของชีวิตมนุษย์ของการหมุนเวียนอยู่ในโลกวัตถุต่างๆแม้แต่ทรัพย์สมบัติลาภยศสรรเสริญเยินไปเวียนมาเป็นเรื่องปกติธรรมดามีแต่ไหนแต่ไหนและก็มีอยู่ตลอดกักกันให้เห็นว่ามันเป็นเรื่องธรรมดามันเดินไปมันจะติดไปมันเกิดไปมันเคลื่อนไปมันเย็นไปมันต่างกันมามันไม่ได้ธรรมดาส่วนเราจะรู้แล้วจะมีมรณะสติเราก็จะต้องรู้ถึงมรณสติชั้นสูงขึ้นไปอันนี้ก็เป็นธรรมดาแล้วเห็นใจรักแล้วเราก็เริ่มธรรมดาแล้วคนจะเกิดคนจะตายอะไรต่ออะไรเนี่ยมันก็เป็นเรื่องธรรมดาถ้าเรามีความรู้ในเรื่องมรณะแล้ว แล้วเราก็มาเห็นความตายหรือว่าเอาความตายมาพูดหรือเอาอะไรไปมาพูดซึ่งอาตมากำลังจะพูดนี้เป็นการเอาความตายมาพูดประกอบกันทั้งมรณสติและทั้งมรณานุสติคือมรณะบอกอนุสติอนุสติแปลว่าการระลึกตามเค้าจะมาระลึกตามเรื่องที่มียาชนิดของเรามีกุญแจไขตายที่เราได้ข้อคิดอะไรบ้างเราได้หลายๆคนอาจจะมีการสัมผัสการกระทบการได้รู้จักแต่รู้สึกอย่างไรเราต้องอ่านทั้งจิตทั้งใจ ทั้งสภาพที่เราทำเราเป็นเราอยู่เราควรจะเป็นควรจะทำอะไรแค่ไหนมันก็เป็นความจริงของแต่ละคนแต่ละคนบางคนอาจจะมีอารมณ์ผูกพันมากก็อาจจะรู้ตัวเองตามมรณสติของตนว่าเรากระทบกระเทือนกับความตายไม่ตายเนื้อหนังไต่อย่างตัวรูปร่างแข็งก่อนของคนที่เกี่ยวเกี่ยวกับนอกกับเราเนี่ยไม่ใช่เรื่องตายทั้งอารมณ์ที่เราพิจารณาในส่วนตัวอารมณ์ตัวความเป็นจริงของปรมัตถ์อะไรก็ตามเมื่อเรามีเพื่อนฝูงที่สนิทติดเชื้อโดยเฉพาะเพื่อนฝูงที่มันต่างกันขึ้นไปอีกมันเป็นนักปฏิบัติธรรมในการเป็นหมู่ญาติเป็นญาติที่ทำ ไม่ใช่ญาติทั้งโลกซึ่งเราจะเห็นได้ว่าพฤติกรรมที่เกิดขึ้นจะเป็นที่เห็นแล้วแต่พอไม่สบายก็มีญาติไปเยี่ยมเยียนไปช่วยยกตัวไฟล์กันพอเป็นพอไปส่วนใหญ่กลายเป็นคนยากมากกลายเป็นคนยากมากแต่ก็ไม่ใช่คนใหญ่คนโตไม่ใช่คนมีชื่อเสียงไม่ใช่คนมีอะไรก็ได้มีพฤติกรรมง่ายๆอ่านให้เห็นได้ว่าเพราะว่าเป็นคนที่มีอะไรอ่ะเกิดขึ้นแล้วเกิดขึ้นจริงทุกคนมีนิสัยมีญาติ มีความสัมพันธ์มีสามัคคีมีมนุษยสัมพันธ์เกิดขึ้นกลายเป็นมนุษย์ที่มีเชื้อโยงใยมีความสัมพันธ์โยงใยเกี่ยวข้องและก็มีการแสดงน้ำใจหรือว่าสายสัมพันธ์ที่โยงใยมันไปต่อสายสัมพันธ์เกิดขึ้นเองทั้งมวลมิตรสหายจะไปเยี่ยมเยียนนั่นแหละเขาลงทุนไม่ใช่ว่าเขาจะไปอะไรหรอกก็ลงทุนไปเยี่ยมเยียนและทั้งรู้บางทีก็เย็นๆไม่ได้เขาก็ไปเยี่ยมเยียนอยู่ข้างนอกพวกเราคนดีมิตรสหายของคุณสายเองก็ตามเขาก็ไปกับพี่ชายปฏิบัติ ตัวบุคคลก็จะต้องมีคุณธรรมแม้จะไม่ใช่นักปฏิบัติธรรมก็ต้องรับคุณธรรมของคุณไสยเขาจริงๆต้องรับแล้วมันก็เกิดการสัมพันธ์ทางโลกนั้นด้วยแล้วพวกเรานักธรรมะที่เป็นมิตรสหายทางธรรมก็ไปก็ไปถึงน้อยแล้วไปก็เป็นขบวนขบวนกันมีทั้งพระทั้งเณรมีทั้งหนึ่งในมีทั้งขายแต่ขายพวกเรามีทั้งนักปฏิบัติธรรมที่แต่งตัวเค้าก็เห็นเครื่องหมายไปเกี่ยวกับคราวๆอยู่มันก็ไปอันนี้เป็นแง่ที่ดูง่ายๆที่อาตมาเอาขึ้นมายืนยันเอาขึ้นมาอธิบายขึ้นมาเล่าเหตุว่าถ้าไม่เห็นได้ว่าเราทำ เราทำงานเพื่อที่จะให้เกิดสามัคคีเราทำงานเพื่อจะให้เกิดมนุษยสัมพันธ์การทำงานเพื่อที่จะให้เกิดระบบที่มนุษย์จะต้องโยงใยสืบพันธุ์เป็นไปด้วยการพูดช่วยเหลือเกื้อกูลเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่เกี่ยวข้องกันตามที่ควรเกี่ยวข้องทั้งๆที่พวกเราจะไปเยี่ยมเยียนกันน่ะมันจะอยากจะโคโยตี้และอีกอันนึงทีนี้ก็โยงขึ้นมาถึงจิตใจจิตใจของผู้ที่ไปเยี่ยมไปเยี่ยมเยียนเนี่ยต้องอ่านจิตใจของเราดูบางคนไปเยี่ยมเยียนคุณสายเนี่ยไม่ได้มีจิตใจห่วงหาอาวรณ์อะไรมากมาย สงสารมากห่วงมากกลัวตายมากว่ามีอารมณ์ที่มันจำเป็นมันผลักดันให้เราต้องไปเยี่ยมกันมากไม่ถึงขนาดนั้นหรอกแต่เราก็รู้ได้สติสัมปชัญญะว่าเราควรไปเยี่ยมตามสมมติสัจจะตามฐานะตามอะไรต่ออะไรก็แล้วแต่เป็นฐานะที่ควรเป็นควรไปควรกระทำจะได้เราก็ไปเยี่ยมจิตใจที่บางทีก็พยายามไปด้วยซ้ำไม่ได้คิดว่าเออเราควรจะไปมันไม่มีตัวอย่างการดูดีๆนะอธิบายไม่ได้มีตัวอย่าง แต่เราก็เข้าใจด้วยความถูกต้องว่าเป็นคนไปเห็นดีว่าควรไปแล้วเราก็ไปพอสมควรแล้วเราก็ไปเหมือนกับเสียสละและลงทุนด้วยซ้ำจากนั้นก็มีบางคนไม่ได้ไปแค่อย่างนี้ไม่ได้ไปแค่ว่าเราไปทำกิจกรรมวันหนึ่งไปเยี่ยมเพราะว่าเรารู้ดีว่าควรเยี่ยมเราเห็นควรทำนี้ก็คือที่กินกาแฟและสัมมนาสัมมาอะระหังแล้วก็ควรจะต้องบอกควรทำควรเป็นสภาพของสัจจะอย่างหนึ่งในโลกบางคนก็เห็นว่ามันมากแล้วมันไม่อะไรต่ออะไรก็ไม่ไปเพราะ ไม่ไปก็เป็นการสมควรสำหรับผู้ที่มีปัญญาไตร่ตรองเขาไปเยี่ยมไปตั้งเยอะตั้งแยะแล้วแล้วก็เป็นการกวนเปล่าๆมีอะไรขาดเหลือแล้วก็มีจิตใจดูแลสอดส่องเราก็ไม่ได้ไปและความไม่ได้ไปอันนั้นไม่ได้ไปเยี่ยมในกรณีนี้พวกปรมัตถ์นะการไม่ได้ไปเยี่ยมคุณไสยนั่นแหละจิตใจเราก็ได้ไตร่ตรองแล้วก็รู้อยู่เห็นตัวเราเองเราไม่ได้กินเยอะด้วยตัวเราไม่ได้ไปแต่ตัวเราไม่ได้ไปแต่ก็กลับเป็นความควรด้วยความสมควรเป็นสัมมาอะระหังได้เหมือนกันโดยอัตโนมัติใช้สิ่งที่เห็นเหมาะสมแท้จริงไม่ จริงๆหรือว่าเราโกหกตัวเองไม่ใช่นะแต่ว่าเราได้ทำความระลึกรู้ความไตร่ตรองความใช้ปัญญาอะไรก็ได้แล้วเพราะการไม่ไปเยี่ยมนั้นมันก็เป็นความพอสมควรและเป็นความถูกต้องได้เหมือนกันเพราะการไปเยี่ยมก็ตามกันไม่ไปเยี่ยมก็ตามจึงไม่ได้หมายความว่าโดยโลกโดยง่ายๆมันเป็นการไปเยี่ยมที่ถูกต้องไม่ไปเยี่ยมก็ไม่ไปเยี่ยมไม่ถูกต้องก็ไม่ใช่เศรษฐกิจเดียวแต่ไม่ไปเยี่ยมก็ถูกต้องได้สำหรับผู้ที่ได้ใช้ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงอะไรก็ได้พิจารณาแล้วเรียบร้อยด้วยความเป็นกลางในความเห็นจริงแบบสมควรหรือไม่สมควรถ้าเราจะไปก็ย่อมได้เราก็ไม่ได้ขี้เกียจเราก็มีอิทธิบาทแล้วก็มีชีวิตแล้วก็มีสภาพธรรมของเรา เห็นอยู่ว่าเราไม่ควรจะไปดีหรือไม่ไปดีแล้วเราก็ได้กระทำสิ่งนั้นโดยจริงเธอไม่ได้เกเรไม่ได้มีอคติไม่มีฉันตาก็ติดโทสาคติโมหาคติไม่ได้มีพยาธิอะไรไม่ได้ลำเอียงด้วยอะไรการไปหรือไม่ไปก็เป็นการสมควรได้ทั้งสองอย่างหรือการไปเยี่ยมก็เป็นการไม่สมควรได้เหมือนกันสำหรับผู้ที่ไปเยี่ยมโดยที่ไม่รู้ไม่เข้าใจว่าควรไปเยี่ยมหรือไม่ควรเยี่ยมมันมากแล้วนะมันวุ่นวายแล้วก็ได้ซ้ำไปแต่เราก็ยังอุตส่าห์ไปจึงจ้างคนไปอะไรที่เขาเกินไปไม่ได้เป็นสาระอะไรเราไม่ได้ไปให้เป็นประโยชน์เป็นทำอะไรขึ้นมากำลังกายกำลังใจกำลังมาตีอะไรที่มันจะเกิดเป็นผลดีอะไรขึ้นมาจะทำให้มันเสียได้ครับบางทีก็ไปให้วัคซีนที่เป็นไทยเป็นคลิป บางทีก็ไม่ให้กายกรรมที่เป็นใครเป็นพิษเพราะมโนกรรมของเรามันมีอะไรก็แล้วแต่ถึงเป็นส่วนที่เรียกว่าเราไม่รู้เราไม่เข้าใจเรามีภูมิไม่ถึงก็เป็นได้เพราะการไปเยี่ยมกลับไม่สมควรก็ได้ถ้าไม่ไปเยี่ยมถึงที่จะสมควรก็ได้อันนี้ก็อธิบายให้ฟังโดยหลายนัยยะสำคัญแล้วสำหรับบางคนไปก็ไม่ได้ทำให้เกิดการทุจริตทุจริตมโนทุจริตอะไรก็เป็นเรื่องเกิดความควรเป็นสมควรแม้จะบางทีเจตนานั้นดีแล้วก็กระทำได้ดีด้วยไม่ดีด้วยก็ตามบางทีไปแล้วมันมีอะไรปกป้องผิวหนังเล็กๆน้อยๆแต่ก็อย่าไปคิดฮอดเสียใจอะไร เจตนานั้นดีได้เป็นกำลังเจตนาที่ดีแล้วก็รักทีนี้โดยผลที่มันเกิดจริงมันก็มีพวกเราไปเยี่ยมกันมากที่สุดอยู่เหมือนกันว่าพวกเราเข้าไปเยี่ยมรู้สึกว่าผมคนก็ไปเยี่ยมอะไรกันบางทีคนไข้ก็น่าจะได้พิจารณาเหมือนกันแต่ว่าในโอกาสข้างหลังเรามาเอาอันนี้มาระลึกมรณานุสติระลึกตามการตายของเพื่อนเราคนนี้บางทีอาจจะเป็นเหตุเป็นปัจจัยเพราะว่าเราเองไปเยี่ยมกันมากเกินไปจนคนไข้ธรรมดาคนไข้หนักๆก็ห้ามเยี่ยมอะไรไม่ใช่ว่าเขาเองก็ใจดำหมอเขาอยากรู้ก็ไม่ให้เยี่ยมคนไข้บางคนไข้ก็บอกไม่ห้ามเยี่ยมห้ามวุ่นวายปิดไม่ได้เยี่ยมแม้จะเป็นญาติท่านไหนก็ตาม ก็เพราะว่าการเยี่ยมเป็นภัยต่อคนไข้ได้จริงๆถึงตายเป็นได้เหมือนกันไม่ใช่เรื่องแปลกเรื่องจริงเพราะฉะนั้นการเยี่ยมวันนี้เราก็น่าจะต้องเป็นผู้รู้น่าเป็นผู้คอยสำเนียงสังวรระวังถึงได้บอกว่าให้ระลึกตามดูซิพิจารณาดูบ้างว่าพวกเราเองเราประเมินประมาณดูว่าเราไปเยี่ยมแล้วเราไปทำเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เพราะการเยี่ยมเกินไปก็อาจจะเป็นได้ด้วยคนไปเยี่ยมไม่ควรด้วยซ้ำก็เป็นได้ก็ไปเยี่ยมคนก็เป็นได้ไม่ไปเยี่ยมสมควรก็เป็นได้ไม่ไปเยี่ยมไม่สม ก็เป็นได้นะไม่ใช่ว่าไม่ได้ไม่ไปเยี่ยมเลยเราก็ตีกินไปเลยบอกว่าเราไม่ไปเยี่ยมไปตีเอาแง่เชิงว่าไปเยี่ยมทำไมคนไข้หนักไปทางนู้นอย่างนี้อะไรอะไรต่างๆคนข้างหน้าบางคนก็ควรไปแล้วบางคนเราไปเยี่ยมเราไม่ได้ไปเยี่ยมตัวคุณไสยแล้วไปเยี่ยมคนอื่นไปเยี่ยมคุณสำราญไปเยี่ยมคุณควรจะไปให้กำลังใจไปให้วันนั้นวันนี้ไปช่วยเหลือเกินส่วนโยงอะไรกันแล้วก็มีมีหลายมีหลายสภาพไปเยี่ยมก็จะถือว่าเป็นการสมควรและเป็นทีเดียวที่พูดตอนนี้ก็ไปเรากำลังให้วิเคราะห์ว่ามันไปเยี่ยมกันมากจนเป็นภัยหรือไม่เพราะคนที่ไม่ไปเยี่ยมแล้วก็เลยถือว่าเออดีแล้วเราไม่ไปเยี่ยมเราไม่ได้เป็นไทยโดยเฉพาะบางทีมันก็ไม่สมควรเหมือนกันก็ได้ถ้าจิต ในตัวขี้เกียจไปในตัวรังเกียจมันเป็นกิเลสทั้งคู่แล้วเราก็ตีขุมเลยทั้งๆที่เราก็สนิทคิดเชื้อแล้วพอสมควรโดยสมมติสัจจะพอสมควรแต่เวลาเราไม่ทำสิ่งนั้นบางทีมันก็กลายเป็นว่ามันไม่ใช่มันดีมันถูกอะไรมันก็ไม่ถูกเหมือนกันก็ต้องพิจารณานะเพราะการตายของญาติมิตรสหายของเราอันนี้คือเอามาไว้เป็นเชิงหาสัญญาทำความเหมาะสมทำความเป็นสัมมาทำความสะอาดให้เกิดในโอกาสข้างหน้าต้องคอยพิจารณาดูพอเหมาะสมทำมีอะไรที่เรารู้แล้วว่ามันมากไปเราก็จะทำกันน้อยไปแล้วก็พยายาม มีสัดส่วนที่ดูคนดีของนามให้เป็นประโยชน์ต่อไปพอมาตามปัญญาของเราผู้ที่ต้องรู้เป็นคนที่รู้เป็นคนที่รู้ดีเป็นคนที่จริงใจเป็นคนที่ใช้ปัญญาให้สูงอย่าไปทำอะไรให้มันเสียหายแต่กูพูดเนี่ยก็ไม่ได้มาลงโทษว่าพวกเราไปเยี่ยมกันมากแล้วสงสัยตายนะไม่งั้นนะเราเราไม่เอาอย่างนั้นแหละเราไม่คิดว่าเป็นอย่างนั้นน่ะแต่ว่ามันเป็นได้เหมือนกันนี่มันจะพูดเพื่อที่จะให้ลงโทษแต่พูดเพื่อที่จะทำอะไรได้เอาเป็นเหตุปัจจัยที่จะเอามาใช้ในโอกาสข้างหน้าต่อไปนี้พูดเดี๋ยวนี้จึงเป็นเรื่องของมรณานุสติเป็นการ ให้รู้สะดุดตามความตายของคนคนหนึ่งที่เป็นเพื่อนเราจะมีกิจกรรมจะมีอะไรต่ออะไรเกี่ยวข้องกันไปอาตมาอนุโมทนาด้วยสำหรับผู้ที่ไปเยี่ยมเยียนเพื่อนฝูงที่มันมีสภาพอย่างนั้นอนุโมทนาด้วยแต่ก็เตือนสติเรียกว่าอนุสติเตือนสติหรือว่าให้ข้อคิดหรือตามเอามาพิจารณาดูให้รู้ประโยชน์ในสิ่งที่เราควรจะได้ประโยชน์เพิ่มขึ้นจึงนำมาพูดถึงนี่ก็ขอวิเคราะห์จิตตรงไปอีกนิดนึงในเรื่องนี้ว่าผู้ที่ไปเยี่ยมคุณสงสัยตายลงแล้วเราก็ได้ประโยชน์อะไรหรือไม่ในตัวของเราตอนนี้เรากำลังพิจารณาถึงมรณะ สิทธิ์ของเราเพื่อความตายนี่แหละมันทำให้เราระลึกเราระลึกถึงสภาพความตายหรือแม้ความตายนี่มันทำให้เราระลึกถึงตนรักษานี่มันเป็นความเกิดเป็นชีวะของตนชีวิตของชีวิตของเราชีวิตของมรณะชีวิตของความรู้แห่งความตายสภาพตายที่เราต้องรู้ความหมายเป็นสัญญากำหนดลงไปเพราะความตายดอกไม้อะไรเลวๆจากภายนอกคือการตายเป็นแพ่งเป็นก้อนของมนุษย์คนหนึ่งแต่เราเองมีความสำคัญมีเวทนาเวทนาเขามาแปลเป็นภาษาไทยว่าสงสารตอนนี้เราเกิดสงสารเท่าไหร่ความหมายของไทยและสงสารอย่างนี้สงสารมันหมายความถึงเวียนความหมุนเวียนเป็นวัดป่าเขาเรียนต้องจิตเรานี่แหละไปสัมผัสภายนอกสัมผัส เป็นคนตายแล้วเราก็เข้ามาหาภายในจิตของเราวนเข้ามาหาจิตของเราจิตของเรามีอารมณ์อย่างไรอารมณ์สงสารนี่ภาษาไทยสงสารคือสงสารคนตายและเป็นการสงสารธรรมดาของมนุษย์ที่ยังมีการวนเวียนหมุนเวียนเมื่อเรานึกสงสารอย่างนี้เราก็จะเป็นทุกข์ไม่เกินสงสารเหลือเกินสงสารเราวัดป่าขึ้นก็เรื่องของทุกข์เพราะฉะนั้นสงสารอยู่คนนั้นก็ยังทุกข์การตายเป็นธรรมดามันตายแล้วคุณจะทำให้ฟื้นก็ไม่ได้คุณจะทำอะไรก็ไม่ดีทั้งนั้นแหละก็ดูแต่เรื่องราวจะเป็นต่อไปเราจะช่วยยกเลิกข้อความอะไรสักอย่างไรต่อไปนี้เรื่องของร่างของศพหรือว่าผมกิจกรรมที่จะดำเนินต่อไปตาม เพลงวัฒนธรรมหรือว่าตามเรื่องอะไรที่สมควรตามที่ควรแล้วก็ว่าไปตามนั้นแต่ถ้าจิตใจของเรายังห่อเหี่ยวสงสารอดุลโศกเศร้าไปเลยมันก็ยิ่งไม่เข้าเรื่องมันไม่ควรจะหาดูโศกเศร้าสงสารอย่างนั้นแต่เราก็ควรจะรู้ว่าอันนี้เป็นเรื่องเป็นสิ่งที่ต้องเกิดไม่ใช่ตัวร้ายนี้เป็นรายแรกเป็นราชินีนับไม่ได้และเป็นรายที่จะต้องเป็นอย่างนี้คนเขาจะเป็นอย่างนี้อีกจะมีอย่างนี้อีกไม่เห็นน้อยเรานับไม่ได้อีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้เราตายไปแล้วก็ยังมีอย่างนี้อีกการหมุนเวียนตายเกิดตายแบบนี้ยังมีอีกบางคนตายทารุณโหดร้ายยิ่งกว่าคุณสงสัยหน้าสงสารคือหน้าเวทนาสงสาร น่าเห็นใจน่าเห็นกันอยู่หลัดๆตายสดๆหรือว่าตายมันยังไม่น่าตายอายุก็ยังน้อยยังมีเรี่ยวแรงยังมีประโยชน์แล้วแต่เราจะเอามาประกอบแล้วแต่เราจะเอามาใช้เป็นเหตุปัจจัยในการที่จะนึกว่าน่าสงสารนะไม่อยากให้ตายความไม่อยากให้ตาด้วยความอยากให้ตายมันไม่มีแต่เรามีที่เรามีก็เพราะว่าเราโมโหหรือว่าเราอิจฉาเราไม่รู้เราก็เลยอยากให้ตายหรืออยากไม่ให้ตายก็ตายเพราะความไม่ตายแบบนี้มันเกิดด้วยเหตุปัจจัยไม่มีเหตุปัจจัยอันพอเป็นไปอย่างนั้นอย่างนั้นมันก็เป็นเหตุปัจจัย เชื่อไหมว่าบางทีคุณสายเนี่ยเลี้ยงไว้จนไม่ตายก็อาจจะเลี้ยงไม่โตตามความหมายคำว่าเลี้ยงไม่โตก็คืออาจจะมาเป็นคนอัมพาตคนเสียง่อยขาแล้วก็เป็นภาระหรือว่าเป็นเรื่องอะไรที่ถูกต้องพวกเราจะต้องคอยคบกันล้มดูแลมาเป็นอะไรต่ออะไรต่างๆนานาจะมาทำตัวเองให้เจริญทางธรรมขึ้นหรือว่าแม้แต่จะช่วยงานทางโลกมันก็อะไรใช้งานทางโลกไม่ถูกชนก็ไม่ว่าครับเพราะว่าจะมีประโยชน์ในทางเจริญทางอาจจะไม่เจริญทางธรรมและสมองอาจจะการหรือว่าแม้แต่ร่างกายก็อาจจะจัดการและจะมามีแต่ลมหายใจงอแงก็ไป มีสภาวะที่มีมันสมองกับชีวิตเพื่อตัวเองไม่ได้แม้แต่ว่าเหมือนจะไม่เอาตัวนึงหมาตัวนึงมันยังช่วยตัวเองวิ่งไปวิ่งมาทำให้โลกนี้มีอะไรของมันช่วยกินให้ตัวเองทำให้โลกนี้ตัวเองได้ก็อาจจะเป็นได้เพราะว่าบางทีเนี่ยเราพยายามที่จะเหลืออะไรเอาไว้แต่สิ่งที่เหลือในบางทีกลายเป็นภาระอย่างมากก็มีได้ไม่ใช่ว่าเราอยากให้ตายหรือไม่อยากให้ตายถ้าอยู่ก็ดีถ้าไม่อยู่มันก็เป็นไปตามเหตุปัจจัยเพราะเหตุปัจจัยบางอย่างบางอันเราไปเขียนกันชนขอบเขตเกินไปบางทีมันก็มันเกินแล้วก็ได้ครับทำจริงๆแล้วก็จะพยายามจริงๆก็คงเป็นไปได้แต่หมอก็มีประสบการณ์ มันก็เป็นไป โดยอะไรธรรมดาธรรมดาเบียดเบียนทั้งด้านหน้านางมาทำด้วยก็เป็นได้เพราะถ้าเราจะมองไปในแง่ที่ว่าปรมัตถ์บางทีตายการตายบางทีก็ดีกว่าอยู่หรือพูดกันโดยประมาณนะคนที่ตายซะก็ดีก็อยู่เพราะถ้าอยู่แล้วก็ไม่เกิดผลดีไม่เกิดการสร้างสรรค์อะไรเป็นประโยชน์ตนประโยชน์ท่านใดพอเหมาะสมกลายเป็นภาระกลายเป็นกลายเป็นเบียดเบียนกลายเป็นสิ่งที่ไม่ค่อยได้ความเจริญอะไรด้วยซ้ำอย่างนี้ก็เป็นได้มีวิเคราะห์ลงไปให้เจาะลึกลงไปอีกชั้นหนึ่งไม่ใช่ว่าเออตายซะจะดีอะไรไม่ใช่นะแต่ก็ประมาณว่ามันมี ปัจจัยมันมีเหตุผลอะไรหลายอย่างเพราะการที่ช่วยกันหรือว่าการที่ทำอะไรแก่กันและกันไปถึงที่สุดที่ดีที่สุดที่ทำได้ขนาดประมาณอย่างนี้ก็เอาละเราก็จะเจอผ่าตัดแล้วเขาก็รู้เหตุผลบางทีก็ถึงแม้ว่าส่วนล่างส่วนบนยังไม่ตายบางทีก็ปฏิบัติธรรมก็ได้ครับไม่ใช่น้อยเหมือนกัน ชุดขาวด้วยคนได้ดังที่สุดเลยพูดอะไรก็ได้พี่ก็มีสิทธิ์ที่จะขอทานจนได้คนเราจะตายรู้ตัวว่าจะตายแล้วก็มีอะไรเออแต่เราก็รู้อยู่แล้ววันนั้นมันไม่สบายไม่มีใครบอกไหมมันยังไม่สบายใจ สดใสวันนั้นพูดถึงเหตุการณ์ที่เป็นนะทีนี้อันนี้วิเคราะห์ลึกลงไปวิเคราะห์เหตุผลต่างๆนานาให้ฟังลงไปอีกเพราะการตายของคนคนหนึ่งเมื่อเราได้มรณสติได้พิจารณาระลึกถึงตัวเราเองว่าเราเกิดอารมณ์จิตอย่างไรเกิดอารมณ์จิตของเราต้องห่วงหาอาวรณ์เกิดสงสารเกิดสังสารวัฏอย่างนั้นแล้วก็ต้องพิจารณาให้เห็นว่าถ้าเราทำอยู่เป็นทุกข์ถ้าเราเกิดอารมณ์อย่างนั้นอยู่เกิดเวทนาอย่างนั้นฟังดีๆนะมันซ้อนภาษาไทยความหมายของไทยๆกับภาษาพม่าก็ให้รู้ ไม่ให้มีสงสารคือไม่ให้เกิดสังสารวัฏไม่ให้เกิดสงสาระเพราะเรารู้แล้วว่าตายก็ตายเกิดก็เกิดอยู่ก็อยู่ช่วยกันตามจริงทุกคนเรารู้แล้วรู้แล้วก็ยิ่งตอนนี้ตายแล้วแล้วยังจะไปสงสารมันอีกก็สงสารก็มีแต่เกิดจิตใจท่าเดียวจิตใจเกิดท่าเดียวจิตเรามีสังสารวัฏต่างชาติเดียวจิตแปลว่าเกิดที่เกี่ยวข้องท่าเรือตอนนี้แล้วเราก็ทุกข์ของเราแต่สงสารมากกว่าจะถึงขั้นส่งข้อความ เสียอย่าให้มันเกิดสงสารนี้พูดแล้วต่อบุคคลชั้นพวกเราที่พูดกันขั้นนี้เรามันพูดกันได้แต่ถ้าจะไปพูดตรงนี้ต่อหน้าธารกำนัลหรือคนชั้นธรรมดาว่าเออไอ้นี่มันพูดไม่มีใจเลยในใจดำเลยจังเลยนี่อะไรกันไม่ให้สงสารคนตายทั้งคนตายอย่างน่าสงสารเลยเห็นกันอยู่หลับตัดใหม่ๆอะไรต่างๆเหล่านี้ง่ายๆแทนที่จะพิจารณาอย่างนั้นล่ะก็เราก็จะต้องเข้าใจให้ได้ว่าเราจะพูดกับคนกลุ่มไหนหมู่ไหนคิดพิจารณาและพูดให้คุณฟังขนาดนี้เนี่ยเป็นเรื่องที่จะพิจารณาแล้วว่าคุณควรจะได้ฟังอย่างนี้บ้างเป็นความรู้หรือความคิดนึก กลับไปอีกนะไม่ใช่ชั้นต้นๆตื้นๆนะถ้าคุณพิจารณามรณสติอย่างนี้ได้คุณก็จะคลายทุกข์เพราะเหตุแห่งกายที่เป็นภายนอกคือความประชุมที่ไปยึดเอาแล้วไปเกี่ยวเอาอันอื่นที่เป็นภายนอกมาเกี่ยวกับตัวเราเห็นคนตายมีคนตายที่เคยเกี่ยวกับเราแล้วเราก็เกิดอารมณ์ใจอารมณ์คิดอย่างนี้ต้องตรวจหรือไม่ถ้าเราเกิดเราก็จะต้องรู้ถึงสังสารวัฏกันนั้นหรือเกิดสงสารที่เราเรียกกันไทยๆเนี่ยสงสารเนี่ยก็อยากให้มันมีสงสารอันนี้ก็สงสารมันเป็นทุกข์สังสาระนี่คือความหมุนเวียนความเกิดความรำคาญมีโลกความมีโรคความมีความหมุนเวียนเป็นทุกข์ถ้าเราเข้าใจไปแล้วเราก็ต้องวางปล่อยให้ทำความเห็นให้แก้ แต่มันก็มันก็เป็นอย่างนั้นแหละมันเป็นไปแล้วมันก็เป็นไปจริงถ้าคิดอย่างนี้ก็อยากเกิดถ้าเกิดอยู่ก็ต้องหยุดต้องระงับต้องเผาต้องเบาต้องจ้างต้องคลายให้ได้ก็จะไม่เกิดเวทนาหรือไม่เกิดสงสารเพราะเหตุใดที่เกี่ยวข้องข้างนอกนี้และสรรพคุณของเราแต่เขาก็คิดของเราให้ได้จริงๆให้เกิดธรรมารมณ์หรืออารมณ์ที่เป็นอารมณ์ที่ผ่านอย่าให้มันเป็นอารมณ์ที่มันไม่มีอารมณ์ที่เป็นทุกข์เป็นอารมณ์ที่เราจัดการกับจิตของเราไม่ได้พยายามจะทำให้มันได้มันได้ไม่ให้มันถูกทางขึ้นมามันจะเป็นการวิเคราะห์เจาะลงไปถึงความเกิดจริงอาจจะเป็น ถ้าใครไม่มีก็ไม่เป็นไรเขารู้แล้วเขาพิจารณาจิตของเราไม่มีอะไรก็รู้สึกว่าปกติสบายๆไม่ได้เกิดสงสารก็ไม่ได้เกิดเวทนาที่เป็นทุกข์อะไรแล้วก็ไม่ได้ชอบใจไม่ได้เป็นสุขอะไรไม่ได้เป็นทุกข์อะไรเป็นทุกข์คำว่าสุขหรืออาจเป็นอุเบกขาเวทนาเป็นความรู้สึกที่ธรรมดาไม่ได้เกิดการหมุนเวียนไม่ได้เกิดการเป็นสังสารวัฏอะไรก็รู้เป็นปกติสบายอยู่รู้ไม่ใช่ไม่รู้รับรู้และก็เข้าใจว่าเราควรจะทำอะไรต่อไปเกี่ยวข้องอย่างไรมีบทบาทต่อไปที่จะเป็นไปโดยธรรมดาหรือทำเนียมโดยไปโดยธรรมเนียมเป็นไปโดยตลอดทั้งคนอะไรเราก็จะกระทำอยู่ละไม่มีปัญหาอะไรอันนี้ก็ขอเป็นขอให้เป็นบทเรียนหรือขอให้เป็น บัตรธนาคารไทยเกิดกับปฏิบัติจริงถ้าใครเกิดได้ดีที่สุดแล้วเป็นอนุภาคที่เป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้วและบัดนี้และจิตของเราก็ไม่มีปัญหาอะไรแต่จิตของเราก็เป็นกิจที่ดีที่สุดแล้วสิทธิอุเบกขาเวทนาและจิตของเราเป็นอารมณ์ไม่ได้เกิดเพราะเหตุปัจจัยที่เกิดทุกข์อะไรและเราก็สบายได้แล้วอยู่ดีๆแล้วก็ไม่เป็นไรไม่เอาเรื่องจริงเอาเหตุปัจจัยที่เกิดจริงมีบทบาทเป็นคนเกี่ยวข้องจึงมีเรื่องจริงมีอารมณ์จิตถ้าใครเกิดจริงมีจริงก็ไม่จริงและปฏิบัติจริงมึงเป็นการเรียนรู้ที่ใช้ของจริงไม่เคยไม่เคยเรียนรู้จักแต่ว่าจะกลายเป็นพูดถ้าเราสามารถอาตมา ในโอกาสที่ดีๆใส่หมวกกลุ่มคนหรือว่าในบริษัทที่สมควรอย่างเช่นทางนี้หรืออย่างเช่นอาจจะพูดก็ได้เพราะว่ามีกลุ่มรัฐบาลบางทีอาจจะพูดดังกล่าวได้ว่าได้เงินบารมีก็ได้เพราะว่ามันมีเรื่องจริงบางทีไม่ใช่เรื่องจริงแล้วเราพูดถ้าเกิดว่าบุคคลนั้นเราเห็นแล้วว่าจิตใจหรือว่าปัญญาของเขาเขาจะพูดได้พอจะกล่าวถึงพอจะบรรยายกันได้อาตมาก็จะพูดเหมือนกันพวกเราก็เหมือนกันให้รู้ว่าโอกาสใดควรพูดคนไม่พูดอะไรก็ต้องทำความเข้าใจแต่ประมาณ เป็นปรมัตถ์อีกอันนึงเป็นส่วนอีกอันนึงที่จะเอาเรื่องจริงเข้ามาชี้มันขึ้นมาให้ได้ประโยชน์ของมรณานุสติหรือมรณสติหรือเปล่านี้ก็ขอผ่านไป 1 ส่วนเกินจะเป็นงานศพเป็นงานอะไรเดี๋ยวก็เราก็ช่วยกันและเราก็ดูให้พอเหมาะสมกันไปขอเป็นไปได้ก็แล้วกันผมไม่มีอีกเรื่องนึงที่จะพูดสู่กันฟังเล่าสู่กันฟังก็คือเรื่องไปจากทำงานที่โคราชกันมาเนี่ยแต่คราวนี้ 2 วันซึ่งปรากฏว่าเมื่อเราไปงานนี้แล้วสถิติด้วยคนเกิด พวกเราชาวกรุงเทพฯแท้ๆนี่ยกขบวนการไปต่างคนต่างไปของเรารู้สึกว่าเห็นควรไม่เห็นควรแล้วเราก็ไปกันแต่ที่จริงก็เป็นการควรแล้วล่ะที่ไปกันเป็นการควรที่มันเกิดเองเป็นเองโดยเราไม่ได้ไปเที่ยวหรอกถ้าจะบอกว่าเราไปเที่ยวก็ไปเที่ยวทางธรรมเป็นไปเที่ยวทางธรรมเราไปทำกิจกรรมการงานเราไปดูเป็นแลเราไปเป็นตัวบุคลากรให้เป็นตัวบุคคลผู้ที่จะกระทำงานด้วยซ้ำไม่ว่าแต่ไม่ว่าลุงไม่ว่าสาวอะไรที่ออกไปทำงานกันตอนนี้เป็นเรื่องที่จะวิเคราะห์ให้ฟังชี้ขึ้นมาเห็นบ้างที่เราไปกันในแต่ละคนแต่ละคน มันมีเวลาวันเสาร์วันอาทิตย์อะไรวันศุกร์ก็ติดตามก็ไปเป็นขบวนขบวนไปแล้วก็อย่างน้อยก็ไปร่วมขบวนน้ำใจกันก็ไม่ได้ไปกวนไปยุ่งอะไรไปเป็นภาระไปเป็นเรื่องไปเป็นทำกายกรรมวจีกรรมไม่มีไปทำวัคซีนกรรมกายกรรมอะไรให้เสียหายอะไรกันก็ไม่มีนะอาตมาว่าไม่มีจะมีบ้างอาตมาเห็นไม่ได้เลยว่ามันเก็บไม่ได้ก็แล้วแต่แต่ว่าตอนนี้อาตมายังไม่เห็นยังไม่มีมีแต่แค่เล็กน้อยเกินไปจนไม่ถือระบบไม่เอามาพูดหรอกมันเรื่องเล็กน้อย นับจำนวนแล้วขบวนที่ไปทั้งพระทั้งเณรทั้งคฤหัสถ์ทั้งหมดได้ยินว่าเกือบ 50 คนสวยซื้อตั๋ว [ไม่สามารถถอดข้อความได้] ขบวนเป็นขบวนการเลยทำอาหารร้านค้าช่วยกันคนละไม้คนละมือไม่ว่าคนแก่