การเมืองบุญนิยมเป็นเช่นไร.docx

ารของท่าน คนที่ไม่เข้าในวงการ ไม่เข้าในจารีต เข้าลัทธิ เขาก็อยู่กันอย่างชีวิตสมบูรณาญาสิทธิราชย์เป็นทาส และคนในยุคทาสนั้น ไม่รู้จักสิทธิมนุษยชน สิทธิในตัวเอง สิทธิที่จะแสดงออก ความหมายของสิทธิมันก็ยิ่งใหญ่ จนกระทั่งเดี๋ยวนี้สิทธิมนุษยชนก็ตั้งเป็นองค์กรควบคุมหรือว่าดูแลโลกเลย เป็นผู้ดูแลสิทธิมนุษยชน ใครไปละเมิดก็ต้องเอาเรื่อง แม้แต่ทั่วโลกเลย ประเทศไหนเขาก็ยึดถือทั่วโลก ยอมรับว่าคนมีสิทธิส่วนบุคคล ใครจะละเมิดสิทธิส่วนบุคคลยาก เขาก็เลยช่วยพวกเสียเปรียบ พวกที่ถูกกดขี่สิทธิ เขาก็ตั้งเป็นองค์กรช่วย ก็มีสมาชิก มีผู้เห็นชอบด้วย ก็สนับสนุนกัน ก็เป็นองค์กรที่เลี้ยงชีพองค์กรหนึ่ง ทีนี้เรื่องประชาธิปไตยในยุคพระพุทธเจ้ายังไม่มีภาษา อาตมาเคยอธิบายไว้แล้ว ว่าความเป็นพลังงานที่มนุษย์เอามาใช้แล้วก็ประพฤติกันออกมา เพราะฉะนั้นผู้ที่มีความรู้ในพลังงานเรียกว่าอธิปไตย เป็นแรง เป็นพลังงาน เป็นอำนาจ พลังงานมีความรู้ในเรื่องของ ความปรุงแต่งร่วมกับความเกี่ยวข้องในโลก ใครก็ตามในสังคมกลุ่มนี้ปรุงแต่งอยู่ในขอบเขตนี้ออกไปอีก สมัยพระพุทธเจ้าปรุงแต่งแล้วก็ไม่สามารถที่จะแพร่ สื่อสาร ออกไปกว้างไกลกว่าคนในทวีปอินเดีย เพราะสื่อสารยังข้ามออกจากประเทศ ออกจากทวีป ออกจากขอบเขต แม้แต่อยู่ในแคว้น ออกจากแคว้นไปก็ไปตามคน แต่ก่อนยังไม่มีเครื่องมือมาก แต่เดี๋ยวนี้มันไปทางอากาศ ความรู้เจริญขึ้นในยุคสมัยนี้มันก็อยู่ในกรอบขอบเขต เพราะฉะนั้น ในการบริหารปกครอง เรียกว่า การเมือง การเมืองบุญนิยมหรือการเมืองโลกุตระ ในยุคพระพุทธเจ้ามีแต่ของพระพุทธเจ้าที่มีความรู้ในอธิปไตย 3 โลกาธิปไตย อัตตาธิปไตย และ ธรรมาธิปไตย โลก คือ เกี่ยวข้องกับผู้อื่น เท่าที่ใครจะสามารถเกี่ยวข้องและเป็นประโยชน์หรือเป็นโทษ อย่างบางประเทศเขานึกว่าเป็นเจ้าโลก เขานึกว่าเขาใหญ่พยายามจะแผ่อำนาจอิทธิพล แม้ในเมืองไทย ส่วนหลายประเทศเขาสามารถแผ่อิทธิพลสำเร็จของเขา คนพวกนั้นก็ตกเป็นทาสของนายอำนาจ เป็นเจ้าอำนาจ มันเป็นเรื่องบังคับ เป็นเรื่องอำนาจบาตรใหญ่ มันไม่ใช่เรื่องที่จะให้คนยอมรับนับถือ มี 2 ประเด็น 1. อำนาจบาตรใหญ่เอามากดขี่เขา 2.อำนาจที่ไม่ใช่อำนาจบาตรใหญ่ แต่เป็นธรรมาธิปไตย เป็นอำนาจโดยธรรมที่เขาเห็นว่าดี เขาจึงยอมยกให้ 2 ประเด็นนี้คนละขั้ว ขั้วหนึ่งนี้เป็นคุณธรรมและเป็นอิสรเสรีภาพ ส่วนอีกขั้วหนึ่งเป็นอำนาจบาตรใหญ่เพื่อจะข่มเขาได้ เป็นอำนาจเลวร้าย เป็นอำนาจซาตาน ส่วนอำนาจของทางที่ประชาชนหรือคนอื่นเขายกให้เองนี่ เป็นอำนาจของพระเจ้า เป็นอำนาจของคุณธรรม เป็นอิสรเสรีภาพ ใช้สัจจะของความจริงของคนที่คนอื่นเขายกให้ เป็นอำนาจที่เขายกให้ ไม่ใช่เราไปแย่ง ไม่ใช่เราไปข่มขี่ ไม่ใช่เราไปใช้อำนาจบาตรใหญ่ ใช้อาวุธ ใช้อำนาจความกลัวให้เขากลัว อันนี้ไม่มี อำนาจนี้ไม่มีความกลัว มีแต่อำนาจความยอมรับนับถือ เคารพยกย่อง เชิดชูบูชา มันคนละลักษณะกันเลย _นักรบธรรม...มีพระเดชกับพระคุณครับ พ่อครูว่า... มีคนสรุปให้ อำนาจพระเดชยังเป็นอำนาจเลวร้ายเป็นอำนาจแบบโลกียะ ใช้ ลาภ ยศ สรรเสริญ โลกียสุข แม้แต่ความสุขก็เอามาล่อ มาสร้างอุปาทานทางความสุขให้เขาอยากได้ความสุขอันนี้ แล้วก็หลอกกัน เอาง่ายๆ ตัวอย่างเช่นว่า ถ้าเราเป็นนายก เราจะขึ้นเงินให้เท่านี้คนเกิดมาจะได้เท่านี้ อย่างนี้แหละเป็นสิ่งล่อให้เขาอยากได้ ถ้าเขาได้เขาจะเป็นสุข แค่นี้ก็เป็นอำนาจเถื่อน อำนาจบาตรใหญ่ อำนาจขี้หลอกขี้ล่อ ซึ่งประเทศอย่างเมืองไทยมีตัวอย่างที่เขาใช้อำนาจอย่างนี้มามาก แล้วเมืองไทยไม่ใช้อำนาจแบบนี้เพราะถือว่ายังเป็นคนเถื่อน เป็นคนชั้นต่ำ ไม่ทำ มีแต่รับใช้ประชาชน มีแต่ใจเมตตาเกื้อกูล มีแต่เสียสละ แล้วไม่ล่อหลอก ไม่สร้างประชานิยม อาตมาสรุปอันนี้อยู่ว่า เลวที่สุดในแผ่นดินคือหากินบนคำว่าช่วยเขา คุณไปสัญญิงสัญญาว่าจะช่วยอย่างนั้นอย่างนี้ นั่นแหละคือแบบเถื่อนๆ เรียกคำโก้ๆว่า มีนโยบาย นัยยะ กับ อุบาย คือ ยังไม่จริง มันเป็นเป็นกลยุทธ์อันหนึ่ง อุบาย เป็นกลยุทธ์อย่างหนึ่งที่มีนัยยะนโยบาย 660630 การเมืองบุญนิยมโลกุตระที่เป็นปรากฏการณ์จริง พุทธศาสนาตามภูมิ ราชธานีอโศก