190228 พิธีบวชปะพิสุทธิ์ เลิศคูพินิจเป็นนาค-พ่อท่าน-แดนอโศก.txt

ยายามจะทำให้เกิดธรรมะนั้นในตนเป็นการ จงไว้เกิดขึ้นอยู่ในตัวตนให้ได้เป็นอัตโนมัติและเราจะได้เป็นผู้ที่ได้ชื่อว่าสังฆังสะระณังคัจฉามิคือเราจะพึ่งสงฆ์ผู้ที่เป็นผู้นำมาก่อนเป็นผู้ที่เป็นพันแต่เป็นผู้ที่ได้เป็น 2 สาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าคนก่อนครึ่งพันแล้วเราจะทำตนให้เป็นผู้บรรลุพุทธบรรลุธรรมเป็นที่ตรุษจีนแล้วเราจะเป็นผู้ที่เป็นที่พึ่งให้แก่ปวงชนรุ่นหลังๆต่อมาอีกเป็นนาโนเกี่ยวข้องซึ่งกันและกันต่อไปถ้าพึ่งเป็นกลางธัมมังสังฆังนี้อีกเพื่อให้ทราบถึงเพื่อให้จริงจังเพื่อให้แน่นอนลงไปอีกเป็นกำหนด และคำตอบ 3 ต่อไปทุติยัมปิพุทธังสะระณังคัจฉามิทุติยัมปิพุทธังสะระณังคัจฉามิทุติยัมปิธัมมังสะระณังคัจฉามิธัมมังสะระณังคัจฉามิทุติยัมปิสังฆังสะระณังคัจฉามิสังฆังสะระณังคัจฉามิตะติยัมปิพุทธังสะระณังคัจฉามิพุทธังสะระณังคัจฉามิธัมมังสะระณังคัจฉามิธัมมังสะระณังคัจฉามิสังฆังสะระณังคัจฉามิสังฆังสะระณังคัจฉามิธัมมังนิติกรรมปาณา ปลาเวระมะณีปาณาติปาตาเวรมณีพระศีลข้อที่ 1 นี้ท่านสอนให้เรารู้ถึงเรื่องชีวิตสัตว์ทั้งหลายแล้วคุณรู้ชีวิตเขาชีวิตเราเรารักชีวิตตนฉันใดเขาก็รักชีวิตเขาฉันนั้นเราจึงไม่เบียดเบียนชีวิตเขาคุณมีเมตตาคุณเกื้อกูลละเว้นอย่าไปทำลายชีวิตเขาแม้ชีวิตเล็กแม้ชีวิตน้อยหรือชีวิตใหญ่อย่าพึ่งเบียดเบียนกันพยายามอดลดละเว้นกระทำไม่ได้เป็นที่สุดจนเราไม่เบียดเบียนสัตว์อื่นใดเป็นที่สุดให้ได้คือชื่อว่าเป็นผู้มีเมตตาถึงที่สุดพระที่นาทวีเวลา ทรัพย์สินข้อนี้ท่านสอนให้เรารู้ซึ่งของในโลกว่าของในโลกนี้ย่อมเป็นของในโลกและเราเองจะพยายามรู้สิทธิสิ่งใดไม่ใช่ของของเราสิ่งใดเขาไม่ได้ให้ได้ศรัทธาเราจะไม่พึงไปหยิบไปจับไปหยิบไปยึดไปขโมยไปฉ้อโกงเอาของเขามาเราจะเป็นผู้บริสุทธิ์อยู่ใครจะเป็นผู้ที่ไม่โลภะเป็นที่สุดจะไม่โลภมากในของของเขาแม้ที่สุดถึงด้านกายไม่กระทำการลักขโมยไม่หยิบเอาของที่เขาไม่ให้แล้ววจีก็ไม่พึงที่จะพูดหรือว่าที่จะบอกให้ผู้อื่นไปเอาหรือใครก็ตามไปหยิบไปเอาหรือแสดงว่าดีที่ยังอยากจะไปเอาของที่ไม่ใช่ของของเราอยู่ที่สุดถึงที่สุดถึง 10 เราก็จะเป็น พี่ไม่อยากได้ไม่มีจิตไปขโมยของเขาอยู่ไม่อยากได้ของที่เขาไม่ให้ของที่เขาว่าถือสิทธิโดยที่ไม่ใช่ของของเราเราก็จะไม่เอาแม้ที่สุดถ้าคุณจะทำได้ไปจนถึงขั้นของใดๆในโลกนี้เราก็ไม่ยึดว่าเป็นของของเราให้ได้เป็นถึงที่สุดใครพึงมีพึงได้พึงเป็นพึงใช้สอยคุณทำประโยชน์เกิดอยู่ก็ต้องฝึกให้ทำประโยชน์เกิดได้เป็นถึงที่สุดของการนั้นก็เป็นผู้ซึ่งมีการละความโลภในตนลงไปได้อย่างดีจะพึงกระทํา ธรรมะพฤติกรรมเราจะรู้พฤติกรรมจริยาได้รับธรรมจันทร์ใดที่มันยังไม่บริสุทธิ์ล่วงเกินไม่ว่าประพฤติหรือพฤติกรรมจะอยู่ทางกายกรรมหรือพฤติการณ์จะอยู่ในมโนกรรมที่มันยังเป็นราคะโทสะโมหะเป็นไปด้วยกรรมเป็นไปด้วยพยาบาทวิตกเป็นไปด้วยวิหิงสาวิตกซึ่งเป็นสภาพธรรมที่ยังเป็นไปเพื่อเบียดเบียนอาฆาตมาดร้ายผูกพันและที่สุดแม้กระทั่งเกิดการโลภมาให้ตัวให้ต้นก็จะเป็นผู้ที่เรียนรู้ซึ่งความใคร่อยากอันนั้นแม้แต่อยากจะทำลายหรืออยากเอามาให้ต้นเราก็จะพยายามลดน้อยถอยลงไป สมเด็จพรหมจรรย์มีพฤติกรรมอย่างไรมีพฤติกรรมอย่างไรมีพฤติกรรมมโนเป็นอย่างไรจะรู้ให้ละเอียดถึงที่สุดดับซึ่งพระธรรมจันทร์ละเว้นเลิกซึ่งอสมอาจารย์ทั้งหลายให้เป็นผู้บริสุทธิ์อยู่ร่วมกรมธรรม์ให้ได้เป็นที่สุดภาษี 3 ข้อนี้เป็นศีลหลักใหญ่ศีลต่อไปเป็นศีลขยายมุสาวาทาเวระมะณีสภาวะธรรมถ้าศีลข้อนี้ท่านให้ระมัดระวังปากคอสิ่งใดที่จะไปส่งเสริมทุจริตกรรมทั้งหลายแหล่ไม่ว่าทุจริตกรรมจะเป็นกรรมให้ฉันถ้าเป็นพยาบาลหรือเป็นหญิงสาวใดๆซึ่งเป็นทุจริตเหล่านั้นเราจะระวังแม้กระทั่งพฤติกรรม จะรุนแรงไปจนกระทั่งถึงโกหกขี้ฉ้อตอแหลเราจะระมัดระวังเราจะไม่ให้ละเมิดและแม้มันจะไปพูดเสียดสียกทางโน้นมาให้ทางนี้เพื่อที่จะยุแหย่ให้โกรธกันเกลียดกันเคืองกันไม่รักกันไม่อยู่ด้วยกันอย่างเป็นปกติสุขเราจะละเว้นคำตอบเหตุนั้นหรือแม้คำใดที่มันแรงมันหยาบมันพลาดมันระคายหูมันไม่เหมาะสมกับหมู่ชนเหล่านั้นเหล่านั้นเราก็จะพยายามที่จะพูดที่จะให้มันเป็นคำที่ไพเราะหูหรือคำที่สุภาพเพื่อที่จะเป็นไปได้ดีหรือแม้แต่คำกล่าวใดที่มันจะเป็นไปอย่างเพ้อเจ้อเพ้อไม่ได้เรื่องได้ราวไม่มีหักไม่มีธรรมไม่เป็นไปด้วยความยกฐานะคนขึ้นให้ประเสริฐเราจะระมัดระวังไม่ให้มีคำพูดเพ้อเจ้ออัน เป็นอันขาดต้องระมัดระวังภาษาพูดดังนี้สุราเมระยะมัชชะประมาทัฏฐานาเวระมะณีจุฬามณีประมาทัฏฐานาเวระมะณีเราจะเรียนรู้ความหลงใหลมัวเมาเสพติดและเสพติดตั้งแต่ของหยาบๆเราจะรู้ให้ชัดเจนของอะไรที่เสพติดแรงร้ายอยู่จะพยายามลดลงมาซึ่งมันเป็นสักกายะเป็นตัวใหญ่ติดยึดแม้แต่ภาวะปัญหาหรือกามตัญหาใดๆเราจะเรียนรู้ตัวใดที่แรงจัดตัวใดที่เห็นชัดสู้ได้ที่ทำให้เราเสื่อมโทรมหรือต่ำช้าอยู่มากมายเราจะตัดเกินนั้นให้เห็นชัดให้เด่นชัดก่อนหรือแม้ตัวใดที่เรารู้ว่าตัวนี้ตัดง่ายเลิกง่ายทำให้ขาดออกไปได้ง่ายก็จงทำสิ่งนั้นก่อนให้ได้เป็นผู้ที่ พระพุทธชินราชเป็นผู้ที่เว้นขาดจากสิ่งที่พาเราชั่วเราต่ำเป็นพาที่เราไม่เจริญเป็นสิ่งที่พาเราไม่เจริญพยายามละเว้นออกมาให้ได้ตามลำดับเพราะเสพติดสิ่งใดละโมเมาสิ่งใดสิ่งใดยังเป็นภาระสิ่งใดยังเป็นโทษเป็นภัยแก่เราอยู่ลดลงมาเป็นขั้นตอนเมาแม้แต่ของหยาบๆใหญ่ๆทั้งที่เป็นวัตถุโลกหรือเป็นสิ่งที่สร้างกอบเป็นรูปในโลกแล้วเราก็พาเราไปเสื่อมตามเรียกว่าอบายมุขมากและที่สุดเราติดไปกามคุณทั้ง 5 รูปรถเป็นเสียงสัมผัสหรือแม้แต่ที่สุดติดอยู่ในใจถ้าเป็นธรรมารมณ์สร้างเป็นอารมณ์เสพอยู่ก็ต้องพยายามเรียนรู้ที่หยาบคายที่ทารกต่างนั้นนั้นไม่ได้ในที่สุดลาภยศสรรเสริญหรือหลงว่าสิ่งทุกสิ่งเป็นทุกข์เราจะต้องไม่หลงในสิ่งที่เป็นสุขเราย่อมรู้ ทำตนให้มีความรู้ลึกละเอียดไปจนกระทั่งว่าสิ่งที่สุขที่สุดนั้นคือความสงบและที่สุดเราก็ไม่ติดไม่เสพความสงบนั้นอีกเป็นที่สุดไม่เมามาในความสงบนั้นอีกให้ได้เป็นที่สุดเราจึงจะเป็นผู้มีฐานะอันบริบูรณ์ก็ทำไม่ได้ถึงป่านนี้แล้วเราจะได้เป็นผู้ที่สืบศาสนาช่วยมนุษย์ชาติช่วยปวงชนเป็นอันมากต่อต่อไปในอนาคตภาษีข้อต่อไปเป็นศีลที่ขยายให้เป็นข้อรู้ชัดให้กำหนดลงไปถึงวัตถุลงไปถึงรูปรถเป็นเสียงสัมผัสหรือแม้แต่ที่สุดลงไปถึงความรู้ที่จะรู้จักเข้าไปถึงในใจฉันนาวเวระมะณีถ้าเราจะเรียนรู้เครื่อง ผู้บริโภคที่เรียกว่ามีการโฆษณาหรือโภชนะทั้งหลายคือเครื่องบินและเครื่องใช้ที่เราจะยังขันธ์ยังชีวิตไปอยู่นั้นเราจะต้องลดลงจึงได้เพ้อต้องลดลงให้ได้สิ่งใดรู้แล้วว่าเกินว่ามากไปเราจะพยายามกระทำออกก็ทำคืนเป็นผู้ที่จะใช้น้อยกินน้อยเป็นผู้ที่จะเอาสาระแก่นแท้มาให้แก่ชีวิตไม่ใช่จะเอาแต่สิ่งฟุ่มเฟือยสิ่งที่พาเราเป็นภาระสิ่งนี้พาให้เราเมื่อยยากลำบากเสียเวล่ำเวลาเสียทุนรอเจ๊กำลังกายกำลังปัญญาเราจะลดสิ่งเหล่านั้นลงไปได้นัทจะคีตะวาทิตะวิสู เราจะรู้สิ่งที่ประกอบเป็นรูปพยัญชนะทั้งหลายไม่ว่าด้วยรูปฤาษีได้ดอกได้กลิ่นถ้าได้มาทางรูปมาทางกลิ่นมาทางสัมผัสซื้อมาทางเสียงทางเสียงได้กล่าวไปแต่ต้นแล้วบ้างจากชีวิตแม้แต่ท่าทางประกอบเป็นรูปนอกเป็นท่าทางเป็นอาการเราจะรู้ว่าเครื่องใดเป็นเรื่องเพ้อเรื่องใดเป็นเรื่องประดิดประดอยตกแต่งเป็นฐานะอันเฟรนด์เป็นฐานะอันเป็นเปลือกเราจะละเว้นลดหย่อนลงมาเราจะไม่ติดไม่เยอะเราจะมุ่งเข้าหากันเข้าหาสาระเป็นผู้สร้างอยู่เป็นผู้ที่มีฐานะที่เป็นผู้รู้สาระหรือเปลือกเมื่อต้นละสิ่งที่ เลือกได้หมดแล้วแต่เราจะรู้แก่นจันทร์ที่สุดในโลกนั้นเป็นอนัตตาทำเป็นสิ่งที่ไม่มีตัวตนของใครของใครเป็นไปสักแต่ว่าสาระแห่งสาระเป็นประโยชน์แห่งประโยชน์ถ้าจะเรียนรู้ไปจนถึงที่สุดแล้วให้จิตของเรานั้นละนายพรายไม่ยึดได้จริงๆไม่ใช่เพียงแต่ปากพูดว่าสิ่งใดไม่เป็นตัวไม่เป็นตนแล้วเราก็จะคิดว่าเราเองเรารักตัวรักตนได้นั้นยังไม่ได้ยังไม่เที่ยงยังไม่แน่ยังไม่เป็นนิยตเราจะต้องพยายามรู้ความจริงให้ได้ว่าสิ่งที่เป็นตัวตนแม้จิตของเรามันไปยึดอยู่ว่าเป็นตนนั้นมันเป็นจริงแล้วจะละลายให้ได้จนเกิดอาการสภาวะหรืออนัตตสัญญาลงไปชัดเจนเกิดจริงเป็นจริงในตัวเราจึงจะพ้นทุกข์เป็นที่สุดและจะเป็นประโยชน์แก่โลก ฝึกให้ได้หัวใจพญานาคีมีการปฏิวัติเมื่อเราเองเป็นผู้ที่ปฏิบัติตนเป็นผู้สูงเป็นผู้ใหญ่เราจะเรียนรู้ความใหญ่ความโตแล้วไม่หลงความใหญ่ความโตแม้เราจะใหญ่เราแม้เราจะโตแล้วจริงไหมเราจะเผชิญสิ่งสูงจริงก็ดีที่สุดแม้แต่กระทั่งอย่างที่เป็นของต่ำๆที่มันเป็นของใหญ่ของโตด้วยวัตถุด้วยรูปหยาบๆเราจะต้องไม่ติดไม่ยึดละนายมาเป็นเบื้องต้นรายเดือนขึ้นไปสูงสุดสูงที่สูงขึ้นละเอียดขึ้นสิ่งใดที่เป็นความใหญ่ความโตเราก็จะไม่หลงไม่ยึดไม่ติดแม้ที่สุดถึงอารมณ์ถึงความรู้ถึงความสงบที่เราได้เป็นที่สุดแล้วเป็นสิ่งประเสริฐสูงสุดแล้วเรา นึกว่าเป็นตัวเป็นตนจนกระทั่งถือตัวถือตนเป็นมานะคิดถึงแล้วเราก็จะกลายเป็นผู้ที่มีภัยต่อโลกไปได้อีกหรือแม้แต่ที่สุดเป็นภัยต่อต้นเกิดการคับแค้นใจเกิดการเคืองใจไม่ชอบใจไม่สบายใจขึ้นไม่ได้อีกเราก็จะไม่ให้เกิดมานะทิฏฐินั้นแก่ตนได้เป็นที่สุดเราจะเรียนรู้ความใหญ่ความโตของทั้งรูปธรรมและนามธรรมให้ละเอียดละออและเราก็จะไม่พึงติดความใหญ่ความโตรู้ความใหญ่เป็นความใหญ่รู้ความเล็กเป็นความเล็กหรือรู้แม้แต่ฉันเชิงความใหญ่ความกลางความเล็กเป็นระดับชั้นเชิงอยู่หลายระดับต่อหลายระดับเราก็จะรู้และจะสงเคราะห์เอื้อเฟื้อเกื้อกูลผู้ที่จะเป็นไปตามฐานะต่อฐานะกลางฐานะและอะไรไปตามลำดับ โดยที่เราไม่มีความคิดเคืองแค้นไม่มีความลำบากใจเป็นผู้พ้นทุกข์อยู่อย่างสนิทนั่นแหละถ้าศีลทั้ง 8 ข้อนี้พึงจำใส่ใจแล้วก็พึงเอาเป็นสรณะศรีรังเป็นสิ่งที่ประพฤติเพื่อเป็นที่พึ่งที่จะสำรอกกิเลสตัณหาของเราออกไปอย่างแท้จริงจนกระทั่งที่สุดก็มีความบริสุทธิ์เป็นสุดยอดเราก็จะได้ที่พึ่งอยู่ที่ตัวเราเองนั่นแหละเป็นที่สุดถ้าเพลงกล่าวทั้ง 8 ข้อนี้ไว้เป็นที่พึ่งเป็นที่ประพฤติตลอดไปปริมาณสารต่างๆ ศีลทั้งหมดนี้แหละเป็นของสำคัญสีเลนะสุคะติงยันติศีลทั้งหมดนี้จะนำพาของเราไปสู่ความดีความสูงขึ้นเป็นระดับระดับสีและโภคะสัมปะทาศีลเหล่านี้แลจะทำให้เราเจริญขึ้นทั้งทางรูปธรรมและทางนามธรรมจะเจริญขึ้นทั้ง 2 ส่วนที่เรณูและสีนี้แหละจะเป็นพาหนะนำเราไปสู่นิพพานได้เป็นที่สุดกับสมาชิกเป็นสิ่งที่บริสุทธิ์หมดจดถ้วนทุกส่วน