190320 จรณะ15-พ่อท่าน-แดนอโศก.txt

รูปทั้งนามสูงขึ้นสูงขึ้นมียอดที่จะเกิดขึ้นจะเกิดขึ้นอย่างนี้เราเรียกว่าอรหันต์พยานก็จะอรหันต์อย่าพยายามเข้าใจว่าอรหันต์เป็นแท่งก่อนตายตัวอย่าเข้าใจว่าอรหันต์คือสิ่งที่ไม่ดำเนิน เป็นอัตตาคือความเป็นปะทะปรมะผู้มีพื้นกับยอดชนกันแล้วไม่กระทบไม่กระเตื้องไม่เป็นไปด้วยดีไม่เป็นไปด้วยดีไม่มีที่ไปไม่มีที่มาทำให้มีที่ไปไม่มีที่มาจนกระทั่งไม่รู้แม้กระทั่งว่าความสูงมีอีกอย่างไรความดีงามมีอีกอย่างไรต้นและอาศัยความสูงสุดของความพ้นทุกข์แล้วและยังมีอะไรที่ดีกว่าความพ้นทุกข์นี้อีกหรือไม่ก็ไม่รู้ไม่เข้าใจ ชีวิตกูตายแหงๆแล้วจิตก็หมดแล้วหมดสิทธิ์คล้ายๆอย่างนั้นถ้าอย่างนั้นก็เรียกว่าผู้นั้นหมดธาตุรู้ทั้งหมดถ้ารู้เฉยๆไม่มีอะไรดีกว่านั้นถ้าการกระทำหมดถ้าดูเฉยๆก็เป็นหมวดใดเป็นเศรษฐีที่เขาพยายามที่จะไม่คิดไม่รับไม่รู้นั่นคือเป็นความสุขแล้วเขาก็ดับทุกข์ไปดับจิตเลยไม่ใช่ดับกลิ่นก็ดับจิตเขาก็ไปเฉยๆไม่รับไม่รู้แล้วก็เพ่งจะกระทำผิดนั้นหรือการนั้นหรือว่าลักษณะอย่างนั้นให้แก่ตนได้ตนเองพอมีอะไรมาเขาก็ดับจิตไม่รับรู้เฉยๆมีเงินเรียกว่าไม่ใช่นักสู้ ไม่ใช่คนเต้นอรหันต์แบบนั้นอรหันต์ดาบอรหันต์ตายอรหันต์ตายไม่ใช่อรหันต์เป็นเหมือนอย่างพระพุทธเจ้าพระพุทธเจ้าเราไม่ได้ดับจิตจะดับกิเลสไม่เห็นแก่ตนหมดตัวหมดตนมีอนัตตาเป็นยอดมีจุดพักของจิตคือหมดทุกข์เต็มไปหมดรู้อยู่ว่าไอ้นี่เป็นสิ่งที่เป็นไปโดยสบายของเราเป็นไปได้ทนได้โดยไม่ยากทนได้โดยไม่ลำบากรู้ลักษณะของความเป็นไปได้ดีมีโอกาสมีอาการมีงานแต่เป็นงานที่เป็นกุศลเป็นงานที่ดีมีประโยชน์ในประโยชน์ ดูกิจกรรมในกิจกรรมแต่ไม่ใช่ว่าเราจะทำไว้เพื่อเราหรือหวงแหนจนเกินขอบเขตอาจจะมีเราพึ่งเข้าไปอยู่ในนั้นบ้างเล็กน้อยเป็นผู้พึ่งสิ่งที่เรากระทำคือพฤติกรรมซึ่งการงานนั้นบ้างการงานเลี้ยงชีวิตจงชีวิตไว้แล้วก็เป็นชีวิตที่ดำเนินไปไม่ได้เห็นแก่ตัวเป็นประโยชน์แล้วก็เป็นกรรมหรือเป็นการงานที่จะเป็นที่พึ่งของผู้อื่นด้วยผู้อื่นได้รับประโยชน์จากอันนี้ไปด้วยในตัวสัตว์รู้เห็นเข้าใจมีปัญญาแจ้งชัดมีจิตมีธาตุรู้เต็มมีการวิเคราะห์ด้วยมีทางออก ด้วยเดี๋ยวนี้เราเรียกว่าไม่ใช่มานั่งดับจิตไม่ใช่มานั่งหลับสิมีวิตกมีวิจารณ์ลิเวอร์พูลวิจารณ์พิจารณามีใครมีทองมีการปรุงมีการแต่งมีการบวกลบคูณหารของการทำงานของจิตอยู่ที่เดียวเต็มที่และแยกดีแยกชั่วรู้พฤติกรรมอย่างนี้เรียกว่าต่ำเรียกว่าสูงเรียกว่างานอันนี้คือจากอันนี้อันนี้บางอันนี้ก่อนอันนี้หนาอันนี้หนักดูหนังรู้สูงรู้ดีรู้ชั่วมีวิตกมีวิชาละ รู้อยู่ว่าไอ้นี่ได้ยินดีให้ได้ยินดีเป็นปิติแล้วเราก็ไม่เป็นสุขเราไม่เป็นทุกข์ไม่เป็นความอึดอัดขัดเคืองหนักหนาลำบากใจก็ใจก็โปร่งใจสบายรู้ดีมีดีเข้าใจอยู่เป็นไปได้ดีอยู่อุเบกขาเฉยวางเป็นไปได้มีทั้งอุเบกขาพร้อมด้วยยิ่งดีใหญ่แต่ในลักษณะอย่างนี้มันก็ไม่ใช่อุเบกขาทีเดียวเพราะว่าไม่ใช่อุเบกขาเด่นท่านเรียกว่าเอกภพตาคือมีความเป็นหนึ่งอยู่ในความปรุงหรือว่าไตรลักษณ์มีสภาพวิตกวิจารณ์มีสภาพทิฏฐิมีสภาพศพ สุขุมเป็นสภาพที่พ้นทุกข์โดยภาษาถูกคุณภาพพ้นทุกข์ทางด้วยภาษาคือเป็นไปได้ด้วยและทนได้อยู่เราเป็นไปอยู่จะเป็นยังไงยังไงเราก็จะเป็นอย่างนั้นอยู่คือเราไม่ตัดไม่ชอบใจไม่มีไม่มีความไม่ชอบใจตนเข้ามามีความพอใจมีความชอบใจมีความยินดีที่สุดอยู่ด้วยก็ได้ถ้าเรียกโดยทางโลกีย์ก็เรียกว่ามันมีสภาพที่ขอบใจอยู่ถ้าเรียกโดยทางที่เรียกว่าไม่ใช่โลกีย์เป็นทานหรือเป็นองค์ของพระอริยะก็เรียกว่ามีความเห็นดีมีความรู้ว่าดีหรือมีความยินว่าดี เช็คพัสดุว่ายินดีที่ได้ยินดีและไม่เข้าใจกันแล้วว่าชอบใจที่ยังไม่ค่อยชอบใจเอาสื่อทางหูมาเรียกแค่นั้นเองว่ายินดีหรือเห็นดีเอาสื่อต่างๆจะบอกกูว่าได้สิ่งดีมันก็มันก็มากไปมันก็ละเอียดเกินไปที่จะพูดหรือรสดีความรู้สึกว่ามันซาบซ่าเกินไปก็คือมีสัจจะหนึ่งที่ได้รู้ว่ามันดีอ่ะถ้ามันมีสัจจะมันเกิดรู้ไม่ได้หรอกคนพัดจะมีทั้ง 6 ทวารนั่นแหละเพราะฉะนั้นมันเกิดรู้ได้ก็เรียกว่าจิตนั่นแหละมันรู้ดีเป็นทวารสุดท้ายเป็นทวารรู้เป็นทวารจิตมันรู้อยู่ว่าดี สุดท้ายตอนนั้นยินดีด้วยเห็นดีทีเดียวมันก็ดูหยาบๆแล้วเอามาแปลความเข้าใจนึกว่าเป็นการชอบใจเป็นเชิงโลกีย์แต่แท้จริงแล้วสุดท้ายมันก็คือรู้อยู่ว่าไอ้ที่เป็นอยู่เดี๋ยวนี้ไอ้ที่มีอยู่เดี๋ยวนี้ไอ้ที่เกิดอยู่เดี๋ยวนี้ไอ้ที่ดำเนินไปอยู่เดี๋ยวนี้แหละมันดีดีเป็นดีที่สุดแล้วไม่มีอะไรไม่มีอะไรบกพร่องไม่มีอะไรเลวเราก็กระทำอันนั้นดำเนินไปเรียกว่าเราเป็นไปอยู่ในฐานทั้ง 4 อย่างนี้เรียกว่าเจริญนะของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามีการมีอยู่ในหลักเกณฑ์เรียกว่าสังวรหรือประกอบไปด้วยความประเสริฐเพราะไม่ละเมิดศีลสังแต่ว่าประกอบ ซ่อมประกอบด้วยวาระแปลว่าประเสริฐศีลเรียกว่าหลักเกณฑ์ต่างๆเท่าที่เรารู้ว่าอันนี้คือศีลอันนี้คือหลักอันนี้คือระเบียบอันนี้คือวินัยไม่ได้ละเมิดยังประเสริฐอยู่ประกอบไปด้วยความย่อความประเสริฐความเป็นไปที่นี่เรียกว่าสังวรสำรวมอินทรีย์รู้แจ้งชัดอยู่ในชุมชนต่างหูจมูกลิ้นกายก็เป็นผู้ที่รู้เท่าทันอยู่พร้อมเผยไม่หลุดตาก็รู้ตาว่าตากำลังสัมผัสดีผมก็รู้ว่าหูสัมผัสดีจมูกลิ้นกายใจรู้ว่าสัมผัสอยู่ในความควรความพอดีไม่เป็นโลภะโทสะไม่เป็นสิ่งที่เพ้อ สิ่งที่บกพร่องเป็นสิ่งที่ตาก็ยังอยู่ในสภาพที่เราว่ารับเอาส่วนที่ดีรู้แจ้งในส่วนที่เป็นกันโค้งก็เหมือนกันจมูกลิ้นกายเหมือนกันดีอยู่ทุกสัดส่วนตำรวจอินทรีย์โภชเนมัตตัญญุตามีการกำหนดอยู่ในเครื่องพิมพ์เครื่องใช้ส่วนประกอบองค์ประกอบต่างๆได้จัดเตรียมลงมาอยู่แล้วไม่เป็นคนที่จะเป็นตัวอย่างในการใช้เครื่องพิมพ์ใช้เครื่องใช้ที่เป็นตัวอย่างในความเร็วในความสามารถไปเหมาะสมในการไล่อย่างนั้นแหละที่เราใช้มากขนาดนี้อนุโลมมาใช้เราใช้ถึงใช้ไฟฟ้าเป็นบริขารเป็นเครื่องใช้และใช้ทุกศาลามี เป็นร่มบ่ควรไม่ขณะนี้กาละนี้ไม่ดีสิ้นเกินไปไม่เปลืองเปล่าไม่ฟุ้งเฟ้อไม่เกินได้ประหยัดแล้วพอสมควรแล้วนะได้ประโยชน์สูงที่สุดในหมู่ชนขนาดนี้กลุ่มขนาดนี้คนขนาดนี้กาละอย่างนี้งานอย่างนี้คนเกิดไม่ขาดทุนคำนวนได้หลักเศรษฐศาสตร์แล้วว่านี่แหละเจริญนี่แหละเป็นไปด้วยความมีประโยชน์สูงแล้วแบบประหยัดพอเพียงแล้วจำนวนหมดมีทั้งหมู่กลุ่มทั้งองค์ประกอบทุกอย่างแล้วได้จำนวนอย่างดีแล้วในการใช้โฆษณาในการใช้ในการบริโภคในการ การประกอบเป็นไปได้ดีเพราะว่าเมื่อเราได้จำนวนประโยชน์สูงประหยัดสุดต้องเหมาะสมกับกลุ่มกับหมู่กับกาละกับเภสัชสถานที่มีสถานที่อันนี้แหละดีที่สุดที่เราเจตนาถ้าเราไปจารึกเราไปถึงเราก็ไปนั่งในต้นไม้ร่มไม้อยู่ในกลุ่มเราเอาแค่พักที่พักอย่างนี้จะมีแสงสว่างจะมีไอ้นั่นไอ้นี่เราก็ไม่ได้ยินคนอะไรจะมีความประกอบมีส่วนประกอบองค์ประกอบที่ว่ามันดำเนินเป็นประโยชน์สูงสุดในขณะที่เหมาะสมขณะนี้เอาขนาดนี้เป็นไปได้โดยควรก็ตามการละตามโทรศัพท์ตามหมู่ชนตามความประสงค์ด้วยเจตนารมณ์ด้วยวัยเราจะให้พอดีพอเหมาะเป็นประโยชน์สูงสุดสำนวน แต่ว่าใช้โภชนาด้วยมัสยิดตาใช้อุปกรณ์เครื่องอุปโภคบริโภคด้วยการทำงานมัธยมศึกษาด้วยการประมาณจริงๆจำนวนวิชาที่ยานี้อยู่พระเป็นพุทธอื่นอยู่เป็นผู้มีสติสัมปชัญญะเต็มไม่มีไม่มีผีนะมีพระไม่มีอะมานะจิตสาระแต่ก็ตื่นอยู่เป็นผู้บริจาคอยู่กับจิตผูกอยู่กับจิตไม่เจ็บฟุ้งซ่านไม่ได้ไปนอกเรื่องนอกราวอยู่ในเรื่องเป็นเอกัคคตารมณ์มีความเป็นหนึ่งอยู่ในขอบเขตไม่เอาอะไรมาแล้วๆอยู่ในสวนสัตว์ที่เป็น เดี๋ยวพ่อตื่นเต็มมีรอบกี่ชั้นมีเขตมีมวลชนมีมนสิการไม่ใช่มีอะมานะกิจการมีภาระไม่ใช่มีศีลธรรมมีความตื่นไม่ใช่มีความดีของจิตอย่าไปพูดถึงใส่ยาเลยอย่าไปพูดถึงหลักวิชาพละมีความสุขไม่ใช่ยังลงอยู่ความดีไม่มีไม่มีสีดำที่ไม่อยากพูดถึงหรอก หลับนั่นแน่นอนเราเจตนาจะหลับก็หลับใช้ยาเรารู้อยู่แล้วมีสติในจะหลับมีสติในการที่จะกระทำขอบเขตของจิตลงไปให้หลับไม่รับรู้แต่ตอนนี้อยู่ในสภาพที่เรียกว่าเรารับรู้เป็นผู้ตื่นเต็ม Facebook คือชาคริตยานุคะอนุโมทนาบุญกับทำให้ดำเนินไปผู้มีงานอยู่รู้อยู่อย่างผู้มีงานมีอายุการดำเนินไปอย่างนั้นมีการฝึกเขียนอนุบาลเขาเรียกว่าผู้บำเพ็ญด้วยซ้ำ วิเคราะห์การฝึกเขียนมีการบำเพ็ญถ้าเราเป็นพระอรหันต์แล้วก็บำเพ็ญเป็นพระพุทธเจ้านั้นได้ขี่ต่อเป็นอนันตังซึ่งไม่น่ารังเกียจอะไรความจบนี้ไม่มีแล้วฐานทัพมีแล้วสบายแล้วภารกิจส่วนตัวตนมีแล้วสบายฐานพักมีแล้วไม่เดือดร้อนวิชาช่างพร้อมไปเต็มเห็นจริงเป็นศรัทธาเชื่อมั่นประสบการณ์ ความสัมพันธ์อยู่จริงกับพระประกอบไปด้วยอันนั้นอยู่แท้ๆมีศรัทธานี่สิริรู้ละอายต่อบาปมีละอายต่อความชั่วมีละอายต่อความบกพร่องวิจิตรที่รู้อยู่ว่าถ้าเราทำอย่างนี้อ่อนลงไปเป็นอัจฉริยะวิริยะบ้างเราก็รู้ว่าใครมีนักเลงฮะมันเพียรน้อยไปมันจะไปละอายต่อบาปฉันอยู่แท้ไม่มีแม้แต่ กระเทียมจัดไปหน่อยนะรู้ชัดอยู่ทีเดียวว่ามันเกินมันเสื่อมสภาพกระชับเสื่อมความคิดปรุงแต่งกระชับร้อนจัดเกินไปแล้วมากเกินไปแล้วแย่แล้วนี่เสื่อมแล้วบอกช่องแล้วก็รู้จนกระทั่งอึดอัดขัดเคืองมีความไม่ชอบผสมกระแสลงมาพอเริ่มมีความไม่ชอบผสมกระแสลงมานั้นน่ะและผ่านไม่เด็ดขาดถ้ามีความสบายมีความสุขปิด Google Assistant เรารู้อยู่ในความเกิดความแม้กระทั่งจิตของเราจะมีเศษเหลือบางเบาอยู่ในจิตเป็นจิตที่เรียกว่ามันจะเพ่งมากไปถ้ามีความอยากล้ำไปอีกเราก็รู้แต่ละที่จะพาเรารู้ไปแน่นอนถ้าไม่มีสิ่งเหล่านั้นเราจะไม่เกิดทุกอย่างนั้นจิตมันทำงานเต็มอยู่มีความเพียรพอดีมีความอ่อนเพลียลงไปบ้างแล้วก็รู้มีชีวิตจริงๆมันอดตายความรู้รู้ละอายบางอ่อน ฝนตกปลาเป็นก้อนเป็นแผงเป็นเรื่องจัดชัดเจนเพลงกลัวถ้าเป็นผู้รู้ก็หมายความว่าเกรงกลัวต่อบาปก็คือว่าเราไม่กล้าทีเดียวที่จะลดนอกจากละอายแล้วไม่กล้าทีเดียวเช่นเดียวกันมีปัญญาชัดเจนหรือไม่มีปัญญาแม้จะเจโตก็ตามก็ไม่กล้าจริงๆด้วยเพลงกลัวไม่กล้าที่จะละเมิดบางทีอาจจะไม่เข้าใจชัดเจนเพราะว่ามีปัญญาแต่ก็รู้อยู่เลยว่าอย่างนี้ไม่กล้าทำเป็นธุรกิจแท้ตัดสินให้เลยไม่เรียกว่าสังเกตุตัวอย่างปัญญาก็รู้ทีเดียวได้ปัญญาว่าเนี่ยอย่ากดดันผมไม่น่าทำไม่ใช่ละอายเท่านั้น ไม่ควรจะเกิดขึ้นนะมันมีความเกรงกลัวต่อสิ่งชั่วจึงต่ำสิ่งเลวจึงบกพร่องอย่างนั้นอย่างนั้นไม่ควรให้เกิดแต่พวกหักห้ามอยู่เสมอมีจิตที่ทำงานอย่างนี้อย่างนี้นี่เป็นลักษณะของจิตทั้งนั้นศรัทธานี่เป็นลักษณะของจิตที่เป็นลักษณะของจิตโปรลักหลับคือความรู้แจ้งเห็นสิ่งมีความเข้าใจอยู่มีสิ่งเดียวสิ่งของบริบูรณ์พระมหากษัตริย์หมายความว่ามีสิ่งที่เทียบเคียงรู้ถึงความจริงแจ้งลึกรอบๆอยู่ทีเดียวไม่ใช่รู้จริงๆเศษๆไม่ใช่รู้ รอบรู้ท่วมทั่วมีความเชื่อความเพียงมีความละเอียดละออพร้อมถ้าเป็นพหูสัจจะแล้วไม่มีความสงสัยในความลังเลอะไรในการรู้แจ้งรู้ถึงอยู่คนนี้ดีแน่พอถึงขั้นจิตมันดำเนินจากศรัทธาคือปวดตับเพราะอุปสรรคถึงพระพุทธเจ้าแล้วมันแน่ยิ่งถึงขั้นปัญญาปัญญาและยิ่งจนแม่ใหญ่เลยแต่ถึงขั้นต้องโหดสัจจะก็เถอะมันเป็นการรู้แจ้งความจริงที่รู้จริงเยอะแยะมากมาย สามีต้องจัดๆแล้วก็มีความเพียรมีวิริยะเสริมเข้ามาอีกแต่ความเพียรจอนวิริยะนี่ไม่ขึ้นไปไหนไปไหนไม่ทิ้งต้องทำมาของพระพุทธเจ้าปริญญาเด็ดขาดยากเพื่อนอยู่สอนทำงานนั้นอยู่พอรู้ดีเพราะว่านี่เราดำเนินไปดีมีความเพียรอยู่แท้จริงมีเจตนาลมไปในทางมุ่งดีดำเนินไปไม่ย่อท้อมีวิริยะมีสติมีปัญญาสติก็คือมีความเต็มรอบถ้าเอาไม้ ความเต็มรอบเต็มรอบมาจากไหนเต็มรอบมาจากต้นมาจนกระทั่งถึงตัวสติเองนี่ก็เต็มรอบมีความรอบอยู่รู้มาตั้งแต่สังวรในศีลสำรวมอินทรีย์มีโภชนาการที่ตามีตาขี้ตานิยมคะมีศรัทธาหิริโอตัปปะพหุสสุตา ทำให้เกิดการเกิดการงานเกิดบทแห่งกรรมให้เป็นกุศลสติจะตรงจุดครบเต็มมีความรู้ใน 9 อย่างนั้นครบพร้อมมีความเข้าใจใน 9 อย่างไม่ครบพร้อมรวมตั้งสติด้วยเรียกมันว่าปัญญาจะชนะสิบเอกมันว่าปัญญาผู้ที่เข้าใจแล้วก็ผู้ที่มีลักษณะธรรมะทุกอย่างนี้ 11 อย่างนี่แหละแต่พูดถึงเส้นทางหนึ่งแล้วแต่พอถึงสิ้นเดือนนี้ 10 อย่างนี้ทั้งหมดเลยสำรวมหรือไม่ต้องรอถึงตำรวจครับซักผ้า โอตัปปะพาหุสัจจะครบพร้อมมีวิริยะเติมเข้าไปนี่คือสติรวมทั้งเอาตัวเองเรียกตัวสติเข้าไปนี่แหละปัญญารู้หมดเข้าใจแยกแยะไปหมดตอนๆๆๆเขาเรียกว่าเราเข้าใจจิตจิตอันที่เป็นอย่างนี้อย่างนี้อย่างนี้เป็นตรรกะเป็นเหตุเป็นผลแบ่งออกรู้ในพฤติของสงวนสินรู้ในพื้นที่ของตำรวจอินทรีย์รู้ในพฤติกรรมของการได้พิจารณาประมาณแล้วซึ่งการกินการใช้องค์ประกอบต่างๆรู้ในทุกๆสิ่งทุกๆอย่างที่เป็นพฤติกรรมของมันเองจริงๆเลย ในที่สุดของจิตที่ตื่นอยู่รู้ชัดเป็นสาธารณะโยคะลักษณะอย่างไรเรียกว่าศรัทธาลักษณะอย่างไรเรียกว่าลักษณะอย่างไรเรียกว่าโอตัปปะก่อนบางแรงกว่ากันลักษณะอย่างไรเรียกว่าพระพุทธศาสนามีกำลังอย่างไรไม่บอกวิริยะคุ้มครองสติคือลักษณะอย่างไรมีความเป็นอย่างไรที่เรียกว่าเต็มๆเรียกว่ารอบรอบมันเป็นอย่างไรแม้ที่สุดปัญญายอดรู้ครบรู้ควรรู้ รู้ครบๆ 16 กันยายนหรืออธิปัญญาทัศนะหรืออะไรอีกก็ตามแต่ที่ภาษาจะเรียกว่าเรามีวิตกเรามีวิจารณ์พร้อมเรารู้เหตุรู้ผลตกหรือเปล่าแปลว่ามันได้ตรึกอยู่มันไม่มีผิดอย่างนั้นอยู่จนครบพร้อมอยู่วิจารณ์ละมันรู้พฤติกรรมมาทั้งหมดนี่แหละถ้าเราจะมีปิติเราก็มีสิ่งเหล่านี้แหละเป็นสิ่งที่รู้ดีเห็นดีเข้าใจดีถ้าเราจะมีความเกิดไอ้นี่แหละเป็นลูกสภาพตั้งแต่สังวรศิลป์มาจนกระทั่งถึงผ่าน 1 อ้าวไปถึงทางหนึ่งเลยไปถึงที่ตกพิการเลยไอ้นี่แหละเป็นลูก เพราะฉะนั้นแม้เราจะไม่มีลูกนี้เราจะดับหรือจะพักเสียหมดเลิกแล้วก็เลิกวิตกวิจารณ์ก็เป็นกิตติสุขไปกับชะตาก็เป็นทาน 2 ถ้าเราไม่เลิกเราจะทำงานอยู่ก็รู้เหมือนกันเพราะนี่แหละเป็นลูกลูกของเราไม่มีอื่นเรามีไอ้นี่เป็นลูกมีตัวนี้เป็นตัวดีมีตัวนี้เป็นตัวเกิดการให้ความเกิดเราเป็นผู้ให้ความเกิดโดยมีโครงสร้างโดยมีลักษณะความเกิดอยู่อย่างนี้แต่กระทำการงานใดประกอบไปด้วยสังวรศีลสำรวมอินทรีย์ทำงานร่วมกับเครื่องบินเครื่องใช้หรือทำงานร่วมกับศิลปะองค์ประกอบต่างๆอย่างพูดเกิน พัทยานิยมครับด้วยความรอบรู้ตั้งแต่ศรัทธาจนกระทั่งถึงปัญญาสมเด็จองค์ธรรมของเทวดาศรัทธาหิริโอตัปปะพระพุทธเจ้าสติปัญญามีเป็นองค์ธรรมของเทวดาเทวธรรมของเธอก็ทำเป็นผู้เจริญอยู่เทวะเป็นผู้รู้ตายหรือผู้รู้เกิดเป็นผู้ทำให้สิ่งนั้นตายทำให้สิ่งนี้เกิดสิ่งใดควรตายทำตายสิ่งใดคนเกิดทำเกิดจึงเรียกว่าเทวะเป็นผู้เจริญเจริญยิ่งยิ่งขึ้นเทวฤทธิ์ทวีหรือทวิเป็นผู้เพิ่ม เพิ่มเพิ่มเพิ่มเพิ่มเพิ่มเพิ่มเพิ่มเรียกว่าทวีหรือว่าทวิหรือว่าเทวะเอาภาษามาเรียกนั่นแหละเอาสละมาใช้เพื่อที่จะแปลงทำให้มันเพี้ยนเข้าไปอีกนิดนึงเท่านั้นเองเทวะๆมันก็เริ่มขึ้นไปเรื่อยๆลักษณะอากาศอย่างนี้เป็นของผู้ที่รู้เราแม้แต่จะพยายามผ่อนจิตลงไปไม่ต้องไปยินดีหลงดีติดดีเป็นกิตติก็ไม่ต้องเป็นผู้อยู่สุขและอุเบกขาเป็นผู้ชายอยู่สบายอยู่สบายลักษณะจิตอย่างอุเบกขาหรือสุขอยู่สบายสุขโดยไม่ใช่โลกียะรถยกด้วยว่านั่นแหละดีก็ให้รู้ลักษณะ เพราะว่านั่นแหละดีเป็นสุขของพระอริยะถ้าทุกข์ก็ยังโลกียะรถก็เป็นสุขของชาวโลกเห็นดีแล้วยังติดดียังเป็นเชื้อก็ให้รู้ว่านายจะเอียงไปหาลูกถ้าเห็นดีรู้ดีแล้วก็สักแต่ว่าดีแล้วเราก็กระทำดีนะลูกไปให้โลกไม่ได้เป็นของตัวของเราของเขาอะไรอันนั้นสัญญาเกิดกำหนดหมายรู้ในตัวในตนนั้นและก็ไม่ใช่ตัวไม่ใช่คนที่จะเอามาโลกไว้เป็นมัจฉริยะของตนหวงไว้เป็นของตนหรือไม่ให้คนอื่นมันดีกว่าตนขึ้นไปอีกไม่เปิดทางเลยใครจะดีกว่าเราไม่มีริษยาอนุโมทนาด้วยใครจะดียิ่งกว่าเราขออนุโมทนาด้วยคนอัจฉริยะพ้นศึกษาสังโยชน์คน สุริยะสังโยชน์ผลจริงๆไม่มีการอิจฉาตาร้อนนี่ใช้ภาษาไทยๆไม่มีการริษยาใครจะดีกว่าเราอนุโมทนาแล้วทำได้ไม่ดีเท่ารู้ว่าเขาทำได้เราทำยังไม่ได้เออจะตามจะตามจะเป็นไปอย่างนั้นจะดำเนินไปดีอย่างที่เขาเซ็นได้เรายังเป็นไม่ได้จะดำเนินไปดีรู้แล้ววันนี้รู้แล้วว่าสมควรที่เราจะเป็นอย่างนั้นบ้างถ้าเป็นพูดก็เข้าใจแท้จริงเป็นผู้มีจิตเป็นอยู่สุขอย่างนี้อุเบกขามีความวางเฉยเป็นจุดยอดสุดท้าย สุดท้ายพักว่างปล่อยปลดวางได้ปล่อยได้เฉยได้นิ่งได้หยุดได้โดยสามารถในความเจตนาของเราทำได้ทำมีทำเป็นแน่ใจและมีอาการนั้นไม่ทุกข์ไม่ร้อนหยุดเป็นจิตก็หยุดได้หยุดแม้แต่ว่าจะระงับบัญชีแม้จะระงับกายกรรมก็ระงับเลยได้เก่งเป็นผู้รู้ผู้ตื่นผู้ไม่หลงใหลผู้เข้าใจในคำกิริยาเข้าใจในการกิริยาทุกอย่างเข้าใจเท่าทันรู้เท่าทันแม้ในสิ่งที่จะเชื่อมต่อมาโดยที่เราไม่ได้เป็นผู้สร้างสรรค์เองเป็นสิ่งที่จะมาประกอบ วิบากวิปัสสะวิปลาสสิ่งที่จะเข้ามาเข้ามาชนเข้ามาต่อเข้ามาสัมผัสหรือจะสิ่งที่เราจะประสบโดยที่ไม่ใช่เราเป็นตัวสร้างก็จะรู้ในวิบากและจะไม่ทุกข์ใจเขาดีกว่าจะไม่ทุกข์ใจเพราะสิ่งที่จะประสบความสำเร็จสิ่งที่จะมาสัมผัสกันจะไม่ทุกข์ใจเพราะสิ่งนั้นแต่จะทำปัญญาซ้อนลงไปอีกรู้เท่าทันในวิบากและสิ่งที่จะมาสัมผัสในสิ่งที่จะมาต่อในสิ่งที่จะมาดำเนินไปอีกด้วยกัน จะใช้ดีกว่านั้นเป็นประโยชน์ด้วยซ้ำไปจะใช้ผัสสะนั้นเป็นประโยชน์ด้วยซ้ำไปจะใช้สิ่งที่ประจำหรือไปจนหรือมาประสบมากระทบนั้นเป็นประโยชน์ด้วยซ้ำไปก็เป็นผู้ที่จะดำเนินความสูงขึ้นไปเรื่อยๆใช้วิบากเป็นองค์ประกอบในการที่จะดำเนินการไปให้สูงแทนที่จะเอาวิบากนั้นมาท้อแท้ถดถอยเฝ้ามองย้อนไม่ใช่กลับเป็นผู้ที่เข้าใจในวิบากรู้เท่าทันวิบากพร้อมอธิบายกันไปด้วยความไม่เศร้าหมองด้วยความไม่ท้อแท้ในความไม่ทุกข์แต่ แล้วก็ใจยังสุขอยู่รู้ว่ายากขึ้นแล้วแต่ใจยังสุขอยู่ยังสบายอยู่ยังปลอดโปร่งรู้ว่าหนักคือหนักยากคือยากลำบากคือลำบากต้องทนมากขึ้นกว่าเก่าแฮะรู้ทนไหวมั้ยเกินอาจจะรัฐวิริยะแล้วเพียรมากไปแล้วก็ไม่ไหวแล้วเพียงแต่เพียรสุดแล้วไม่ได้ย่อหย่อนเลยไม่ไหวไงสุขภาพก็ทำลายเสื่อมโทรมจะไปในทางที่แย่เลยถ้าต่อไปนี้หมายความว่าถึงสลายคนพิการ ลูกเสือเสียหายเราก็จะรู้ถ้ามันจะต้องต่อสู้นิดหน่อยจะต้องจ่ายไปบ้างเพื่อเป็นการสร้างคุณเพิ่มทุนแล้วก็ต้องจ่ายทุนก่อนค่อยสร้างให้สร้างความเจริญไม่ได้สร้างขึ้นมันก็ต้องจ่ายต้นทุนบ้างเราจะเหมือนนักฆ่าจะต้องจ่ายคุณก็ไม่สมประกอบบ้างแล้วเราก็จะได้กำไรมาถ้าเราได้จ่ายออกไปก็จ่ายไปกว่านี้เราจะต้องขาดทุนแน่แล้วก็รู้คำนวณแล้วเราก็ทำเพราะมีจุดผ่านเรามี 26 เรามีวิจารณ์เรามีปัญญาเรามีสิ่งที่รู้ไตร่ตรองพิจารณาการทำงานอยู่ตลอดเวลา เราก็ทำอย่างนี้จะทำอยู่เสมอฉันพูดถึงรู้แม้ในสุริยาในธรรมเป็นผู้ที่รู้แม้ในวิบากและเป็นผู้รู้ไปจนกระทั่งถึงว่าสนไม่ดีหรอกมีเวลากำลังกอดสิ่งที่เจริญยิ่งเจริญยิ่งเป็นไปได้ผลอยู่ได้ผลอยู่เห็นอยู่ว่าได้รู้อยู่ว่าดีขึ้นไปวางได้ก็รู้ว่าใจวางได้ไปปล่อยได้รู้ว่าใจปล่อยได้หรือน้อยใจคนได้ก็รู้ว่าใจคนได้ไม่ต้องทนแล้วปล่อยได้ซ้ำไปซะ ยิ่งสบายขึ้นไปอีกปล่อยได้วางได้เบาขึ้นรู้ไปอีกซับซ้อนนี่แหละวนไปวนมางานจิตวิทยางานของนักธรรมปฏิบัติแล้วไล่เรียงละเอียดเป็นอย่างนี้เข้าใจในกิริยาเข้าใจในวิบากเข้าใจนายกุศลเข้าใจในกุศลเข้าใจในวิบากเข้าใจในกิริยาพอถึงกิริยาสักแต่ว่ากิริยาแล้วก็ไม่มีคนไม่มีลำบากกุศลกำลังตั้งตนอยู่ในความลำบากอยู่กุศลเจริญยิ่งอยู่จนกระทั่งสิ่งแวดล้อมปฏิกิริยามีการชนกันอยู่ต่อกันอยู่แล้วก็ทำงานร่วมกันอยู่ บ้านมึงอ่อนความรู้สึกของใจลดลงเบาลงวางลงไปมันก็เป็นสักแต่ว่าสุริยาบนถนนอธิบายย้อนไปย้อนมาเห็นอยู่ชัดๆแม้มีกุศลมีวิบากในกิริยามีเป็นมหากุศลให้ติดตาม 3 หมู่สุดท้ายเป็นการกระทำงานของจิตเป็นผลอยู่อย่างนั้นจริงๆเพราะเราได้ภาพเคลื่อนย้ายเข้าไปมั่นรู้ชัดเจน โทรศัพท์ไม่ใส่ชุดไม่มีโมหะโมหะเบาบางลงจนกระทั่งผลเป็นวิชาโทรหาเบาบางร่างเป็นวิชาทุกทีไปมันก็เป็นผู้เจริญจิตใจวางเฉยนี่ไม่หวั่นไม่ก่อไม่ตื่นเต้นโลดลั่นไม่มีใครไม่มีสติแล้วก็อาบน้ำเจ้าพระยาไม่สำคัญผมพูดรู้ในส่วนที่ต่ำที่เกิดขึ้นเร็วเป็นผู้เข้าใจชัดเจนในจุดที่ดำเนินไปด้วยดีไม่ต่ำแล้วก็ทำอย่างนี้ดำเนินไปและดำเนินไปเราก็เป็น หาคดน้อยๆจะน้อยเท่าไหร่ก็ตามแต่เราไม่อวดดีอวดดีจนกระทั่งอาบน้ำเอาชื่อเอาคำว่าตถาคตมาใช้กับเราเขาบอกว่ามาไอ้นี่ขี้กลากจะกินเอาคำว่าตถาคตมาใช้กับเราตัวเราเองเราเรียกของเราเราสมมุติของเราในหมู่กลุ่มของเราเราไม่ได้มานั่งเล่นที่ปากจับอะไรหรอกแต่ใครเขาจะศึกษาจากก็เพราะว่ากำลังจะไปว่าให้เขาได้ยินก็แล้วกันถ้าเรารู้แต่พูดว่าหมอให้มาพักใกล้ฉันเป็นประชาชนน้อยๆก็ถ้าเรามีลักษณะนั้นจึงเข้าใจไม่ได้อาจจะอธิบายแล้ว อยู่แล้วอยู่เป็นไปอย่างนี้อยู่ดำเนินไปดีแล้วอยู่แล้วอยู่จะไปอยู่อย่างนี้ก็เรายังไม่ตายไม่เป็นลักษณะของผู้ที่สำเร็จแล้วพระอรหันต์แล้วจะรู้ดีในคำว่าตถาคตอย่างนี้จะรู้ดีในคำว่าอรหันต์ดังกล่าวนี้จะมีสภาพธรรมอย่างที่อธิบายเป็นไปอยู่ดำเนินไปอยู่สูงอยู่สูงอยู่มันไม่มีความสุขต่ำเป็นธรรมดาเป็นผู้ที่ไม่ตกต่ำเป็นธรรมดาผมดูว่า ที่เป็นความไม่ตกต่ำเป็นธรรมดาฐานทัพเรามีอยู่ความก้าวไปก็มีอยู่ก็คือผู้มีทั้งความดับและมีทั้งความเจริญอยู่ในตัวเพราะฉะนั้นเราเกิดจะรู้แล้วเราก็ตัดปล่อยเมื่อสิ่งใดมันมีความจริงที่เราทำเกิดอยู่เป็นจริงอยู่สิ่งนั้นสั่งสมลงไปเองโดยเราไม่ต้องไปยึดโทรศัพท์ไปจำไม่ต้องไปถือได้แล้วก็เป็นได้ผ่านแล้วก็เป็นผ่านรู้แล้วก็เป็นรูปสั่งสมประมวลลงไปแล้วก็เป็นสิ่งที่สั่งสมเป็นสิ่งที่ประมวลลงเราไม่จำเป็นจะต้องเป็นยึด ของเราของเขาแล้วก็คิดเกินขอบเขตเขาจะต้องอยากไปนู้นอยากเป็นหนี้เราทำอยู่เป็นตถาคตน้อยๆอยู่ไม่ต้องอยากเป็นตถาคตพระคาถาคตเต็มกระป๋องปั๊บมันก็ร้องบอกว่าฉันจะหาคนหน้ามันร้องเองจนกลายเป็นพระพุทธเจ้าแล้วมันร้องเองนี่คือการก้าวไปก้าวไปดำเนินไปดีใจดีใจดีโดยที่มีบทบาทในความจริงไม่ต้องร่ำร้องแต่ขอให้มีสภาพนี้ขอให้มีสภาวะอย่างนี้จึงเรียกว่าผู้มีเจริญงอก 15 ผมผู้ที่มีปริมาณ 8 เป็นวิชามรณะสัมปันโนเป็นผู้ถือหุ้น อยากคบบริบูรณ์อยู่นี่เป็นพระอรหันต์ของพระพุทธเจ้าหรือสัมปันโนฉันพูดถึงธรรมะแปลว่าพูดถึงอยู่พูดถึงอยู่ผู้บรรลุอยู่ผู้สำรวจสำเร็จลงแล้วอยู่แล้วอยู่ผู้สำเร็จราชการ เจริญเจริญเจริญเจริญเจริญเจริญเจริญเจริญเจริญเจริญเจริญเจริญอินฟินิตี้หรือเป็นนิรันดรหรือเป็นอนันตะหรือเป็นนายอนันต์ฟังยกตัวอย่างนั้นเมื่อเราไม่ตายแล้วก็ไปพูดเป็นที่เป็นเป็นพวกตนที่เป็นเป็นอย่างดีด้วยเป็นอะไรก็เป็นไปตามหาพระพุทธเจ้าทุกทีแต่พูดเป็นอะไรก็เป็นจะเป็นพระพุทธเจ้าว่าพระพุทธเจ้าเพราะอะไรที่เรายังไม่ยอดยังไม่เสร็จของเราอยู่เราก็เติมแจ้งให้มันเป็นความเต็มปลายเท่าที่เราเป็นปลายเพราะมันถึงยอด ยอดของเราสูงสุดเขามีอย่าให้ไปมีอุปกิเลสทั้ง 7 ชนิดชาวิษณุพระเริ่มต้นตั้งแต่เราเพิ่งย้ายเครื่องจักรอภิชาที่จะมาโลภะรูปสัตว์แต่ว่าไม่โลกก็ไม่ได้อย่างที่อธิบายมาแล้วแต่ว่าเราไม่มีโลภะจะว่าเราไม่มีพยาบาทแต่ว่าเราไม่มีความเบียดเบียนใครไม่มี หาดทรายขาวอาจารย์วิจิตรมุ่งมากมุ่งไปในทางดีตั้งเข็มไว้ในทางดีให้แรงที่สุดเท่าที่จะแรงไปได้ถ้าเลยไปเป็นป่าด้วย