210915-1-004 ทางเอกภาค1-ตอน004(หน้า016)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท051.txt

มายต้องกำหนดขอบเขตที่ว่ารู้ตามพยายามเข้าใจตามให้มันถูกต้องให้มันลงตัวกันแล้วมันจะได้ไม่สับสนมันจะได้เป็น ago ธัมโมจะไปจะเป็นธรรมะอันเรื่องตรงกันแนวตรงกันสภาพตรงกันกำหนดหมายตัวอย่างนั้นบัญญัติคืออย่างนั้นรูปก็อย่างนั้นสัญญาเป็นอย่างนั้นมันจะได้ตรงกันทั้งรูปยาความกำหนดหมายที่ไม่เพียงจะไปคืออันนี้เราทำ หน้าพวกเราทำเพื่อเราได้พิสูจน์กันแล้วว่าเราพอได้อย่างน้อยที่สุดภาษาการกำหนดขอบเขตก็ชัดเด่นขึ้นมาพูดให้ตรงกันมีความหมายลัดรอบไม่กว้างเหมือนจะแต่ก่อนๆนี้พูดโสดาบันก็มีแต่คำว่ากลับกายะอิจฉาศิลปกรรมมากมีแต่ความหมายอยู่แค่คำคำนั้นแต่เสร็จแล้วไม่ได้เรื่องอะไรความหมายก็ไม่รู้จะตายก็ไม่ออกอะไรเป็นตัวอะไรเป็นตนก็ไม่รู้ความหมายของเขตแค่ไหนก็ไม่รู้ไม่ชี้บอกชี้โมง ติดที่ตัวที่ตนมันก็ตัวตนทั้งนั้นในการปิดการยึดติดตัวเราเป็นผู้ติดตัวเราเป็นผู้ยึดตัวตนของเรานี่เป็นกลยุทธ์ที่จริงตอนนั้นน่ะตอนนี้แต่ว่านิดน้อยมันมีตัวติดอยู่ตัวติดมากก็เป็นตัวใหญ่ตัวน้อยก็เป็นตัวตนหรือตัวเล็กอายัดชนะเป็นประโยชน์หรือเป็นกำไรยังถืออยู่เป็นส่วนได้ส่วนได้ที่ยังเหลือน้อยนิดตายอยากจะนับเนี่ยเป็นตัวละเอียดเพราะฉะนั้นมันจะมาติดยึดอยู่หลงอยู่ได้แค่ไหนก็ตามมันยังมีตนมันยังมีตัวมันยังมีส่วนที่เราไปหลงมาเป็นส่วนได้เราเป็นผู้ถือว่าได้ถือว่าเป็นกำไรถือว่าเป็นประโยชน์โดยเราถือว่าเป็นประโยชน์เอาเราถ้าเราไม่มี ก็ไม่มีประโยชน์ประโยชน์เราคือประโยชน์สูงผู้ที่หมดตัวหมดตนหรือหมดกันนะหมดอายตนะคือผู้ที่ศูนย์ไม่ได้นึกเป็นประโยชน์เป็นกำไรอะไรส่วนเราเลยคิดไม่มีกำไรจิตไม่มีไม่มีอะไรให้แก่เราอีกเราเหมือนผู้หมวดประโยชน์สำหรับเราไม่ต้องเอาอะไรมาเป็นประโยชน์ที่ประกอบแล้วก็พยายามลงตั้งลงเป็นสัตว์ป่ายักษ์นี้เป็นแต่เพียงภาษาเท่านั้นเองเราไม่ต้องมีสัตว์ป่ายักษ์อะไรแล้ว ที่จริงเราต่ำสุดแล้วไม่ไปรบกวนโลกเราไม่ไปแซงโลกเราไม่ไปแสดงเอากำไรจากโลกแล้วหมดความแสวงหากำไรมาใส่ตัวแล้วในโลกฟังดีๆภาษามันจะกลับเข้าใจภาษาและเหมือนกับเราเองเป็นผู้หญิงอย่างที่โลกก็เป็นแต่เปล่าเรามีตัวรู้เรารู้แล้วเราใช้ตัวรู้เนี่ยเป็นเป็นเรื่องที่เราจะต้องเข้าใจให้ได้ขอบเขตของโสดาก็มีขอบเขตที่เป็น ความมุ่งหมายเป็นปัจจัยขนาดอย่างนั้นอย่างนั้นอย่างนั้นพอได้อย่างนั้นหมดเกลี้ยงแล้วก็ต้องหมดหมดกันนะหมดตนหมดไอ้ส่วนน้อยส่วนนิดขนาดอย่างนั้นน่ะหมดแล้วเราก็ถือขอบเขตเราหมดเกลี้ยงของขนาดนั้นฉันได้เรียกว่าตัวตนย้อนกลับกลายเป็นองค์ประชุมที่มันใหญ่ใหญ่เกินขอบที่เรากำหนดไว้สักกายะเขาเรียกว่ามันอันนั้นมันเป็นของที่จะต้องลดลงมาให้ได้มันใหญ่ไปลดลงมาเรื่อยๆเรื่อยๆๆเรียกว่าความประชุมที่จัดสรร น้อยลงเล็กลงให้มันหาศูนย์ได้แล้วก็พยายามเข้าใจสภาพที่กราบมีให้ชัดเจนไม่เช่นนั้นติดแต่ภาษาไม่รู้ความมุ่งหมายไม่รู้ความหมายของมันไม่ได้จากภาษาแปลภาษาตัวตนตัวตนตัวตนตัวตนอัตราส่วนตัวตนสักระยะก็ตัวตนมากๆกับตัวตนอะไรกับตัวตนทั้งนั้นแหละเยอะแยะทำหมายความว่าตัวตนเสร็จแล้วก็ไม่รู้ขนาดไม่รู้ความมุ่งหมายหลักการเป็นที่สุดอาจจะต้องเลิกจนเป็นปกติแห่งใจของผู้ปฏิบัตินั้น นี่คือโสดาบันหรือผู้บรรลุโสดาปัตติผลบริบูรณ์ใจของผู้นี้หมดเสพหมดสิทธิ์จริงๆบทโลภะโทสะแท้ๆหมดยุคหมดถือสาแน่ๆกับปัจจัยที่เรียกว่าอบายมุขนั้นๆมึงจะนับว่าบรรลุเป็นผลของโสดาบันบุคคลที่เต็มตัวโลภะโทสะโมหะและปัจจัยอื่นที่สูงขึ้นละเอียดขึ้นนั้นยังมีอยู่รู้ข่าวเขตเอาคำว่าอบายมุขมาเป็นภาษาเรียกหรือภาษาอังกฤษมีค่า เป็นเรื่องที่ชั่วติดตามวันแม่ตัวศีลเองบอกอยากฆ่าสัตว์นะเราไม่ฆ่าสัตว์เอาง่ายๆอย่าลักทรัพย์หรือเอาของที่เขาไม่ได้ให้อ้าวก็ง่ายๆก็เข้าใจได้แต่อย่าผิดผัวเขาเมียใครผัวเดียวเมียเดียวไม่ต้องไปมีราคะไปก็เป็นนอกใจจะอธิบายความมันไม่ต้องเป็นนอกใจแล้วก็ไม่นอกใจอย่ามุสาอย่าโกหกมีแต่ต้นศีลทั้ง 4 ข้อที่เราเข้าไปเข้าใจความหมายว่าอันนั้นน่ะเป็นความต่ำเป็นอบายมุขหรือว่าเป็นเรื่องที่มีความหมายที่อยู่ในฐานะอยู่ในขอบเขตคือสิ่งที่เรา สะอาดสะอาดแน่ๆใจเป็นปรกติใจเป็นปกติสัมผัสกษัตริย์ใดไม่อยากฆ่ามันเป็นความที่ต้องการค่าแม้แต่สัตว์นั้นจะยั่วยวนสัตว์นั้นจะยั่วให้เกิดโทสะยั่วให้เกิดราคะก็ไม่ต้องการข้าเห็นสัตว์ตัวนี้นะแม่มันหน้าตัดคอเอามาแกงกินเหลือเกินก็ไม่ฆ่าก็ฉันเองจะต้องชอบมันด้วยวิธีทั้งปวงแม้มันหน้าพวกอย่างพวกล่าสัตว์อย่างเงี้ยเห็นเสือเห็นสัตว์อะไรที่มันโมโหมันน่ายิงเหลือเกินเขาไม่ยิงมาทำอะไรนะยิ่งเพื่อที่จะอวดเก่งอวดศักดาอ้วนยิ่งเอามาแหมมันๆมันน่าฆ่าแล้วก็เอาตัดหัวมาโชว์ทิ้งไว้ที่ตัดเอามาอวดอ้างถ่ายรูปแล้ว หัวมันตามมาทำแท้งแล้วก็ห้อยไว้ข้างฝาติดป้ายว่าข่าววันที่เท่านั้นฉันยิงเมื่อได้ลูกปืนอย่างนั้นอย่างนั้นอะไรมองไปเนี่ยคือมันมีจิตใจอยากฆ่าไอ้นั่นแหละคงอย่างพวกฆ่าสัตว์นี่มันเป็นจิตใจอยากฆ่าโดยตรงไม่มีอะไรเลยไอ้พวกนั้นพวกบ้าระห่ำที่สุดอยู่ดีๆไปหาทางฆ่ากันอยู่ดีไปฆ่าสัตว์เล่นพวกอวดศักดาขวดใหญ่หัวโตฆ่าเพื่อแสดงการฆ่าได้ฉันคุณค่าได้ฉันฆ่าช้างได้ฆ่าเชื้อฆ่าสัตว์ใหญ่ที่มนุษย์ฆ่าไม่เคยได้ง่ายๆถ้ามีไดโนเสาร์มันจะเป็นล่าไดโนเสาร์มาอวดเก่งแต่มีอะไรที่จะไปอวดข้าจะไปฆ่าแมงวันหนึ่งมันก็ไม่มีใครเข้ามายกยอปอปั้นชูรสหรอกแล้ว ฆ่าสัตว์ป่าเป็นสัตว์ดุร้ายสัตว์ที่คนเค้ากลัวเค้าเกรงอะไรเนี่ยมันก็ไปฆ่าตัวศักดาอวดว่าข้านี่ใหญ่มีค่าโดยตรงมีค่าแบบโทรศัพท์แบบรุนแรงอยู่ดีๆไม่ว่าดีจิตใจมันไปผูกพยาบาทกันไว้แต่ว่าอำนาจกับการทำร้ายทำลายเป็นโทจากมูลที่แท้รากเหง้าของโทรศัพท์ไอ้ตัวต่อมาราคะมันยั่วราคะเอามาสัมผัสสัมผัสตัวเราสัมผัสที่สูงสุดสัมผัส เหมือนที่เราบอกว่ารักเธอปานจะกลืนนี่แหละจำนวนจริงๆมันเคี้ยวกลืนเอามาทั้งครอบครัวเป็นร่างเป็นเนื้อของเราและเป็นเนื้อเดียวกันมันราคาก็อยากฆ่าเพราะว่าอยากได้มาเป็นของของเราหรืออยากฆ่าเพราะต้องการทำลายลงไปให้เป็นผลผลิตผมไม่อยู่ในโลกร่วมกันมันก็เป็นลักษณะของการฆ่าซึ่งเป็นลักษณะของความรุนแรงเราไม่อยากฆ่าจริงๆเห็นสัตว์แล้วไม่ว่าจะเป็นเชิงโทรศัพท์เกิดแก่เจ็บตายด้วยกันเป็นสิ่งที่มีชีวิตที่ควรจะขยับฐานะของชีวิตขึ้นแล้วก็ต้องรู้รอบด้วยว่า คำว่าสัตว์หรือจิตวิญญาณสัปปะในรอบสัตตะไม่ใช่เป็นไปเอารอบของพืชหรือพิมพ์ช้าเอารอบของสัตตะแต่สิ่งที่เราหมายเอาจิตวิญญาณขั้นต่ำเป็นสิ่งที่เคลื่อนไหวเป็นสิ่งที่อยู่ในขนาดเราต้องรู้ขนาดเพราะฉะนั้นขนาดใดที่จะตัดรอบออกไปเราก็ต้องรู้ว่าตัดรอบออกไปเพราะฉะนั้นไม่งั้นแล้วก็บอกไม่มีพลังงานหรือเป็นจิตวิญญาณเป็นพืชมันก็รู้จากการพยายามทำความโตใหญ่หนักเท่ากับไปถึงช่างคิดถึงพวกเชื้อโรคไวรัสอะไรอันตรายเพราะว่าพวกเขาเป็นวิญญาณเป็นสิ่งเล็กสิ่งอะไรต่อใดเป็นตัวเป็นตนของเขาอีกก็หนักเข้าไปใหญ่เลยเข้าไปใหญ่ เอาตัวสภาพที่มันเป็นไปโดยชีวิตชีวามีลูกฉันนามขันที่สัมผัสกันได้รู้กันได้จิตของเราสัมผัสพวกนี้แล้วเราก็ปกติไม่มีการหย่าข้าแต่การทั้งปวงแม้มันจะทำร้ายเราทีอย่าว่าจะไม่ทำร้ายได้อยากฆ่าทิ้งเล่นหรือว่าอยากฆ่าเอามากินมาแกงอะไรก็แล้วแต่จนกระทั่งให้มันจะมาทำร้ายเราสิ่งนั้นร้ายกับเราเป็นสัตว์ก็ดีมันจะกัดอะไรเราเราก็ไม่ได้อยากฆ่าเพราะจำเป็นเพราะป้องกันตัวเพราะสุดทาง สุดท้ายจริงๆเราจึงจำเป็นต้องฆ่าไอ้นั่นก็เป็นเรื่องที่สุดทางสุดท้ายไม่มีเจตนาไม่มีเลยจริงๆไม่มีความมุ่งหมายไม่แกล้งเพราะฉะนั้นในคำของภาษาที่ท่านอธิบายของพระอรหันต์พระอรหันต์ของเราต้องไม่แกล้งฆ่าสัตว์มันแปลความไม่มีการแกล้งฆ่าสัตว์มึงเป็นความหมายเป็นรายละเอียดของพระอรหันต์ไม่มีการแกล้งฆ่าสัตว์ถ้าผู้เป็นพระอรหันต์แล้วคนไม่เข้าใจความหมายอาจจะไปเหยียบมดตายเหยียบอะไรตายไม่มีบาปหรอกถ้าไม่ได้แกล้งแล้วท่านก็มีสติสัมปชัญญะมีเจตนาอันจริงใจด้วยที่มีเจตนาจริงใจที่จะไม่ทำร้ายทำลายสัตว์ใดให้ตกล่วง มันเป็นความบริสุทธิ์ใจของท่านจริงๆพระอรหันต์มีความบริสุทธิ์ใจมีความจริงใจมีเจตนามีความพยายามขวนขวายอยู่จะไม่ทำร้ายทำลายอะไรให้ตกต่ำแต่จริงๆพยายามระวังมีสติสัมปชัญญะเท่าที่ท่านจะมีสติสัมปชัญญะเท่าที่ท่านจะเพียรพยายามมีกะจิตกะใจจริงๆมีเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขาซึ่งเป็นอีกขั้นที่เรียกว่าติดอยู่กับความเป็นพระอรหันต์เรียกว่าความเป็นพรหมสุดท้ายความเป็นสิ่งสูงสุดที่สุดอาวาสสูงสุดแม้สุดท้ายว่าสูงสุดนั้นก็มีพระอรหันต์ย่อมมีความดีที่สูงสุดและมีความดีที่ร่ายละเอียดลงไปไล่ตามลงไปก็มีแต่ความดีเป็นขั้นตอนเสมออยู่ในส่วน อันนี้จริงๆจึงใช้คำว่าไม่แกล้งฆ่าสัตว์ทหารจะไม่มีการแกล้งไม่มีการเจตนาไม่มีการมุ่งร้ายเด็ดขาดเลยแต่เดี๋ยวบอกจิตของพระอรหันต์มนุษย์ไอ้จุดที่เขาเป็นพระโสดาบันนี้ก็จะต้องมีกำลังของจิตใจน้องเองไปในทางที่จะเป็นผู้ที่ไม่มีโหดร้ายอะไรเลยจริงๆแต่ส่วนที่จะเมากว่าส่วนที่จะลดค่าลงมาต่างจากพระอรหันต์มันก็ย่อมจะมีอยู่จริงเพราะฉะนั้นต่างๆมันก็อดทนยากกว่ากันอยู่บ้างแต่ว่าไม่มีใจอยากไม่มีใจเจตนา ด้วยความอำมหิตโหดร้ายไม่มีนี่มันเรื่องของความปกติของจิตของของเขาอย่างสีข้อที่ 2 สมบัติของของเขาและรู้ว่าไม่ใช่ของของตนแล้วโดยพระพฤติกรรมในความเป็นขโมยโดยตรงไม่ไม่เอามีหิริโอตัปปะมีความละอายเพียงพอแม้จะไม่มีใครเห็นลับตาก็ไม่ไม่ต้องการไม่เอากลัวบาปกลัวกรรมกลัวกรรมรู้ว่ากรรมนี้เป็นกรรมทุจริตไม่ทำก็โสดาบันมีความบริสุทธิ์ในส่วนที่เขาไม่ใช่ของพวกเราไม่ทำการเป็นขโมยเด็ดขาดหาเรื่องผัวเขาเมียใครเรื่อง ก็มีอยู่ในกิเลสส่วนเป็นกิเลสไม่นอกใจเพราะฉะนั้นนอกกายไม่ต้องพูดหยาบแล้วแม้แต่ใจก็ไม่นอกร่างกายไม่นอกทําไมไปมีราคะไปมีอะไรต่ออะไรเผื่อแผ่ออกอยู่กับคนอื่นมันไม่หรอกนี่ไปนอกกายและใจฉันไม่ได้นอกใจเธอก็อย่างนั้นไม่ต้องพูดแล้วบ้าๆบอๆพูดกับเพื่อนไม่นอกใจอยู่ในคู่อยู่ในขณะของตนนี่แหละพอใจมีสันโดษแค่นี้พอรู้จักพอและจะกำหนดความพอให้มีอภิชาให้มีมากน้อยลงไปกว่านั้นอีกด้วยถ้าเป็นราคาของเราอันนี้อภิสิทธิ์ขนาดคู่คนเดียวนี่ก็ไม่ใช่จะมากขึ้นจะต้องลดลงรู้ทิศทางที่บางคนจะเจริญขึ้นคือการ ราคะไม่ใช่ไปเพิ่มราคะโสดาบันจะต้องเป็นผู้ที่เข้าใจแล้วว่าต้องลดราคะไม่ใช่ไปเพิ่มราคะเพราะฉะนั้นจะมีการสำรวจสังวรประหารมีสัมมัปปธานแน่นอนหากมีข้อมูลประธานมีประหารประธานมีอนุรักษ์คณาประธานแม้มันอยู่ขณะนี้ก็ไม่ให้มันโตขึ้นมีขอบเขตกิเลสราคาของเรามีแค่นี้ก็จะต้องลดลงไม่ใช่ให้มันโตมันใหญ่ไม่ให้มันอ้วนบางทีสามีปัญญาเข้าใจอย่างนั้นรู้แน่เพราะฉะนั้นแค่ถูกผัวเดียวเมียเดียวก็ถือว่าเป็นกิเลสของเราก็พอเพียงอาศัยบำบัดเหมือนกับยาบำบัดไปเล็กๆน้อยๆแต่ถ้าเกิดว่ารถละได้ทิศทางที่จะทำให้เบาบางเหตุผ่อนคลายลงได้ก็จะทำมุสาก็รู้คำตรง คำหยาบที่สุดคือโกหกพูดกลับคำแต่มันหยาบที่สุดแล้วโกหกดื้อๆกับคำกับความเฉยๆนี่มันไม่เข้าท่าแม้จะลดละคำโกหกแล้วก็รายละเอียดของคำพูดอื่นๆอีกคำหยาบอย่างนี้มันหยาบจัดแล้วมีความรู้ว่าเขามีข่าวคำหยาบจัดไม่ควรกระทำเป็นผู้ที่สุภาพมีหยาบร้ายแรงต่ำไม่ดีไม่เหมาะไม่สมคำนี้ทำให้เกิดแตกแยกทำให้เกิดทะเลาะวิวาททำให้เกิดไม่มีความสัมพันธ์ที่ดีก็จะรู้และคำนี้ไม่กลับไม่ใช่สาระ แต่ก่อนนี้ก็เคยพูดเคยฟุ่มเฟือยเคยพูดเลอะเทอะไปงั้นเองพูดแล้วไม่เกิดประโยชน์อะไรเป็นการมอมเมาไปด้วยเป็นการไร้ค่าด้วยก็จะรู้ประหยัดประหยัดคำพูดหรือว่ารู้จักการกรองคำพูดขึ้นมาบ้างที่ทางด้านของภาษาจะมีความเข้าใจเพิ่มขึ้นมีฐานะให้ปัญญาสูงขึ้นที่จะรู้ความหมายอะไรต่ออะไรขึ้นมาแม้จะเป็นโสดาบันจะเข้าใจประมาณตนจะสำรวมระวังสิ่งใดมาเป็นนักเราไปรับธรรมะแล้วนะเราเป็นผู้ที่อยู่ในฐานะสูงขึ้นมาหน่อยนะมันจะมีการสำรวจมีทั้งวันประธานมีประหารประธานจริงๆเกิดหมด เราจะมีอิทธิบาทเท่าไหร่จะวิริยะอุตสาหะทำให้เพิ่มแข็งตึงขึ้นเคร่งเข้มข้นขึ้นมาเท่าไหร่ก็แล้วแต่ผู้นั้นผู้นั้นของจริตจริตผู้ใดมากกว่าเขาก็จะทำมากทำไมแม้แต่เรื่องที่อธิบายตัวอบายมุขเองของโลกซึ่งเป็นของต่ำในโลกเลยประกอบไปด้วยวัตถุข้าวของคำกิริยาตัวตนหยาบใหญ่เรื่องราวอยากจะอธิบายอะไรมากมายก็เข้าใจดีงานนี้มีขอบเขตอย่างนี้เลยเป็นผู้บรรลุก็จะต้องไม่มีสิ่งเหล่านี้เป็นปกติของจิตจิตสัมผัสสิ่งเหล่านี้เฉยๆวางปล่อยอย่างสบายใจ แต่ก่อนเคยติดการพนันเกิดเดี๋ยวนี้การพนันที่เคยติดเคยยึดเฉยจืดชืดเพราะมันจึงต่ำที่สุดแล้วสิ่งเสพติดที่เราเคยเสพเคยติดจะเป็นตั้งแต่หยาบต่ำมาไล่มาตั้งแต่ไม่เห็นผมขาวเหล้าแห่งอะไรแล้วแต่ไล่มาจนกระทั่งถึงสุราเองที่เอาภาษาบาลีสุรามาตั้งน้ำเมาต่างๆที่จะเป็นน้ำเมาเองก็ตามแต่จะพวกน้ำเมาทั้งหลายถ้าเป็นน้ำเมาอย่างนี้แล้วก็เราไม่ต้องเถียงกันว่าจะเป็นน้ำสุราน้ำเหล้าหรือว่าน้ำเบียร์หรือว่าน้ำก็แช่น้ำสาโทน้ำอะไรเราจะไม่เราจะไม่ประหลาดเลยเพราะเป็นน้ำที่มันมีฤทธิ์มีเดชที่มันทำให้จิตของเรา ฟั่นเฟือนไปบีบประสาทไปทำปฏิกิริยาต่อประสาทไม่เข้าท่าถ้าเราจะกำหนดโสดาบันแค่ท่านไม่ดื่มน้ำที่ไปทำให้จิตประสาทมันเป็นอย่างนี้หรือว่ายาที่มันเป็นไปทำให้ประสาทมันตกไปในขณะหนึ่งแล้วก็ถือเอาขนาดนั้นคือสภาพของวัตถุเสพติดเราจะถือว่าบุหรี่ยังไม่นับเราก็เป็นผู้กำหนดของเราถ้าเราจะเคร่งเคร่งกว่านั้นแล้วก็บอกมันก็ไม่สูบบุหรี่ด้วยเราก็เขยิบเอามาเทวดาวันนี้ต้องไปฉีดยาปวดหายไม่ต้องฉีดยาทันใจ ก็ถือว่าคงจะเสพติดยาเสพติดอยู่จะต้องทำปฏิกิริยากับยายม้วนนึงเราก็นับเอาเมียเราอยู่เราต้องเข้าใจความหมายแต่โดยขอบเขตที่ทั่วไปที่กลางแล้วอย่างน้ำ 4 เมาต่างๆที่ขอบเขตที่ท่านว่ากันไปแล้วเนี่ยก็แน่นอนน้ำเมาท่านบอกว่าไม่ดื่มน้ำเมาก็ใช่ในขณะที่ของที่มันเป็นยาเป็นน้ำหรือเป็นผงก็ตามที่มันมีฤทธิ์เดชประมาณขนาดอย่างนี้เหมือนน้ำเหล้าน้ำโซดาน้ำเย็นน้ำอะไรพวกนี้มันทำปฏิกิริยาต่อประสาทแล้วมันทำให้สีฟันเฟืองได้มันทำทำการทำลายคนจริงๆเราก็เอา มันไม่มีอะไรไม่เป็นสิ่งเสพติดหรอกสุดท้ายเราจะไม่เสพไม่ติดแม้กระทั่งความดีความดีก็เป็นสิ่งที่จะทำให้เราติดยึดซะก่อนสูงขึ้นไปตามลำดับเหมือนกันทั้งนั้นแหละแต่เราไม่เสพไม่ติดไอ้สิ่งที่มันอยากต่ำมาเป็นคันๆสุดท้ายหมดสุดท้ายถึงมันจะประมาณพระเป็นฐานะผู้ไม่ประมาทแม้แต่สิ่งที่ดีที่สุดก็ไม่พยายามที่จะปล่อยสุดท้ายไปหมดเลยสุดท้ายจริงๆแล้วถ้าเราไม่เข้าใจความหมายอย่างนี้แล้วมันก็ไม่รู้เรื่องโสดาบันก็ต้องมีขอบเขต จุดต่างๆจนกระทั่งเป็นมหรสพการละเล่นต่างๆเราต้องทำสิ่งที่จริงขึ้นมาทำไมต้องห้ามเที่ยวกลางคืนกลางคืนเป็นเวลาพักผ่อนกลางวันเป็นเวลาทำงานไม่จำเป็นจะต้องไปทีเดียวกูทำกลางคืนอะไรมีจิตมีการที่มันต้องเกินมันจะต้องกระทำเพิ่มอีกเรื่องนึงถ้าไม่มีจิตมีการจะออกไปทำทำไมข้างนอกมืดลำบากการไปการมาการติดการต่อทำก็ทำไปที่เหลือที่มีอะไรพิเศษอยู่ในบ้านในที่ที่ใกล้จะสะดวกกว่าอะไรที่เป็นต้นเพราะแสงสีในโลกมันไม่มีแล้วกลางคืนกลางคืนเป็นเวลาควรพักหรือควรอยู่กับที่ไม่เคลื่อนออกนอกไม่ไปไหนมากมายไปเที่ยวกลางคืนมันก็เลอะเทอะเดี๋ยวนี้เขาก็ ทำลายชีวิตทำลายร่างกายและทำลายเพื่อความพอดีฉันจัดสรรธรรมชาติและธรรมดาความพอดีไว้แล้วเราค่อยทำเกินขอบเขตไปคือการทำลายไม่ใช่ก็คือไม่คบมิตรชั่วก็ไม่ช่วยก็ย้อนกลับมาหามิตรที่มันเกี่ยวกับเมียทำให้คนใดที่อยู่ในฐานะที่เขามีฤทธิ์แรงมันชั่วหยาบมากมันดูดเราได้เราเองเราขาดเพื่อนไม่ได้ขัดเพื่อนไม่ได้ เสร็จแล้วเราก็ตกต่ำเพราะถ้าเรารู้ว่าเราเองเราขับเคลื่อนคนไหนไม่ได้แล้วเพื่อนคนนี้ยังฆ่าสัตว์ยังลักทรัพย์ยังหยาบในเรื่องของสิ่งทั้งมวลที่เป็นอยู่แล้วเท่านั้นน่ะแล้วเราเองเราก็ถ้าเกิดว่าแตะกับเพื่อนคนนี้อยู่กับเพื่อนคนนี้คบกับเพื่อนคนนี้แล้วมันฉุดลากเราเราไม่คบแต่ถ้าเผื่อว่าเพื่อนคนใดเขาจะติดเขาจะเป็นอยู่อะไรก็ตามแต่เราสามารถที่จะอยู่กับเขาแล้วเราสามารถจะดึงเข้ามาได้หรือว่าจะสอนเขาหรือว่าจะเพิ่มเขาไม่มีฤทธิ์เอาเราไปแต่เราจะมีที่เอาเข้ามาเราจะต้องรู้ตัวเองถ้าเรามีฤทธิ์เอาเข้ามาทำให้เขาสูงขึ้นได้หากเราจะได้ช่วยเหลือเกื้อกูลประโยชน์ท่านประโยชน์ตนก็ไม่เสียประโยชน์ท่านก็ได้ด้วยอย่างนี้ก็ครบ หาเราเองเราเสียไม่มีฤทธิ์พอเราต้องรู้ตัวเองแล้วก็มีอาการด้วยตาต้องรู้ตนถ้าตัวเราเองเราไม่มีอัตตัญญุตาไม่รู้ตัวเองว่าตัวเองเสียหรือได้คบเพื่อนคนนี้มีแต่เขาฉุดเราลงไปฉุดเราลงไปก็เสร็จไปเร็วกว่าเขามีชั่วคราวว่ามิตรชั่วหมายความว่าทำให้เราต่ำแล้วก็คบบัณฑิตคือบัณฑิตคือผู้ที่เราคบแล้วถ้าเราไม่ช่วยเขามาได้บัณฑิตนี้ก็คือผู้ที่ช่วยเราขึ้นมาจริงๆเราเป็นบัณฑิตที่เราชอบคนอื่นเขาเนี่ยเราเป็นคนดีคนที่ช่วยเราได้คนนั้นก็เป็นบัณฑิตน้อยเราก็จะต้องเป็นตัวบัณฑิตตัวเองหรือไม่เราก็จะต้องรู้ว่าผ่านที่เราเองเราไม่ได้เป็นบัณฑิตหรอกเราแพ้ด้วยแพ้ผ่านแล้ว ต่ำกว่าผู้ไม่มีฤทธิ์กว่าเราก็จะต้องรู้การคบการหาคนที่มีพิษขนาดไหนมีการพบมีชั่วการไม่เกี่ยวอันนี้ก็เป็นเรื่องสำคัญที่เน้นเสมอเพราะศาสนาพระพุทธเจ้าไม่เป็นไปเพื่อความเกียจคร้านถ้าไม่พูดรังสรรค์เดี๋ยวนี้ถูกตัวภาษานี้เอาเรื่องนี้ขึ้นมาก็เพราะว่าศาสนาพุทธถูกดูถูกดูถูกดูแคลนศาสนาพุทธไม่ได้เป็นไปเพื่อความทำลายคนให้มันเป็นสิ่งเสียหายเมื่อไหร่ศาสนาพุทธเป็นการสร้างก็ไม่มีประโยชน์ถ้าคนที่ประเสริฐแล้วคนก็เอาไอ้ประเด็น มาตีโต้มอเตอร์ได้ดูถูกศาสนาพุทธนั่นน่ะมันเป็นเรื่องขี้หมาเหลือเกินไม่ใช่เรื่องมหาศาสดาเนี่ยทำไม่เป็นทำให้คนเสียหายทำให้คนร้ายแรงงานทำให้คนไม่ขยันหมั่นเพียรไม่กระตือรือร้นก็สอนมักน้อยสอนสันโดษสอนไม่มีคนไม่เอาไหนไม่ใช่ถ้าคำสอนใดเป็นคำสอนเป็นไปเป็นความเกลียดความค้านคำสอนนั้นไม่ใช่คำสอนของพระพุทธเจ้าลักษณะบัญญัติก็ตามลักษณะใดที่มีแนวโน้มไปให้เกียรติในการให้เป็นคนไม่สร้างสรรค์ให้เป็นคนไม่รู้ค่าของกรรมกิริยาการงานการผลิตสิ่งที่เป็นกุศลทำสิ่งที่เป็นยันต์กุศลให้ถึงพร้อมมีกุศลกรรมมีการงานที่เป็นกุศล ตลาดความดีเป็นบุญถ้าไม่ได้เคยห้ามสิ่งที่จะทำสิ่งดีสิ่งที่ชอบสิ่งสูงสิ่งประเสริฐเพราะฉะนั้นเราจะต้องรู้ความหมายอย่างชัดแจ้งต้องเป็นคนไม่กล่าวตายเราจะไปเปล่าได้แล้วเป็นคนที่คุ้มตัวเราจะต้องมีแรงงานคุ้มตัวผลิตคุมตัวเราเองวันหนึ่งคืนหนึ่งเนี่ยเราผลาญอะไรไปในโลกผ่านสมบัติโลกไปเท่าไหร่เราก็ต้องมีผลผลิตที่ออกมามีคุณค่าที่ไม่น้อยกว่าตัวเราเองศาลสมบัติหรือว่าเราต้องมีส่วนเอามาใช้แล้วก็ต้องมีส่วนที่ก่อเกิดเพราะเราต้องมีส่วนที่ก่อเกิดออกไปในวันในวันต้องมีสิไม่งั้นเราก็เป็นหนี้ตายเป็นก้อนทองแดงเผาไฟ กินเหล็กเผาไฟแดงๆเท่านั้นเองจะไม่ได้เรื่องอะไรเดินไปสัจจะต้องฟังดีๆจะเห็นชัดเพราะเราจะต้องมีแรงงานจะต้องมีกรรมกิริยาจะต้องมีบทบาทจะต้องมีสิ่งที่สร้างหรือที่สิ่งที่เกิดจากเราเราจะต้องเป็นนักผลิตหรือนักก่อเกิดสร้างสิ่งที่เป็นประโยชน์ขึ้นมาแม้เป็นนามธรรมแม้แต่ส่วนที่เป็นนามธรรมแล้วก็จะต้องไปพูดตามนั้นแม้แต่เป็นสภาพที่มันมีเรื่องของของเป็นรูปไม่รู้แต่เราก็ได้เราสร้างไม่ได้เป็นโสดาบันแล้วก็ต้องรู้ก่อนอย่างน้อยเราก็ต้องทำงานมีบทบาทเป็นพระโสดาบันเห็นได้ว่าเราสร้างไอ้ส่วน เป็นรายละเอียดตรงนั้นมันถูกคุ้มกันนี่เรารู้ไม่ได้อะไรจะไปบอกว่าสิ่งที่ฉันสร้างแล้วเธอยังไม่ยังไม่ต้องเราทำงานทำการมีหมดมีบาทเป็นพระโสดาก็มีนี่ไงฉันสร้างนี่ไงนี่ไงเป็นชิ้นเป็นอันไหนอ่ะดินต้องเป็นหลายบ่ออยากเลยแบบขนเป็นส่วนหนึ่งเห็นไหมเนี่ยถูกสร้างขึ้นมานี่เห็นมั้ยน่าจะเอาขนาดนั้นก็เอานี่มันก็เป็นสภาพที่เห็นเด็กชัดเห็นสภาพเห็นเด่นชัดเพราะเราจะต้องเป็นผู้ที่มีสิ่งที่เกิดกับเรามีผลผลิตจากเรา เสมอแล้วก็เข้าใจเป้าหมายด้วยว่าเราเองนี่มันเป็นผู้ที่จะมาเสียสละจะพูดเสียเป็นผู้ทำให้แก่เขากลายเป็นพระโสดาก็ต้องมาฝึกหัดเขียนเนี่ยทำมาเป็นกอบเป็นกรรมเป็นก้อนที่แกให้เขาได้ไหมเนี่ยเราทำให้เขาได้มันแสดงว่าเราเองเริ่มต้นรู้และเห็นว่าจะมีทางก็ยิ่งจะเข้าใจสูงขึ้นไปอีกทำเสียทำเพื่อสร้างสรรค์ในโลกเราเองก็แบ่งใช้แบ่งกินอย่างนี้แหละเราก็รู้ว่าเราเองเราไม่ใช่ผูกขาดทุนเราเป็นผู้มีกำไรเสมอแหละแต่เราไม่เอากำไรนั้นมาไว้เป็นของตนเอาไปพูดสละเป็นผู้ให้เป็นอย่างนี้ฝึกตนเป็นคนอย่างนี้เพราะความเกียจคร้านไม่ต้องพูดถึง มันเป็นสมบัติของคนโง่เป็นสมบัติของคนต่ำไม่ใช่คนประเสริฐและคุณสมบัติของคนเลวไม่ใช่ของคนดีหรือธรรมดาเรื่องง่ายไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรที่จะพูดกันนี่ประตูแล้วก็ธรรมะหรือว่าศาสนานี่ยกย่องต่างจังหวัดเป็นของดีเป็นไปเพื่อทำให้คนเกียจคร้านเป็นยังไงมันไม่ใช่มันคือศาสนานั้นโตเร็วเหลือเกินตู่ร้ายเหลือเกินแต่ก็ถ้าสามัญสำนึกมนุษย์ไหนเขาก็แน่นอนเขาก็ต้องรู้ว่าไม่ใช่เรื่องจะไปทำให้คนเกียจคร้านไม่ใช่เรื่องศาสนาไหนสอนให้ขึ้นชื่อว่าศาสนาสอนให้คนเกียจคร้านศาสนาไม่มีสำนึกเลยแม้แต่คนจะไปนั่งบำเพ็ญ [ไม่สามารถถอดข้อความได้] เมื่อคนฆ่าตัวตายเราดีๆแต่ตัวเองก็ยังรักชีวิตไม่อยากตายก็เลยอยู่คนอื่นเฉยๆกินแล้วก็นอนก็หลับก็หยุดไม่เอาอ่าวไม่เอาโลกเลยไม่รู้โลกไม่มีอะไรเลยไม่ต้องผลัดสำคัญกับโลกนั่นมันดีแล้วที่จะจับอยู่เลยถึงจะชัดๆแล้วแม้แต่เรามีเศษอารมณ์ของโรงเรียนผีแบบนี้เราก็ต้องรู้เราไปเสพความเห็นแบบเลียหีไม่เห็นจำเป็นต้องเป็นอย่างนั้นเรารู้โลกเราอยู่กับโลกเราเข้าใจว่าความปลดปล่อยหรือความวางความไม่ยึดไม่ติดหาไม่หลงไหลเป็นอย่างไรเราก็เรียนรู้เข้าไปให้ลึกซึ้งให้เข้าใจชัดเจนลงไปเรื่อยๆแล้วเราก็เป็นผู้ที่อยู่กับโลกอย่างมีค่ามีค่าน้อยมีค่ามาก อะไรเราก็ต้องเข้าใจยิ่งเราเป็นผู้ที่สร้างถ้ายังเคยสมมติให้ฟังว่าถ้าโลกนี้ทั้งโลกนี้นะผมเป็นคนปลูกข้าวผมเป็นคนก่อสร้างก็เป็นนักสร้างสรรค์ทุกอย่างให้แก่ชาวโลกทั้งหมดทุกคนทำไม่เป็นเหมือนกันนะผมทำเป็นอยู่คนเดียวผมก็ทำให้หมดเลยเลี้ยงลูกผมจะยิ่งใหญ่แค่ไหนก็คิดดูสิไม่ใช่ความไม่ดีที่ไหนความดีแต่เราเป็นไปไม่ได้เราจะไปทำอย่างนั้นมันเป็นไปไม่ได้มันเป็นความดีงามสง่าในเมื่อมันมีสิ่งนี้แล้วคนก็รู้อยู่แล้วเป็นผู้สร้างผู้กองเป็นผู้ผลิตส่วนจำเป็น จำเป็นขึ้นมาในโลกใครมันก็เข้าใจอยู่แล้วมันก็ต้องไม่ต้องพูดอะไรกันมากเพราะเขาทำกันแล้วก็รู้ข่าวคนสร้างสรรค์ถึงสิ่งที่ยากสิ่งที่มันลำบากในการสร้างโดยเฉพาะทุกท่านถึงนามธรรมเนี่ยมันเป็นสิ่งที่จะต้องรู้และเราก็จะได้ทำสิ่งนี้ที่มันยากมันลำบากเราก็เลยมาทางด้านหน้ามาทำแล้วก็ต้องรู้จริงจริงใจเลยว่าเราผลิตสิ่งที่เป็นนามธรรมแม้ทุกวันนี้จะต้องอาศัยวัตถุอาศัยสิ่งที่ประกอบนามธรรมนี้ออกไปคุณค่าของความรู้วันนี้แล้วก็รู้ว่ารับผลิตสิ่งเหล่านี้เขาไม่ทำเขามีเขาก็ไม่ทำกันเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์เครื่องมืออะไรที่ผลิตขึ้นมาเพื่อที่จะเป็นสื่อเป็นสิ่งที่จะทำให้คนเอาไปรับไปเป็นสื่อที่จะเป็นพาหะ มึงต้องเอามาใช้ในทางที่จะทำให้คนเลวคนต่ำลงไปหมดอยู่บนมอมเมาทำให้เกิดราคะโทสะโมหะลงไปอีกแล้วก็รู้เพราะฉะนั้นเราจะต้องแย่งชิงเอาเครื่องมือเครื่องใช้สื่อพาหะเหล่านี้เอามาปฏิบัติต่อไปอย่างที่เขาเองเขาไม่ต้องกลัวมากเขารู้เขายอมรับแล้วเราก็ต้องรู้โลกรู้อ