190306-022 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt

วันนี้เป็นวันที่ 6 มีนาคมพุทธศักราช 2519 จากนี้ไปพ่อท่านพระพุทธที่รักได้นำผู้ที่มาพำนักณธรรมสถานแดนอโศกพิจารณาปัจจัยก่อนฉันแม่ในการใดที่ไม่ได้มีใครจะเตือนสติแต่ที่ผมเตือนอยู่อย่างนี้เราจะมีรูปแบบเป็นเครื่องหมายเช่นว่าเราจะไปชั้นที่ไหนเราก็จะมีการสำรวมจิตของเราถ้าคนเดียวจะไม่ทำซะไม่เอามือแตะก็ได้หรือจะแตะก็ได้จะมี 2 คน 3 คนก็ทำเป็นรูปไม้เป็นสมมติหมายเพื่อที่จะเตือนสติพวกเราเองตั้งใจขึ้นให้คนอื่น เห็นด้วยเป็นสื่อความหมายเหมือนกันเพื่อให้เขาซักเพื่อให้เขาถามเพื่อเป็นสื่อในการที่จะได้มีเชิงอธิบายธรรมะก็ได้ถ้าเขายังสงสัยอยู่เราก็อธิบายเขาได้ถ้าเขาซักถามหรือก็ไม่ซักถามแต่เราเห็นเชิงเห็นโอกาสเราจะยกอ้างขึ้นเพื่ออธิบายเลยก็ได้ก็เป็นนโยบายเป็นกุศโลบายอันหนึ่งที่จะใช้ในการประพฤติธรรมปฏิบัติธรรมหรือเผยแพร่ธรรมะแก่ตนก็ได้ประโยชน์แก่ผู้อื่นก็ได้ประโยชน์อะไรจะต้องตั้งใจจริงๆไม่ได้สักว่าทำแต่เป็นศีลและก็ตับสามารถทำเป็นจารีตทำเป็นรูปแบบเฉยๆโดยไม่มีจิตเข้าไปสัมพันธ์ไม่มีสติไม่มีธรรมะวิริยะไม่มี อันควรไม่เข้าใจในความมุ่งหมายทำจิตลงไปไม่ตรงกับจิตสัญญากำหนดลงไปไม่เกิดผลอันนั้นก็ไม่ได้ความอะไรเป็นศิลปะปรามาสสักแต่ว่าทำๆสักแต่ว่าลูกๆคลำๆให้สิ่งอย่างนั้นแหละรูปอย่างนั้นรถอย่างนั้นหรือว่าเสียงอย่างนั้นท่าทางอย่างนั้นแต่ไม่เกิดผลอะไรโน้มน้าวเข้าไปให้เตือนจิตอย่างน้อยก็เป็นการเตือนจิตตั้งจิตให้ดีให้ระลึกเสมอว่าเราจะพิจารณาตนอยู่ว่าเราเป็นอะไรเรากำลังมีกิริยาอะไรเรากำลังมีกรรมอะไรกำลังจะทำงานหรือกระทำกรรมอะไรอยู่เราจะต้องมีศีลอะไรเอามาประกอบโฆษณา กูล่ะสัญญาหรือจะพิจารณาอย่างไรก็ตามแต่หรือจะตามไม่ต้องไปเอาภาษาอย่างนั้นมาก็รู้ละเอียดลงไปแล้วว่าเราจะกินเพื่ออยู่ถ้าจะรู้ไปถึงขนาดอื่นไม่ใช่เกี่ยวกับอาหารนี้