190524-038 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt

ธรรมะก่อนฉันวันอังคารที่ 24 พฤษภาคมพุทธศักราช 2519 คณะธรรมสถานแดนอโศกได้ทุกวาระเราไม่ประมาทยิ่งจะทำการงานใดที่จะเป็นการงานที่เป็นหลักเป็นเรื่องจะต้องตั้งสติไม่มีสัมปชัญญะมีปัญญาให้รู้ตัวรู้ตนต่อผัสสะที่เราเจอจะทำที่เราจะมีบทบาทลงไปในขณะนั้นไม่ว่าจะเป็นบทบาทอย่างไรผู้ใหญ่ที่เรียกว่ากาโยก็จะเป็นบทบาทกับแค่วจีก็ต้องให้ครูหรือแม้แต่อยู่ในจิตที่จะเกิดการปรุงการทำงาน มีบทบาทของจิตขึ้นมาไม่ต้องให้รู้เท่าทันอารมณ์ให้มีสติมีสัมปชัญญะแล้วก็มีปัญญาพิจารณาให้ชัดเจนจะให้สิ่งที่มันเป็นโลภะโทสะโมหะหรือว่าเป็นไปโดยไม่งามตามสมุดและไม่งามตามสมมติมันก็เป็นของที่เรียกว่ามันไม่ดีโลกนี้เขาก็ยึดเอาตามสมุดบัญชี การหนักการเกิดทุกข์การไม่รู้จักจบสิ้นอย่างนั้นเราก็ไม่เอาถ้าหมุนวนขึ้นมาแล้วมันก็จะชักจะสงสัยหรือว่าพูดแล้วก็ลำบากในการคิดถ้าเราโลกนิพพานคำว่าโลกนิพพานและคำว่าเราปรารถนาสิ่งที่จะละลายหน่ายวางปล่อยแต่ถ้าสมมุติว่าเราโลภในสิ่งที่มันเป็นการก่อการสร้างการมีการเป็นที่มาเพื่อตัวเราเป็นหลักปฏิบัติการสรรเสริญมันก็ยังเป็นจิตที่เรียกว่ายังสั่งสม ที่สุดแม้ไปยังสั่งสมสุขสุพลเป็นสภาวะเป็นสภาวะแต่เพลงรองรับไม่ใช่สิ่งที่เราจะเอาจิตเข้าไปผูกพันหรือผูกมัดมันหรือสั่งสมมติชินถ้าเราไปสั่งสมให้ติดชีวิตเราก็จะจากใจอย่างลงตรงนั้นแหละจะตั้งมั่นลงตรงนั้นแหละเกินไปเพราะว่ามันถึงจะเป็นการผูกพันหรือเป็นอัตราหรือเป็นสิ่งที่ดูเอาไว้ดึงเอาไว้อยู่ในแท้จริงมันจะเอาไปให้แท้จริงไม่ได้มันจะเป็นอย่างนั้นเพราะเราต้องพิจารณาลักษณะคล้ายดังที่หลักที่จะพูดแล้วอธิบายแล้วคงไม่ มันไม่สงสัยก็จับหลักปฏิบัติเลยพิจารณาเป็นเลื่อยตั้งแต่อยากอบายมุขรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสกามารมณ์ต่างๆไปจนกระทั่งลาดก็สรรเสริญสุขใดๆที่เราได้แล้วว่าเราว่าเราเบาแม้แต